سنگسار مزین به برگ انجیر و کلاه شرعی - منصور امان

سنگسار مزین به برگ انجیر و کلاه شرعی
منصور امان
دور جدید بازی ریاکارانه رژیم مُلاها گرد مُجازات غیرانسانی سنگسار که با اعلام "موقوف الاجرا" شُدن آن از سوی سُخنگوی قُوه قضاییه آغاز شُده بود، با پاس کاری سُخنگوی یک نهاد حُکومتی دیگر (شورای نگهبان) ادامه یافت.
آقای کدخُدایی تاکید کرد: "در قوانین چیزی در این خصوص (مُعلق شُدن حُکم سنگسار) اعلام نشُده است" و بدینوسیله مشروعیت احکام سنگسار و از این راه عدم منع قانونی صدور و اجرای این مُجازات را به رُخ مُخاطبان خود کشید.
رژیم مُلاها همین نمایش چندش آور را تابستان سال گُذشته پس از سنگسار آقای جعفر کیانی در بیابانهای قزوین به روی صحنه بُرده بود. در آن هنگام بازیگران خیمه شب بازی را آیت الله شاهرودی و قاضی تحت امر او به نام اصحابی تشکیل می دانند. آقای شاهرودی وانمود می کرد گُماشته اش برخلاف دستور او و بنا به "تشخیص" خود، مغز "مُتهم" را با سنگ مُتلاشی کرده است. برای آقای جعفر کیانی ژست مُخالف آیت الله شاهرودی همان قدر کار ساز بود که تعارُفهای کُنونی برای نامزدهای به صف نشانده شُده ی سنگسار!
در حالی که مُجازاتهای وحشیانه ای همچون سنگسار، شلاق، مثله کردن و اعدامهای دسته جمعی علنی روشهای چشم پوشی ناپذیر استبداد مذهبی برای تولید اقتدار به شُمار می روند، "بخشنامه" ی آقای شاهرودی پیرامون "توقُف موقتی سنگسار"، حداکثر کارکرد برگ انجیر برای پوشاندن توحُش قُدرت مدار و عُریان آن را دارد.
اکنون آقای کدخُدایی با یادآوری خلاء قانونی برای حذف مُجازات سنگسار، روی این برگ انجیر یک کُلاه شرعی هم گُذاشته است تا زحمت آیت الله شاهرودی برای جمع کردن قُلوه سنگها از میدان دید را کم تر کرده باشد.

هديه احمدی نژاد به خبرنگاران : پرداخت هزينه سفر به مشهد معادل 400 هزار تومان

هديه احمدی نژاد به خبرنگاران : پرداخت هزينه سفر به مشهد معادل 400 هزار تومان
ايرنا : معاون ارتباطات و اطلاع رساني دفتر رييس جمهوري اعلام کرد: هديه دکتر احمدي نژاد به مناسبت روز خبرنگار کمک هزينه سفر به مشهد (برای زيارت) است که رقم نقدي آن براي خبرنگاران مجرد300 و متاهلين معادل 400 هزار تومان تعيين شد."محمدجعفر محمدزاده" معاون ارتباطات و اطلاع رساني دفتر رييس جمهوري درگفت وگو با ايرنا، با بيان اين مطلب اظهار داشت: همان گونه که در ديدار دکتر احمدي نژاد با اصحاب رسانه در روز 17 مرداد اعلام شد خبرنگاران رسانه‌ها با تاييد وزارت ارشاد، هديه‌اي از سوي احمدی نژاد دريافت مي‌کنند. وي افزود: به همين منظور معاونت مطبوعاتي و اطلاع رساني وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي فرمي را براي مديران رسانه ها ارسال کرد تا تعداد خبرنگاران خود را ارائه کنند و ظاهرا رسانه ها نيز اين فرم را تکميل و به اداره کل مطبوعات داخلي ارسال کرده اند. معاون ارتباطات و اطلاع رساني دفتر رييس جمهوري تصريح کرد: بنا بر تصميم اتخاذ شده خبرنگاران با توجه به مجرد و متاهل بودن، از رقمي معادل 300 و 400 هزار تومان کمک هزينه سفر به مشهد مقدس برخوردار مي شوند. وي درباره زمان دقيق پرداخت هديه رييس جمهوري، گفت: به محض ارسال اسامي مذکور از سوي وزارت ارشاد به نهاد رياست جمهوري، هدايا تقديم خبرنگاران مي شود.

جمعی از روزنامه‌نگاران و وب نگاران ایران با صدور اطلاعیه‌ای از اقدام دولت نهم در اهدای هدیه به روزنامه‌نگاران انتقاد كردند : دولت نهم به جای هدیه، به

جمعی از روزنامه‌نگاران و وب نگاران ایران با صدور اطلاعیه‌ای از اقدام دولت نهم در اهدای هدیه به روزنامه‌نگاران انتقاد كردند : دولت نهم به جای هدیه، به حقوق روزنامه‌نگاران احترام بگذارد
جمعی از روزنامه‌نگاران و وب نگاران ایران با صدور اطلاعیه‌ای از اقدام دولت نهم در اهدای هدیه به روزنامه‌نگاران انتقاد كردند. متن اطلاعیه به شرح زیر است:چندی است وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت نهم با ارسال فرم‌هایی به رسانه‌ها درصدد جمع‌آوری اطلاعات شخصی روزنامه‌نگاران و اصحاب قلم است تا به بركت نفت 130 دلاری اعانه‌ای را آن‌گونه كه رسم این دولت است به صاحبان قلم اختصاص دهد. البته در كشوری كه بنا براعلام آمار رسمی و دولتی 14 میلیون نفر از شهروندان و مردم آن زیر خط فقر به سر می‌برند، و تنها برنامه دولت برای حمایت از قشر آسیب‌پذیر گرفتن نامه‌های مردم مستاصل در دیدارهای مردمی و پرداخت چند ده هزار تومانی به آنهاست، پرداخت اعانه‌ای اندك به صاحبان قلم و اعانه‌بگیر كردن آنها از رانت نفت چندان عجیب و دور از انتظار نیست.لابد پس از این هرگاه صاحب رسانه، روزنامه‌نگار یا اهل قلمی سر بالا بگیرد و انتقادی ساز كند به او یادآور می‌شوند كه نمك‌گیر دولت است و اگر حق نمك‌ را نگاه ندارد بعید نیست تا در آینده‌ای نه چندان دور، باب مهرورزی دولت به روی او بسته شود، پس بهتر آن است تا به امید اعانه بعدی سر‌به‌زیر در گوشه‌ای آرام بگیرد.برقراری مواجب برای روزنامه‌نگاران در حالی صورت می‌گیرد كه روزنامه‌نگاران، ‌اصحاب رسانه و اهالی قلم به دلیل عملكرد دولت نهم در بدترین شرایط كاری خود به سر می‌برند، سه سال است كه با تفسیر قابض دولت نهم از آزادی بیان و حقوق شهروندی، امتیاز روزنامه‌ای مستقل از دولت، محارم و نزدیكان دولتمردان صادر نشده، دولت در چالشی بی‌پایان با فراگیرترین تشكل صنفی روزنامه نگاران قرار گرفته و روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه مجالی برای نوشتن و گفتن ندارند تا آنجا كه حتی به بهانه ارتباط با این و آن توبیخ و مجازات ‌می‌شوند. چگونگی رسیدگی به پرونده یعقوب مهر‌نهاد وب نگار اهل سیستان و بلوچستان كه دیدگاه های خود را در وبلاگ شخصی‌اش منتشر می‌كرد و سپس اعدام این فرد، سؤا‌ل‌های بی‌پاسخی را به‌جاگذاشته است.ظاهراً دولت نهم بهتر آن دیده‌است تا به جای احترام به آزادی بیان و فراهم‌كردن فضای مناسب برای حاملان ركن چهارم دموكراسی ازسرمهراعانه‌ای به آنان بپردازد.ما امضاكنندگان این بیانیه به عنوان بخشی از اعضای جامعه مطبوعاتی و رسانه‌ای كشور، ضمن انتقاد به چنین شیوه‌هایی ، دولت نهم را به رعایت حقوق حقه ملت، تاكیدشده در قانون اساسی و احترام به حقوق بشر مندرج در منشور جهانی حقوق بشر و دیگر میثاق‌نامه‌ها و معاهدات پذیرفته‌شده جامعه بشری، نیز رفع توقیف روزنامه‌های به محاق توقیف‌رفته توصیه می‌كنیم.
آذربایجانی حسین،آزادی اسماعیل،آصف نخعی فروزان،آقایی ساسان،ابراهیم‌بای سلامی ایمان،احمدی امویی بهمن،احمدی جلاله، احمدی خراسانی نوشین،احمدی فاطمه،اردلان رضا،اسكندری دلیر،افاضلی سحر،افتخاری‌راد امیرهوشنگ،افضلی شاهو،اكبری مریم،اكرمی علی،امرایی امیلی،امینی آسیه،امینی حسن،انصاری حسین،بابایی آرش،بارسقیان سرگه،باروتی هاشم،بختیارنژاد پروین،بنی یعقوب ترانه،بنی یعقوب ژیلا،بوذری رحمان،بهاور عماد،بهشتی نامدار ابراهیم،بهمنی آرشبهنود مسعود،بیگی‌زاده امید،پاك مهر پیمان،پوررضایی محمود،پیكرنگار رضاتاجیك عبدالرضا،تاجیك مهدی،تنكابنی بهرنگ،توتونچی بهمن،توفیقی محمدعلی،تولایی مجید،جلالی‌زاده جلال،جودكی نرگس،چایچی سیمین،حاجی میرزایی روژین،حاجی‌زاده جلال،حاجی‌زاده سروه،حسن‌پور هیوا، حسن‌نیا آرش،حسین‌پناهی كاوه،حق علی،حیدری محمد،خاتمی فر عبدالله،خوشحالی بهزاد،داوری زهرا،دل‌زده كیانوش،دلیری جواد،دهقان علی،ذاكر فرشته،رحیمی شهاب‌الدین،رستمی مسعود،رسول‌پور سامان،رسول‌پور ساناز،رفیعی توفیق،رفیعی طالقانی مسعود،رمضانی یگانه بنفشه،روح محمد جواد،زارع كهن نفیسه،زارعی مختار،ساعد وریا،ساعدی انور،ساعدی سعید،سرداری محمدرضا،سركار رحیم،سعادت آیدا،سعیدپور شورش،سفیری مسعود،سكونتی افشین،سلطان‌زاده مریم،شاملو علی،شریف سولماز،شهوق شایا،شیخی امین،شیرزادی علیصالح آرش،صالح آسو،صمیمی كیوان،عبادی ایرج،عبدی سوران،عقلمند زهرا،عنقایی میثم،غائب فریده،غزنویان محمد،غفوری آرش،غنی پور مهرزاد،فتاحی مصیب،فتوره‌چی نادر،فراهانی عذرا،فرهادی اقبال،فضلی زهرا، فغفوری گیسو،قائدی محمد،قاسمی كرمانشاهی كاوه،قافله باشی مهدیه،قوامی اجلال،كبودوند تونیا،كبودوند محمدصدیق،كرمانی علیرضا،كرمی حسن،كریمی روزبه،كریمی گلاله،كمانگر فردین،الله بداشتی ساناز،مافی حمید،مباركی آزاد،مجتهدی حسین،محمدی شهین،مدنی امین،مدنی لیلا،مدنی مینو،مرجایی فرید،مروتی ارسلان،مطلب‌زاده عالیه،مظاهری ریحانه،مظهری شیوا،معظمی علی،ملك محمدی نیما،ملكی رویا،ملكی محمد،موسوی خوزستانی جواد،موفقی فلاح‌الدین،مومیوند بیژن،مهرجو بهداد،مهرگان كیوان،میرزا مریم،میری مسعود،نقی لو نصور،وكیلی نادر،ولایتی فلاح،هادی فرهاد،هدایی یاشار،هنری علی،یاری یمان،یزدان‌پناه محمدرضاو كمیته دفاع از رسانه‌های توقیف شده

روسپیگری در تهران - بنا بر آمار رسمی سن روسپیگری در ایران به سیزده سال رسیده

تحریم های بین اللملی و افزایش روسپیگری در تهران
صدای آمريکا : دختر با دست عدد چهار را نشان داد و راننده پراید آلبالویی با لحنی کشدار گفت سی تا بیشتر ندارم. دختر روی گرداند و بعد از مدتی سماجت راننده راهش را گرفت و رفت.همچنان در حوالی میدان صادقیه یا همان آریا شهر تهران منتظر تاکسی مانده بودم که تویوتا کمری مشکی رنگی چند متر جلوتر از من و درست پیش پای دختر توقف کرد. دوباره انگشتان دختر به نشانه چهل هزار تومان بالا رفت و این بار راننده میانسال بدون چک و چانه رقم پیشنهادی را پذیرفت. تنها کورسویی از سرخی چراغ عقب های تویوتا در تاریکی شب باقی مانده بود که بالاخره راننده تاکسی به فریادهای تجریش ، تجریش من واکنش نشان داد و راهی شدیم. هنوز چند صد متری از محل حرکتمان فاصله نگرفته بودیم که صف ماشین های رنگ و وارنگ توقف کرده مقابل دو دختر جوان توجهم را جلب کرد. آنکه صدای پخشش از همه بالاتر بود سرانجام مرکب دختران شد .فکر آن دخترکان ، رقم های پیشنهادی و مشتریان فراوانشان رهایم نمی کرد که با ترمز شدید راننده تاکسی به طرف شیشه جلو پرتاب شدم. پژو دودی رنگی که پیشاپیش ما در حرکت بود ، یکباره در مقابل زنی جوان روی ترمز کوبیده بود و اگر سرعت عمل راننده تاکسی نبود ، قطعا تصادف شدیدی رخ می داد. زن با لبخند ملیحی کنار دست راننده نشست. اینجا قدر اجبار پلیس برای بستن کمربند ایمنی را دانستم!تا به میدان تجریش برسیم ده ها زن و دختر جوان در حال این پا آن پا کردن کنار خیابان یا ارائه قیمت و چانه زدن با راننده ها از مقابل دیدگانمان گذشتند.مواردی که تابستان امسال به شکل قابل ملاحظه ای در سطح پایتخت ایران افزایش یافته است. این روزها با فرا رسیدن غروب آفتاب، عملا خیابان های اصلی تهران به جولانگاه روسپی ها و مشتریان دست به نقدشان ، با سنین مختلف و از هر طبقه و گروه اجتماعی بدل شده است.بنا بر آمار رسمی سن روسپیگری در ایران به سیزده سال رسیده و به گفته کارشناسان مسائل اجتماعی ، گسترش روز افزون فقر یکی از مهمترین دلایل ان است.حسین علی زاهدی پور کارشناس ارشد جامعه شناسی و عضو کارگروه زنان و دختران آسیب دیده در ایران اخیرا با اشاره به کاهش سن روسپیگری در کشور ، فقر و بیکاری را یکی از اصلی ترین دلایل بروز این پدیده دانسته و تصریح کرده است یازده درصد روسپیان شهر تهران با اطلاع همسرانشان دست به روسپیگری می‌زنند.به گفته آقای زاهدی پور این آمار نشان می‌دهد که نه تنها به مساله بیکاری زنان بلکه به بیکاری مردان و پیامدهای آن نیز باید توجه بیشتری شود.به عقیده ناظران مسائل ایران، یکی از ملموس ترین پیامدهای اجتماعی تحریم های بین المللی علیه برنامه اتمی جمهوری اسلامی که به افزایش بی رویه نرخ تورم و گسترش خط فقر انجامیده، کاهش سن تن فروشی و فراگیر شدن این پدیده در میان بانوان طبقات فرودست جامعه ایرانی است.بر اساس آمار بانک مرکزی ایران نرخ تورم در خرداد ماه سال جاری به بیست وشش درصد رسیده و در همین حال حدود چهل درصد مردم زیر خط فقر قرار گرفته اند.مقامات جمهوری اسلامی بارها با بی اهمیت توصیف کردن تحریم های بین المللی ، منکر آثار زیانبار این تحریم ها بر پیکر جامعه ایرانی شده اند.

علم‌الهدي: آيا پرچم‌داري زن ايراني در المپيك،چيزي جز سرپيچي از فرمايشات معصومان است؟

علم‌الهدي: آيا پرچم‌داري زن ايراني در المپيك،چيزي جز سرپيچي از فرمايشات معصومان است؟ مسوولان‌وجريانات حزبي نبايدمانعي برسرراه ظهور امام زمان ايجادکنند
امام جمعه مشهد گفت: انقلاب ما انقلابي نيست که بخواهد با لشکرکشي خود را صادر کند، بلکه انقلاب ما مي‌خواهد در پرتو يک نظام ارزشي اصول خود را به دنيا ارائه دهد. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، منطقه خراسان، حجت‌الاسلام‌والمسلمين سيداحمد علم‌الهدي امروز در خطبه‌هاي نماز جمعه مشهد در رواق امام خميني حرم مطهر رضوي، افزود: ارزش‌هاي ما زماني در دنيا تصويب خواهد شد که فرهنگ ما در کشورهاي ديگر احيا شود. وي تصريح کرد: با چنين رويکردي زمينه فرج امام زمان قوي‌تر خواهد شد و نکته ديگر اين است که مسوولان و جريانات حزبي نبايد مانعي بر سر راه ظهور ايجاد کنند. حجت‌الاسلام‌والمسلمين علم‌الهدي در خصوص انتظار براي فرج گفت: انتظار به اين معني نيست که فقط دعاي فرج بخوانيم و با شعر و ترانه و برنامه‌هاي هنري يک قشر را به صورت مبهم و نامعلوم و احساسي پرورش دهيم. امام جمعه مشهد با اشاره به برگزاري بازي‌هاي المپيک در پکن گفت: اينکه در رقابت‌هاي المپيک در چين تيم ورزشي ما وقتي مي‌خواهد حرکتي بين‌المللي انجام دهد، نبايد پرچمدار آنان خانم ورزشکار باشد، چرا که اين موضوع جنگ با ارزش‌ها و آماده‌سازي مردم براي فرج امام زمان است. وي تصريح کرد: آيا مي‌فهميد چه مي‌کنيد؟ اين که در حرکتي بين‌المللي زن را جلودار مي‌کنيد، به غير از سرپيچي از فرمايشات معصومان است؟ وي ادامه داد: با اينکه جمعه اول ماه شعبان زماني براي احياء کردن ارزش‌هاي ديني است، در اين روز در عرصه بين‌المللي حرکتي تند و ضد ارزشي انجام مي‌شود. حجت‌الاسلام‌والمسلمين علم‌الهدي با بيان اينکه زماني در خطبه نماز جمعه گفتم، شرکت زنان در مجامع ورزشي با ارزش‌ها سازگار نيست، تاکيد کرد: با چه کسي مقابله مي‌کنيد؟ آيا معناي پذيرفتن اين حرف اين است که نه تنها شرکت کردند، بلکه پرچم‌دار هم زنان بودند؟ وي تصريح کرد: توقع نداريم نظامي که در راس آن نايب امام زمان ولايت دارد و شعار منطقي رييس جمهور تعجيل در فرج است، چنين اتفاقاتي بيافتد. امام جمعه مشهد گفت: ندانم کاري‌هاي بسياري رخ مي‌دهد از جمله اين که تربيت‌بدني يكي از شهرهاي شمالي راهپيمايي به نام امام زمان راه مي‌اندازد و در آن يک عده زن، آوازه‌خواني مي‌کنند. اين موضوع خلاف شرع است، اينکه زير سن با نصب پرچمي بگويند "مهدي بيا" و بالاي آن خلاف دين کار کنند. وي با بيان اينکه امام جمعه آن شهر مردي معتهد است، گفت: تربيت‌بدني از ايشان دعوت کرده در اين راهپيمايي شرکت کند و ايشان هم شرکت کرده‌اند و نمي‌دانسته چنين اتفاقي خواهد افتاد. او ادامه داد: اين برنامه که در يكي از شبکه‌هاي تلويزيون پخش شده در بيشتر جاهاي دنيا قابل دريافت است و در اين زمينه مسوولان ما اجتهادي در برنامه‌هاي خود ندارند، لذا بايد در کارهاي مختلف به مجتهدين مراجعه کنند. به گزارش ايسنا، حجت‌الاسلام‌والمسلمين علم‌الهدي با بيان اينکه مسوولان بايد از مرجعيت متخصص در برنامه‌هاي خود استفاده کنند، افزود: مسوولان منتخب مردم هستند و بايد هوشيار باشند که بر خلاف نظام ارزشي مردم نبايد کاري انجام دهند. وي با طرح اين سوال که شما مي‌خواهيد چه کسي را راضي کنيد؟ گفت: فکر مي‌کنيد استکباري که هميشه عربده‌اش بلند است، با کارهاي شما در عرصه بين‌المللي دهان گنديده‌اش بسته مي‌شود و رضايت پيدا خواهد کرد؟ عضو مجلس خبرگان رهبري تصريح کرد: اگر هم استکبار با اين کارها رضايتش جلب شود، آيا به نارضايتي خيل مردم ايران مي‌ارزد و واقعا چه کسي را مي‌خواهيد راضي کنيد؟ لذا چنين خطاهايي نبايد انجام شود.

