زندانبان خطاب به عبدالله مومنی: زندانیان سیاسی پس از انتخابات، از دزدها و قاتل ها هم خطرناکترند
در ادامه ی رفتارهای غیر قانونی و در برخی موارد همراه با هتاکی های ماموران و برخی مسئولان قضایی و زندان، روز گذشته موجب بروز تنش و لغو انتقال تعدادی از زندانی های سیاسی برای درمان به خارج از زندان شد.
به گزارش کلمه، جنجال آفرینی و ایجاد تنش توسط پاسیار مامور انتقال عبدالله مومنی، عضو شورای مرکزی ادوار تحکیم وحدت، باعث شد تا این زندانی سیاسی بعد از یک سال و نیم هماهنگی برای اعزام به دندانپزشکی موفق به درمان دندان خود نشود.
عبدالله مومنی که از درد شدید دندان در هفته های گذشته درد می برد و دندان هایش در طول بیش از دو سال بازداشت با وضعیت وخیمی روبرو شده قرار بود روز چهارشنبه برای درمان به دندانپزشکی اعزام شود.
در حالیکه مقامات زندان اوین موافقت کرده بودند این زندانی سیاسی بدون دستنبد و پابند به مطب پزشک اعزام شود، ماموران انتقال این زندانی با خودسری و ایجاد تنش و درگیری لفظی باعث شدند تا این انتقال انجام نشود.
فاطمه آدینه وند همسر این فعال دانشجویی تشریح کرد: بگو مگو و جنجال آفرینی ماموران انتقال عبدالله مومنی در مقابل خانواده ی وی باعث درگیری لفظی شد و متعاقب آن با گزارش خلاف واقع تلفنی توسط یکی از ماموران به نام کاشف زاده، ماموریت درمانی آنان انجام نشد.
به گفته ی همسر این زندانی سیاسی پس از آنکه ماموران مانع حضور وی و فرزند عبدالله مومنی شدند برخورد زننده ی آنان باعث واکنش عبدالله مومنی شد.
ماموران در پاسخ به سوال عبدالله مومنی از چرایی این رفتار عجیب گفته اند از نظر ما زندانیان سیاسی پس از انتخابات از دزدها و قاتل ها هم خطرناکترند.
این اهانت ها و هتاکی ها در مقابل خانواده سرانجام باعث شد تا این فعال سیاسی دربند، نتواند برای درمان اعزام شود و ماموران نیز با ارائه گزارش خلاف واقع مومنی را مانع انجام ماموریت خود اعلام کردند.
همچنین در خبری دیگر در همین زمینه، امتناع از زدن دستبند و پابند از سوی حسن زرینی موجب شد اعزام این زندانی سیاسی به بیمارستان انجام نشود.
به گزارش خبرنگار کلمه، قرار بود حسین زرینی، محسن دانشپور، اسدالله اسدی و مهدی علیزاده روز چهارشنبه برای درمان به بیمارستانی خارج از زندان اوین انتقال یابند که امتناع حسین زرینی و محسن دانشپور از زدن دستبند و پابند موجب شد این دو نفر از اعزام به پزشک محروم شوند.
حسین زرینی که در طول بازداشت و زندان گرفتار حملات صرع می شود برای درمان نیاز به بیمارستانی تخصصی خارج از زندان دارد و محسن دانشپور نیز قرار بود برای درمان بیماری قلبی به بیمارستان منتقل شود.
همچنین مهدی علیزاده برای درمان ناشنوایی ناشی از برخوردهای فیزیکی و اسدالله اسدی برای درمان سیستم گوارشی به بیمارستانهایی خارج از زندان اوین اعزام شدند.
پایان اعتصاب غذای خشک/ مهدی خزعلی اعتصاب غذای تر خود را از سر گرفت
مهدی خزعلی روز گذشته به اعتصاب غذای خشک خود پایان داده و اعتصاب غذای تر را از سر گرفت.
بنا به گزارش های رسیده به کلمه، روز گذشته مهدی خزعلی بنا به درخواست مادر خود که در زندان حاضر شده بود به اعتصاب غذای خشک خود پایان داد و وارد اعتصاب غذای تر شد.
وی قبول کرده است اعتصاب خود را با نوشیدن آب ادامه دهد اما همچنان نپذیرفته که اعتصاب خود را بشکند. او میگوید برای شهادت آماده است.
بر اساس این گزارش این رزمنده دوران دفاع مقدس که در پنجاه و نهمین روز از اعتصاب خود است با عصا هم به سختی حرکت می کند و دچار ضعف بسیار شدید جسمی شده است.
این نویسنده منتقد و دربند دو روز پیش در اعتراض به تداوم بی قانونی ها و رفتارهای خشن زندانبانان وزارت اطلاعات دست به اعتصاب خشک زده و اعلام کرده بود تا احیای آیین دادرسی مدنی و حقوق از دست رفته از این پس لب به آب هم نخواهد زد. اما شب گذشته در پی حضور مادر در زندان و تقاضای وی اعتصاب خشک خود را پایان داد.
مهدی خزعلی از ده روز پیش به سلول انفرادی در بند امنیتی ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده است.
پیش تر مهدی خزعلی بر اثر حمله قلبی به بیمارستان طالقانی منتقل شده بود که پس از یک روز توسط نیروهای امنیتی به بیمارستان بنی هاشم زیر نظر وزارت اطلاعات منتقل شده و پیش از بهبودی به زندان اوین بازگردانده شده بود.
وی در متنی در وبلاگ خود اعتصاب غذا را آخرین سلاح مظلوم دانسته بود در زمانی که پناهی ندارد و فریادش به جایی نمیرسد و گفته بود که برای اعتصاب غذای خود از ۴ مرجع تقلید اذن گرفته است.
این نویسنده منتقد که در تاریخ توسط نیروهای امنیتی همراه با خشونت دستگیر شد در اعتراض به رفتار خشونت آمیز نیروهای امنیتی در هنگام بازداشت و رفتارهای غیرقانونی سیستم قضایی از همان روز اول، دست به اعتصاب غذا زد.
مريم رجوی به خانم کلينتون اطلاع داد در صورتی که اطمينانهای حداقل در کمپ ليبرتی تأمين نشود، اگر دولت عراق جلوگيری نکند همه ساکنان اشرف و ليبرتی آماده اند در ماه مارس، عراق را با اموال منقولشان ترک کنند و با نظارت صليب سرخ و کميساريا، با هزينه خودشان، به طور موقت در منطقه مرزی اردن مستقر شوند،
جايی که در زمان جنگ در سال ۲۰۰۳ صليب سرخ و سازمان ملل برای پذيرش دهها هزار پناهجو چادر زده بودند
• برای کنترل و اطمينان دولت اردن، اين قطعه زمين به وسيله ساکنان سياج کشی می شود و ساکنان تا رفتن به کشورهای ثالث آن را ترک نمی کنند مگر بيماری که معالجه او در داخل سياج امکانپذير نباشد
• به اين وسيله نيازی به بازداشتگاه ليبرتی و دردسرها و مشکلات زنجيره يی آن نخواهد بود. منتهای انعطاف و حسن نيت مقاومت ايران و ساکنان اشرف اثبات می شود و دولت عراق نيز به حداکثر مطلوب خود می رسد. •اين طرح نيازمند تصويب بودجه و هيچ هزينه يی از جانب سازمان ملل متحد، آمريکا و اتحاديه اروپا نيست. تسطيح زمين، نصب چادر، تأمين لجستيک و خدمات و مصالح مورد نياز تحت نظارت مقامهای اردنی به طور کامل با هزينه ساکنان انجام می شود و انتقال ژنراتورهای برق از اشرف صورت می گيرد. داراييهای غيرمنقول ساکنان اشرف، تحت نظر و با حکميت سازمان ملل و آمريکا به فروش می رسد و صرف هزينه های جابه جايی و انتقال ساکنان به کشورهای ثالث می شود. • خانم رجوی مصرانه از خانم کلينتون، دبيرکل بان کی مون، خانم اشتون، آنتونيو گوترز، خانم پيلای و رئيس صليب سرخ خواست با اعلام موافقت و حمايت از اين جابه جايی، برای هميشه به بحران اشرف و کشتار ساکنان آن خاتمه دهند.
در حالی که هنوز دو ماه به ضرب الاجل بستن اشرف در پايان آوريل که نخست وزير عراق اعلام کرده بود، باقی مانده است، مقامهای عراقی تهديد به جابه جايی اجباری ساکنان اشرف به ليبرتی را آغاز کرده اند. هيچيک از اطمينانهای حداقل که ساکنان اشرف درخواست کرده بودند، فراهم نشده و آنها به طور عملی دو گزينه بيشتر ندارند: قتل عام و مرگ يکباره در اشرف يا مرگ تدريجی در مکانی به نام ليبرتی آن هم تحت نام و نظارت ملل متحد. محلی که از سوی اتحاديه جهانی وکلا که بيش از دو ميليون حقوقدان را در ۱۱۰کشور نمايندگی می کند، از سوی کميته بين المللی عدالت که بيش از ۴۰۰۰پارلمانتر را در ۴۱کشور از جمله اکثريت اعضای ۳۰مجلس قانونگذاری نمايندگی می کند، از سوی بيش از ۱۰هزار شهرداران اروپايی در فرانسه و بلژيک و ايتاليا و از سوی شخصيتهای برجسته سياسی و نظامی و قضايی ايالات متحده يک زندان يا ارودگاه کار اجباری توصيف شده است. کميته بين المللی در جستجوی عدالت در اطلاعيه اول مارس خود خاطرنشان کرد: «بر خلاف اطلاعيه ۳۱ژانويه و وعده های نماينده ويژه دبيرکل، به هيچوجه استانداردهای انسان دوستانه و حقوق بشری را تأمين نمی کند و يک مجموعه به شدت فرسوده است که بايد به طور کامل بازسازی شود. اين محل با حضور گسترده نيروهای مسلح عراقی و دوربينهای متعدد جاسوسی و ممنوعيت رفت وآمد بواقع يک زندان است. اين همان چيزی است که انزجار جامعه جهانی از کنگره آمريکا تا پارلمان اروپا را برانگيخته است». اين در حاليست که کميساريای عالی پناهندگان ملل متحد ساکنان اشرف را «به طور رسمی پناهجويان تحت قانون بين المللی» و «افراد مورد نگرانی مستقيم» شناخته که «بايد از حمايتهای پايه ايی امنيت و رفاه برخوردار باشند. اين شامل هرگونه اخراج يا برگرداندن به مرزها و سرزمينهايی است که جان و آزادی آنها در خطر باشد». کميساريا در اطلاعيه اول مارس۲۰۱۲ خود اعلام کرد «هرگونه جابه جايی ساکنان به خارج از اشرف بايد بر پايه داوطلبانه و با آزادی رفت وآمد که مطلوبترين وضعيت در محل جديد است همراه باشد». شايان يادآوری است که آقای مارتين کوبلر، نماينده ويژه دبيرکل، در نامه ۲۸ دسامبر ۲۰۱۱ خود به ساکنان اشرف نوشته بود: - «دولت جمهوری عراق، در بالاترين سطوح، به ملل متحد تضمينهای خود را داده است که سلامت و امنيت شما را هم در رفت وآمد از کمپ اشرف به ليبرتی و در خود کمپ ليبرتی تضمين می کند تا زمان آن فرا برسد که شما عراق را ترک کنيد». - «به عنوان ”پناهجو“، شما تحت قانون بين الملل سزاوار خواهيد بود که از حمايتهای پايه يی و سلامتی برخوردار باشيد». - «من از تقاضای شما برای محترم شمردن حريم خصوصی خودتان، به ويژه در رابطه با زنان، آگاه هستم. من تلاشهای خودم را با دولت جمهوری عراق در اين زمينه برای ايجاد ترتيبات مناسب، با توافق دولت جمهوری عراق، که حاکميت عراق را نيز محترم بشمارد، ادامه می دهم». - «در مورد ساير موضوعات، مانند داراييها و مايملک، ما به گفتگوها برای رسيدن به يک راه حل که به حقوق ساکنان بر مايملکشان به نحو سازمانيافته يی بر اساس قانون عراق احترام بگذارد، ادامه می دهيم». متأسفانه هيچيک از اين موارد تا به حال به نحوی که رضايت و اعتماد ساکنان را جلب کند، انجام نشده است. همچنين، آقای کوبلر در مورد ترتيبات انتقال اولين گروه ۴۰۰نفری از اشرف به ليبرتی، در نامه ۲۶بهمن خود به ساکنان اشرف فقط درباره يک ايستگاه پليس در داخل کمپ نوشته بود در حالی که اکنون معلوم شده است ۶پست اضافی ديگر پليس با مأموران عراقی مسلح به تيربار نيز در داخل کمپ وجود دارد که شبانه روز ۵۰ الی ۶۰بار گشت می زنند. آقای کوبلر نوشته بود: کليه اجناس۴۰۰نفر منتقل خواهد شد. در حالی که هنوز از روز ۲۸بهمن تا کنون بيش از دو سوم اجناس بار زده شده، منتقل نشده اند. آقای کوبلر نوشته بود: ساکنان تجهيزات پزشکی خود را به ليبرتی خواهند برد. در حالی که اکنون معلوم شده است عيناً با الگوی مشابه در اشرف دولت عراق می خواهد تجهيزات پزشکی را در اختيار خود بگيرد. هيچيک از قولهای پيشين در عمل محقق نشده است. علاوه بر آن هم چنانکه آلخو ويدال کوادراس، نايب رئيس پارلمان اروپا و رئيس کميته بين المللی در جستجوی عدالت، در اول مارس اعلام کرد يک «کارزار دروغپردازی عليه ساکنان ليبرتی و زمينه سازی برای جابه جايی اجباری ساير ساکنان اشرف به ليبرتی» به راه افتاده است «که می خواهد ساکنان ليبرتی را مقصر اين وضعيت جلوه دهد». - «ادعا می شود: ساکنان در منابع فاضلاب به طور عمدی خرابکاری کرده و عکسهای آن را به سراسر دنيا مخابره کرده اند. آنها ژنراتورها را هم خراب کرده اند. منابع آب را تخليه کرده اند. زباله ها را به طور عمدی پراکنده اند. برخی حتی انگشتان خود را سمباده کشيده اند تا اثر انگشت آنها محو شود. آنها در ابتدا مانع ورود دو تانکر فاضلاب و دو تانکر آب و دو ماشين جمع آوری زباله به کمپ ليبرتی شدند. آنها با کميساريا همکاری نمی کنند و درخواست نامه های آن را امضا نمی کنند و انگشتهای خود را سمباده کشيده اند». اين اتهامها آشکارا، غيرمنطقی و غيرعقلانی است و روشن است که اين دروغهای ظالمانه و مغرضانه چه اهدافی را دنبال می کند. اما پس از اين که اين اتهامها از سوی نماينده ويژه با نماينده ساکنان در خارج و در ليبرتی در ۲۲ و ۲۳ فوريه در ميان گذاشته شد. آنها جوابهای منطقی و قانع کننده مکتوب و شفاهی به او دادند. اسناد موجود است». - «تحقيقات نشان می دهد که دروغپردازيها عليه ساکنان ليبرتی نه تنها به طور مطلق کذب است بلکه آنها به رغم امکانات بسيار محدود در ۱۰روز گذشته از هيچ تلاشی برای بهبود وضعيت کمپ کوتاهی نکردند. اتهام راه ندادن تانکرهای آب و زباله و فاضلاب مسخره است. وروديهای کمپ به طور کامل در دست نيروهای عراقيست و ساکنان نمی توانند مانع ورود شوند. حقيقت اين است که ۲۳فوريه همزمان با حضور آقای کوبلر و نماينده دولت عراق در يک اقدام نمايشی دو تانکر آب کشاورزی و دو تانکر فاضلاب که پر و غيرقابل استفاده بوده و دو ماشين زباله به داخل ليبرتی رفته اند. تانکرهای آب و فاضلاب قابل استفاده نبوده و خودروی زباله بخشی از زباله های باقی مانده از قبل از ورود ساکنان را با خود برده است». - «همزمان با اين دروغپردازيها، تلاشهای جديدی از سوی دولت عراق برای انتقال گروه های ديگری از ساکنان به ليبرتی صورت گرفته است. آنها اعلام کرده اند که گروه های بعدی بايد به زودی به ليبرتی منتقل شوند و روز ۲۸فوريه نيز چند ساعت قبل از تماس آقای کوبلر با نمايندگان پارلمان اروپا يک ژنرال عراقی به ساکنان اشرف مراجعه کرده و آنها را به جابه جايی اجباری تهديد کرده است. برای من سخت است ارتباطی بين اين دو موضوع قائل نباشم. از يک سو بايد بر خرابيهای ليبرتی سرپوش گذاشت و عکسهای روتوش شده از آن توزيع کرد و مدعی شد ليبرتی تا چند هفته پيش ۵۰۰۰سرباز آمريکايی را جا می داده است و از سوی ديگر تقصير خرابيهای کنونی را به گردن ساکنان انداخت و آنگاه مجوز سياسی و اخلاقی انتقال يک گروه جديد به زندان ليبرتی را صادر کرد». - «کميته بين المللی در جستجوی عدالت ضمن ابراز تأسف عميق از کارزار پخش اطلاعات دروغ عليه ساکنان ليبرتی و ضمن حمايت تمام عيار از اطمينانهای حداقل ساکنان و تأکيد بر اين که تا تضمين اين حداقلها، به ويژه خروج کامل نيروهای مسلح عراقی و جمع شدن دوربينهای جاسوسی، ديگر کسی نبايد به ليبرتی منتقل شود، از دبيرکل ملل متحد می خواهد يک گروه تحقيق مستقل که مورد اعتماد ساکنان هم باشد، تعيين نمايد تا در مورد اين اطلاعات دروغ تحقيق کند و