اطلاعیه مطبوعاتی فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه در -رابطه با اعدام یعقوب مهرنهاد

اطلاعیه مطبوعاتی فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه در رابطه با اعدام یعقوب مهرنهاد
پاریس، ژنو- "فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر" (FIDH) و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" (OMCT) به شدت اعدام آقای یعقوب مهرنهاد در تاریخ 4 اوت 2008 را محکوم می کنند.آقای مهرنهاد یکی از فعالان مدنی در استان سیستان و بلوچستان و مدیر روزنامه مردم سالاری بود. او همچنین ریاست یک سازمان غیردولتی زیر عنوان "انجمن جوانان صدای عدالت" را برعهده داشت.آقای کریم لاهیجی، نایب رییس فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر، در این رابطه اظهار داشت: "اعدام او به دنبال یک محاکمه کاملا ناعادلانه پشت درهای بسته و در غیاب وکیل مدافع و بدون حضور خانواده اش که از این دادرسی نیز اطلاع داشتند برگزار شده است." آقای یعقوب مهرنهاد فوریه گذشته به جرم ارتباط با گروه جند الله، به عنوان یک گروه مسلح بلوچ، به مرگ محکوم شد و این حکم از سوی دیوان عالی نیز مورد تأیید قرار گرفت.فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه از این نگرانند که دلیل محکومیت و اعدام آقای یعقوب مهرنهاد، فعالیت های مسالمت آمیز وی در زمینه اعاده حقوق و استقلال اقلیت بلوچ در ایران بوده باشد. آقای لاهیجی در این خصوص می افزاید: "طی سال های اخیر، این اولین باری است که یک مدیر روزنامه و فعال جامعه مدنی اعدام می شود. این مسأله به واقع یک مانع وحشتناک اضافی برای پیشبرد حقوق بشر در جمهوری اسلامی خواهد بود." فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه از دولتمردان ایرانی می خواهند که هر چه سریعتر و بدون هیچ گونه قید و شرطی آقای ابراهیم مهرنهاد، برادر کوچکتر آقای مهرنهاد را که از 24 فوریه 2008 در زندان بسر می برد آزاد کنند. این درحالی است که دلیل بازداشت او، چاپ و انتشار حکم اعدام برادرش بوده است.متأسفانه سرکوب فعالانی که به اقلیت های دینی و قومی تعلق دارند در ایران رو به افزایش است؛ گاهی آنان را بدون دراختیار داشتن مدارک موثق به جرم هایی مانند تروریسم، تهدید امنیت ملی و خیانت به کشور متهم می کنند. اریک سوتاس، دبیر کل سازمان جهانی مبارزه با شکنجه، در این رابطه می گوید: "به نظر می رسد که دولتمردان جمهوری اسلامی تفاوت میان دفاع مسالمت آمیز از حقوق اقلیت و حملات مسلحانه تروریستی را نمی دانند."از ژانویه 2008 تاکنون، حدود 200 نفر در ایران اعدام شده اند. تنها در روز 27 ژوئیه تعداد 29 نفر اعدام شدند. در زمانی که تلاش برای تعلیق حکم اعدام در جهان افزایش یافته، جمهوری اسلامی با بالا بردن تعداد اعدام ها موازین جهانی حقوق بشر را به چالش طلبیده و این اعدام ها را در شرایطی که کاملا در نقض آشکار عهدنامه های بین المللی در زمینه حقوق بشر است به مورد اجرا گذاشته."فدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر" و "سازمان جهانی مبارزه با شکنجه" اعدام آقای مهرنهاد را به شدت محکوم و مجددا یادآوری می کنند که با مقوله اعدام به عنوان یک عمل پست، غیرانسانی و نقض آشکار حق زندگی که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و دیگر عهدنامه های بین المللی حقوق بشر نیز آمده مخالف اند.سازمان های ما مصرانه از جمهوری اسلامی می خواهند هر چه سریعتر اعدام فعالان مدنی و مجرمان نوجوان را متوقف و کمیته ای متشکل از حقوقدانان عالی رتبه به منظور رسیدگی به شرایط اجرای حکم اعدام در کشور ایجاد کند. سازمان های ما همچنین از دولتمردان جمهوری اسلامی می خواهند که به "میثاق بین المللی حقوق سیاسی و مدنی" که ایران نیز از امضاء کنندگان آن می باشد احترام گذارند.

جنایات بدون مکافات پورمحمدی وجمهوری اسلامی در بندرعباس

جنایات بدون مکافات پورمحمدی وجمهوری اسلامی در بندرعباس
اسد مذنبی در سفراخیرم به سوئد و چند کشور دیگر اروپایی و دیداربا دوستان و همشهریان بندری توانستم به لیست کامل تری از جان باختگان سالهای وحشت دربندرعباس با ذکربرخی جزییات دست پیدا کنم. جنایاتی که گرچه بانیان آن زنده و حتی در رده های بالای جمهوری اسلامی بکار مشغولند اماتاکنون بدون مکافات یاقی مانده و اگر وضع تبعیدیان پراکنده به همین منوال باقی بماند، نمی توان امیدوار بود که امثال پورمحمدی وخامنه ای و قاضی مرتضوی و بسیاری دیگردرچشم اندازی نزدیک در دادگاههای بین المللی برصندلی اتهام بنشینند.با این حال وظیفه ماست تا بمنظور ثبت درتاریخ یافته های خود از جنایات سران جمهوری اسلامی را انتشاردهیم و تلاش نماییم تا زمینه محاکمه رهبران جنایتکار ومستبد جمهوری اسلامی را در دادگاههای بین المللی فراهم آوریم، چراکه اگر امروز هم این مهم حاصل نشود فرزندان ما خواهند توانست با جمع آوری اسناد و مدارک به این آرزوی خانواده ها و ملیونها ایرانی ستمدیده جامه عمل بپوشانند! *** لیست کامل تر جنایات بدون مکافات پورمحمدی و جمهوری اسلامی در بندرعباس۱- محمد زحمت پیشه ( ۱۸ ساله دانش آموز)۲- مهدی ایزدشناس (۱۶ ساله دانش آموز- پورمحمدی ، پدرمهدی از بازاریان سرشناس بندررا وادار می سازد درنماز جمعه ازتیرباران فرزند خوداظهار شادمانی کرده تا پسر دیگرش که در زندان بود را اعدام نکند )۳- کریم عبدالله پور (24ساله کارگرماهراداره بنادر و کشتیرانی و یکی از بهترین مجسمه سازان بندرعباس، جرم کریم شراکت درسازماندهی شورای کارگران اسکله بندربود)۴ –محمد فیروزی ( دانش آموز17 ساله)5- علی بهروزی (دیپلمه هنرستان21 ساله)۶- سعید اسکندریاین شش تن جزو اولین موج اعدامی هایی بودند که بدون محاکمه و فقط برای زهر چشم گرفتن و ایجاد فضای رعب و وحشت توسط پورمحمدی در زندان شهرک تیرباران شدند۷- فتح الله فربود ( دیپلمه 23 ساله)۸- محمد سرافراز ( درجه دار نیروی دریایی ، دارای همسر و دو فرزند. جرم محمد پناه دادن به دودختر فعال سیاسی بودکه بعدها آزاد شدند)۹- کامیار اسماعیل زاده ( دانش آموز18 ساله،پدرکامیار از پزشکان قدیمی بندرو معروف به دکتر لنگو، پش از اعدام پسرش هرگز قادر به طبابت نشد)۱۰- مهشید معتضد کیوانی ( خانم خانه دار ، مهشید چند ماه پس از به دنیا آوردن تنها پسر خود توماج ، درحالی که وی را شیر می داد درزندان شهرک تیرباران شد)۱۱- محمد چشم براه ( کارگر ماهراداره بنادر و کشتیرانی، محمد از دوست داشتنی ترین بچه های بندر وجرمش شراکت درسازماندهی شورای کارگران اسکله بندر بود)۱۲- نعمت بشخور ( ۲۳ ساله معلم ، نعمت که به دروغ متهم به قتل بازجو شاهوند بود- بعدا چندین نفردیگررابه همین جرم متهم نمودند- بمدت دو روز از تیر برق میدان مرکزی شهر بندرعباس یعنی فلکه برق، با مقوایی که جرائمی بر آن ردیف شده آویزان بود. بعدا زندانیان هم بند نعمت فاش کردند که جسد نعمت بدار آویخته شد چون قبل ازاعدام زیر شکنجه به قتل رسیده بود)۱۳- علیرضا قاسمیان ( دانش آموز ۱۷ ساله، علیرضا هنگامیکه در جاده بندرعباس – شیراز حوالی داراب ماشین اش خراب شده، اشتباها سوار مینی بوسی می شود که تمام سرنشینانش پاسدار بودند و همانجا دستگیر می شود ) ۱۴ – محمد حسن صحافی (معلم و یکی از فرهیختگان و روشنفکران دلسوخته بندر)۱۵- عباس شریفیان ( دانش آموز)۱۶ - احمد چشم براه (16 ساله دانش آموز)۱۷- نادر روستا ( ۱۷ ساله دانش آموز)۱۸ - محمود فولاد خانی ( دانش آموز۱۹ ساله)۱۹- محمد رمضان پور ( دیپلمه ۲۲ ساله - بعدها وقتی برادرمحمد، جاوید رمضان پوربعنوان نماینده مردم بندرلنگه به مجلس شورای اسلامی رفت - در زمانی که هاشمی رفسنجانی ریاست مجلس را برعهده داشت - با اعتراض شدید صادق خلخالی و رد اعتبارنامه اش روبرو شد تنها به این دلیل که برادرش محارب بوده و اعدام شده) ۲۰ – محمد امین ترابی ( 24 ساله - پس از اعدام ، حکم سه سال زندان وی توسط دیوان عالی کشور تایید شد)۲۱- فاطمه رخ بین۲۲ – حسن بشیری۲۳- سعید بشیری۲۴- پرویز شنگی پور ( دانش آموز17 ساله)۲۵- محمد سلیمانی ( ۱۸ ساله دانش آموز، روبروی دانشگاه تهران و توسط یکی از نیروهای اطلاعاتی بندرعباس بنام حسین فرج زاده معروف به حسین چلوکباب که سرپرستی روزنامه جمهوری رانیزعهده دار بودو اخیرا در بندرعباس فوت کردو از وی بعنوان روزنامه نگار پیش کسوت تجلیل شد، با فریاد آی دزد دستگیر و پس از شکنجه های هولناک سرانجام در زندان شهرک بندر تیرباران شد )۲۶- عارف بلوکی ( دانش آموز18 ساله)۲۷ – حسین رکنی ( دانش آموز18 ساله و عضو تیم فوتبال سینگو)۲۸- ماهرخ یوسفی۲۹- علی برنشان ( دانش آموز 16 ساله، با وجود سن بسیار کم بشدت شکنجه شده تا جایی که هنگام تیرباران مجبور شدند وی را تیرک ببندند)۳۰- منصور احمد شاهی۳۱ – نصرالله احمد شاهی۳۲- راج احمد شاهی۳۳- موسی پیشداد(دانش آموز 18 ساله)۳۴- طاهره قاسمی (دانش آموز)۳۵- حسین روحانی ( ۱۷ ساله دانش آموز و عضو تیم فوتبال سینگو)۳۶- عبدالعلی یعقوب زاده۳۷- بهروز یوسفی۳۸- حمید مکرانی (دانش آموز 17 ساله)۳۹- ماشالله پورطرق(درجه دار نیروی دریایی، وی از محبوبیت زیادی دربین درجه داران نیروی دریایی برخورداربود)۴۰- غلامعلی علمشاهی۴۱- ناصر اسکندری۴۲ – حسن روان ، درخانه ای درخیابان سازمان حوالی تکیه معروفی بنام منبرکرتی در درگیری با عوامل پورمحمدی پس از چندین ساعت از پای درآمد۴۳- جلالی۴۴- محمود یوسفی در درگیری با عوامل پورمحمدی در اطراف قلعه گنج کشته شد۴۵- عباس مکاری(دانش آموز)۴۶- موسی مکاری (دانش آموز)47- قنبر پیشدست (حسابدار ارشد وکارمند اداره بنادر و کشتیرانی)در درگیری با عوامل پورمحمدی در اطراف قلعه گنج کشته شد48- عزیز پوراحمدی ، درخانه ای درخیابان سازمان حوالی تکیه معروفی بنام منبرکرتی در درگیری با عوامل پورمحمدی پس از چندین ساعت از پای درآمد49- اسحاق فرامرزی ( اسحاق وحشت زیادی در دل نیروهای دادستانی وامنیتی ایجاد کرده چون نیروهای امنیتی طی چند درگیری که منجر به کشته شدن تعدادی از آنان گشته، نتوانسته بودند وی را دستگیرنمایند اما عاقبت در یک برخورد خونین در نزدیکی روستای کهورستان بین بندرخمیر و بندرعباس موفق می شوند وی را از پای درآورند)50- احمد اسلامی جوزانی51- ناصر مرادی52- حجت دشتی53- سیروس دشتی54- سروش نیکخواه55- محمد قادری56- حمید معتقدی ( ۱۸ ساله دانش آموز،عضو تیم فوتبال سینگو)57- - منصور علی مرادی58- کمالی59- موسی آباد60- عبدالله حسینی61- ناصر دستوری62- غلامرضا سالاری (دانش آموز)63- علی کهوری64- محمد معینی ( دانش آموز)65- منصور بنازاده66- مسعود برخوردارزاده67- عباس برخوردارزاده68- سلیمان سلیمانی69- احمد اسلامی (دانش آموز)70- غلامشاه ضمیری71- سید حسین هاشمی72- احمد پیل افکن ( دانش آموز18 ساله)73- کریم ترابی (دیپلمه 20 ساله، کریم را بجرم داشتن چندبرگ اعلامیه تیرباران کردند)74- صالح نیایی75- علی مهمی76- موسی محمودی77- اسماعیل محمودی78- محمد عظیمی (۱۸ ساله دانش آموز ،عضو تیم فوتبال سینگو، پدر وی یکی ازفرهنگیان زحمتکش و سالها دردبیرستان ششم بهمن خدمت کرده و موفق شده بود پس از سالها دارو و درمان صاحب یک فرزند شود که وی نیز بدست پورمحمدی تیرباران شد)79- صادقی80- علی احمدی سرخونی81- سعید خراسی82- محمد یزدانی83- بازماندگان84- حسین پور قنبری85- محمد تقی ترابی(دانش آموز 18ساله)86- محمود خدادادزاده(دانش آموز18 ساله)87- صنم قریشی (دانش آموز، صنم روز روشن در بلوار مرکزی شهر بندرعباس هنگامی که مشغول فروش نشریه بود در مقابل چشمان مردم توسط یکی از بازجویان پورمحمدی بنام شمشیری با اسلحه کمری بقتل رسید. شمشیری بخاطراین قتل حتی مورد بازخواست هم قرار نگرفت اما بعدا ترورشد) لازم به یادآوری است که در تمام آن سالها ازخانواده تمامی کسانی که در زندان شهرک تیرباران شدند مبلغ هزارو دویست تومان پول تیردرخواست می شد و تا پول دریافت نمی گردید جسد را تحویل خانواده ها نمی دادند.-------------------------------------------اسامی بچه های بندر که در دیگر شهرها به جوخه اعدام سپرده شدند با ذکر برخی جزییات جهت ثبت درتاریخ ناصر فراقی – معلم اخراجی ، تابستان 60دربلوار کشاورز تهران دستگیر و دو روز بعد بدون محاکمه در زندان اوین بدار آویخته شد غلامرضا ترابی – در زندان عادل آباد شیراز تیرباران شد رضا خالصی – در مشهد دستگیر و بدون محاکمه تیرباران شد

دلار آمریکا، اسرائیل، ایران و روسیه

دلار آمریکا، اسرائیل، ایران و روسیه
خبرگزاری «ریا نووستی» : مشخص است که آماده سازی عملیات سیاسی-نظامی آمریکا در آسیای شرقی و مرکزی به مرحله پایانی خود نزدیک می شود. با توجه به نگرانی برخی افراد ذیصلاح در اسرائیل می توان گفت که تا انفجار اوضاع چند ماه باقی مانده است. مناسب ترین زمان برای آغاز بی ثبات سازی اوضاع در منطقه، سپتامبر-اکتبر 2008 (پس از پایان بازی های المپیک در چین، اما پیش از پایان انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا) است. اما با توجه به تحلیل "ازبیگنف بژزینسکی" ایده پرداز اصلی ایدئولوژی در سیاست خارجی امریکا، حاد شدن بی ثباتی و هرج و مرج در محدوده بین کانال سوئز تا سینچوان و از دریای خزر تا خلیج فارس، امری ناگزیر است. دلیل تبدیل منطقه آسیای میانه به مرکز بی ثباتی این است که پایگاه عملیات مالی جهانی از آمریکا به چین منتقل می شود. اکنون هنگ کنگ، شانگهای و سنگاپور مناطق توزیع کننده جریان مالی جهانی هستند که پیشتر در نیویورک و لندن بود. جابجایی پایگاه عملیاتی مالی بین المللی از آمریکا به چین بمعنای فروپاشی دلار بعنوان واحد بازرگانی جهانی است. انتقال بازار جهانی به چین و روی آوردن شبکه های جهانی بانکی به سیستم جدید مالی که در آن دلار آمریکا تنها ارز نخواهد بود و بلکه تنها یکی از ارزهای محاسبات بازرگانی جهانی خواهد بود، به معنای پایان رفاه جامعه مصرفی آمریکا و پایان ناگهانی حمایت مالی از اسرائیل از محل بودجه آمریکاست. اسرائیل تک به تک با نیروی رو به رشد "جهان اسلام" و دشمن اصلی خود، ایران باقی می ماند. "شابتای شاویت" مدیر سابق موساد در اجلاس مرکز "کورگینیان" که روز 19 ژوئن در مسکو برگزار شد، در بحث با "یوگنی پریماکوف" رئیس اتاق صنایع و بازرگانی فدراسیون روسیه درباره این تهدید مهلک برای اسرائیل سخن گفت. در حقیقت آمریکایی ها، هر کس هم که رئیس جمهور 44-ام شود، اسرائیل را در معرض مناقشه نظامی با ایران می گذارند. آمریکا بدهی داخلی خود را نمی تواند پرداخت کند و آن را تنها می توان بخشید. انجام چنین کاری تنها با روی آوردن به سیستم جدید مالی ممکن است و برای آن نیاز به فورس ماژور است. در این شرایط نیروی شکست ناپذیر، مناقشه نظامی در مرکز آسیا خواهد بود. در عین حال اگر اوباما با ایده پردازی بژزینسکی به قدرت برسد، اسرائیل بدست سرنوشت سپرده خواهد شد. و اگر مک کین با ایده پردازی کیسینجر رئیس جمهور شود، پس آمریکا کمک نظامی به اسرائیل ارائه می دهد. از این رو اسرائیل از روسیه تقاضا می کند که به ایران کمک نکند و از کارت ایرانی علیه آمریکا استفاده نکند. همزمان اسرائیل به تمامی بازیکنان مرئی و نامرئی روند جهانی شدن پیشنهاد می دهد که مناقشه هند-پاکستان را جایگزین مقابله اسرائیل-ایران سازند که هر دو نیز سلاح هسته ای دارند. اگر تهدید مهلک برای اسرائیل در آینده نزدیک رفع نشود، به گفته شاویت، "اسرائیل مجبور خواهد داشت که برای بازداشتن، ضربه دقیق به تاسیسات هسته ای ایران بزند" (همانطور که رآکتور در حال ساخت سوریه را بمباران کرد). طبق ارزیابی های موساد، اسرائیل فعلاً توان پاسخگویی به هر گونه اقدام نظامی ایران را دارد. در عین حال امیدوارست که حمله های متقابل هوایی بین ایران و اسرائیل بر خلاف میل اکثریت دموکرات در کنگره آمریکا سبب شود که دولت کنونی جمهوری خواه جذب مناقشه شده و اقدام به بمباران هوایی گسترده زیرساخت های ایرانی و محاصره دریایی ایران کند. اسرائیل امیدوارست که عملیات موفقیت آمیز هوایی-فضایی نیروهای مسلح آمریکا در بین مردم این کشور حس وطن پرستی را بیدار کرده و از روی کار آمدن اوباما-بژزینسکی در آمریکا که برای اسرائیل خطرناک و به جهان اسلام وفادار است، جلوگیری شود.
آندره دیویاتوف"، "واینا-پرامیشلنی کوریر"

تائيد نهايي حکم اعدام انورحسين پناهي و ارسلان اوليايي
فعالان حقوق بشر در ايران : صبح روزجاري ، انور حسين پناهي و ارسلان اوليايي از زندان مرکزي سنندج به دادگاه انقلاب منتقل و حکم نهايي اعدام به هر دو متهم ابلاغ گرديد. اين دو متهم که از پائيز 1386 در زندان به سر مي برند ، در تاريخ 22/4/87 حکم اوليه خود را دريافت نموده بودند که اعتراض خود را به حکم صادره بر پايه فقدان اسناد اعلام نمودند ، برخلاف عرف دستگاه قضايي در فاصله اي اندک از صدور حکم اوليه ، حکم نهايي در روز جاري به اين دو متهم ابلاغ گرديد.شايان ذکر است انور حسين پناهي از معلمان و فعالان فرهنگي شهرستان دهگلان مي باشد که مدتي را نيز به دليل بدرفتاري و اعمال شکنجه در بازداشتگاه اطلاعات قروه در بيمارستان به سر برد. مردم دهستان "قوروچاي" ضمن امضاء طوماري بالغ بر هزاران امضا در اعتراض به حکم صادره تا کنون اقدام به دو بار تجمع در مقابل دادگستري منطقه مربوطه نموده اند.

مقایسه شرم آور اینترنت ایران و پاکستان
خبرگزاري فارس: بازار اينترنت پرسرعت در كشور پاكستان تاكنون چندان پررونق نبوده و اين در حالي است كه خدماتADSL از 5 سال پيش تاكنون در اين كشور در دسترس است. به گزارش فارس در حال حاضر تعداد كل مشتركان حقيقي و حقوقي اينترنت پرسرعت در اين كشور از 132 هزار نفر فراتر نمي رود كه رقم قابل قبولي محسوب نمي شود. با اين حال دولت اين كشور براي حل اين مشكل طي يك سال اخير تلاش هاي جدي به عمل آورده و با شناسايي موانع پيش رو براي استفاده مردم از فناوريADSL تلاش كرده تا استفاده از خدمات اينترنت پرسرعت را همه گير كند. * كاهش تعرفه ها از جمله مهم ترين موانع بر سر راه استفاده از اينترنت پرسرعت در پاكستان تعرفه هاي بالاي دسترسي به خدمات مذكور در اين كشور است. شركت مخابرات پاكستان موسوم به PTCL به منظور حل اين مشكل خود راسا وارد عمل شد و از تابستان سال قبل ارائه سرويس هاي پرسرعت و باكيفيت ADSL را در اين كشور آغاز نموده است. سرويس هاي اين شركت هم اكنون در شهرهاي اسلام آباد، پيشاور، لاهور، كراچي و 9 شهر ديگر مهم پاكستان به سادگي و با قيمت مناسب در دسترس است. * اينترنت يك مگابيت ماهانه 28 هزار تومان شركت مخابرات پاكستان براي ارائه اين خدمات هيچ هزينه اي بابت نصب مودم و ديگر تجهيزات دريافت نمي كند و هيچ محدوديت ترافيكي نيز براي كاربران خود وضع نمي كند. سرويس هاي ADSL شركت مخابرات پاكستان در سه نوع 512 كيلوبايتي، يك و دو مگابيتي عرضه مي شود. به عبارت بهتر اين شركت سرعت اتصال كمتر از 512 كيلوبيت به اينترنت را پرسرعت محسوب نمي كند! اما تعرفه اين خدمات به شرح زير است: •اينترنت 512 كيلوبيت نامحدود همراه با نصب رايگان، هر ماه 1199 روپيه ( معادل حدودا 17 هزار تومان ) •اينترنت يك مگابيت نامحدود همراه با نصب رايگان، هر ماه 1999 روپيه ( معادل حدودا 28 هزار تومان) •اينترنت دومگابيت نامحدود همراه با نصب رايگان، هر ماه 4999 روپيه ( معادل حدودا 72 هزار تومان ) گفتني است كه براي بهره مندي از اين خدمات تنها كافي است با شماره 0800 80800 تماس حاصل شده يا فرم مربوطه توسط متقاضي به صورت آنلاين پر شود. * كاهش تعرفه هاي ISP ها و چهار برابر شدن مشتركان ADSL در يك سال اين ابتكار عمل شركت دولتي مخابرات پاكستان باعث شده تا ديگر ISP هاي پاكستان كه تعداد آنها از 35 شركت فراتر مي رود مجبور به كاهش تعرفه هاي خدمات خود شده و از دريافت هزينه هاي اضافي به بهانه نصب مودم و تجهيزات نيز خودداري كنند. در حال حاضر هزينه استفاده از خدمات اينترنت پرسرعت ديگر ISP هاي اين كشور نيز تقريبا برابر با تعرفه هاي شركت مخابرات اين كشور است بررسي هاي شركت مخابرات پاكستان نشان مي دهد در حالي كه تا تابستان سال 2007 تنها 35 هزار نفر در اين كشور مشترك خدمات اينترنت پرسرعت بوده اند اين رقم تا ابتداي تابستان امسال حدودا 4 برابر شده و پيش بيني مي شود تا دو سال ديگر تعداد مشتركان اينترنت پرسرعت در پاكستان به نيم ميليون نفر برسد. كارشناسان معتقدند تداوم اين وضعيت و رقابت فشرده ISP ها براي جلب نظر كاربران هزينه هاي دسترسي به اينترنت پرسرعت در پاكستان را باز هم كاهش خواهد داد. * افزايش نقاط تحت پوشش در كنار هزينه هاي بالاي دسترسي به اينترنت، پوشش محدود سرويس دهندگان اينترنت پرسرعت مشكل ديگري بود كه باعث شده بود تنها ساكنان مناطق شهري و به ويژه شهرهاي بزرگ بتوانند به اينترنت دسترسي پيدا كنند و در مقابل ساكنان شهرهاي كوچك و روستاها از اين خدمات بي بهره مانده بودند. شركت دولتي مخابرات پاكستان براي حل اين مشكل نيز وارد عمل شده و با صرف هزينه هاي كلان در حال ايجاد شبكه هاي ديتا در سرتاسر پاكستان است. استفاده از تجهيزات بي سيم راه حل ديگري است كه دولت اين كشور به آن روي آورده است. به همين منظور نصب تجهيزات WiMax براي تسهيل دسترسي بي سيم به اينترنت در نواحي روستايي در دستور كار دولت پاكستان قرار دارد. اولين بار شركت خصوصي وطن تلكام در دسامبر سال 2007 خدمات WiMax را در پاكستان معرفي كرد و تنها در عرض 4 ماه 10 هزار مشترك حقيقي و حقوقي از اين خدمات بهره مند شدند. * مرور تعرفه هاي چند ISP مشهور در پاكستان سايبر نت يكي از مشهورترين ISP هاي كشور پاكستان است كه طيف گسترده اي از خدمات اينترنتي و تحت وب را به مشتريان خود ارائه مي دهد. خدمات اينترنت پرسرعت اين شركت طيف گسترده اي از سرعت 64كيلوبيت در ثانيه تا 8مگابيت در ثانيه را شامل مي شود كه البته سرعت هاي بسيار بالا به علت كاركردهاي خاص و مشتريان محدودتر تنها به شركت هاي تجاري ارائه مي شود. هزينه ماهانه بهره مندي از سرويس 256 كيلوبيتي اين شركت معادل 1500 روپيه ، (حدود 21 هزار تومان) است. Cube XS ديگر ISP پاكستاني است كه سرويس هاي 512، 768 و 1024 (يك مگابيت) كيلوبيت در ثانيه ارائه مي دهد. هزينه ماهانه استفاده از اين خدمات براي كاربران خانگي به ترتيب حدودا 28، 108 و 287 هزار تومان در ماه است. حداقل حجم ترافيك هر يك از اين سرويس ها نيز به ترتيب 6، 24 و 72 گيگابايت در ماه در نظر گرفته شده است. Pak Net ديگر ISP پاكستاني است كه سرويس هاي 256، 512 و 1024 كيلوبيت در ثانيه خود را به قيمت ماهانه حدودا 17، 28 هزار تومان و 72 هزار تومان ارائه مي دهد. و در نهايت LINK DSL، خدمات اينترنت 512 كيلوبيتي و نيز 1 و 2 مگابيتي خود را به قيمت حدودا 17، 29 و 56 هزار تومان در ماه و بدون محدوديت ترافيكي ارائه مي كند. مقايسه اين تعرفه ها با تعرفه هاي خدمات اينترنت پرسرعت در ايران كه براي حداكثر سرعت 128 کيلو بيت در ثانيه در بهترين حالت و با اعمال محدوديت هاي ترافيكي و قطع و وصل مكرر به حداقل 18 هزار تومان مي رسد گوياي واقعيات بسياري است كه توجه بيشتر مسئولان بخش دولتي و خصوصي و كارشناسان عرصه فناوري اطلاعات را طلب مي كند. * ارزش يك روپيه پاكستان معادل 145 ريال ايران است. منابع: Pakistan economist، ptcl.com.pk، cubexs.net.pk، cyber.net.pk، paknet.com.pk، mylink.net.pk

اعدام يعقوب مهرنهاد ، روزنامه نگار و فعال مدني
مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران : بنابر گزارشات دريافتي ، يعقوب مهرنهاد ، روزنامه نگار و دبير انجمن "جوانان صداي عدالت" سحرگاه روزجاري در زندان مرکزي زاهدان اعدام گرديد ، مهرنهاد که در ارديبهشت ماه سال 1386 بازداشت و پروسه اي پر ابهام قضايي را طي نموده بود نهايتاً در 22 بهمن سال گذشته حکم اعدام خود را از دادگاه انقلاب زاهدان دريافت نمود . وي به عنوان يک فعال مدني و روزنامه نگار که داراي سابقه متعدد و مطالب مندرجي در روزنامه هاي مختلف محلي و کشوري مي باشد همچنين دبير "انجمن جوانان صداي عدالت" بود که بعنوان نهادي مدني، مستقل و مردمي با اخذ اعتبارنامه از سازمان ملي جوانان از سال 1381 فعاليت خود را آغاز کرد. اين انجمن که از دانشجويان و جوانان سيستان و بلوچستان تشکيل گرديده بود، در جهت ارتقا سطح آموزشي و فرهنگي مردم استان و کمک به مردم محروم و فقير تلاش مي نمود.عليرغم اينکه حکومت ايران رتبه دوم از لحاظ آماري و رتبه اول به لحاظ درصد اعدام به تناسب جمعيت در جهان را دارا مي باشد ، اما اعدام يقوب مهرنهاد به عنوان روزنامه نگار و فعال مدني که پيش از اين سازمان عفو بين الملل و تشکلات متعدد فعال در زمينه حقوق بشر درخواست توقف حکم نامبرده را نموده بوده اند ، بالاخص با توجه به سير قضايي مبهم پرونده وي و همچنين مدعيات نامبرده مبني بر تحت شکنجه قرار گرفتن در زمان بازداشت مطمئناً فصل الخطاب و پيام مرگ آفريني براي ساير فعالان مدني بالاخص محکومين به اعدام چون هيوا بوتيمار، عدنان حسن پور، فرزاد کمانگر و انورحسين پناهي خواهد بود.

وقتی دانش‌آموزان در آغل درس می‌خوانند

وقتی دانش‌آموزان در آغل درس می‌خوانند
برنا: نماينده مردم شادگان از توابع استان خوزستان در مجلس شوراي اسلامي گفت: کمبود شديد فضاهاي آموزشي در شادگان موجب شده برخي دانش آموزان اين شهرستان در آغل گوسفندان ادامه تحصيل دهند! "حجت الاسلام مجيد ناصري نژاد" هشدار داد: وضعيت محروميت در شادگان به حالت بحراني در آمده و اين شهرستان در کسب شاخص‌هاي محروميت استاني و ملي گوي سبقت را از همه شهرهاي محروم استان خوزستان و ساير مناطق کشور ربوده است. وي گفت: استان خوزستان در خصوص جمعيت بي سوادان در وضعيت بسيار بدي قرار دارد. نماينده شادگان در خانه ملت با تاکيد دوباره بر فقر شهرستان شادگان، در مورد برخورداري از فضاهاي آموزشي ياد آور شد: مدارس موجود نيز عمدتاً فرسوده و قديمي است به نحوي که در گزارش آموزش و پرورش استان نسبت به خطر فرسودگي ملموس فضاهاي آموزشي شادگان هشدار داده شده است. وي گفت: اين شهرستان از آب و هواي به شدت گرمي برخوردار است اما متاسفانه هيچگونه امکانات و تجهيزات مناسبي مثل کولر و يا آب سردکن در مدارس وجود ندارد از اين رو دانش آموزان در ايام امتحانات، متحمل فشارهاي روحي و جسمي زيادي مي‌شوند. ناصري نژاد با اشاره به دستور العمل ساماندهي نيروي انساني در وزارت آموزش و پرورش گفت: در چنين وضعيتي همين جمعيت واجب التعليم که در شرايط ناگواري درس مي خوانند از تحصيل باز مي مانند چرا که مدارس کوچک در روستاهاي دور افتاده را مي خواهند تعطيل کنند. اين نماينده مجلس در پايان اين گفتگو تصريح کرد: از مسئولان ارشد نظام استدعا مي کنم نسبت به دستورالعمل اخير وزير آموزش و پرورش واکنش نشان دهند، در غير اين صورت شاهد نابساماني هاي گسترده اي در مدارس کشور خواهيم بود.

گزارش معاون مرتضوی از آخرين سرکوبها و بگير و ببندها : محمد هاشمي و بهاره هدايت با گروه‌هاي ضدانقلاب خارج ارتباط دارند/افرادي وابسته به انجمن پادشاهي خ

گزارش معاون مرتضوی از آخرين سرکوبها و بگير و ببندها : محمد هاشمي و بهاره هدايت با گروه‌هاي ضدانقلاب خارج ارتباط دارند/افرادي وابسته به انجمن پادشاهي خارج ازكشور قصد داشتند درتهران بمب‌هاي سيانوري‌ كاربگذارند/7 تن به دليل ارتباط با اسراييل بازداشت شدند...


ايسنا : معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران به تشريح برخي از پرونده‌هاي مهم در رابطه با حادثه‌ي بمب‌گذاري در حسينيه شيراز، انفجار هتل جهان در تهران، تشكيلات غيرقانوني بهاييون، اراذل و اوباش، برخورد با سايت‌هاي مستهجن و تجمعات اخير پرداخت.

آخرين وضعيت پرونده محمد هاشمي و بهاره هدايت
قاضي حسن حداد در گفت‌وگو با ايسنا در رابطه با دستگيري محمد هاشمي و بهاره هدايت اظهار كرد: سال گذشته كليه‌ اعضاي دفتر تحكيم در رابطه با بحث‌هاي 16 آذر و تجمعي كه قرار بود برگزار كنند، دستگير شدند، هم‌چنين دفتر ادوار تحكيم پلمپ و تعدادي از آنان نيز بازداشت كه پس از مدتي، آزاد شدند. بهاره هدايت و محمد هاشمي نيز پس از حدود 22 روز بازداشت آزاد شدند.
وي ادامه داد: بنده طي دو سه جلسه به طور مفصل با اكثر اعضاي دفتر تحكيم صحبت كرده و با ترسيم خطوطي بيان شد كه فعاليت آنان تا چه ميزان با مشكل مواجه نمي‌شود. حتي آنها براي فعاليت مشكلاتي از نظر مكاني با وزارت علوم داشتند كه در اين رابطه با حراست وزارت علوم گفت‌وگويي صورت گرفت و قرار شد مكاني را در اختيار اين افراد قرار داده تا آنها بتوانند فعاليت‌هاي خود را در چارچوب و به طور صحيح انجام دهند.
معاون امنيت دادستاني تهران خاطرنشان كرد: حدود سه چهار ماه پيش مشخص شد، محمد هاشمي و بهاره هدايت به عنوان دو عضو دفتر تحكيم، با برخي از گروه‌هاي ضدانقلاب خارج از كشور ارتباطاتي دارند. تحقيقات لازم در اين رابطه صورت گرفت و گزارش‌ها به‌طور جدي، بررسي و موضوع ارتباط با برخي از گروه‌هاي ضدانقلاب خارج از كشور ثابت شد. هم‌چنين مشخص شد كه اقدامات حمايتي از سوي اين گروه‌ها نسبت به اين افراد نيز صورت گرفته است.
حداد، عنوان اتهامي محمد هاشمي و بهاره هدايت را ارتباط با برخي از گروه‌هاي ضدانقلاب خارج از كشور بيان كرد و گفت: اين اتهام به اين دو نفر، تفهيم و خود آنها نيز ارتباطات انجام شده را قبول دارند؛ اكنون پرونده در شعبه‌ي اول بازپرسي دادسراي امنيت در حال رسيدگي است. البته اين‌گونه نيست و نمي‌توان گفت كه همه‌ي اعضا اين ارتباط را داشته يا اطلاع داشته‌اند.