اجازه ندهد اين کارزار شيطان سازی و عدم بيطرفی مقامهای رسمی ملل متحد زمينه ساز جابه جايی اجباری و يک کشتار ديگر عليه ساکنان در اشرف باشد. علاوه بر اين ما از دبيرکل و نماينده ويژه می خواهيم، امکان بازديد يک هيأت از پارلمان اروپا را در اولين فرصت ممکن از ليبرتی و اشرف فراهم کند تا آنها خود به طور مستقيم وضع را از نزديک ملاحظه نموده و حقيقت را به طور مستقيم دريابند». خانم مريم رجوی، رئيس جمهور برگزيده مقاومت ايران، در ۱۰ و ۱۲ اسفند با ارسال نامه های جداگانه برای دبيرکل بان کی مون، بارونس اشتون، نماينده عالی اتحاديه اروپا؛ و آنتونيو گوترز، کميسر عالی پناهندگان، با جلب توجه نسبت به کارزار شيطان سازی و پخش اطلاعات دروغ برای جابه جايی اجباری و توسل به خشونت و مقصر جلوه دادن قربانی، خواستار مداخله بلادرنگ و حمايت آنها از اطمينانهای حداقل برای انتقال ساکنان اشرف به ليبرتی شد. از جمله خروج مأموران عراقی مسلح به تيربار از ۷نقطه در داخل محوطه تنگ و کوچک کمپ، که حدود ۱۰۰۰زن مسلمان در آن سکونت خواهند کرد، دسترسی آزادانه و مستقيم به خدمات پزشکی و وکيلان و خانواده هايشان، آزادی رفت و آمد، انتقال خودروها و اموال منقول از اشرف به ليبرتی يا انتقال آنها به خارج از عراق و فروش مالکيتهای غيرمنقول در اشرف تحت نظارت ملل متحد و بازپرداخت آن برای هزينه های انتقال و باز اسکان در کشورهای ثالث. اين اطمينانهای حداقل، مشروع و قانونی هيچ تعارضی با حاکميت دولت عراق ندارد و موافقت نکردن با آن آشکارا حاکی از نيات شوم برای به زانو در آوردن و انهدام اپوزيسيون ايران يا قتل عام در اشرف است. از اين رو، خانم مريم رجوی در ۱۲ اسفند به خانم کلينتون اطلاع داد در صورتی که اطمينانهای حداقل در کمپ ليبرتی تأمين نشود، همه ساکنان اشرف و ليبرتی اگر دولت عراق جلوگيری نکند، آماده اند در ماه مارس عراق را با اموال منقولشان ترک کنند و با نظارت صليب سرخ و کميساريا با هزينه خودشان به طور موقت در منطقه مرزی اردن مستقر شوند. جايی که در زمان جنگ در سال۲۰۰۳ صليب سرخ و سازمان ملل برای پذيرش دهها هزار پناهجو چادر زده بودند. برای کنترل و اطمينان دولت اردن، اين قطعه زمين به وسيله ساکنان سياج کشی می شود و ساکنان تا رفتن به کشورهای ثالث آن را ترک نمی کنند مگر بيماری که معالجه او در داخل سياج امکانپذير نباشد. به اين وسيله نيازی به بازداشتگاه ليبرتی و دردسرها و مشکلات زنجيره يی آن نخواهد بود. منتهای انعطاف و حسن نيت مقاومت ايران و ساکنان اشرف اثبات می شود و دولت عراق نيز به حداکثر مطلوب خود می رسد. اين طرح نيازمند تصويب بودجه و هيچ هزينه يی از جانب سازمان ملل متحد و آمريکا و اتحاديه اروپا نيست. تسطيح زمين، نصب چادر، تأمين لجستيک و خدمات و مصالح مورد نياز تحت نظارت مقامات اردنی به طور کامل با هزينه ساکنان انجام می شود و انتقال ژنراتورهای برق از اشرف صورت می گيرد. داراييهای غيرمنقول ساکنان اشرف، تحت نظر و با حکميت يونامی و سفارت ايالات متحده در بغداد به فروش می رسد و صرف هزينه های جابه جايی و انتقال ساکنان به کشورهای ثالث می شود. خانم رجوی مصرانه از خانم کلينتون، دبيرکل بان کی مون، خانم اشتون، آنتونيو گوترز، خانم پيلای و رئيس صليب خواست با اعلام موافقت و حمايت از اين جابه جايی، برای هميشه به بحران اشرف و کشتار ساکنان آن خاتمه دهند. خانم رجوی افزود: انتقال همه ساکنان اشرف به ليبرتی همچنين می تواند به بيابانهای مرزی ديگر کشورهای همجوار عراق (ترکيه، عربستان سعودی و کويت) صورت بگيرد.
دبيرخانه شورای ملی مقاومت ايران ۱۳ اسفند ۱۳۹۰ (۳ مارس ۲۰۱۲)
درخواست وکلای مجاهدین خلق ایران از دادگاه فدرال استیناف ناحیه کلمبیا درامریکا
سه‌شنبه، ۰۹ اسفند ۱۳۹۰ / ۲۸ فوریه ۲۰۱۲
بدنبال سر باز زدن وزارت خارجه آمریکا طی ۲۰ ماه گذشته از اجرای حکم دادگاه استیناف فدرال مبنی بر بازبینی برچسب غیر قانونی تروریستی علیه سازمان مجاهدین، روز دوشنبه ۸اسفند ۱۳۹۰، وکلای سازمان مجاهدین خلق ایران در واشینگتن دی سی، لایحه ای را تقدیم دادگاه فدرال استیناف برای ناحیه کلمبیا (واشینگتن دی سی) کرد که طی آن از دادگاه درخواست شده است که در پی استمرار نقض قانون اساسی آمریکا و حق مجاهدین خلق ایران برای برخورداری از حق دادرسی عادلانه، رأساَ برچسب ناعادلانه تروریستی را از مجاهدین حذف کند یا به وزیر خارجه دستور بدهد ظرف ۳۰ روز تصمیم خودش را اعلام نماید.
به گزارش دارالوکاله بان کرافت در واشینگتن ۸اسفند۱۳۹۰, در این لایحه، وکلا تصریح کرده اند که خودداری وزیر از اعلام تصمیم در مورد این پرونده نه تنها استمرار نقض حقوق مجاهدین می باشد، بلکه نقض صریح حکم دادگاه و عدم پایبندی آن به زمانبندی مشخص شده ۱۸۰ روزه در قانون و نیز جلوگیری از دخالت قضاییه در این پرونده محسوب می گردد.
ثبت این لایحه که توسط پروفسور ویت دین، دستیار پیشین وزیر دادگستری آمریکا، اندی فرای، معاون پیشین دادستان کل آمریکا و استیون اشنیبام، پروفسور حقوق در دانشگاه جانزهاپکینز، صورت گرفت، انعکاس مطبوعاتی گسترده ای در خبرگزاری ها و روزنامه ها و سایت های خبری در سراسر آمریکا را بدنبال داشت.
پروفسور دین در اطلاعیه ای که در این خصوص منتشر کرد، به نمایندگی از طرف تیم وکلای مجاهدین گفت:
« از منظر حقوقی می باید این سازمان را از لیست خارج کند. او نمی تواند تقاضای مجاهدین را برای خروج از لیست وتو کند».
بقرار اطلاع دیروز ۲۷ فوریه(۸اسفند۱۳۹۰) که این شکایت اعلام شد تا ساعت ۷ بعدازظهر بوقت واشنگتن ۶۶۷ مورد توسط رسانه ها و مطبوعات و سایتهای خبری ایالات متحده مخابره و گزارش گردید از جمله روزنا مه های واشینگتن پست، شیکاگو تریبون، بوستن گلوب، لس آنجلس تایمز، فیلادلفیا انکوایرر، میامی هرالد، کانزاس سیتی استار، سنت لوئیس پست دیسپچ، اورنج کانتی رجیستر، بالتیمور سان، هوستون کرانیکل، دالاس مورنینگ نیوز، آریزونا ریبالییک، سایت های تلویزیون های فاکس نیوز، سی ان ان، ام اس ان بی سی، سی بی اس نیوز و ای بی سی.
«خبرگزاری آسوشیتدپرس طی سه گزارش پیاپی، از جمله نوشت: « یک گروه اپوزیسیون ایران روز دوشنبه از دادگاه تجدید نظر فدرال خواست به حذف آن از لیست سازمان های تروریستی خارجی ایالات متحده حکم بدهد و می گوید که این وضعیت اعضای آن را که مدت طولانی در عراق در تبعید بوده اند در معرض خطر قرار می دهد. سازمان مجاهدین خلق ایران، وزارت امور خارجه را در پرونده روز دوشنبه متهم کرد که حکم سال ۲۰۱۰ دادگاه که موقعیتش را به عنوان یک گروه تروریستی تجدید نظر کند نادیده گرفته است».
روزنامه واشینگتن پست نیز نوشت: « دادگاه تجدید نظر در ماه ژوئیه ۲۰۱۰ حکم داد که وزارت امور خارجه روند دادرسی عادلانه گروه را با رد درخواستش نقض کرده است.... و به وزارت خارجه دستور داد به گروه فرصت مقابله برای رد اظهاراتش در برابر حذف آن قبل از اتخاذ تصمیم نهایی در مورد وضعیتش را بدهد».
روزنامه لس آنجلس تایمز نیز در گزارشی به نقل خبرگزاری آسوشیتدپرس نوشت:
« این گروه می گوید موقعیتش بعنوان یک گروه تروریستی، بیش از ۳۳۰۰ عضوش را در اردوگاه اشرف در عراق به خطر می اندازد، اما آنها در حال حاضر توسط دولت جدید عراق، که می خواهد برای ایجاد روابط قوی تر با ایران ایجاد کند تحت فشار قرار دارند که عراق را ترک کنند. این گروه می گوید دولت عراق از نامگذاری تروریستی استفاده کرده است تا بدرفتاری با ساکنان را توجیه کند - حمله ارتش عراق در سال گذشته ۳۴ کشته از تبعیدیان برجای گذاشت - و بازاسکان ساکنان به دیگر کشورها را دشوار ساخته است».
در واکنش به سئوالات خبرنگاران، سخنگوی وزارتخارجه گفت: «سخنگوی وزارتخارجه خانم رندا شور گفت که وزارتخارجه در حال بررسی نامگذاری این گروه طبق دستور دادگاه استیناف و قانون می باشد».
مارتی آهتيساری، برنده جایزه صلح نوبل شد کميته نوبل نروژ، مارتی آهتيساری، رييس‌جمهور پیشين فنلاند را روز جمعه به عنوان برنده جايزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد.کميته نوبل نروژ اعلام کرد اين جايزه به مارتی آهتيساری «به دليل بيش از ۳۰ سال تلاشهای مهم وی در قاره‌های مختلف برای حل مناقشه‌های بين‌المللی» داده شده است. امسال ۱۹۷ نفر نامزد دریافت جايزه صلح نوبل بودند که ارزش آن يک ميليون و چهار صد هزار دلار است. بشنوید: Media - Real بیشتر بخوانید: برندگان ده سال اخیر جایزه صلح نوبل مارتی آهتيساری، که از سال‌ها پيش به عنوان نامزد احتمالی جايزه صلح نوبل مطرح بوده است، در سال ۲۰۰۵ توانست شورشيان جنبش آزادی آچه و اندونزی را به توافق برساند و بدين ترتيب به سه دهه درگيری ميان دو طرف که ۱۵ هزار کشته بر جای گذاشت، پايان دهد. با این حال تلاشهای آقای آهتيساری، برای ايجاد توافق ميان صربستان و کوزوو به شکست انجاميد و سرانجام پريشتينا به طور يکجانبه اعلام استقلال کرد. تا پيش از ميانجيگری مارتی آهتيساری ميان شورشيان آچه و اندونزی، وی در قاره آسيا ميان گروههای متخاصم پادرميانی نکرده بود. مارتی آهتيساری که ۷۱ سال دارد، پيش از وارد شدن به دنیای دیپلماسی، آموزگار بود. وی در دهه ۶۰ ميلادی به کارهای سياسی روی آورد و در سال ۱۹۷۳هنگامی که ۳۶ سال داشت، به عنوان سفير فنلاند در تانزانيا معرفی شد. وی در سال ۱۹۹۰ فرستاده ويژه دبير کل سازمان ملل متحد در ناميبيا بود که سرانجام به استقلال اين کشور منتهی شد. در سال ۱۹۹۴حزب سوسيال دموکرات فنلاند، مارتی آهتيساری را نامزد رياست جمهوری اين حزب اعلام کرد و او در این سال به رياست جمهوری اين کشور برسد. يک سال پس از انتخاب وی، فنلاند به اتحاديه اروپا پيوست. در پايان سال ۲۰۰۵ سازمان ملل متحد آقای آهتيساری را به عنوان فرستاده ويژه خود در گفت و گوهای کوزوو منصوب کرد. وی با اين حال نتوانست ميان دولت مرکزی صربستان و استان کوزوو توافق ايجاد کند، چراکه از سوی صرب‌ها متهم شد که بی‌طرفی را در ميانجی‌گری رعايت نمی‌کند. آقای آهتیساری پس از چندین دور گفت و گوهای بی‌نتيجه، در ماه مارس ۲۰۰۷ پايان این مذاکرات را اعلام کرد و کمتر از يک سال بعد کوزوو به طور یکجانبه اعلام استقلال کرد. اولین برنده اروپایی از سال ۲۰۰۰ مارتی آهتیساری اولین اروپایی است که از سال ۲۰۰۰ توانسته است جایزه صلح نوبل را به خود اختصاص دهد. در میان برندگان ۱۰ سال گذشته جایزه صلح نوبل، سه آسیایی، سه آفریقایی و دو آمریکایی به چشم می‌خورند و از اروپا گروه پزشکان بدون مرز در سال ۱۹۹۹ و جان هیوم و دیوید تریمبل از ایرلند شمالی در سال ۱۹۹۸ این جایزه را به خود اختصاص داده‌اند. شیرین عبادی فعال حقوق بشر ایرانی نیز در سال ۲۰۰۳ موفق به دریافت این جایزه شد.
دانشجویان دانشگاه شیراز، رویای علی لاریجانی را به کابوس تبدیل کردند خبرنامه امیرکبیر: صدها تن از دانشجویان دانشگاه شیراز با اعتراض به حضور علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی در دانشگاه شیراز جلسه سخنرانی وی را با تشنج و اعتراض همراه ساختند. در جلسه سخنرانی علی لاریجانی که توسط جامعه اسلامی دانشگاه شیراز برگزار گردید، دانشجویان مراجعه کننده با درب های بسته روبرو شدند. در حالی که اعلام شده بود این برنامه رأس ساعت ۴ عصر روز پنجشنبه آغاز خواهد شد، اما دهها تن از دانشجویان منتقد دانشگاه شیراز از ساعت ۲ در پشت درب تالار فجر حاضر شده بودند تا بتوانند در جلسه حضور یابند. این در حالی بود که بسیاری از صندلی های سالن بصورت گزینشی از قبل پر شده بود. ساعت ۴ جمعیتی بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ دانشجوی دانشگاه شیراز در پشت درب خواهان حضور در سالن بودند، اما درب سالن به روی آنان بسته ماند. تنها حدود بیست تن از دانشجویان منتقد توانستند با تلاش فراوان خود را به داخل سالن برسانند، اما از بردن هرگونه وسیله شخصی همچون گوشی همراه یا پلاکارد توسط آنان جلوگیری شد. در داخل سالن دانشجویان منتقد با وجود تعداد کمی که داشتند، با سر دادن شعارهایی همچون “نصر من الله و فتح قریب، ننگ بر این دولت مردم فریب”، “مرگ بر دیکتاتور”، “مرگ بر طالبان”، “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد”، “مجلس فرمایشی نمی خواهیم، نمی خواهیم”، “”مجلس بی کفایت ، وزیر فوق دیپلم همینه همینه” و خواندن سرود یار دبستانی، اعتراض خود را نسبت به فضای حاکم بر کشور اعلام کردند. در حالی که لاریجانی صحبت های خود را با بحث های تاریخی آغاز کرده بود، دانشجویان منتقد با اعتراض به سخنرانی وی خواستند که پیرامون مشکلات کنونی همچون فقر، تورم، فسادهای اخلاقی مدیران، سهمیه بندی جنسیتی و بومی گزینی، لایحه حمایت از خانواده، مدرک کردان و … توضیح دهد. اگر چه جامعه اسلامی قصد داشت پرسش و پاسخ را تنها به صورت کتبی برگزار کند، اما دانشجویان منتقد با اعتراضات خود، نماینده شان را به پشت تریبون فرستادند. وی نمایندگان مجلس را به دلیل رد صلاحیت های گسترده، نمایندگان واقعی مردم ندانست. این دانشجو از کادر مدیریتی دانشگاه شیراز که انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز را منحل نموده است، به شدت انتقاد کرد. وی در ادامه سخنان خود به ابراز تنفر از سیاست های دولت احمدی نژاد پرداخت که بلافاصله تریبون وی قطع گردید و حامیان احمدی نژاد به سمت وی حمله ور شدند. اما در بیرون سالن، صدها تن از دانشجویان با سردادن شعار “جامعه اسلامی خجالت، خجالت” خواستار حضور در سالن بودند. این دانشجویان که به شدت به فرمایشی بودن جلسه اعتراض داشتند، با تجمع و سردادن شعار، به بیان اعتراضات خود پرداختند. برخی از شعارهای دانشجویان عبارت بودند از: “مجلس بی کفایت، مایه ی ننگ ملت”، “دیکتاتور حیا کن ، دانشگاه را رها کن”، “لاریجانی حیا کن ، دانشگاه را رها کن”، “لایحه ضد زن، توهین به هرمرد و زن”، ” نصرمن الله و فتح قریب وای بر این مجلس مردم فریب”، “مدعی عدالت خجالت، خجالت”، “ستاره دانشجو مدال افتخار است”، ” کردان مدارکت کو؟! مجلس نظارتت کو ؟!”، ” گر تیر و فتنه بارد، جنبش ادامه دارد”. دانشجویان همچنین پلاکاردهایی با مضامین زیر در دست داشتند: “سهمیه بندی جنسیتی = انقلاب فرهنگی دوم”، “وزیر متقلب = انتخابات مخدوش”، “مجلس خانه ملت است یا محل ضرب و شتم دانشجویان ستاره دار!؟”، “بومی سازی پذیرش دانشجو = بی عدالتی”، “خواست ما دانشجویان استیضاح کردان و پیگرد قضایی وی”. پس از پایان جلسه و در حالی که لاریجانی تحت تدابیر شدید امنیتی از سالن خارج می شد، دانشجویان بر شدت اعتراضات خود افزودند و به سر دادن شعارهای “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد”، “دانشجو می میرد، ذلت نمی پذیرد”، “مرگ بر دیکتاتور”، “عاملان سرکوب، از ظلم تان به خشمیم” پرداختند. در پایان دانشجویان با سردادن شعار “دانشجوی احضاری، تو افتخار مایی”، حمایت خود را از دانشجویانی که اخیراً به کمیته انضباطی دانشگاه شیراز احضار شدند، اعلام نمودند. شایان ذکر است این مراسم تحت تدابیر شدید امنیتی و با حضور نیروهای نظامی، اطلاعاتی، نیروهای حراست و خودروهای پلیس در محوطه دانشگاه برگزار شد.