افرادي وابسته به انجمن پادشاهي خارج ازكشور قصد داشتند درتهران بمب‌هاي سيانوري‌ كاربگذارند
وي در ادامه در رابطه با علت ارسال پرونده‌ي بمب‌گذاري حسينيه شيراز به تهران تصريح كرد: پس از انفجار در شيراز، يك سري تشكيك‌ها ايجاد شد و بعضي از ارگان‌ها و افراد صاحب‌نظر اعلام كردند كه انفجار از داخل مجموعه بوده و بعضي نيز عامل خارجي را باعث اين حادثه مي‌دانستند كه پس از تحقيقات كافي مشخص شد حادثه تروريستي بوده است اما به دليل اين‌كه نيروهاي امنيتي به دنبال مسببان حادثه بودند، بيان شد كه حادثه تروريستي نبوده و يك انفجار داخلي بود. پيگيري اين مساله ادامه داشت تا اين‌كه انفجار هتل جهان در تهران اتفاق افتاد.
معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران با بيان اين‌كه اطلاعات در مورد اين‌كه چه كساني اقدام به اين كار كرده بودند، براي ما مشخص شد افزود: آنها قصد داشتند با تهيه‌ي بمب‌هاي سيانوري در تهران نيز اقدام به بمب‌گذاري‌ كنند. در برنامه‌ريزي‌هاي آنها بمب‌گذاري سه نقطه در تهران و قم وجود داشت. حوزه‌ي علميه‌ي قم و حرم امام مدنظر آنها بود كه به دلايلي، اين دو مكان را مناسب ندانستند و در نهايت دو مدرسه ديگر را در قم شناسايي كردند و قرار بود كه به طور همزمان دو نقطه در قم و يك نقطه در تهران بمب‌گذاري شوند.
حداد با بيان اين‌كه اين افراد سابقه دستگيري نداشتند، به ايسنا گفت: پس از انفجار در هتل جهان تهران، يكي از آنها متواري شده و ديگري كه آسيب ديده بود، دستگير و مورد بازجويي قرار گرفت. با تلاش بي‌وقفه‌ي پليس امنيت تهران و سازمان اطلاعات استان تهران كمتر از 24 ساعت نفر دوم دستگير و كليه‌ي اطلاعات گروه، بدست آمد و حدود 18 نفر در اين رابطه دستگير شدند و در حال حاضر هشت نفر در بازداشت به سر مي‌برند و بقيه به دليل عدم اطلاع از اقدامات تروريستي گروه فعلا با تامين قرار مناسب آزاد شدند.
وي با اشاره به اين‌كه اين افراد به انجمن پادشاهي خارج از كشور وابسته بودند، يادآور شد: پيش از اين در ارتباط با اين گروه طي سه چهار سال گذشته دستگيري‌هايي در سراسر كشور صورت گرفته بود. اين افراد با پول‌هاي بسيار زيادي كه از خارج از كشور دريافت مي‌كردند دست به اقدامات اين‌چنيني مي‌زدند كه به لطف خداوند با همكاري وزارت اطلاعات و پليس امنيت و دادسراي تهران از يك اقدام تروريستي وحشيانه جلوگيري شد.

پرونده بمب‌گذاري دربازپرسي امنيت، رسيدگي و كيفرخواست4متهم اصلي به‌زودي صادر مي‌شود

وي خاطرنشان كرد: پيگيري اوليه اين موضوع با پليس امنيت تهران بود و سپس سازمان اطلاعات استان تهران با جديت كار را دنبال كرد. در نهايت به دليل اين‌كه اين افراد اقداماتي را در تهران انجام داده و هم‌چنين به دليل جلوگيري از ايجاد مشكلاتي در منطقه تقاضاي احاله‌ي پرونده شد كه موضوع مورد موافقت قرار گرفت و كل پرونده به تهران ارسال شد.
معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران با بيان اينكه تلاش ما اين است كه در هفته‌ي آينده براي چهار نفر اصلي اين پرونده كيفرخواست صادر كرده و آنها را به دادگاه ارسال كنيم، گفت: از دو نفري كه در اين زمينه مباشر بودند يكي معدوم و ديگري در زندان به سر مي‌برد.
حداد، جلوگيري از يك عمليات تروريستي بزرگ از ناحيه‌ي اين گروه را يكي از بزرگ‌ترين كارهايي كه در سال‌هاي اخير با هماهنگي پليس امنيت، وزارت اطلاعات و دادسرا انجام شده عنوان كرد و گفت: در اين زمينه نفرات خارج از كشور كه اغلب در آمريكا و انگليس به سر مي‌برند نيز شناسايي شده و از طريق پليس بين‌الملل تحت تعقيب هستند. افراد دستگير شده از نظر اخلاقي نيز به شدت فاسد بودند و اكنون اين پرونده در شعبه‌ي دوم بازپرسي دادسراي امنيت در حال رسيدگي است.
حداد بيان كرد: چند سالي است كشورهايي از جمله آمريكا كه قصد نفوذ به كشور را دارند، علاوه بر شيوه‌هاي تند و خشن نظير بمب‌گذاري، از راه‌هاي ديگر براي جذب افرادي كه ممكن است در آينده براي مقاصد شوم مورد استفاده قرار گيرند، اقدام مي‌كنند.
وي افزود: در همين زمينه پرونده‌اي تشكيل شده كه متهمان آن دو برادر هستند؛ آنها با تشكيل همايش‌ها با زمينه‌هايي از جمله ايدز كه مورد توجه سازمان‌ها و NGO هاي داخلي و خارجي است، اقدام به جذب نيرو و برنامه‌ريزي براي اعزام اين افراد به خارج از كشور و آموزش جهت هدف‌هاي براندازي مي كردند.
حداد يادآور شد: گروه‌هاي خارج از كشور اين افراد را جذب و از طريق برخي از كشورهاي همسايه براي آنها ويزا تهيه كرده و آنها را مورد آموزش قرار مي‌دادند. اين افراد از اقداماتي كه انجام مي‌دادند مطلع بودند و نوع آموزش آنها مانند فعاليت‌هايي براي انقلابات مخملي و به طور گسترده بود و تحقيقات در شعبه‌ي اول بازپرسي دادسراي امنيت همچنان ادامه دارد.

7 تن به دليل ارتباط با اسراييل بازداشت شدند
وي در رابطه با پرونده‌ي تشكيلات غيرقانوني بهاييت اظهار كرد: هفت نفر از بهاييون اقدام به تشكيل گروهي غيرقانوني كرده و در اين راستا ارتباطاتي را با بعضي از كشورها از جمله اسراييل داشتند و دستوراتي را از آنها اخذ مي‌كرده تا اقداماتي را عليه نظام انجام دهند. اين مساله منجر به دستگيري اين هفت نفر شد و آنها كليه‌ي اتهامات خود از جمله تشكيل گروه غيرقانوني و ارتباط با اسراييل را پذيرفته‌اند. اين پرونده در شعبه‌ي اول بازپرسي دادسراي امنيت رسيدگي مي‌شود.

درمرحله اول طرح برخورد با اراذل و اوباش، حدود500 نفر و درمرحله دوم تعداد كمتري دستگير شدند
حداد در رابطه با رسيدگي به پرونده‌هاي اراذل و اوباش در معاونت متبوعش با بيان اينكه بيش از 90 درصد پرونده‌هاي سطح يك و دو اراذل و اوباش در طرح ارتقاي امنيت اجتماعي در مرحله‌ي اول و دوم با هماهنگي پليس امنيت در دادسراي امنيت مورد رسيدگي قرار گرفت و احكام در اين دادسرا صادر شده است، به ايسنا گفت: در مرحله اول طرح مذكور، حدود 500 نفر و در مرحله دوم تعداد كمتري دستگير شدند.
معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران با اشاره به اينكه دستگيرشدگان بر اساس توافق دادسرا، پليس امنيت و سازمان زندان‌ها به زندان مخصوصي كه براي اين كار در نظر گرفته شده بود، منتقل شده و پس از تكميل تحقيقات، پرونده آنها به دادگاه ارسال مي‌شود، يادآور شد: اگر در طول بازداشت متنبه شوند با قرارهاي مناسب آزاد خواهند شد و اگر در طول مدتي كه در خارج از زندان به سر مي‌برند كار خلافي انجام ندهند ممكن است كه پرونده با قرار تعليق تعقيب بسته شود اما اگر متنبه نشوند پرونده با كيفرخواست به دادگاه ارسال مي‌شود.

تعداد بيشتر اعدام‌شدگان اخير، قاچاقچي مواد مخدر بودند
وي درباره اعدام‌هاي اخير صورت گرفته خاطرنشان كرد: تعداد بيشتر اين افراد، قاچاقچي مواد مخدر بوده و پرونده مربوط به دادسراي انقلاب بوده است و تعدادي از آنها نيز اراذل و اوباش بودند؛ البته پرونده‌هايي كه اين دادسرا در رابطه با اراذل و اوباش رسيدگي مي‌كند نيز در آينده‌ي نزديك به دادگاه ارسال مي‌شود.

مسوولان 4 سايت ضداخلاقي بازداشت شدند
حداد با اشاره به اقدامات سايت‌هايي كه مسايل ضداخلاقي و مستهجن را در حد بسيار بالايي ترويج مي‌كردند و معاونت متبوعش براي برخورد با آنها وارد عمل شده، گفت: اخيرا دفتر اينترنت دادسراي تهران، تعدادي از سايت‌هاي مستهجن را شناسايي كرده كه جرايم سنگين و خطرناكي را از نظر اخلاقي انجام مي‌دادند كه با هماهنگي اين دفتر توانستيم مسوولان چهار سايت را دستگير كرده و سايت‌هاي مورد نظر نيز بسته شد.
وي با اعلام اين‌كه پرونده‌ي اين چهار نفر با عنوان اتهامي مفسد في‌الارض در حال رسيدگي است، گفت: مدارك بسيار زيادي از آنها به دست آمده و ارتباط آنها با برخي از كشورها نيز مشخص شده است. به لحاظ اين‌كه اين سايت‌ها مي‌توانست در آينده امنيت اخلاقي جامعه را به مخاطره اندازد، دادسراي امنيت وارد عمل شد.

برخورد با تجمعاتي كه به دعوت شبكه‌هاي ماهواره‌اي صورت گرفته بود
معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران با اشاره به چند تجمع اخير در تهران، به تشريح آنها پرداخت و گفت: از سوم خردادماه با دعوت برخي شبكه‌هاي ماهواره‌اي تجمعاتي در سطح تهران برگزار شد. سوم خردادماه در مورد جزاير سه‌گانه عليه دولت امارات در جلوي سفارت اين كشور مقابل پارك ملت تجمعي انجام شد. در اين زمينه لازم به ذكر است كه گروه‌هاي ضدانقلاب پس از اين‌كه مشاهده كردند به صورت سلبي نمي‌توانند در كار خود موفق باشند، به صورت ايجابي وارد عمل شدند و به عنوان مثال بيان كردند ما به حمايت دولت ايران عليه دولت امارات در مورد جزاير سه‌گانه تجمعي را انجام مي‌دهيم.
حداد با اشاره به بازي ايران و امارات گفت: 13 خردادماه در اين رابطه تجمعي در ميدان آزادي برپا شد. 24 خردادماه نيز در رابطه با حمايت از اظهارات عباس پاليزدار و مسايل اقتصادي، تجمعي مقابل پارك ملت صورت گرفت كه در اين تجمع تعداد بيشتري حضور داشتند و براي ما محرز بود كه همه چيز از پيش برنامه‌ريزي شده است. دوربين‌هايي در چند نقطه كار گذاشته شده بود تا از صحنه‌هاي درگيري فيلمبرداري و جهت استفاده به شبكه‌هاي تلويزيوني خارج از كشور ارسال كنند.

بيشتر افراد حاضر درتجمع حمايت از اظهارات پاليزدار داراي سابقه امنيتي و شرارت بودند
دو نفر در اين پرونده متهم به جاسوسي هستند
وي با بيان اين‌كه در اين تجمع حدود250 نفر بازداشت و در همان روز تعدادي از آنها آزاد شدند، گفت: نكته‌ي جالب در اين تجمع اين بود كه افرادي كه با هماهنگي در اين تجمع حضور پيدا كرده بودند عمدتا داراي سابقه‌ي امنيتي و شرارت بودند. اين افراد با انگيزه آمده بودند كه تحقيقات از آنها صورت گرفت. عده‌اي نيز آزاد شدند و از اين افراد هنوز تعدادي در بازداشت به سر مي‌برند. در رابطه با دو نفر از اين افراد، اتهام جاسوسي مطرح است و تعدادي نيز متهم به ارتباط با برخي گروهك‌ها هستند.
معاون امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران خاطرنشان كرد: پس از 24 خردادماه قرار بود تجمعي در پارك لاله به بهانه‌ي گراني با حمايت شبكه‌هاي ماهواره‌اي صورت گيرد كه علي‌رغم فشارهاي زياد و تبليغات گسترده تجمعي صورت نگرفت. پس از آن تمام شبكه‌هاي ماهواره‌اي، راديوهاي بيگانه و همچنين منافقين با ارسال بيش از 500 هزار پيامك در رابطه با 18 تير قصد برگزاري تجمعي را داشتند كه خوشبختانه با همكاري وزارت اطلاعات، پليس امنيت و دادسرا و با تمهيدات در نظر گرفته شده كار به نحوي پيش رفت كه حتي يك نفر در اين فراخوان شركت نكرد.

پس از مسايل امنيتي، برخورد با اراذل و اوباش در صدر اقدامات ما قرار دارد
وي تاكيد كرد: پس از مسايل امنيتي، برخورد با اراذل و اوباش در صدر اقدامات ما قرار دارد كه با جديت با اين مساله برخورد خواهيم كرد. سعي ما تامين امنيت سياسي، اجتماعي و اخلاقي در سطح تهران بزرگ است.