«پس از مذاکره آمریکا با ایران در مورد عراق، دیدار معروف ژنو، صحبت از گشایش کنسول آمریکا در ایران و بحث در مورد معامله بزرگ و کوچک بین دو کشور، اکنون محافل طرفدار مماشات بجائی رسیده اند که از خبر گشایش خیالی دفتر امیر احمدی در تهران ذوق زده شده و آنرا همچون یک رویداد تاریخی بخورد مردم میدهند. این خود نشانی از بن بست رابطه رژیم ایران و آمریکا و مسدود بودن راههای مصالحه است. »
درآستانه سفر احمدی نژاد به نیویورک، بسیاری از سیاستمداران حکومتی در ایران، نگرانی خود را از این سفر و تکرار آبروریزی سالهای گذشه بیان کردند. با اوج گیری این انتقادات، دفتر رئیس جمهور به پاسخگوئی پرداخت و "مجتبی زارعی" مشاور فرهنگی احمدی نژاد در مقاله ای چنین نوشت: « درآستانه آمادگی حضور احمدی نژاد برای عزیمت به مجمع عمومی سازمان ملل، برخی اهالی سیاست مجددا بجای تکیه بر عقلانیت سیاسی و منافع ملی، از حضور دوباره احمدی نژاد شکوه کرده اند و سفرش را از پیش زیانبار شمرده اند.» 1
بسیاری از تحلیل گران داخلی نیز با تردید ابراز امیدواری میکردند که سفر وی لااقل اوضاع را بدتر از شرائط کنونی نکند و انزوای حکومت را بیش از این ننماید. در همین راستا و برای مقابله با اینگونه نگرانی های رو به افزایش، "مسعود بهنود" مقاله ای تحت عنوان "تا از آمریکا چه آورد" در نشریه اینترنتی "روز" به چاپ رساند. 2
وی در این نوشته، با بهم بافتن آسمان و ریسمان و با جعل آشکار یک داستان خیالی در مورد توافق پشت پرده با یهودیان، نتیجه گرفت که محمود احمدی نژاد با دست پر از این سفر باز خواهد گشت و ایران و آمریکا بزودی یکدیگر را در آغوش خواهند گرفت. به خوانندگان گرامی توصیه میشود که به لینک این مقاله مراجعه کنند تا با ژورنالیسم و قلمزنی باب طبع و خوشایند مذاق دولت فخیمه انگلستان و همچنین کمپانی نفتی رویال شل بیشتر آشنا شوند. بهنود پس از داستان جعلی مزبور نتیجه میگیرد که:
«واقعيت اين است که جز اولين حضور رييس جمهور فعلي در مجمع عمومي سازمان ملل که براي رساندن پيامي بود که در سرداشت و آن را براي آيت الله آملي تعريف هم کرد و به هاله نور معروف شد، سفرهاي بعدي وي به آمريکا براي بازکردن راهي به کاخ سفيد يا کاپيتول بوده است. اما هر بار، با وجود اعمال تحقيرکننده اي که آمريکائي ها در دادن ويزا و ده ها کار طريف ديگر در پيش گرفتند و دولتمردان مدعي عزت هيچ نگفتند و به همه تن دادند، به دليلي که بعدها فاش مي شود دولت جورج بوش با اين کار موافقت نکرده و سناريوهاي پيشنهادي را نپذيرفته است. اما طرف هاي ايراني دست برنداشته و تازگي ها از تيم قبلي چشم پوشيده و کار را به دست مولانا و اميراحمدي سپرده اند....
به اين ترتيب زمينه براي گفتگوئي و حرکتي بين ايران و آمريکا فراهم شده است و بايد منتظر بود و ديد در روزهاي آينده رييس جمههور از واشنگتن چه مي آورد. آيا به کالائي بسنده مي شود که بايد به ضرب و زور تبليغات راهش انداخت [مانند هاله نور و پيروزي در دانشگاه کلمبيا] يا مشاوران جديد [هوشنگ اميراحمدي و حميد مولانا] از آن جا که آمريکائي هستند و جفت و بست هاي آن جامعه را مي شناسند بهتر از قبلي ها عمل خواهند کرد و دستاورد مهم تري خواهد داشت.
اين آرايش فعلي نشان مي داد که در دولت احمدي نژاد هر کار اراده شود شدني است و با حضور و تائيد رهبر جمهوري اسلامي، نگراني زيادي لازم نيست. تا اين جا همه به اين نظم تن داده اند. بايد منتظر ماند.»
آنطور که از نوشته بهنود پیداست، حکومت ایران و بخصوص احمدی نژاد بدنبال کنار آمدن با آمریکا بوده ولی بدلائلی که لابد بعدا معلوم میشود، آمریکا همواره سنگ اندازی نموده است. اما اینبار قرار است قفل مسائل ایران و آمریکا بدست مشاورانی چون "هوشنگ امیراحمدی" یا پرفسور "مولانا" گشوده شود. البته رهبر جمهوری اسلامی نیز پشتیبان این جریان است و بنابراین نگرانی زیادی لازم نیست. در مورد سنگ اندازی های جرج بوش نیز، قضیه حل شده است و آنطور که دوست بهنود یعنی "فرخ نگهدار" میگوید، سیاست غالب در آمریکا نیز،سازش و کنار آمدن با رژیم ملایان است. وی در مقاله اخیر خود که در همان نشریه "روز" منتشر شده میگوید: 3
« با توجه به نتايج انتخابات کنگره در سال گذشته و روند تغيير تناسب قوا در دستگاه حاکمه امريکا، با توجه به رويکرد هميشگي وزارت خارجه امريکا و تفاوت آشکار مواضع رابرت گيت با دونالد رامزفلد، و با توجه به چشم انداز انتخابات آتي رياست جمهوري در آن کشور؛ و به استناد تحولات يک ساله اخير در مناسبات ايران و امريکا، تمايل غالب در سياست امريکا در قبال ايران سياستي در جهت انعطاف، تعامل و ديپلماسي فعال است، و نه در جهت رويارويي نظامي.»
فرخ نگهدار عمدآ از سیاست "تحریم و افزایش فشار سیاسی-اقتصادی" به رژیم ایران که هم اکنون گرایش مسلط در آمریکا و غرب است صحبتی نمی کند تا به خواننده اینطور القاء شود که برای مقابله با رژیم ایران دو راه بیشتر وجود ندارد، یا مماشات و سازش با این حکومت، یا جنگ و درگیری نظامی.
بهرصورت، این اظهارات خوش بینانه در مورد سفر احمدی نژاد و همچنین آینده روابط ایران و آمریکا را هوشنگ امیر احمدی نیز بیان داشته است. وی چندی پیش در یک مصاحبه، ضمن دفاع جانانه از احمدی نژاد، به ایرانیان وعده داده بود که احمدی نژاد در حال گشودن دروازه های آمریکاست و بزودی نمایندگان مجلس دو کشور با یکدیگر ملاقات میکنند: 4
«من اعتقاد دارم برخورد احمدي نژاد با اسراييل استراتژيک نبود. بلکه تاکتيکيبود. چون احمدي نژاد مي خواهد به آمريکا نزديک شود، به صورت تاکتيکي اسراييل را بزرگ کرده است و خود را ضد اسراييلي نشان مي دهد که بتواند دروازه هاي آمريکا را باز کند که البته به سرعت هم اين کار را خواهد کرد.
سوال: گفتيد که آقاي احمدي نژاد مي خواهد به آمريکا نزديک شود. چه شواهدي براي اين کار وجود دارد؟ چون عملکرد دوسال ونيم اخير وي به نحوي بوده که امروز صحبت از گفت وگو با محمود احمدي نژاد، در جنگ ميان دو حزب دموکرات و جمهوري خواه به مثابه گناهي نابخشودني محسوب مي شود.
شواهد زياد دارم. برخي ازآنها را مي توانم بگويم، بخشي را هم نمي گويم. اما به هرحال در جريان هستم و مي دانم که احمدي نژاد درحال نزديکي به آمريکاست. در آينده بسيارنزديک نمايندگان دومجلس يکديگر را ملاقات خواهند کرد. احمدي نژاد در رابطه با آمريکا به سرعت جلو مي رود. تصادفا به نظرم باسرعت بسيار زيادي به جلو مي رود. اگر چه بسياري از درها را بسته اند اما احمدي نژاد به هر دري مي زند... شما بايد ببينيد در عمل چه مي کند؟ در عمل تصادفا هر کاري با آمريکا کرده مثبت بوده است.»
به گفته امیراحمدی، هر کاری که احمدی نژاد در رابطه با آمریکا کرده مثبت بوده است و همه دربها در حال بازشدن است. آمریکائی ها نیز علاقه فراوانی به وی پیدا کرده اند که از قدرت وی ناشی میشود. به این بخش از مصاحبه هفته گذشته هوشنگ امیراحمدی با خبرگزاری فارس نگاه کنیم: 5
«آمريكايي ها علاقمندند كسي در ايران رئيس جمهور شود كه از تعامل بين‌المللي هراسي ندارد و مردانه وارد ميدان شود و از توان حل مسائل بزرگ و چالش هاي پيش روي خود برخوردار است و قطعا با چنين نيروي قدرتمند و عملگرايي مذاكره خواهند كرد كه به نظرم آقاي احمدي نژاد اين ويژگي‌ها را داراست.