ما اشتباه کردیم -نوشین احمدی

ما اشتباه کردیم
نوشین احمدی - پنجشنبه 10 مرداد 1387 [2008.07.31]
در گرمای تابستان سال 85 وقتی به زیر مقنعه و مانتو خیس از عرق و گرمای خفه کننده، خودمان را به ‏کتابخانه می رساندیم تا ائتلافی را شکل دهیم و کمپین یک میلیون امضاء را آغاز کنیم، زمانه مناسبی نبود، ‏خشونت فیزیکی و روانی را در تجمع میدان هفت تیر و پیش و پس از آن با پوست و گوشت حس کرده بودیم، ‏باز جویی ها هنوز ادامه داشت. برخی فعالان حقوق زن ما را به شدت زیر ضرب برده بودند که چرا مرتکب ‏برگزاری تجمع میدان هفت تیر شده ایم، فضا به شدت تلخ و گزنده بود. در نتیجه با فضایی چنین پرفشار، ‏حقیقتا امکانپذیر نبود که از همه درخواست کرد که نه فقط وجود فردی خود را بلکه هستی گروه و انجمن شان ‏را نیز در آن شرایط دشوار به قمار بگذارند. به خصوص هستی انجمن هایی را که با رنج و مرارت تاسیس ‏کرده بودند.‏
بی شک امروز شرایط بیش از آن زمان نابسامان به نظر می رسد، اما آنچه روزهای تاسیس کمپین را از این ‏دوره متفاوت می کند شاید این است که در آن دوره ما هنوز نمی دانستیم که «آینده» چگونه خواهد بود، اما ‏امروز دیگر می دانیم که «همین است که هست»! دیگر پذیرفته ایم که دولتی داریم که برای حذف و انزوای ‏ما از منطق خاصی پیروی نمی کند، بنابراین دیگر «قمار کردن یا نکردن» شوخی به نظر می رسد. از وقتی ‏از خانه بیرون می رویم تا وقتی برمی گردیم تا در یک مهمانی کوچک، چند نفری از دوستان خود را ملاقات ‏کنیم، درحال قماری پر از ریسک و ابهام هستیم، حتا به درستی نمی دانیم وقتی قدم به خیابان می گذاریم حتما ‏با همان مانتو و روسری به خانه بازمی گردیم و...‏
در مجموع در آن دوره هنوز «دورنمایی واقعی» از وضعیت آینده نداشتیم و ابهام موجود سبب می شد که ‏روزنه ای برای «آینده» تصور کنیم، از این رو به فکر «حفظ انجمن» های «ثبت شده» مان برای «آینده» ‏بودیم، یعنی احتیاط می کردیم و دست به عصا حرکت می کردیم ولی امروز به نظرمان «آینده» چه خوب و ‏چه بد تاحدودی مشخص است حداقل «تکلیف» مان با خودمان و فعالیت های حق خواهانه مان روشن شده ‏است. حالا دیگر «مجوز» انجمن های ثبت شده، به قول معروف به درد «سبزی پاک کردن» می خورند نه ‏برای «فعالیت های مسالمت آمیز اجتماعی و فرهنگی».‏
در آن روزهای پیروزی دولت نهم در انتخابات، به واسطه تغییر شرایط سیاسی، حرکت ها پرهزینه قلمداد می ‏شد، و با توجه به تنوع دیدگاه ها در میان اعضای انجمن ها و گروه ها، کمتر حرکتی به اجماع عمومی می ‏رسید. زیرا انجمن ها و گروه های موجود زنان غالبا در سال های پیش از آن و در شرایط بازتری شکل و ‏قوام گرفته بودند و در نتیجه، اعضای تشکیل دهنده آنان دارای ظرفیت های مختلف و دیدگاه های بسیار ‏گوناگون بودند، از این رو تصمیم برای هر حرکت جمعی، در شرایط جدید سیاسی، بسیار مشکل می توانست ‏مقبولیت و توافق کل گروه را به دست بیاورد، به این اعتبار، حرکت در چنان موقعیتی نیز می توانست از ‏طریق افرادی که «خود شخصا مسئولیت کارشان را می پذیرند» اتفاق بیافتد. در نتیجه پای بیانیه تجمع 22 ‏خرداد 1385، فقط نام «افراد» آمد نه همراه با نام انجمن ها و تشکل های شان.‏
‎‎‏«افراد» جایگزین «گروه ها» شدند!‏‎ ‎
از همان ابتدای کمپین یک میلیون امضاء نیز ما تحت تاثیر فضای پرفشار و سنگین سیاسی، فقط نسبت و ‏رابطه «افراد» را با این کارزار دسته جمعی مشخص کردیم: آغازکنندگان کمپین، «افراد» معرفی شدند، ‏حامیان آن نیز «افراد» تلقی شدند. در نهایت نیز یگانه شکل همکاری اعضاء هم، به طریق «فردی» تعریف ‏شد.‏
دو دلیل مهم وجود داشت که این روش بدون بررسی تبعات آن، بر ما تحمیل شد و مجبور به پذیرش آن شدیم ‏که نتیجه، تکیه یک جانبه بر هویت فردی و توانایی های شخصی «افراد» و به کلی نادیده گرفتن ظرفیت ‏‏«گروه ها و انجمن ها» بود. آن چنان زیر بار فشارهای چند جانبه امنیتی ها و به اصطلاح برخی خودی ها ‏زمین گیر شده بودیم که حتا مکانیزم ساده و مناسبی برای به رسمیت شناختن و تعیین نسبت گروه ها با کمپین ‏را به کلی از یاد بردیم.‏
شاید یکی از دلایلش آن بود که تجربه کمپین از دل تجربه تجمع 22 خرداد 1385 در میدان هفت تیر ‏فراروییده بود. آن زمان به دلیل شرایط سیاسی ناشی از روی کار آمدن دولت نهم و به ویژه تردیدهایی که بر ‏اثر «فشارهای بیرونی» و نیز «فشارهایی که از درون خود جنبش زنان» برای جلوگیری از برگزاری تجمع ‏میدان هفت تیر وارد می شد، تصمیم گرفتیم (یعنی ناگزیر بودیم) که تنها با جمع آوری امضای «افراد»، ‏فراخوان تجمع را منتشر کنیم. تجربه موفقیت آمیز در جمع آوری امضاء برای بیانیه تجمع از افراد (که در آن ‏زمان، به رقم کم سابقه یعنی 2000 امضاء بالغ شده بود) گرچه از یک سو به ایده راه اندازی کمپین جمع ‏آوری یک میلیون امضاء، و اتکاء به نفس اعضای موسس کمک قابل ملاحظه ای کرد، اما از دیگر سو، سبب ‏شد تا پتانسیل موجود در سازمان های فعال زنان را نادیده بگیریم.‏
دلیل دیگرش آن بود که «فضاسازی های منفی و گسترده» علیه تعدادی از انجمن های برگزارکننده تجمع ‏میدان هفت تیر، از جمله علیه «مرکز فرهنگی زنان» به واسطه فعالیت های تاثیرگذارش در حرکت های ‏اعتراضی و خیابانی (به ویژه تجمع 22 خرداد)، ما اعضای مرکز فرهنگی را به راستی خسته و فرسوده ‏کرده بود، بر این اساس، در آن شرایط تلخ و مملو از ناروایی های تهوع آور، ترجیح دادیم نامی از «مرکز ‏فرهنگی زنان» نبریم تا دستگاه های «ایرادپراکنی» بار دیگر شروع به فعالیت نکنند و به قول معروف ‏‏«بامبولی» جدید به دست «مخالفانی» ندهیم که تا نام مرکز فرهنگی زنان به گوش شان می رسید، به دنبال ‏‏«ایراد یا اشکالی» می گشتند. برای نمونه با وجود آن که فراخوان تجمع 22 خرداد 1385 هفت تیر، با نام ‏افراد منتشر شد، اما برای تخطئه این حرکت و برای حساس کردن فعالان گروه های مختلف جنبش زنان که به ‏این حرکت پیوسته بودند، ایرادهایی همچون: «چرا فراخوان تجمع ابتدا در وب سایت مرکز فرهنگی منتشر ‏شده؟» یا مثلا «چرا نام ها به ترتیب حروف الفبا» نیست و از این قبیل ایرادهای غیرمنصفانه را مطرح می ‏کردند. چنین بزرگنمایی می شد که گویی همه این ها «توطئه ای» است که «مرکز فرهنگی زنان» مرتکب ‏شده است!! در واقع می خواستند با این فضاسازی ها، روابط مرکز فرهنگی زنان با دیگر یاران جنبش زنان ‏بی وقفه در تشنج و سوء ظن نگه دارند.‏
بدین سبب اعضای مرکز فرهنگی زنان، هیچ رغبت و تمایلی برای مطرح شدن نام مرکز فرهنگی در رابطه ‏با کمپین یک میلیون امضاء نداشتند. به طوری که برای نمونه حتا زمانی که قرار بود کمپین راه اندازی و ‏اعلام عمومی شود ولی هنوز سایت «تغییر برای برابری» آماده نشده بود برخی دوستان پیشنهاد دادند که ‏معطل آماده شدن سایت تغییر نشویم و اعلام عمومی کمپین را از طریق سایت مرکز فرهنگی (سایت زنستان) ‏آغاز کنیم تا بعد که سایت تغییر برای برابری راه اندازی شد، ادامه کارها از طریق آن سایت، ادامه یابد. ولی ‏ما در آن زمان آگاهانه و با قاطعیت از این کار جلوگیری کردیم، چرا که دوباره نمی خواستیم با گذشت یکی ‏دو ماه پس از تولد کمپین، آغاز انتشار بیانیه کمپین در سایت زنستان را باز هم «توطئه» مرکز فرهنگی قلمداد ‏کنند.‏
در هر صورت به خاطر این جوسازی ها، و عقب نشینی و مرعوب شدن مان در مقابل فضای شایعه پراکنی ‏و تخریب، سرانجام بی تجربگی کردیم و از بردن نام مرکز فرهنگی زنان به عنوان یکی از گروه های تشکیل ‏دهنده کمپین خودداری ورزیدیم. احتمالا دیگر انجمن های فعال در کمپین (مانند کانون هستیااندیش، کانون ‏زنان ایرانی، انجمن سلامت زنان، زنان کمیسیون تحکیم وحدت و... که در کلیه نشست ها برای تاسیس و ‏برنامه ریزی کمپین حضور داشتند) نیز احتمالا بنا به دلایل مشابه یا متفاوت، ترجیح دادند در این مورد ‏سکوت کنند و از گروه و انجمن های خود به عنوان موسسان کمپین، نامی نبرند.‏
‎‎اگر نه یک میلیون اشتباه، که حداقل «یک اشتباه بزرگ» داشتیم‎‎
باری، به هر دلیل و علتی که بود متاسفانه وضعیت و جایگاه گروه ها و انجمن های فعال در کمپین تبیین نشد ‏و از این رو نسبت این گروه ها و سازمان ها با کمپین یک میلیون امضاء در پرده ابهام باقی ماند. همین ‏‏«ابهام» به ظاهر «کوچک»، به تدریج سبب بروز مشکلاتی بزرگ و ساختاری، هم برای کمپین و هم برای ‏انجمن ها و گروه های فعال در کمپین شده است.‏
در حقیقت، ائتلاف بزرگ موسوم به «کمپین یک میلیون امضاء» با نیرو، پتانسیل و تجربه گروه ها و انجمن ‏های مختلف درگیر در آن، آغاز به کار کرد و در ادامه نیز بخشی از یاران و همکاران فعال خود را نیز از ‏میان اعضای فعال در «سازمان های از قبل موجود در جنبش زنان» جذب کرد. با این حال رابطه گروه ها و ‏سازمان هایی که با این ائتلاف دموکراتیک، پیوند یافتند، به طور متعارف و رسمی مشخص نشد. همین ‏نقصان، در درازمدت، سه تاثیر منفی بر مجموعه فعالیت های جنبش زنان گذاشت:‏
‏1– گردش کار را در انجمن ها و گروه های زنان فعال داخل کشور، که اعضایشان در کمپین مشغول فعالیت ‏بودند کم و بیش دچار اختلال کرد.‏
‏2 – کمپین نتوانست از ظرفیت ها و پتانسیل موجود در انجمن ها و سازمان های فعال در جنبش زنان، به ‏طور کامل بهره ببرد.‏
‏3 – و مهم تر از همه این موارد، آینده خیل پرشمار نیروهای جذب شده به کمپین (در قالب هسته ها و نهادها) ‏را هم اکنون دچار ابهام ساخته است.‏
درحالی که ما می توانستیم به مانند ائتلاف های پیشین، پیوستن به کمپین را به دو شکل توامان: به صورت ‏‏«سازمانی» (از طریق تاسیس کمیته های کمپین در سازمان های علاقمند به این حرکت) و نیز به صورت ‏‏«فردی» (از طریق کمیته هایی که برای این کار تعبیه شد) تعریف کنیم و از این طریق چگونگی فعالیت گروه ‏ها و سازمان ها را در کمپین و نسبت شان را از این طریق به رسمیت بشناسیم. این کار، مزیت های زیادی ‏داشت: این که سازمان ها و انجمن ها می توانستند بخشی از فعالیت خود را «با اعلان رسمی» به کمپین ‏اختصاص دهند و از این طریق دچار دوگانگی ها و تعارضات جدی بین فعالیت در انجمن شان با فعالیت در ‏کمپین، نشوند و در عین حال بتوانند فعالیت های گسترده تری را در جهت اهداف کمپین سازمان دهند.‏در واقع عدم تعبیه این مکانیزم ساده که در آن گروه ها و سازمان ها نیز به طور مستقل بتوانند در ائتلاف ‏بزرگ کمپین فعالیت کنند، متاسفانه سبب شد که هم انجمن ها و گروه هایی که با کمپین نزدیک بودند، تضعیف ‏شدند و هم کمپین از گروه ها و سازمان های پایدار و آینده نگر محروم شود.‏
‎‎هویت سازمانی در مقابل هویت کمپینی‎‎
تجربه کسانی که در انجمن ها و سازمان های مختلف جنبش زنان عضویت داشتند و در جنبش یک میلیون ‏امضاء، نیز فعالیت می کردند، نشان می دهد که به تدریج برخی از اعضای فعال گروه ها و سازمان هایی که ‏به کمپین جذب شده بودند، دستخوش تعارضات و تردیدهای جدی بین فعالیت در انجمن خود، با کار در کمپین ‏شده اند. جلوه جواهری در مصاحبه اش با ناهید کشاورز این دغدغه را چنین بیان می کند: «...برای من و ‏برخی از دوستانم که با هم از کانون هستیا خارج شدیم، کار در کمپین یک میلیون امضاء خیلی اولویت داشت ‏و به همین دلیل تمام وقت و انرژی مان را روی این مسئله گذاشتیم.»(1)‏
همچنین مینو کیامان از اعضای کمپین یک میلیون امضاء در اصفهان در جای جای تجربه خود در کمپین ‏اصفهان از روند تعارض آمیز و مبهم فعالیت ان. جی. او ها با افراد می نویسد. با مطالعه تجربه او و دیگران ‏می توان دریافت که چگونه ما نیز که در تشکل های زنان در تهران فعال بودیم همین دوگانگی ها و مشکلات ‏را روی پوست خود تجربه کرده ایم که به طور مستقیم ناشی از عدم تعریف مشخص رابطه گروه ها با کمپین ‏یک میلیون امضاء بوده است. از این روست که مینو کیامان می نویسد: «برخی از آنها با کند وکاو در سایت ‏‏(تنها پایگاه الگو برداری) سعی می کردند به یک موقعیت منسجم تر دست يابند و برخی دیگر که در ان جی ‏او هایی در سطح شهر عضو بودند سعی در متشکل کردن افراد به سبک همان ان جی او ها داشتند، درحاليكه ‏برخی از میان همین عده، ایجاد تشکل به سبک ان جی او را، غلطیدن به روابط سلسله مراتبی می دانستند . ‏
البته الگویی جز همان موسسات ،سازمان ها و ان جی او ها يي که بهترین شان در ساختار هرمي قدرت خود، ‏به تدريج تبدیل به جمع هاي کوچکی شده بودند وجود نداشت؛ جمع هایی که گاه با کم کاری و ناتوانی در جذب ‏اعضای جدید، به انحلال رسيده بودند. بنابراین، ساختار شبکه ای فاقد الگوهاي امتحان شده بود و با هم بودن ، ‏تا پيش از بروز اختلاف ، بي مشكل ادامه مي يافت.»(2) در واقع اگر ما همانطور که برای جذب و نگه داری ‏نیروها به تاسیس کمیته ها در کمپین همت کردیم، فرصت می یافتیم که رابطه انجمن ها و گروه ها را نیز به ‏طور جداگانه با کمپین مشخص و روشن سازیم، این تعارضات نیز به احتمال زیاد پیش نمی آمد.‏
‎‎کمپین یک میلیون امضاء به انجمن های نزدیک به خود، ضربه زد‎‎
در حقیقت بسیاری از ما که از سال ها پیش در سازمان و انجمنی زنانه عضو بودیم و فعالیت می کردیم اما با ‏توجه به حجم وسیع کار و مسئولیت ها در کمپین یک میلیون امضاء، ضرورت ادامه فعالیت در گروه و ‏سازمان خود را به تدریج از یاد می بردیم. چرا که حجم وسیع وظایف و فعالیت ها در کمپین (و جذابیت بی ‏بدیل آن)، امکان انجام فعالیت های مجزا در انجمن خودمان را به شدت کاهش می داد، در نتیجه، پیوندهای ما ‏را با کانون ها و انجمن های خودمان، هر روز کمرنگ تر می کرد. درحالی که اگر مکانیزمی در کمپین تعبیه ‏کرده بودیم که گروه ها و انجمن ها نیز از ابتدا به رسمیت شناخته شوند، در آن صورت، فعالیت های فردی ما ‏در کمپین، بخشی از فعالیت انجمن و گروه مان نیز تلقی می شد، در نتیجه پیوند اعضاء با انجمن شان محفوظ ‏می ماند و در عین حال به طور گسترده تری می توانستیم از پتانسیل های موجود در انجمن ها به نفع فعالیت ‏های کمپین بهره ببریم.‏
ولی به دلیل پیش بینی نکردن سازوکار لازم ، فعالیت ما (اعضای گروه ها و سازمان های زنانه) در ائتلاف ‏بزرگ کمپین یک میلیون امضاء به طور رسمی به عنوان بخشی از فعالیت انجمن مان در جهت اهداف کمپین ‏محسوب نمی شد در نتیجه، فعالیت های ما در کمپین، دستاوردی برای تقویت و بالندگی سازمان و گروه های ‏مستقل مان نداشت. هرچند هدف برخی از سازمان ها و گروه هایی که با کمپین همکاری می کردند، عمدتا ‏همان اهدافی بود که در کمپین تعریف شده بود، اما اگر شرایط سیاسی اجازه می داد و ما می توانستیم با تعبیه ‏مکانیزمی مناسب، فعالیت در کمپین را با فعالیت سازمان های مستقل خود به صورت تعریف شده و مشخصی ‏پیوند بزنیم، از این طریق می توانستیم «اعتباری دو جانبه» بین گروه خود با کمپین یک میلیون امضاء برقرار ‏سازیم. به این ترتیب هر دو طرف یعنی هم کمپین در مواقع بحران و مواجهه با فضای سرکوب از حمایت ‏گروه ها و انجمن ها (که حمایت هایی قدرتمندتر از حمایت های فردی است) برخوردار می شد و هم به ‏واسطه فعالیت اعضای یک انجمن و گروه در بطن کمپین، پیوندهای افراد با انجمن شان به خوبی حفظ می ‏شد.‏
اما مشخص نبودن جایگاه انجمن ها متاسفانه باعث شد که بین اعضای گروه ها و سازمان ها، ناخواسته دو ‏دستگی ایجاد شود، برای نمونه، کسانی بودند که فعالیت در ائتلاف کمپین یک میلیون امضاء برایشان ارجحیت ‏داشت، از سوی دیگر کسانی هم بوده و هستند که هرچند در کمپین فعالیت می کنند، اما فعالیت در گروه و ‏سازمان شان در اولویت قرار دارد و ترجیح می دهند هویت سازمانی خود را همچنان پررنگ تر از هویت ‏کمپینی خود حفظ کنند. به تدریج با این دو شقه شدن اعضایی که در سازمانی زنانه عضویت داشتند، عملا بین ‏کمپین با سازمان های خود، در انجمن ها تداخل وظایف و تنش هایی ایجاد شد.‏
‎‎عدم سازگاری انجمن ها با شرایط نوین جنبش حقوقی زنان‎‎
به دلیل حضور نیرومند و گسترش یابنده کمپین یک میلیون امضاء در سطح کشور، جنبش حقوقی زنان ایران ‏وارد فاز جدیدی شد اما درک و پذیرش تبعات و الزامات این فاز جدید از سوی همه انجمن ها (و نیز از سوی ‏اعضای گوناگون در یک انجمن) یکپارچه و یک دست نبود. کمپین سبب ارتقاء و تغییر شرایط کلی جنبش ‏حقوق برابر در ایران شده بود بر این اساس، انجمن هایی که حوزه مشترکی با کمپین داشتند و در جنبش ‏حقوقی زنان جای می گرفتند، شرایط جدید را به یکسان هضم نکردند، در نتیجه برای انطباق خود با شرایط ‏جدید (و در نبود مکانیزمی که بتواند این انجمن ها را با شرایط جدید در کمپین وفق دهد)، متفاوت عمل ‏کردند، برخی از آن ها حتا دچار مشکلات و تنش هایی نیز شدند.‏
نوع تازه ای از فعالیت مدنی در کمپین به وجود آمد و به دلیل انعطاف بیش از حدش، به سرعت هم گسترش ‏یافت. فعالیت هایی از این دست تا پیش از آن، در جنبش زنان تجربه نشده بود و به دلیل «انعطاف» بالای ‏روشی که برگزیده بود و قادر بود با توجه به شرایط اجتماعی ‏‎-‎‏ سیاسی بسته کشور، بسیار منعطف و پویا ‏عمل کند، عملا فعالیت ها با اهداف مشابه در انجمن های موجود ‏‎-‎‏ که عمدتا انعطاف و پویایی کمی داشت ‏‎-‎‏ را ‏کمرنگ کرد و از سکه انداخت.‏
در واقع انجمن های زنانه حتا اگر هم می خواستند دیگر نمی توانستند مانند سابق، فعالیت های خود را پی ‏بگیرند و از سوی دیگر، بین این دو نوع فعالیت ‏‎-‎‏ یعنی فعالیت هایی از نوع انجمنی و فعالیت هایی از نوع ‏کمپینی ‏‎-‎‏ متاسفانه هیچ ارتباط رسمی ایجاد نشده بود که در سایه آن، فعالیت های متفاوت در این دو حوزه به ‏هم افزایی کل جریان منجر شود. بنابراین انجمن ها در سایه فعالیت های عظیم و «شدنی» کمپین به تدریج ‏محو می شدند و به دلیل نبود مکانیزمی مناسب در کمپین برای ایجاد این پیوند، دچار تعارض هم می شدند و ‏در نتیجه نمی توانستند خود را با شرایط جدید پیش آمده در جنبش حقوقی زنان منطبق سازند.‏
با توجه به این وضعیت، اعضای انجمن ها عملا نه فرصت و نه امکان انجام فعالیت های مجزا و مختص به ‏خود را پیدا نکردند تا از طریق فعالیت ها و نمودهای بیرونی، «زندگی اجتماعی» و هویت مستقل انجمن خود ‏را تداوم بخشند (به ویژه با توجه به شرایط اجتماعی بسته دو ساله اخیر که به دلیل عدم وجود فضاهای عمومی ‏عملا انجام یک فعالیت کوچک، بسیار سخت و طاقت فرسا شده است). بر این قیاس، همگان شاهد بودیم که ‏بافت درونی و آرایش نیروهایی که در این انجمن ها در یک دوره «آرام تر و بازتر» شکل گرفته بود، نمی ‏توانست با «نظم جدیدی» که بر پایه شرایط سیاسی جدید و هم بر شرایط متفاوت جنبش حقوقی زنان استوار ‏شده بود، به راحتی سازگار شود و از این رو به نظر می رسید آرایش نیروها همانطور که در سطح عمومی ‏جنبش زنان تغییر می کرد، در سطح کوچک تر یعنی درون انجمن ها نیز برای تطبیق و سازگاری شان با ‏شرایط جدید می بایست تغییر کند و همین امر، آشکارا باعث شد که آن دسته از انجمن هایی که از یکدستی ‏کامل برخوردار نبودند، نتوانند به راحتی با شرایط جدید خود را وفق دهند و با مکانیزم های جدیدی حرکت ‏کنند و از سوی دیگر عدم تعبیه یک مکانیزم ساده که می توانست این کار را تسهیل کند نیز در کمپین پی ‏گرفته نشد.‏