... بوش همواره براي جمهوري اسلامي خط و نشان كشيد، اما سياست هاي دولت نهم و اقتدار شخص رئيس جمهور باعث شد سران كاخ سفيد از مواضع و رفتار بي‌حاصل گذشته خود دست بردارند.
اعتقاد دارم آقاي احمدي نژاد سياست تنش زدايي را با زباني قاطع پيگيري كرد و توانست آمريكايي ها را وادار به مذاكره درباره مسائل منطقه‌اي به خصوص عراق كند و كار به جائي رسيد كه كاندوليزا رايس از تقاضا براي ايجاد دفتر حافظ منافع ايالات متحده در تهران سخن مي گويد.»
بهرروی، در چنین شرائط مساعدی که دوستان رژیم ایران ترسیم کرده اند، احمدی نژاد به نیویورک رفت، چند روزی ماند و پس از انجام سفر پرباری! که بهنود وعده داده بود به تهران بازگشت. برای بدرقه وی، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه جدیدی با رأی مثبت همه اعضا علیه حکومت ایران صادر نمود. هرچند ازآن سوغاتی که مسعود بهنود وعده داده بود هنوز خبری نشده است، ولی در عوض هوشنگ امیراحمدی یک خبر مسرت بخش و امیدوار کننده در اختیار خبرگزاری ها قرار داد و آن احتمال گشایش دفتر "شورای آمریکائی – ایرانی" در تهران بود.
بلافاصله برخی رسانه ها و رادیوی های فارسی زبان مثل رادیو فردا و بی بی سی با خوشحالی و ذوق زدگی غیرقابل تصوری به انعکاس این خبر "مهم" پرداختند. رادیو فردا گفت: «در صورتى كه دفتر اين شورا در ايران تاسيس شود اين اقدام تحولى تازه در مناسبات غير دولتى ميان ايران و آمريكا است كه در سه دهه گذشته شاهد فراز و فرودهاى زيادى بوده است.» 6
رادیو فردا به برگزاری یک نظر سنجی هم در اینمورد اقدام نمود. امیراحمدی نیز در بیانیه ایکه منتشر نمود، این موضوع را یک واقعه تاریخی قلمداد کرد و گفت:
« شورای آمریکائی ایرانی از اين فرصت بزرگ براى گشايش بيشتر در ماموريت خود در زمينه ارتقاء گفت و گو و تفاهم ميان مردم و دولت هاى ايران و آمريكا بهره مى گيرد. حضور اين نهاد غير دولتى در ايران به برنامه هاى مبادله آموزشى و دانشجويان كمک خواهد كرد و همچنين به ارتقاء گفت و گوها از طريق ميزگردها، كنفرانس ها و نشريات تحليلى و آموزشى یاری خواهد رساند. دفتر شورا در تهران مى تواند به امكان درک و شفافيت بيشتر در روابط ايران و آمريكا بيش از آنچه كه اكنون وجود دارد، کمک کند و زمینه را برای عادی سازی روابط دو کشور فراهم کند.»
بازتاب گسترده این خبر باعث شد که بحث در مورد معاملات پنهان بین ایران و آمریکا بالا بگیرد. طبیعتا، بسیاری از هموطنان بهمان میزان که نگران بروز یک جنگ هستند، بهمان اندازه نیز نگران کنار آمدن غرب با این حکومت و درنتیجه سرازیر شدن حمایت های بیشتر بسوی این رژیم جنایتکار میباشند. ولی حقیقت داستان و آنچه بین ایران و آمریکا میگذرد، با آنچه امثال بهنود و نگهدار و امیراحمدی میگویند فرسنگها فاصله دارد که در این سلسله نوشتار به آن خواهیم پرداخت.
در این گزارش، چند موضوع مختلف مورد بحث قرار میگیرد. در مرحله اول جایگاه احمدی نژاد رئیس جمهور فعلی آخوندها را در سیاست های تبلیغاتی شبکه لابی رژیم ایران مورد بررسی قرار میدهیم. واضح است که تملق های دلالانی نظیر بهنود و امیراحمدی ناشی از برتری احمدی نژاد در دعوای بین جناحهای حکومتی است که در سطح لابی رژیم ایران در خارج از کشور نیز بازتاب یافته است. مسئله دومی که مرور میشود، سفر احمدی نژاد به نیویورک و بخصوص نشست وی با گروههای صلح طلب آمریکائی است. البته این جلسه با نشست دیگری که وی با برخی گروههای مذهبی داشت متفاوت است. با بررسی این موضوع به چالش ها و شگردهای رژیم ایران در سوء استفاده از بعضی از جریانات مترقی در غرب نگاه میکنیم. حکومت ایران بخاطر سیاست های ماجراجویانه اتمی و همچنین نقض گسترده حقوق بشر با چالش های جدی در جذب این نیروها در افکار عمومی غرب روبروست و تلاشهای فریبکارانه لابی رژیم ایران نیز در همین راستا متمرکز شده است.
در همین بخش از گزارش، سیاست های کنونی حکومت ایران در مقابله با جامعه بین المللی را نیز مورد بررسی قرار میدهیم و مشاهده میکنیم که رفتار و سیاست های تبلیغی آنان نه برای هموار کردن راههای سازش و تعامل با آمریکا بلکه تنها و تنها بمنظور وقت کشی برای دستیابی به سلاح هسته ایست. همان سیاستی که خود مسعود بهنود دو سال پیش به رژیم ملایان پیشنهاد کرده بود: (مصاحبه با انتخاب، 17 فروردین 1386)
«سایت خبری انتخاب: به نظر می رسد تنش هسته ای ایران به شورای امنیت واگذار می شود، روند اینداستان را چگونه ارزیابی می کنید
مسعود بهنود:به نظرم می رسد یکی از راه حل های موجود اینست که ایران در حالی که نمایش مصلحتاندیشی ، میانه روی می دهد و از ضرایب ارتفاع شعارهایش کم می کند و افکاری مثل جناباحمدی نژاد را که برای حل مسئله داخلی با پرونده خطرناکی مثل پرونده هسته ای بازیمی کنند را به گونه ی کنترل می کند، همزمان با موارد فوق، خویش را نیز آماده کندبرای اینکه تصمیم بر علیه ایران هرچه دیرتر در مجمع عمومی جهانی گرفته شود. تا هرچهممکن است دیرتر این اتفاق حادث شود.بنابراین جمهوری اسلامی باید سعی کند که در این مرحله این قضیه شامل مرور زمان شود»
مسئله سومی که مورد بحث قرار میگیرد و مهمترین بخش این گزارش است، نگاهی است به تحولات کنونی بین ایران و آمریکا. آیا آنطور که لابی حکومت تبلیغ میکند، از میزان تخاصمات بین دو کشور کاسته شده و طرفین به سوی یک سازش، یک نوع معامله، همزیستی یا حتی یک همکاری نزدیک میشوند یا برعکس، با پشت سر گذاشتن دوران مکث کنونی یعنی انتخابات آمریکا، شاهد یک تقابل جدی تر بین دو کشور خواهیم بود. در همین چهارچوب نیز اخبار مربوط به گشایش دفتر امیراحمدی در تهران را نیز بررسی میکنیم.
خانه تکانی در شبکه هواداران حکومت ایران در آمریکا
نکته مهمی که هم در سخنان هوشنگ امیراحمدی و هم در اظهارات مسعود بهنود مشاهده میشود، دفاع مشمئز کننده آنان از پرزیدنت قدرتمند ایران دکتر محمود احمدی نژاد است. شاید برای درک میزان سرسپردگی این افراد به حکام تهران و نوع رابطه آنان با سیاه ترین محافل مافیائی درون ایران، بهتر است به تاریخچه این داستان، یعنی عوض شدن جای رفسنجانی و خاتمی با احمدی نژاد در دستگاه لابی حکومت ایران نگاه کنیم.
همانطور که در گزارشات قبلی به تفصیل گفته شد، در سال 1997 مجموعه ای از کمپانی های مهم آمریکا و در رأس آن شرکتهای بزرگ نفتی دور هم جمع شده و برای برداشتن تحریم های اقتصادی از روی حکومت ایران، یک لابی تحت عنوان USA*Engage به راه انداختند. این لابی قدرتمند با استفاده از محافل آکادمیک، رسانه ها و موسسات تحقیقی ، یک کارزار بزرگ برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی و آماده کردن زمینه های نزدیکی به حکومت ایران براه انداخت.
این لابی با حمایت کانالهای سیاسی و صرف دهها میلیون دلار، یک گروه زیاد از کارشناسان و خبرنگاران دلخواه خویش را در محافل و رسانه های با نفوذ آمریکا جای داده است. این محافل، گذشته از این سازماندهی وسیع، یک سیاست موازی جدیدی نیز تحت عنوان "دیپلماسی غیر رسمی" براه انداختند که ظاهرا هدف اصلیش شکستن یخ های سرد بی اعتمادی بین دو کشور میباشد. در چهارچوب این سیاست، قرار بوده است که با مبادله فرهنگی و علمی و همچنین رفت و آمد ایرانیان و آمریکائیان با یکدیگر، فضای بی اعتمادی از بین برود و راه برای نزدیکی دو کشور فراهم شود.
این باصطلاح تبادلات علمی و فرهنگی، تحت نظارت و کنترل مستقیم وزارتخانه های حکومت ایران انجام میگرفته است. بدین ترتیب، جمع زیادی از کارشناسان، دانشجویان، فرهنگ دوستان و متخصصان ایرانی که دست چین شده وزارتخانه های اطلاعات و خارجه بوده اند به آمریکا سرازیر شدند که با حمایت مستقیم مالی و سیاسی لابی طرفدار رژیم ایران، بکار در محافل آکادمیک یا موسسات تحقیقی یا رسانه ها مشغول شدند. در حالیکه متخصصین و دانش پژوهان مستقل و غیر وابسته ایرانی برای راهیابی به مراکز آموزشی وادامه تحصیلات خود در غرب و بخصوص در امریکا میبایست از هفت خوان رستم عبور میکردند، برخی دانشگاهها و موسسات مختلف تحقیقی، براحتی پذیرای استادان و دانشجویان بورسیه ایرانی میشدند که بودجه تحصیل شان را بنیادهائی مثل "راکفر" سخاوتمندانه فراهم میکردند ومحصول کاری آنان نیز تبلیغ برای نزدیکی به حکومت ایران بود.
این مقوله، یعنی تبادلات بین رژیم ایران و برخی محافل آمریکائی و چگونگی اعزام افراد از ایران به آمریکا در یک گزارش مفصل و جداگانه مورد بحث قرار خواهد گرفت و خواهیم دید که چگونه از سال 1997 ببعد، حکومت ایران با راه اندازی یک شبکه از گروههای کاملا ساختگی تحت عنوان سازمانهای غیر دولتی یا NGO، راه نفوذ به آمریکا و بهره برداری از امکانات فراوان سیاسی و مالی، هم از موسسات آمریکائی و هم از سازمان ملل را باز کرده است. بخشی از این گزارش قبلا به زبان انگلیسی منتشر شده است که با کلیک روی لینک آن قابل دسترسی است. 7
در سال 2005 احمدی نژاد رئیس جمهور شد و طبق معمول تصفیه های جدید جناحی در داخل کشور براه افتاد. طبیعتا، این تصفیه ها شامل وابستگان حکومت در خارج از کشور بخصوص شبکه نفوذ در آمریکا نیز میشد. از طرف دیگر، نیازهای سیاسی و دیپلماتیک حکومت نیز تغییر کرده بود و باید گفتمان جدیدی که این نیازها را برآورده میکرد جایگزین سیاست های تبلیغی خارج از کشوری رژیم میگردید.
تا قبل از آمدن احمدی نژاد، سیاست کلی حاکم بر شبکه لابی رژیم در آمریکا، تبلیغ روی این فرضیه بود که اگرچه اصلاح طلبان شکست خورده اند اما چه بسا رفسنجانی دوباره به فدرت برسد یا آنکه افرادی مثل حسن روحانی یا علی لاریجانی که "پراگماتیک" هستند به کاخ ریاست جمهوری بروند. بنابراین، غرب نباید مایوس شود و سیاست مماشات خود با ایران را تغییر دهد.
با آغاز ریاست جمهوری احمدی نژاد رژیم ایران با یک معضل روبرو بود و آن بی اعتباری احمدی نژاد در محافل غربی بود که هنوز به رفسنجانی یا پراگماتیست های خیالی رژیم دل بسته بودند و ریاست جمهوری احمدی نژاد را یک پرانتز کوتاه مدت در رژیم ایران تلقی مینمودند. این بی اعتباری برای روابط دیپلماتیک حکومت فلج کننده بود و میبایستی گفتمان مسلط و اصلی برای شبکه لابی تغییر نماید.
بعنوان نمونه، در سال 2006 احمدی نژاد به نیویورک رفت و بمنظور تقویت وضع رژیم ایران در جهان اسلام و خاورمیانه، سخنرانی جنجالی خود علیه اسرائیل را ایراد نمود. همزمان با مسافرت وی، رژیم ایران از کارت اصلاح طلبان نیز استفاده نمود و محمد خاتمی نیز به آمریکا رفت تا با تبلیغ روی این مسئله که در داخل حکومت ایران صداهای متفاوتی نیز شنیده میشود، آثار منفی اقدامات احمدی نژآد را لااقل در افکار عمومی آمریکا از بین ببرد. درست است که سفر خاتمی مشکلی از حکومت حل میکرد ولی در عین حال باعث بی اعتباری احمدی نژاد و تضعیف موقعیت وی در روابط دیپلماتیک و بین المللی نیز میگردید. این امر بنوبه خود موقعیت کل سیستم را نیز تضعیف میکرد. از اینرو، حکومت ایران از سال 2007 تصمیم گرفت که استفاده از این شمشیر دو لبه را محدود کرده و به سمت تقویت هرچه بیشتر احمدی نژاد پیش برود. سخنان اخیر خامنه ای در باره مفروض شمردن ادامه ریاست جمهوری احمدی نژاد برای یک دوره چهارساله دیگر، تأکیدی بر همین سیاست جدید یعنی قبولاندن همین حکومت بهمین ترتیب و فراموش کردن تغییر رفتار آن یا تیم رهبری آن در نزد طرف حسابهای داخلی و خارجی رژیم است.
بازی با این کارت که زیاد روی احمدی نژاد و حرفهای وی حساب باز نکنید زیرا بزودی پراگماتیست ها جایگزین وی میشوند، ضررهای کلان دیگری نیز به حکومت وارد میکرد. بعنوان مثال، بسیاری از محافل آمریکائی که طرفدار نزدیکی به رژیم ایرانند، همواره بر این نظر بوده اند که دادن امتیازات فراوان به این حکومت باعث تقویت احمدی نژاد شده و راه را برای ظهور میانه روان در داخل حکومت دشوار میکند. حتی به توصیه این محافل، قطعنامه قبلی شورای امنیت درست چند روزی پیش از انتخابات مجلس هشتم به تصویب رسید تا نارضایتی غرب از احمدی نژاد روشن شود و محافل سیاسی در داخل ایران نیز این پیام را بخوبی درک کنند. این نکته یعنی انتخاب زمان صدور قطعنامه و رابطه آن با تقویت جناح های مخالف احمدی نژاد را "گری سیمور" که رئیس بخش مطالعات شورای روابط خارجی در آمریکاست در سخنرانی خود در دسامبر سال گذشته توضیح داده است. وی معتقد بود که اگر قطعنامه قبل از ماه مارس یعنی زمان انتخابات صادر شود، اتحاد پراگماتیست ها که با احمدی نژاد مخالفند، تقویت خواهد شد. 8
بنابراین، حکومت ایران به دو دلیل، یکی درگیری ها و تصفیه حسابهای روزافزون جناحی و دیگری ایجاد دینامیزم و مشروعیت بخشی به دستگاه سیاست خارجی اش، تصمیم گرفت تا شبکه هواداران و لابی خود در خارج از کشور بخصوص آمریکا را در این جهت تجدید سازمان دهد و عناصری را که ظرفیت هماهنگ شدن با این دوران جدید را ندارند حذف یا منزوی کند.مهمترین نشانه بیرونی این پروسه، دستگیری "هاله اسفندیاری" بود. زندانی شدن وی و رفتار ضدانسانی ای که با ایشان شد، با بزرگترین واکنش محافل آمریکائی در سی سال اخیر روبرو گردید. در تاریخ حیات جمهوری اسلامی هیچ کدام از موارد نقض حقوق بشر و حتی کشتار دسته جمعی زندانیان سیاسی در تابستان سال 1367 نیز این مقدار عکس العمل از طرف آمریکائیان را بدنبال نداشت. از کاخ سفید تا وزرای خارجه فعلی و پیشین تا نمایندگان کنگره همگی سراسیمه و نگران به میدان آمدند. دلیل آن نیز همان نقطه عطف یعنی خداحافظی با عصر میانه روان و پراگماتیست های رژیم و شروع دوران جدید یعنی تعیین تکلیف با احمدی نژاد بود.
ظهور این پدیده نامیمون برای محافل آمریکائی بخصوص آنانیکه هنوز توهم این را در سر داشتند که با این رفت و آمدها و تبادلات فرهنگی-آکادمیک، که امثال هاله اسفندیاری مشوق و مروج آن بودند، شاید بتوان در درون این رژیم یک امامزاده صاحب معجزه درست نمود، سخت و کشنده بود. روشن ترین تحلیل از این داستان را هوشنگ امیر احمدی در اختیار کارشناسان قرار داد و گفت که گناه اصلی هاله اسفندیاری، طرفداری وی از جناح رقیب احمدی نژاد بوده است: (مصاحبه با دویچه وله، 12 مه 2007)
«خانم اسفندیاری فعالیت‌هایش را در زمان دولت كلینتون شروع كرد و آن موقع آقای خاتمیسركار بود. بعد هم كه بوش آمد هنوز آقای خاتمی بود. خانم اسفندیاری می‌گفت خاتمیرفرمیست است و می‌تواند در ایران تغییر ایجاد كند، بنابراین ایرانیان رفرمیست راتشویق می‌كرد و به مركز می‌آورد تا صدایشان را به گوش آمریكاییان برساند... این را هم بگویم كه خانم اسفندیاری در چند مورد سعی كرد از جناح راست هم كسانیرا به آمریكا بیاورد اما موفق نشد. ایشان هر كس را كه آورد، تقریبا رفرمیست و مخالفدستراستیهای حكومت ایران بود. مشكل اساسی خانم اسفندیاری از اینجا شروع شد. پلیكه ایشان زد، بین جناح رفرمیست ایران و آمریكا بود نه بین ایران و آمریكا. اشتباهبزرگ ایشان این بود كه متوجه نشد كه باید جناح راست را به هر قیمتی شده وارد میدانكند وگرنه كارش، آینده درخشانی نخواهد داشت. چوبی كه خانم اسفندیاری میخورد، بهنظر من به همین خاطر است. جناح راست ایشان را مبلغ جناح رفرم می‌داند.»