می خواهم تاکید کنم که شکل دادن ائتلاف موسوم به «کمپین یک میلیون امضاء» و فعالیت اعضای سازمان ها ‏و انجمن های زنانه در آن، و ورود جنبش حقوقی زنان ایران به فازی متعالی تر، گذشته از برکات و ‏دستاوردهای فراوان (و قدر و منزلتی که برای فعالان اش در سطح داخلی و بین المللی هدیه می آورد)، در ‏عین حال سبب دوگانگی ها و تنش هایی نیز در میان این سازمان ها شده است. این که انجمن ها و سازمان ‏های فعال در کمپین، هر یک چگونه توانستند ‏‎-‎‏ یا خواهند توانست ‏‎-‎‏ این تنش ها و دوگانگی ها را با وجود ‏کمپین و شرایطی که فراهم آورده، حل و فصل کنند (یا نکنند)، موضوع جداگانه ای است، اما بحث من دراین ‏مقاله، روشن کردن غفلت مان از یک نکته روشی مهم است که در کمپین به دلیل تحمیل شرایط سیاسی ‏نابسامان آن زمان، نادیده گرفته شد، درحالی که شاید می توانستیم با تعبیه سازوکاری ساده، بستری را فراهم ‏آوریم که انجمن ها نیز بتوانند از به خدمت گرفتن همه امکانات و فرصت هایشان برای کمپین، به نوبه خود از ‏آن اعتبار کسب کنند، و این، چقدر ایده آل بود.‏
این ایده آل، شاید به دلیل وجود آن شرایط بسته سیاسی، ذهنی به نظر آید با این حال به نظرم اگر می دانستیم ‏که این «اشکال» وجود دارد، شاید به تدریج می توانستیم آن را در قدم های بعدی مرتفع سازیم. درحالی که ‏ناخواسته برعکس عمل کردیم یعنی در جهت تثبیت این معضل برآمدیم. برای نمونه وقتی مرکز فرهنگی ‏زنان، مثلا نشستی را به بهانه های مختلف برای عده ای از داوطلبان کمپین و به منظور گفتگوهای آزاد ‏‎-‎‏ با ‏امکانات و با تلاش اعضای خود ‏‎-‎‏ تدارک می دید، به جای خوشامدگویی، از سوی برخی اعضای «منفرد»، ‏مورد بازخواست قرار می گرفت !! درحالی که اگر رسما در کمپین، جایگاه «انجمن ها» و فعالیت هایشان به ‏رسمیت شناخته می شد، به جای «سرکوب» چنین اقدامات مفید و مستقلی (که امروز بدون پشتوانه گروهی این ‏انجمن ها که تجربه های ارزشمند خود را طی سالها اندوخته بودند، عملا کمتر اتفاق می افتد)، به گسترش آن ‏کمک می شد و از این طریق انجمن ها نیز با بروز بیرونی در قالب فعالیت برای کمپین، انسجام شان حفظ می ‏شد.‏
واقعا امکان پذیر بود که فعالیت گسترده اعضای مرکز فرهنگی زنان یا کانون هستیااندیش یا کانون زنان ‏ایرانی و دیگر تشکل های نزدیک به کمپین، در اوایل حضورش به جای «سرکوب»، حتا خوش آمد گفته شود ‏و تشویق گردد تا این انجمن ها در مقابل فعالیت و خدمتی که به کمپین ارائه می کنند از اعتبار کارشان نیز ‏تاحدودی بهره مند شوند و باعث انسجام درونی آنها در عین پیشبرد کار کمپین، بشود. اگر چنین می شد این ‏گروه ها نیز به شکلی منسجم و بدون دغدغه، هرچه شاداب تر برای کمپین فعالیت می کردند و اعضای آن ها ‏بین هویتی که از کمپین می گرفتند با هویت سازمان خود، گیج و سرگردان و در نهایت ناچار به انتخاب یکی ‏به ضرر دیگری نمی شدند.‏
در حقیقت، اگر نام گروه ها و سازمان ها مانند حرکت های جمعی پیش از کمپین، در کنار نام «افراد» به ‏عنوان اعضای کمپین قرار می گرفت و اگر برای نمونه ملاک عضویت گروه ها در کمپین، ایجاد و راه ‏اندازی کمیته ای جدید درون این سازمان ها (مثلا تحت عنوان «کمیته کمپین») بود، به نظرم بسیاری از ‏مشکلات موجود، کاهش می یافت. زیرا با این شیوه، گروه ها و سازمان ها علاوه بر کار و فعالیت های ‏مستقل خود، بخشی از فعالیت های سازمان خود (و همینطور سایت های خود) را به طور رسمی برای ‏پیگیری فعالیت کمپین اختصاص می دادند، و اعضایی که گرایش بیشتری برای فعالیت در کمپین داشتند ‏‎-‎‏ ‏بدون این که با مخالفت و سنگ اندازی دیگر اعضای گروه (که کمتر به کار در کمپین گرایش داشتند)، مواجه ‏شوند ‏‎-‎‏ می توانستند از تمام امکانات آن سازمان بدون آن که کوچک ترین صدمه ای به کل سازمان بزنند برای ‏اهداف عالیه کمپین بهره ببرند.‏
البته این مشکلات غالبا برای سازمان هایی به وجود آمد که در کمپین به نوعی ادغام شدند، وگرنه برخی از ‏سازمان ها سعی کردند آگاهانه یا ناآگاهانه خود را با فاصله ای معین از کمپین نگه دارند. به یاد می آورم ‏برخی از نمایندگان انجمن ها (شاید با توجه به تجربیاتی که داشتند)، از همان ابتدا سعی کردند که اعضای ‏گروه خود را از حضور تمام وقت در کمیته های کمپین دور نگه دارند. در واقع آنان تنها به حضور خود در ‏کمیته های کمپین اکتفا کردند و به رغم اصرار ما برای همکاری بقیه اعضای شان در کمیته های مختلف ‏کمپین، اما اعضای خود را از ارتباط و حضور دایم و مستقیم در کمیته های کمپین دور نگه داشتند و سعی ‏کردند خود را در نقش رابط بین کمپین و اعضای سازمان شان قرار دهند تا احتمالا از جذب و هضم اعضای ‏سازمان شان در کمیته ها، ممانعت گردد.‏
آن زمان چنین رویکردی از سوی برخی از دوستان کمی تعجب برانگیز بود، اما اکنون با مرور تجارب آن ‏دوره متوجه می شوم که شاید آنان به دلیل تجربه ای که داشتند، این روش را برگزیدند که از انحلال کامل ‏گروه و سازمان خود و اعضای فعال گروه خود در کمیته های کمپین جلوگیری کنند و از طرفی نحوه فعالیت ‏در جهت اهداف کمپین را در درون گروه و سازمان خود به شکلی مستقل تر سازمان دهند. گرچه این رویکرد ‏نیز «مشکلات خاص خود» را داشت یعنی هرچند که موفق شد گروه و سازمان را از چنین بحران هایی، حفظ ‏کند اما به تدریج با کمرنگ شدن مثلا انگیزه «آن رابط»، ارتباط دیگر اعضای آن سازمان و در مجموع، کل ‏سازمان با کمپین، دچار مشکلات جدی شده است.‏
‎‎انجمن های نزدیک به کمپین نیز در مقابل به کمپین «ضربه زدند»‏‎‎
البته قصه وضعیت درونی انجمن ها که به واسطه حضور در ائتلاف کمپین، به تنش ها و مشکلاتی در روابط ‏درونی شان انجامید، تمام ماجرا نبود. زیرا اعضای انجمن ها نیز به نوبه خود مشکلات شان را ناخواسته به ‏کمپین منتقل می کردند. در حقیقت تنش های درون گروهی ایجاد شده در انجمن ها نیز به دلیل آن که مرز بین ‏این گروه ها با کمپین تعریف شده نبود، لاجرم به درون کمپین منتقل شد و از آن جا که حضور اعضای این ‏گروه ها نسبت به اعضای کم تجربه تر کمپین (که اولین کار سازمانی خود در جنبش زنان را در کمیته های ‏کمپین تجربه می کردند)، قدیمی تر محسوب می شدند دست بالا را داشتند و به راحتی امکان یافتند که مسائل ‏گروهی خود را به مسئله کل کمپین تبدیل سازند و به دلیل همین تجربه و اعتبار، می توانستند گفتمان سازی ‏درون کمپین را به سمت و سوی دلبخواه خود سوق بدهند و درگیری های شخصی خود و گروه شان را به ‏دغدغه دیگر اعضای کمپین تبدیل کنند.‏
اما بخشی از این دردسرها به خاطر آن بود که گروه ها و سازمان های از قبل موجود زنان، با سخاوت تمام ‏سال ها تجربه، امکانات و شبکه های ارتباطی خود را دربست به اختیار کمپین گذاشتند، اما کمپین نه تنها هیچ ‏نوع اعتباری به این سازمان ها نبخشید بلکه در عوض به تضعیف انسجام درون گروهی شان نیز منجر شد. ‏در نتیجه، این گروه ها یا خود را پس از مدتی به طور کامل از کمپین کنار کشیدند و یا آن که با تضعیف ‏انسجام درونی شان به طور کامل در کمپین منحل شدند. در نتیجه، ادامه تنش میان اعضاء نیز به کمپین منتقل ‏و جاری شد.‏
‎‎چرا «حضور مستقل» انجمن ها مهم بود‎‎
می خواهم یادآوری کنم که ضرر تعبیه نکردن مکانیزمی برای عضویت و فعالیت گروه ها و انجمن ها در ‏کمپین، هنگامی که به دورنمای آینده این ائتلاف نگاه کنیم جدی تر می شود. چرا که به نظر می رسد هر ‏حرکت راه گشا در جامعه مدنی (لااقل در حال حاضر که جامعه مدنی ضعیفی داریم) با توجه به میزان توفیق ‏اش در نهادمند ساختن کانون ها و نهادهای دموکراتیک می تواند مورد سنجش قرار بگیرد و نمره قبولی ‏دریافت کند. در واقع رشد و گسترش نهادهای دموکراتیک (در این جا نهادهای دموکراتیک زنان) است که در ‏نهایت می تواند به گسترش مقاومت جامعه زنان در برابر دست اندازی ها بر حقوق اش بیانجامد. با چنین چشم ‏اندازی است که ائتلاف ها و حرکت های دسته جمعی می تواند مورد قضاوت قرار بگیرد، یعنی یکی از مهم ‏ترین معیارهای سنجش و داوری در مورد هر حرکت و ائتلافی، در گرو توان آن حرکت و گروه و ائتلاف ‏برای ایجاد و گسترش نهادهای پایدار در جامعه مدنی است.‏
اگر ما نتوانیم در جامعه مدنی، گروه ها و سازمان های پایدار و مقاوم به وجود آوریم، که این گروه ها و ‏سازمان ها پایگاه های مقاومت در برابر هر نوع دست اندازی نسبت به حقوق شهروندی مان باشند، به راستی ‏هر حرکتی حتا اگر بسیار بزرگ هم باشد، در تحلیل نهایی ‏‎-‎‏ لااقل در میان مدت ‏‎-‎‏ نخواهد توانست تاثیری مانا ‏و جدی از خود به یادگار نهد. می خواهم بگویم اساس هر حرکتی، (از برگزاری تجمع گرفته تا هر نوع کنش ‏فرهنگی و اجتماعی دیگر)، اگر در چشم انداز خود به استمرار و نهادینه کردن حرکت اش در جامعه مدنی ‏نیاندیشد، نمی تواند مدعی تقویت جامعه مدنی باشد.‏
برای نمونه اگر تجمع 22 خرداد 1385 از طریق «راه اندازی کمپین» نهادینه نمی شد، مسلما نمی توانستیم به ‏تاثیر یک حرکت موقتی و زودگذر (تجمع اعتراضی یک ساعته در میدان هفت تیر) امیدوار باشیم. اگر تجمع ‏‏22 خرداد 1384 در مقابل دانشگاه تهران به ظهور «یک روز تاریخی» برای زنان کشورمان نمی انجامید، ‏نمی توانست از استمرار و تاثیرگذاری جدی بر جامعه مدنی برخوردار شود. چرا که لزوما یک ساعت در ‏خیابان بودن، هرچند مقاومتی را به نمایش می گذارد و نیز به طرح مطالبات گسترده تر زنان در جامعه کمک ‏می کند، اما اگر در پی اش «نهادی» (مثلا تثبیت یک «روز» به عنوان مناسبتی _ با کارکردی نهادی _ که ‏هر سال تکرار می شود و می تواند سبب ساز حرکت های بعدی شود و جامعه مدنی را زنده نگه دارد) شکل ‏نمی گرفت به یقین در فرایند حق خواهی به نفع زنان و تثبیت پایگاه های مقاومت اش، دایره تاثیرات اش ‏محدود می ماند.‏
بنابراین چشم انداز هر حرکتی در میزان نهادینه سازی در جهت تقویت حوزه عمومی و ایجاد سنگرهای ‏مقاومت مدنی، بسیار مهم است. از این روست که معتقدم غفلت ما در کمپین برای چاره اندیشی و تعبیه ‏مکانیزمی مناسب در رابطه با تثبیت جایگاه گروه ها و سازمان ها در بافت روابط خود، تا حدودی چشم انداز ‏حرکت آینده کمپین را دچار بحران کرده است. این بحران با وجود خشونت دولتی، در آینده ای نه چندان دور، ‏بازتاب بیشتری خواهد داشت، در نتیجه همه ما ناگزیریم که چاره ای برای آن بیندیشیم.‏
‎‎چشم انداز آینده کمپین در گرو نهادمندسازی گروه هاست‎‎
اما کمپین آنچنان فراگیر و سرشار از تجربه های گذشته بود، که شیفتگی و شوق فعالیت در عرصه ای چنین ‏گسترده، باعث غفلت ما شد در نتیجه، ضرورت عاجل نهادمند ساختن آن، «به جهت تداوم اش در آینده» را ‏نتوانستیم به خوبی طراحی کنیم. از یاد بردیم که نهایتا هر ائتلاف و حرکت دسته جمعی حتا به بزرگی کمپین ‏یک میلیون امضاء باید از دل خود، چیزی را به واقعیت عینی و لمس پذیر جنبش زنان، اضافه کند تا حیات ‏اش به شکل و شمایلی دیگر تداوم یابد و تثبیت شود. و در صورت عدم استمرار، هرگز نمی تواند به خود ببالد ‏که سبب ساز تولد نهادهای پایدار در جامعه مدنی کشور بوده است.‏
از این زاویه است که به نظر می رسد امروز که دیگر در شرایط سیاسی و بسته جدید تاحدودی تثبیت شده ایم ‏و لااقل قادر شده ایم خود را با شرایط جدید منطبق سازیم (قبول کرده ایم که اوضاع به قولی «همین است که ‏هست»)، دو راهکار اساسی می تواند به این امر (استمرار حیات کمپین در آینده) کمک کند:‏
‏1 – ایجاد و تقویت هرچه بیشتر هسته های خودبنیاد از دل کمپین یک میلیون امضاء
‏2 – اقدام انجمن ها و گروه ها برای تعبیه کمیته ای با نام کمپین و تخصیص بخشی از فعالیت هایشان به کمپین ‏و جذب نیروهای جدید (و اختصاص بخشی به عنوان کمپین در سایت های خود).‏
امروز به نظر می رسد پس از سپری شدن نزدیک به دو سال از فعالیت در کمپین، گروه «کانون زنان ‏ایرانی» مبدع و آغازگر این راهکار شده است. در واقع این گروه با اختصاص دادن یک بخش از سایت خود ‏‏(و در نتیجه به نوعی اعلام رسمی بخشی از فعالیت این گروه تحت عنوان کمپین) به الگوی راهگشا و مناسبی ‏در این حوزه تبدیل شده است و البته این امر نشان دهنده ضرورتی است که کانون زنان ایرانی با توجه به ‏تجارب اش در کمپین به آن دست یافته است که به یقین می تواند الگوی مناسبی برای جبران نقصان های ‏گذشته ما در کمپین باشد.‏
ما فعالان جنبش زنان همانطور که می توانیم به تجربه های گذشته بیاندیشیم و آنان را بازنگری کرده و با ‏تفسیرهای معاصر و روزآمد به اکنون مان پیوند بزنیم، حتا می توانیم به آینده نیز نظر کنیم، آینده ای نه آن ‏چنان دور و دست نیافتنی، بلکه به آینده ای نزدیک (دهه آینده) که متضمن نهادینه ساختن حرکت های مسالمت ‏آمیزمان باشد. باید نهادهایی پایدار در آینده وجود داشته باشند که تجربه کمپین یک میلیون امضاء و روش ‏مبتکرانه آن (گفتگوی چهره به چهره با مردم) را عملا گسترش و استمرار بخشد و این شدنی نیست مگر ‏کمپین یک میلیون امضاء _ که به آستانه دو سالگی اش نزدیک می شود _ به جای آن که صرفا به ‏عملکردهای یکساله اش ادامه دهد، به دنبال کشف مسیرهایی برای جبران نقصان های گذشته اش باشد یعنی نه ‏تنها به تقویت نهادهای موجود بیاندیشد، بلکه به طور جدی به فکر تولد و گسترش نهادهای پایداری از دل خود ‏نیز فکر کند، تا پس از خاتمه پروژه جمع آوری یک میلیون امضاء بتواند در آینده نیز تداوم خود را در شکل ‏های متفاوتی، تضمین و بیمه کند، و در عین حال بتواند نیروهایی را که جذب کرده، در نهادهای پایدار، ‏سازمان دهد.‏
بی شک «هسته های خودبنیاد» یکی از گزینه ها و راهکار های «شدنی» و در دسترس است که می تواند ‏برای رفع این نقصان در کمپین مورد استفاده قرار بگیرد. در واقع می توان با شکل دهی به هسته های ‏خودبنیاد، یعنی سازمان یافتن و تثبیت نیروهای جذب شده به کمپین (در حجم های کوچک) ، آینده این حرکت ‏را تاحدود زیادی تضمین کرد.‏
‎‎تاسیس «دفتر روزنامه» نیاز این دوره از مبارزه‎‎
به یاد می آورم زمانی را که شهرداری ها اتاق هایی _ به عنوان فضاهایی اختصاصی _ به طور موقت در ‏اختیار جمع های کوچک جوانان یا زنان و دیگر انجمن ها برای گسترش فعالیت مردمی حول مسائل شهری ‏‏(از جمله تشویق و راه اندازی فعالیت های هنری، ورزشی و...) قرار می دادند تا شهروندان علاقمند، از ‏فضای کالبدی اتاق ها برای گرد هم آمدن و فعالیت های جمعی خود بهره ببرند. این اتاق ها را بعدها از این ‏گروه ها بازپس گرفتند و در نتیجه، بسیاری از این جمع ها از هم پاشید (احتمالا امروز این اتاق ها را به گروه ‏های دیگری مثل گروه های بسیج و به منظور فعالیت های مذهبی و آیینی واگذار می کنند).‏
وجود آن اتاق ها و فضاهایی که حول آن شکل می گرفت اما باعث شد که جمع های بسیاری به وجود آید ولی ‏این جمع های کوچک فعال شده، به دلیل آن که «اتاق» شان از آن خودشان نبود و وابسته به شهرداری ها بود، ‏با بازپس گیری شان از هم پاشیدند. منظورم این است که یک «مکان» و ـفضایی معین»، می تواند کمک ‏بزرگی برای جمع شدن افراد و شکل گیری فعالیت های مختلف فرهنگی و اجتماعی باشد.‏
امروز اما به واسطه شکنندگی فضای سیاسی کشور، از بسیاری «مکان» ها و «فضاهای کالبدی و عمومی» ‏محروم شده ایم و عملا راهی برای فعالیت بیرونی نمی یابیم در نتیجه هنگامی که فعالیت و زحمات جمع های ‏کوچک ما (هسته های مستقل)، بروز و جلوه بیرونی نداشته باشند، مسلما در بلند مدت دوام نخواهند آورد ‏‏(مگر جمع هایی که بر پایه «محفل هایی بسیار دوستانه» و اساسا با اهدف درون گروهی یعنی با هدف دید و ‏بازید و... شکل گرفته باشند). در واقع انعکاس و تظاهر بیرونی فعالیت ها است که از زمره عوامل و راه های ‏کلیدی و موثر در انسجام گروه هاست. این بروز بیرونی می تواند تبلورش در یک اتاق (در فضای کالبدی ‏یک ساختمان) باشد، یا می تواند از پرتو برگزاری مداوم سمینارها و مراسم جمعی و استمرار آن ها، تحقق ‏پذیرد، یا به وسیله انتشار اخبار و انعکاس منظم فعالیت های آن گروه در رسانه.‏
انواع مختلف تظاهر و نمودهای بیرونی فعالیت جمعی، می تواند جمع ها را هویت بخشد و بازتولید کند. ‏امروز که ما از بسیاری از بروزات بیرونی محروم هستیم، به نظر می رسد، سایت ها و وبلاگ های جمعی ‏ما می تواند محملی برای بروز بیرونی فعالیت هامان و در نتیجه انسجام گروهی مان _ که حول آن شکل می ‏گیرد _ باشد. سایت ها می توانند حکم «دفتر انجمن» یا «اتاقی» از آن خود گروه باشد تا اعضای گروه با ‏فعالیت گرداگرد «یک فضای معین» و از طریق انعکاس بیرونی این فعالیت ها، خود را منسجم و بازتولید ‏کند.‏
از منظر درک این ضرورت است که شاید امروز می توانیم به گسترش «سایت ها» توسط گروه های گوناگون ‏در کمپین _ در حکم «اتاق» ها و «دفاتر روزنامه ها» _ برای ماندگاری مان بنگریم. در واقع یکی از راه ‏های موثری که می تواند نیروهای جذب شده به جنبش زنان را از طریق کمپین یا هر ائتلاف دیگری، برای ‏آینده در جنبش زنان تثبیت کند، ایجاد سایت ها و شکل گیری گروه های مستقل حول این سایت هاست.‏
از سوی دیگر، این سایت ها و وبلاگ ها که بر محور آن ها عده ای از فعالان حقوق زن، جمع خود را حفظ و ‏منسجم می سازند و از این رو قادر می شوند فعالیت های دیگری در عرصه عمومی انجام دهند، در واقع ‏محلی برای «شناسایی آنان در شبکه گسترده جنبش زنان» نیز به شمار می آید. در واقع ایجاد و گسترش این ‏سایت ها و وبلاگ های جمعی، از دو زاویه می تواند مهم و تاثیرگذار باشد، اول آن که با ایجاد گروه ها حول ‏محوریت یک سایت (روزنامه)، افراد در یک فضای همدلانه و جمعی، به وسیله انعکاس بیرونی زحمت ‏شان، تثبیت می شوند (که البته در روند شکل گیری این سایت ها، مسلما افراد با تمایلات، اهداف و نگرش ‏های هرچه نزدیک تر کنار هم قرار می گیرند و این امر می تواند گروه های کوچک اما منسجم تری شکل ‏دهد).‏
و دوم آن که در شبکه فعلی جنبش زنان، دسترسی به این جمع های انسجام یافته و ایجاد ارتباط با آنان و نیز ‏امکان ارتباط شان با دیگر گروه های زنان در تهران و شهرستان ها امکان پذیر می شود.‏
در واقع ایجاد و گسترش این سایت ها در بافت روابط کمپین یک میلیون امضاء و شکل گیری گروه هایی ‏گرداگرد آن در درون کمپین، لزوما به منظور گسترش مطالبات زنان در سطح وسیع نیست، بلکه این سایت ها ‏و وبلاگ ها هرچند مانند انجمن های تازه شکل گرفته زنان، به دلایل مختلف ممکن است نتوانند در آغاز راه ‏‏(یا حتا در میان مدت)، مخاطب زیادی جذب کنند و در اوایل کار، حتا از کیفیت پایین برخوردار باشند اما در ‏واقع در حکم دفاتر انجمن ها و گروه های زنان محسوب می شوند، که می تواند محلی برای ورود به شبکه ‏ارتباطی جنبش زنان باشد. از این رو با تکثیر آنان می توان امیدوار بود که گروه های مختلف از دل کمپین، ‏فرا برویند و با توجه به آرایش اعضای گروه، نمود بیرونی فعالیت های خود را تنظیم نماید. به این ترتیب ‏افراد جذب شده به جنبش جمع آوری یک میلیون امضاء با اتمام این پروژه (در چند سال آینده)، به خانه های ‏خود باز نخواهند گشت و گروه های جدیدی را البته با ظرفیت های متفاوت و مکمل، برای تقویت جنبش زنان ‏کشور حفظ خواهند کرد.‏
پایان سخن: به این اعتبار شاید در آستانه دو سالگی کمپین، می توانیم و شایسته است که بیش از گذشته بر ‏مسئله «تثبیت و استقرار» انبوه داوطلبان جذب شده به کمپین، بیاندیشیم و با ایجاد هسته های خودبنیاد و مستقل ‏بتوانیم هم اهداف کمپین را پیش ببریم و هم نهادهایی پایدار بسازیم که با اتمام پروژه کمپین بتوانند برپای خود ‏بایستند و کانون های مقاومت جدید در جنبش زنان و در جامعه مدنی زنان به حساب آیند – به این امید.‏
‎‎پانوشت ها:‏‎ ‎
‏1 - گفتگوی ناهید کشاورز با جلوه جواهری: «از یک محفل مطالعاتی تا کمپین یک میلیون امضاء»، سایت ‏کانون زنان ایرانی، 21 آذر 1386.‏
‏2 – مینو کیامان، «نشست رشت، اثبات استقلال در عمل و اندیشه»، منتشره در زنگ اول، نخستین شماره ‏نشریه مدرسه فمینیستی، 22 خرداد 1387.‏
منبع:‏‎ ‎مدرسه فمینیستی

حضور جمع کثیری از فعالین سیاسی، زنان، دانشجویان، روشنفکران در منزل محمد هاشمی در اعتراض به بازداشت گسترد دانشجویان

حضور جمع کثیری از فعالین سیاسی، زنان، دانشجویان، روشنفکران در منزل محمد هاشمی در اعتراض به بازداشت گسترده دانشجویان
خبرنامه امیرکبیر: در پی بازداشت گسترده دانشجویان در یک ماه گذشته، روز چهارشنبه، ۹ مردادماه، هم زمان با عید مبعث مراسمی با حضور جمع کثیری از فعالین سیاسی، زنان، دانشجویان، روشنفکران و… در منزل محمد هاشمی، دبیر تشکیلات در بند دفتر تحکیم وحدت، برگزار شد.به گزارش خبرنامه امیرکبیر در ابتدای این مراسم عباس حکیم زاده، مجری این برنامه، ضمن خوش آمد گویی به کلیه میهمانان با قرائت قطعه شعری به سالگرد فوت اکبر محمدی، از زندانیان فاجعه کوی دانشگاه تهران که دو سال پیش در اثر اعتصاب غذا در زندان جان سپرد، اشاره کرد و گفت: «یاد و خاطره عزت الله ابراهیم نژاد، اکبر محمدی و کلیه دانشجویانی که در آن حادثه به زندان افتادند و هزینه های گزافی پرداخت کردند گرامی می داریم.»
مهدی عربشاهی: حاکمیت در تابستان هر سال از فعالین دانشجویی انتقام می گیرددر ابتدا مهدی عربشاهی، دبیر سیاسی دفتر تحکیم وحدت، با اشاره به بازداشت گسترده دانشجویان در تابستان های هر سال، پس از حادثه کوی دانشگاه در سال ۷۸، گفت: «در این چند سال دانشجویان تابستان های گرم و سختی را پشت سر گذاشتند. دانشجویانی که در طول سال تحصیلی خواب حاکمیت اقتدارگرا را آشفته می سازند در تابستان و در زمان تعطیلی دانشگاه ها بازداشت می شوند و از آن ها انتقام گرفته می شود. که در این میان می توان به دانشجویان بازداشت شده در مشهد، زنجان، تبریز، تهران و… اشاره کرد.»عربشاهی در ادامه ضمن تجلیل از ایستادگی و مقاومت خانواده فعالین دانشجویی اظهار داشت: «برای فعالین دانشجویی، همراهی خانواده هایشان، یک پشتوانه قوی است. در این میان خانواده محمد هاشمی بیش از همه از فعالیت های وی حمایت و پشتیبانی می کنند و همین مسئله باعث شده که در سال های اخیر منزل محمد هاشمی برای فعالین دانشجویی به عنوان یکی از مکان های دور هم جمع شدن تبدیل شده است. محمد هاشمی با فعالیت های خود دفتر تحکیم را به جایگاهی رساند که شایسته تجلیل باشد. بهاره هدایت هم دو جریان دانشجویی و زنان بود و حاکمیت معمولا روی افرادی که می توانند جریان های مختلف را به هم پیوند بدهند بسیار حساس است.»
بابک احمدی: ما راهی جز ادامه فعالیت های آزادیخواهانه نداریمبابک احمدی، نویسنده و روشنفکر، به عنوان دومین سخنران در این مراسم به بازداشت های دانشجویی در سال گذشته و حضور فعالین سیاسی و مدنی در منزل عبدالله مومنی اشاره کرد و گفت: «سال گذشته مثل امسال با حضور در آن مراسم به این فکر بودیم که چه تعداد از دانشجویان را می توانیم آزاد کنیم، پس چنین فعالیت هایی آزادی خواهی است و این مبارزه ادامه دارد. نابخردی حاکمیت در این است که با کسانی که حتی شعار سرنگونی هم نمی دهند تا این اندازه خشن برخورد می کند. چرا با آدم هایی که اسلحه در دست ندارند و تنها به دنبال دموکراسی و حقوق بشر هستند این گونه برخورد می کنند؟! دولت های مدرن دو نکته را در عملکردهایشان لحاظ می کنند: ۱- عقلانی رفتار کردن و ۲- رعایت شکلی از اخلاق حکومت و سیاست که حقوق شهروندان را بسط می دهد.» احمدی در ادامه با بیان این که ایران از زمان مشروطه تاکنون با استبداد رو به رو بوده است، افزود: «تنها در دوره مصدق و دوره دوم اصلاحات تا حدی این گونه نبود. دولت اصلاحات، با تمام انتقاداتی که به آن وارد است، می خواست خصلت مدرن بودن را رعایت کند. من اطمینان دارم که راه آینده جامعه ایران دموکراتیک خواهد بود. اما در سه سال گذشته مطلقا دو خصلت فوق را رعایت نکردند. یکی از شرایط عقلانیت وفاداری به حقیقت است که این گونه نبوده است. این دولت حقوقی را از آدم ها سلب می کند که مردم در زندگی خود آن حقوق را پذیرفته اند. وقتی سهمیه بندی جنسیتی را اعمال می کنند نشان می دهد حقوقی که مردم از آن خود می دانند را رعایت نمی کنند. اما راهی جز مبارزه نیست. منتهی مبارزه در شرایطی می توان ادامه داد که صرفا مرثیه خوان نباشیم.»
هرمیداس باوند: بازداشت دانشجویان نقض آشکار اعلامیه جهانی حقوق بشر استدر ادامه این مراسم هرمیداس باوند، سخنگوی جبهه ملی ایران، سخنان خود را با درود به دانشجویان در بند، خصوصا محمد هاشمی و بهاره هدایت، آغاز کرد و به مبارزات دانشجویان در ۱۰۰ ساله اخیر تاریخ ایران اشاره کرد و گفت: «در ۱۰۰ سال گذشته دانشجویان پیشگام حرکت های حق طلبانه برای تحقق آزادی بودند. هر ایرانی که خبری از بازداشت دانشجویان می شنود بی اختیار در تعجب خاصی فرو می رود. چون دانشجویان قشر آگاه، پویا، فعال و بیگناه این ممکلت هستند که نه پست و مقامی دارند و نه مال و منالی دارند که بخواهند برای حفظ آن ها فعالیت کنند. در بسیاری از کشورهای متمدن که برای خرد، بینش و عقلانیت ارزش قائلند برای نسل جوان و دانشجویان که باید مدیریت و جامعه را در آینده در دست بگیرند ارزش خاصی قائلند. منطق خشونت خلاف رویه جوامع متمدن است و برای مردم ایجاد رنج می کند.»به گزارش خبرنامه امیرکبیر باوند در ادامه با اشاره به فعالیت های مسالمت آمیز دانشجویان و اعلامیه جهانی حقوق بشر، خاطرنشان کرد: «دانشجویان را صرفا به خاطر انتقاد و فعالیت های مسالمت آمیز مخل نظم می دانند. چگونه وقتی احمدی نژاد سخن از فساد در ساختار حاکمیت می کند این سخنان را باعث اعتبار ایشان می دانند ولی وقتی همین صحبت را دانشجویان مطرح می کنند مخل نظم و امنیت می شوند. مسئله حقوق بشر یک تعهد همه جانبه است و هر کشوری به صورت گریزناپذیر متعهد به اجرای آن است و رفتار خشن و بازداشت دانشجویان نقض این اعلامیه است. آن چه امروز به نام اعتراض به نقض حقوق بشر، چه از سوی بانوان، چه از سوی کارمندان یا دانشجویان انجام می گیرد خواست همه ملت ایران است. ما باید مبارزه را از جوانان دانشجوی خود فرابگیریم و همواره همگام و همراه آن ها باشیم.»
آذر منصوری: اقتدارگرایان می خواهند فضای فعالیت دانشجویان را رادیکال کنندسخنران بعدی این مراسم آذر منصوری، معاون سیاسی جبهه مشارکت، با تبریک عید مبعث گفت: «وقتی روی سر پیامبر خاکستر می ریختند پیگیر علت این عمل بود و به دنبال حذف معترضان و منتقدان نبود. ولی متاسفم نظامی که خود را منبعث از اسلام می داند این گونه با منتقدان خود رفتار می کند. اقتدارگرایان می خواهند در شرایط فعلی جامعه دانشگاهی و فضای فعالیت دانشجویان را به سمت رادیکالیزه شدن هدایت کنند. اما تاکید بر قانون گرایی و قانون مداری است که ما را از شرایط فعلی خارج می سازند. من اینجا آمده ام که مراتب همدردی خود را با دانشجویان، خانواده های آن ها، فعالین جامعه مدنی و فعالین زن اعلام کنم. به نظر من اولین چیزی که می تواند آسیب رسان باشد ایزوله شدن و متفرق شدن جنبش ها از یکدیگر است. داشتن سعه صدر و تعامل با جریان اصلاحی به برون رفت جریان دانشجویی از این وضعیت کمک خواهد کرد. امیدارم روزی را شاهد باشیم که منتقد برای کشور تهدید نباشد بلکه فرصت به شمار آید.»
نسرین ستوده: بهاره هدایت و محمد هاشمی گناهی جز احقاق حقوق دانشجویان ندارنددر ادامه این مراسم حکیم زاده، عضو هیئت رئیسه شورای تهران، با دعوت از نسرین ستوده، فعال حقوق زنان و وکیل بهاره هدایت، برای سخنرانی به صدور قرار کفالت و وعده آزادی محمد هاشمی و بهاره هدایت اشاره کرد و گفت: «خانواده هاشمی و هدایت تا ساعت ۲ بامداد امروز مقابل زندان اوین منتظر آزادی فرزندانشان بودند اما این وعده محقق نشد.» ستوده در سخنان خود گفت: «من به عنوان یک وکیل بر قانونمند بودن تاکید می کنم اما مشکلی که وجود دارد این است که تا به کی وکیل می تواند به موکلان خود بگوید اگر حکم بازداشت آمد خود را معرفی کنند تا مثل فرزاد کمانگر برایشان حکم اعدام صادر شود. یا مثل محمدصدیق کبودند به ۱۰ سال حبس محکوم نشوند؟! خانم هدایت که حلقه پیوند دهنده جنبش دانشجویی و جنبش زنان است و از افتخارات این دو جنبش هم هستند هچ گناهی جز احقاق حقوق دانشجویان و زنان ندارند، همین طور آقای محمد هاشمی.»ستوده در ادامه به نحوه برخود قوه قضاییه با متهمین سیاسی انتقاد کرد و گفت: «احکام به مراتب سبک تری برای متهمین عادی صادر می شود و به آن ها به راحتی مرخصی داده شود اما موکلان فرهیخته ما که متهمین سیاسی هستند از حداقل حقوق مجرمین عمومی هم برخوردار نیستند و برای آن ها وثیقه های میلیونی و گاه میلیاردی صادر می شود، به آن ها دستند و پابند می زنند، باید لباس و چادر زندان را هم تحمل کنند و در دادگاه هم اجازه مشورت با وکیل به آن ها داده نمی شود. هر چند پس از کشمکش های فراوان در اول انقلاب بر سر نگارش یا عدم وضع قوانین در نهایت قانون اساسی و… نوشته شد، اما امروز وقتی به قوانین نگاه می کنیم می بینیم انگار قانونی وجود ندارد، چرا که تمام اختیارات به قاضی داده شده و قدرت یک قاضی گاه بالاتر از کل نمایندگان مجلس است.»
سعید حجاریان: امسال صداوسیما به طعنه گفت دانشجویان در ۱۸ تیر می خواستند کودتا کنندسعید حجاریان، فعال سیاسی و عضو جبهه مشارکت، با اشاره با اشاره به سالگرد ۱۸ تیر امسال در سخنان کوتاهی گفت: «در آستانه ۱۸ تیر صداسیما به یکباره کودتای نوژه را علم کرد و برنامه ۱۸ تیر شد کودتای نوژه و در خلال این برنامه به طعنه گفتند که انگار ۱۸ تیر یک عده دانشجو می خواستند کودتا کنند که بشود کودتای دوم. خیلی خنده دار است، شما ببینید این مسئله به ذهن معیوب چه کسی می تواند خطور کند که دانشجو بتواند کودتا کند. یاد یک قضیه در اوایل انقلاب افتادم که یک استواری را در بیرجند گرفته بودند و می گفتند قصد انجام کودتا داشته است. من گفتم یک ارتشبد، سپهبد و…. می توانند کودتا کنند، نه یک استوار، آن هم در بیرجند. با این تفاصیل لفظ دیگر با معنا تطابق ندارد. نه کودتا دیگر معنای کودتا می دهد و نه دانشجو معنی دانشجو.» یوسفی اشکوری: بازداشت دانشجویان بر خلاف قانون اساسی است و به انباشت کینه ها می افزایدیوسفی اشکوری، روشنفکر و فعال ملی مذهبی، در ادامه این برنامه با بیان این که «به عنوان یک مسلمان باید با شرمندگی در این روز مبارک در اعتراض به بازداشت دانشجویان صحبت کنیم»، افزود: «نمایندگان تمام جریان ها اکنون در زندان هستند، بنابراین ما آمده ایم که به این امر اعتراض کنیم. در همین قانون اساسی حق انتقاد آمده است. حتی اگر این نکته در قانون نباشد و قرار باشد کسی را به خاطر بیان حرف ناصحیح بازداشت کرد، اول باید افراد رده اول مملکت را دستگیر کنند که ۲۴ ساعت به مردم دروغ می گویند. اصولا به خاطر حرف ناصحیح کسی را محاکمه نمی کنند، تشخیص درست و غلط حرف با جامعه است. بازداشت دانشجویان بر خلاف قانون اساسی است و در نهایت این بازداشت ها به انباشت کینه ها می افزاید و می تواند در نهایت مخرب باشد.»
عیسی سحرخیز: حاکمیت در تیرماه فله ای بازداشت، در مرداد قطره چکانی آزاد می کند، اما این شمشیر زنگ زده استعیسی سحرخیز، روزنامه نگار و فعال سیاسی، سخنرانی بعدی این مراسم بود. سحرخیز در ابتدا به تجربه سالیان گذشته اشاره کرد و اظهار داشت: «همیشه در این موقعیت از سال این تجمع ها را داریم و حاکمیت به این نتیجه رسیده در تیرماه فله ای بازداشت کند و در مرداد قطره چکانی آزاد کند. اما این شمشیر زنگ زده و برندگی اش را از دست داده است و امکان نگهداری جریان های مخالف در زندان به طور طولانی نیست. این مسئله تنها پرونده های حقوق بشری ایران را قطورتر می کند و آبروی ایران را می برد. بعد از ۳۰ سال نه قسط می بینیم و نه عدالت. امروز حاصل کار حکومتی که این همه بر عدالت تاکید می کند فقط فقر، گرانی و اختلاف طبقاتی است. این ایام خواهد گذشت و دوستان دانشجوی ما در زندان تجارب زیادی را به دست خواهند آورد. امیدوارم دانشجویان در بند هر چه سریعتر آزاد شوند، دیشب نشد فردا، این وضع ماندگار نیست.»
صباغیان: دانشجویان با زندان رفتن و مقاومت های خود تیغ زندان حاکمیت را کند کرده اندبه گزارش خبرنامه امیرکبیر صباغیان، وزیر کشور دولت مهندس بازرگان و عضو نهضت آزادی، در ادامه این مراسم با اشاره به مبعث پیامبر، گفت: «پیامبر برای مکارم اخلاق مبعوث شد. اما مسئولین ما کجا اخلاق را رعایت می کنند؟! در کدام روابطشان اخلاق حاکم است؟! دانشجو قشر تلاشگر و جستجوگر است. حقوق بگیر شما نیست که کورکورانه از شما پیروی کند. با بازداشت دانشجویان نه تنها از تعداد فعالین دانشجویی کم نمی شود که به تعداد آن ها افزوده هم می شود. دانشجویان با زندان رفتن و مقاومت های خود تیغ زندان حاکمیت را کند کرده اند. مسئولین باید به این فکر باشند که دانشجویان، که سرمایه های این مملکت هستند، را حفظ کنند. ما وظیفه داریم به مسئولین هشدار دهیم که با این روشی که اتخاذ کردید به ناکجاآباد خواهید رسید.»
موسوی خوئینی: امیدوارم روزی برسد که حاکمیت بفهمد این رفتارها دردی را دوا نمی کندموسوی خوئینی، نماینده مجلس ششم و دبیرکل سابق سازمان ادوار تحکیم، با اشاره به سخنان سعید حجاریان در مورد القای این نکته توسط صداوسیما که دانشجویان قصد داشتند اقدام به کودتا بکنند، در سخنان کوتاهی اظهار داشت: «۲۲ خرداد سال ۸۵ در شرایط کاملا جدید زنان ما به این نتیجه رسیدند که در اعتراض به تبعیض های موجود در قوانین طبق قانون تجمعی کاملا مسالمت آمیز و آرام برگزار کنند. بنده هم در آن تجمع شرکت کردم که با برخورد خشن و بازداشت گسترده مواجه شدیم. اتفاقا پس از بازداشت به ما هم گفتند شما به دنبال انجام انقلاب مخملین بودید. ما دیروز تصور می کردیم که دوستانمان آزاد خواهند شد و ما امروز آن ها را اینجا می بینیم. امیدوارم روزی برسد که حاکمیت بفهمد این رفتارها دردی را دوا نمی کند.»
رضا دلبری: گسترش برخوردهای خشن حاکمیت جامعه را به سمت رفتارهای خشونت آمیز سوق می دهدرضا دلبری، دبیر اسبق انجمن اسلامی امیرکبیر و عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، به بازداشت بدون علت دانشجویان اشاره کرد و گفت: «عملا علت یا دلیل منطقی و قانون پسندی برای بازداشت آقای هاشمی و خانم هدایت وجود نداشته چرا که آن ها در چند هفته اخیر درگیر امتحانات خود بوده اند و نمی توانستند فعالیتی کرده باشند. در حال حاضر بازداشت ها دارد به سمتی می رود که بدون هیچ گونه بهانه ای و بدون این که فعالین سیاسی-اجتماعی دست به عمل خاصی بزنند حاکمیت به صورت هوشمندانه و آگاهانه وارد عمل می شود و کسانی را بازداشت می کند که برای فعالین ایجاد ترس و وحشت کند. گسترش فضای ترس و برخوردهای خشن حاکمیت با جامعه، جامعه را به سمت رفتارهای خشونت آمیز سوق خواهد داد.»دلبری در ادامه به نمونه های رفتارهای خشن مردم با یکدیگر اشاره کرد و افزود: «در حال حاضر یک تصادف رانندگی به خشونت می انجامد. دو افسر نیروی انتظامی، که مامور حفظ آرامش و نظم در جامعه هستند، شوخی شان به شلیک گلوله به سمت یکدیگر ختم می شود. این مسئله خیلی خطرناک است که یک اتفاق کوچک به خشونت می انجامد. کلام به خشونت تبدیل می شود و پاسخ حرف گلوله می شود. این مسئله برای جامعه ایران بسیار خطرناک است، و برای حاکمیت خطرناک تر. با این حرکات جامعه به سمتی می رود که دیگر حرف آن ها میان مردم خریداری ندارد. اعتراضات عمومی منجر به شورش های خشن می شود که هیچ کس نمی تواند جلودار آن باشد و به نفع هیچ کس هم نیست.»
شریف: محمد هاشمی و بهاره هدایت با دلسوزی و جدیت پیگیر وضعیت موکلان در بند من بودنددکتر شریف، وکیل دادگستری، ابتدا با توجه به بحث حقوقی ممنوعیت استرداد مجرمین سیاسی به کشورهای متبوعشان طبق کنوانسیون های بین المللی، نسبت به عدم رعایت این امر بین کشورهای منطقه ابراز نگرانی کرد. در ادامه برنامه شریف با اشاره به فعالیت های محمد هاشمی و بهاره هدایت در راستای احقاق حقوق افراد گفت: «من به یادم دارم که این دوستان با چه دلسوزی پیگیر وضعیت موکلان در بند من بودند. من از بازداشت بهاره هدایت از این حیث ناراحت شدم که او خود با چه جدیت و علاقه ای در جهت احقاق حقوق موکلین در بند من پیگیری می کرد.»
زهره ارزنی: هدایت مبتکر کمسیون زنان دفتر تحکیم بود که از آن زمان بحث پیوند جنبش دانشجویی و زنان مطرح شدزهره ارزنی، از فعالین کمپین یک میلیون امضا، نیز در سخنان کوتاهی به تجلیل از فعالیت های بهاره هدایت در جنبش دانشجویی و جنبش زنان پرداخت. به گزارش خبرنامه امیرکبیر ارزنی با اشاره به دوستی خود با بهاره هدایت و فعالیت های او، گفت: «بهاره هدایت مبتکر کمسیون زنان دفتر تحکیم وحدت بود که از آن زمان بحث پیوند جنبش دانشجویی و زنان را مطرح کرد و موفق شد از این طریق دغدغه های زنان را دفتر تحکیم وحدت پیگیری کند. من یقین دارم بهاره هدایت در روز جزا که در و دیوارهای زندان گواهی خواهند داد سرافراز و سربلند خواهد بود.»
الیاس خلج: دانشجویان دانشگاه آزاد در راه آزادیخواهی هزینه های زیادی می دهند ولی توجهی به آنها نمی شودالیاس خلج، از فعالین دانشجویی دانشگاه آزاد، در ادامه این برنامه به سلمان سیما و مهدی خدایی، از فعالین در بند دانشگاه آزاد، اشاره کرد و گفت: «متاسفانه بر خلاف درگیری دولت نهم با دانشگاه آزاد، باز دانشجویان آزاد هم هیچ حقی برای انتقاد ندارند. امیدوارم دانشجویان، که محق ترین اشخاص هستند، به جای محرومیت از تحصیل و بازداشت، به حرف و انتقادشان توجه شود. دانشجویان دانشگاه آزاد در راه آزادیخواهی هزینه های زیادی می دهند که چندان توجهی به آن ها نمی شود که امیدوارم پس از این وضعیت آن ها با حساسیت بیشتری پیگیری شود.»
مهدیه گلرو: پیگیری وضعیت دختران دانشجو توسط بهاره هدایت خاری در چشم اقتدارگرایان بودمهدیه گلرو، عضو کمیسیون زنان دفتر تحکیم، به فعالیت های بهاره هدایت در یک سال گذشته اشاره کرد و اظهار داشت: «بهاره بعد از ۱۸ تیر سال گذشته همراه با دیگر اعضای شورای مرکزی یک ماه سلول انفرادی را تحمل کرد. خیلی از افراد بعد از زندان دیگر قادر به ادامه فعالیت های خود نیستند ولی بهاره برگشت و فعالیتش در کمیسیون زنان ادامه داد. ما ۴ مورد تجاوز به دختران دانشجو در چند سال اخیر در دانشگاه های کشور داشتیم که بهاره هدایت در این زمینه بسیار فعالانه و دلسوزانه عمل کرد. بهاره همچنین همواره پیگیر محرومیت از تحصیل دختران دانشجو بود. پس از ستاره دار دانشجویان بهاره در کمیته دفاع از حق تحصیل خیلی فعال بود. در کل پیگیری وضعیت دختران دانشجو توسط بهاره خصوصا جریان دانشگاه زنجان خاری در چشم اقتدارگرایان بود.»
ضیاء نبوی: ستاره دار شدن و محرومیت از تحصیل در دانشگاه برابر با اعدام فرد در جامعه استضیاء نبوی، از دانشجویان ستاره دار و محروم از تحصیل، به آمار دانشجویانی که در مقطع کارشناسی ارشد از تحصیل محروم شده اند اشاره کرد و گفت: «تعداد دانشجویان ستاره دار در سال ۸۵، ۱۷۰۰ نفر بودند که در نهایت با پیگیری هایی که انجام شد تنها ۱۵ نفر نتوانستند ادامه تحصیل بدهند. سال گذشته، ۸۶، به ۵۰ نفر اصلا کارنامه داده نشد. امسال هم مثل پارسال بوده و تقریبا همین تعداد موفق به دریافت کارنامه نشده اند. ستاره دار شدن و محرومیت از تحصیل در دانشگاه برابر با اعدام فرد در جامعه است. من به آقای نوربخش، مسئول گزینش سازمان سنجش، گفتم ما اگر جرمی مرتکب شده ایم ما را به دادگاه ببرید و مجازات کنید، این چه ربطی به درس خواندن دارد؟! به نظر من کمیته دفاع از حق تحصیل دفتر تحکیم اگر جدی گرفته شود می تواند بسیار مفید باشد.»به گزارش خبرنامه امیرکبیر این فعال دانشجویی در ادامه به دغدغه های فعالین دانشجویی اشاره کرد و افزود: «من بسیار خوشحالم که عده ای این گونه دغدغه فعالیت دارند. بهترین دوستان من در طول دوران دانشجویی کسانی بودند که فعالیت می کردند و هزینه پرداخت می کردند. انسانی که حاضر باشد تمام داشته هایش را به خطر اندازد نشان می دهد که عقیده ای دارد که نمی توان آن عقیده را از او گرفت. لازم است در اینجا به نقش حمایت خانواده ها در فعالیت دانشجویان اشاره کنم. تمام فعالین می دانند که خانواده ها چندان همکاری از خود نشان نمی دهند. اگر همکاری خانواده ها با فعالیت های فرزندانشان همراه شود بسیار بسیار مفید خواهد بود.»
خانم پیشدادیان: امیدوارم سال آینده دانشجویی در بند نباشد و تنها جشن مبعث را برگزار کنیمدر پایان این مراسم خانم پیشدادیان، مادر محمد هاشمی، ضمن تشکر از کلیه میهمانان و برگزارکنندگان این برنامه گفت: «خیلی متشکرم که تشریف آوردید و از محمد، بهاره و دیگر دانشجویان در بند حمایت کردید. امیدوارم این اتحاد و همبستگی همواره وجود داشته باشد و سال آینده بار دیگر دور هم جمع شویم و دیگر دانشجویی در بند نباشد و تنها جشن مبعث را برگزار کنیم.»

نامه اي از يک دانشجويي بهايي محروم شده از تحصيل

نامه اي از يک دانشجويي بهايي محروم شده از تحصيل
اينجانب در سال تحصيلي 85 در كنكور سراسري شركت كردم و در رشته ي مترجمي زبان انگليسي در مقطع ليسانس در موسسه ي آموزش عالي سنايي اصفهان پذيرفته شدم. در اوايل ترم اول، در اولين كلاس معارف اسلامي استاد مربوطه از دانشجويان پرسيدند: آيا اقليت مذهبي در كلاس داريم؟ بنده ، خانم رضايي و دانشجويي ارمني اعلام كرديم كه اقليت مذهبي هستيم . ضمنا بنده اظهار كردم كه واحد معارف اسلامي را همراه دانشجويان ديگر خواهيم خواند. سپس استاد مربوطه از بنده خواست تا نام دين خود را ذكر كنم و بنده با توجه به اين كه اعلام آن را در كلاس جايز نمي دانستم از دادن جواب مستقيم پرهيز كردم ولي به اصرار ايشان بنده نام ديانت بهايي را در كلاس ذكر نمودم. بعد از پايان آن جلسه بنده و خانم رضايي به اتفاق نزد استاد رفتيم و از ايشان خواستيم تا به خاطر شرايط موجود از سوال درباره ي ديانت بهايي در كلاس و فضاي دانشگاه پرهيز كنند چرا كه ممكن است مشكلاتي براي ما و حتي ايشان به وجود بيايد. ايشان هم قبول فرمودند و از آن تاريخ در كلاس صحبتي در اين باره نشد. پس از پايان 2 ترم و گرفتن كارنامه در تاريخ 14/4/86 به ما ابلاغ شد كه در فروردين ماه بخشنامه اي مبني بر اخراج ما از دانشگاه به دست مسئولين دانشگاه رسيده است و آنها نامه اي براي مقامات بالا ارسال نموده و اعلام نموده اند كه نمي توانند در ميانه ي ترم دانشجوي خود را اخراج كنند و تقاضاي تجديد نظر نمودند اما با مخالفت شديد مواجه شدند. نهايتا تصميم گرفتند تا ما را همراه نامه اي به سازمان سنجش بفرستند تا وضعيت ما مشخص شود. (شماره ي نامه ها : 4/391/86، 4/390/86، 4/390/86) پس از مراجعه به سازمان سنجش و مدتي انتظار از ما خواسته شد تا به دانشگاه خود مراجعه كنيم و گفته شد كه جواب براي دانشگاه ارسال خواهد شد اما ما اظهار كرديم كه بايد همراه جواب به دانشگاه خود مراجعه كنيم. سپس به حراست سازمان ارجاع داده شديم و در آنجا از ما خواسته شد كه براي دريافت جواب به سازمان سنجش واقع در تهران، خيابان كريمخان زند مراجعه كنيم. همچنين شماره ي نامه اي به ما داده شد ( 270/1/م-18/4/86) و گفته شد كه اين نامه براي سازمان سنجش تهران ارسال شده است. در سازمان سنجش تهران با آقاي دكتر نوربخش ديدار كرديم و ايشان گفتند اقدامات زيادي براي احقاق حق بهاييان انجام داده اند و در تلاشند تا راه دانشگاه را براي ما باز كنند. همچنين از ما خواستند تا به سازمان هاي مختلف مراجعه نكنيم چرا كه تاثيري ندارد. پس از مراجعه از سازمان سنجش به وزارت علوم رفتيم و در آنجا خبردار شديم نامه اي كه از دانشگاه براي وزارت علوم ارسال گشته مفقود شده(!) و به گفته ي يكي از كاركنان وزارت علوم نامه ي مربوطه در اختيار دكتر مسلمي قرار دارد. پس از مراجعه به دكتر مسلمي ايشان اظهار بي اطلاعي كردند و گفتند همه ي نامه ها را براي سازمان سنجش مي فرستند. همچنين بنده براي نماينده ي اصفهان در مجلس شوراي اسلامي (دكتر كامران) نامه اي نوشتم كه منشي ايشان شماره ي ثبت به بنده نداد و همچنين براي بسياري از نماينده هاي مجلس و همچنين رياست جمهور نامه هايي از طريق اينترنت ارسال نمودم كه هيچ جوابي دريافت نكردم. مراجعات بنده به وزارت علوم، سازمان سنجش، شوراي انقلاب فرهنگي، دفاتر نمايندگان مجلس و ارگانهاي ديگر تا به امروز ادامه داشته اما هيچ گونه جواب منطقي به بنده داده نشده و همگي خود را بي تقصير دانسته و اين موضوع را به ارگان هاي ديگر ارجاع داده اند. اکنون پس از گذشت دو ترم تحصيلي هنوز هيچ گونه جواب يا حداقل نامه اي مبني بر اخراج دريافت نکردم. طبق قوانين وزارت علوم، هر دانشجو که 2 ترم در دانشگاه حضور نيابد و تحصيل نکند انصراف او خود به خود صادر خواهد شد و اکنون بنده يک دانشجوي انصرافي محسوب مي شوم! ضمنا بنده براي معافي از خدمت اقدام نمودم و در کمال ناباوري بنده را دانشجوي موسسه آموزش عالي سنايي معرفي نمودند و به دليل معافيت تحصيلي، معافيت بنده از خدمت سربازي صادر نشد. (جالب اينجاست که جوانان بهايي از تحصيل محرومند اما بايد خدمت سربازي را انجام دهند.)
حسام ميثاقيدانشجوي محروم شده از تحصيلتاريخ :11/5/87
انتشار از : فعالان حقوق بشر در ايران