بدنبال دستگیری هاله اسفندیاری، گفتمان حاکم بر لابی طرفدار رژیم ایران کم کم تغییر کرد و تبلیغ روی "اقتدار احمدی نژاد" شروع شد. اگر به نوشته ها و کنفرانس های "تریتا پارسی" و امثال وی نگاه کنیم می بینیم که از این مقطع ببعد، از غرب درخواست میشود که باید با همین دولت کنار بیاید. در اکثر سخنرانی ها و نوشته ها نیز روی قدرت حکومت ایران و اینکه در خاورمیانه به نیروی برتر تبدیل شده و آمریکا چاره ای بجز کوتاه آمدن در برابر رژیم ایران را ندارد تکیه میشود. نوشته معروف تریتا پارسی که در آن از آمریکا خواسته شده که باید خاورمیانه را با ایران تقسیم کند، نمونه روشنی از این گفتمان جدید است.
نوشته های افرادی مثل "ری تکیه" نیز نشانی از این تحول است. تا اواسط سال 2007، هنوز صحبت از "علی لاریجانی" و "قالیباف" و رهبران پراگماتیست خیالی درون حکومت بود که بزودی جای احمدی نژاد را گرفته و مشکل دنیای متمدن خود بخود حل خواهد شد. از این تاریخ ببعد، ری تکیه نیز به دفاع از قدرتمندی احمدی نژاد و لزوم کنارآمدن با این حکومت و برداشتن فشار ها پرداخته است.
هوشنگ امیراحمدی در این میان داستان ویژه و منحصر بفردی نیز دارد. وی که پس از تشکیل شورای نیاک در سال 2002 توسط تریتا پارسی، موقعیت پائین تری در شبکه لابی رژیم پیدا کرده است، سعی میکند با غلیظ کردن چاپلوسی برای احمدی نژاد، خودش را به ملایان نزدیکتر نشان دهد تا بدین ترتیب اعتبار از دست رفته در محافل خاص آمریکائی را بازیافته و امکانات وسیع مالی و سیاسی این محافل را دوباره بطرف خویش سرازیر کند. طی یکسال گذشته، میزان تملقی که هوشنگ امیراحمدی از احمدی نژاد کرده، آنقدر مشمئز کننده است که صدای دوستان نزدیک وی را نیز بلند کرده است. ولی چاره چیست، دنیای دلالی برای رژیم آخوندی قوانین خود را نیز دارد.
اگر به نوشته مسعود بهنود که در آغاز گزارش به آن اشاره شد نظری دوباره بیافکنیم همین حمایت از قدرت احمدی نژاد به وضوح دیده میشود. در مورد وی بسی مایه تعجب است که باین سادگی پدرخوانده خود "آقای هاشمی" را فراموش کرده است.
رژیمهای توتالیتر همواره با سه دسته از اهل اندیشه و ادب و سیاست روبرویند:
۱- همراهان و هماندیشان خود. و به زبان جاری امروز در ایران:«سیاست پیشگان، شاعران، نویسندگان وهنرمندان ذوب در ولایت فقیه و اسلام ناب محمدی». اینان نه تنها حکومتهای مستبد وآدمکش را میستایند، بل که هرجا دست دهد، یا رژیم از آنان بخواهد، دست به خون معترضان هم میگشایند. مسلما آن بازجوهای وزارت اطلاعات رژیم که در اتاقهای شکنجه و بازجویی ، چشمان متهم را میبندند واو را روبهدیوار مینشانند و خود پشت سر او میایستند و متهم را در پرسشهای غافلگیرکننده و حرفهای کارشناسانه به چالش میگیرند، دهاتیهائی کمسوادی نیستند که پاسدار و پادو رژیم شدهاند، بل که اهل فنی هستند که در عالم سیاست و ادبیات و فرهنگ، دستی داشته و دارند. بازجوی احسان طبری، یا آن «بازجوی عزیزی» که سعیدی سیرجانی استاد دانشگاه واستاد مسلم ادبیات ایران را به «اعتراف» وادار کردند، نمیتوانستهاند از لمپنهای خیابانی بوده باشند که برای قرصی نان به رژیم جمهوری اسلامی پیوسته و با مشارکت در سرکوب وکشتار، به نان و نوائی رسیده باشند. بازجوی سعیدی سیرجانی، بیگمان یکی از همانندان او در علم سیاست وادبیات بوده است. چنان بازجویی یا یک «آیتالله» حرفهایِ بوده است یا یک «استاد دانشگاه»، یا یک «اهل اندیشه و ادبیات». اگر آن بازجویان، مردمی عادی و ناشناخته میبودند، نیازی نبود - حتا در تاریکی- پشت سر متهمی چشمبسته و روبهدیوار، وی را سین.جیم کنند. آیا اگر امکان این میبود که کسانی همچون طبری و بهآذین و سیرجانی در سلولهای بازجویی چشم بند برگیرند، برگردند، و در روشنایی، چهرههای بازجویان خود را به وضوح ببینند با چه کسانی روبرو میشدند؟! با دو سه تا دهاتی یک لاقبا که پاسدار و بازجو شدهاند؟! یا با چهرههای سرشناس اجتماعی و فرهنگی وادبی؟! خمینی این بازجویان را «سربازان گمنام امام زمان» مینامید. هنوز هم سران رژیم چنین نامهایی به این گونه بازجویان میدهند. تاکنون هیچیک از این «سربازان گمنام امام زمان» لو نرفته است. هنوز معلوم نیست چه کسانی توانستهاند روزنامهنگار هوشمندی مانند فرج سرکوهی را وادار به اعتراف کنند؟ اگر آیتالله محمدبهشتی در مناظرهی تلویزیونی نتوانست از پس احسان طبری (تئوریسین و دانشمند حزب توده) برآید، پس آنانی که طبری را در زندان وادار به نوشتن کتابهایی در رد عقاید مارکسیستی و باورهای خودش کردند چه کسانی بودهاند؟ آیا فقط مشتی شلاق به دست و دژخیم خونآشام بودهاند؟ یا ترکیبی از آدمهای حرفهای در عرصهی سیاست و فلسفه با دژخیمان؟ این آدمهای حرفه ای چه کسانی بودهاند؟ اکنون درکجای جامعهی ایران با سیما و نام آشکار خود به تدریس یا روزنامهنویسی (امثال شریعتمداری درکیهان) مشغولاند؟ اینان که شبها با نقاب برای بازجویی و اعترافگیری از آدمهایی مانند رامین جهانبگلوها به زندانها میروند، روزها و در زندگی علنی پشت کدام صندلی و تریبون مینشینند؟ راستی برسر آدم روشنفکری مانند جهانبگلو که استاد دانشگاه در کانادا هم بود چی آمد که چنین سربهنیست و لال - به قول خودش به «هندوستان»- رفت و ناپدید شد؟ بازجوی او چه کسی میتوانسته باشد؟ اگر نه دستکم کسی همانند خود او که بتواند افکار او را در بازجویی به بازی و چالش بگیرد؟ آیا اینگونه بازجویان، ترکیبی از اهل اندیشه، قلم و فرهنگ با کارشناسان حرفهای دستگاههای جاسوسی غرب و شرق (بویژه در سالهای نخستین پیروزی ملاها) و مشتی جلاد و دژخیم نبوده ونیستند؟ چرا تا کنون بازجویان حرفهای که سران سیاست و فرهنگ و ادبیات ایران را در اوین و زندانهای دیگر رژیم جمهوری اسلامی به اعتراف کشاندند اینهمه ناشناخته و مخفی ماندهاند؟ این «سربازان گمنام امام زمان» هرکه بوده یا هستند، بیشک در زندگی علنی خود: یا از سیاستمداران حرفهای رژیم اند، یا از لایهی فرهنگی – سیاسی وابسته و همسو با رژیم. امیدواریم روزی نه چندان دور، نام و نشان این افراد بر مردم سرکوبشدهی ایران روشن گردد.
۱- گروه دومی که به بقای رژیمهای مستبد و آدمخوار یاری غیرمستقیم میرسانند،مخنثها (ظاهرا بیطرفها!) هستند که با سکوت معنادار خود در برابر هر جنایت و سرکوبی، در کردار، به آسیاب دیکتاتورها آب میبندند تا خون کشتگان رقیق گردد وسنگاسیابها بچرخند تا امیر و امیران به طعام پیروزی بنشینند. این گروه، مانند خاکشیر با هر مزاجی – از جمله مزاج رژیم جمهوری اسلامی- سازگارند! پرچمشان تابع بادهای موسمی است. با شاه، شاهدوستاند (فردوست) و با ملا، دینمدار. اینان مدعیاند «ادیب باید از سیاست دوری بجوید!» می گویند اگر چماق حکومتی فرق جامعه، ادیبان، هنرمندان و روشنفکران را شکافت، شاعر ونویسنده و هنرمند نباید وارد سیاست (اعتراض) شوند! مخنثها ممکن است در محافل کاملا خصوصی ومطمئن، به سرکوب دولتی انتقادی آبکی و درگوشی بکنند، اما بطور رسمی و علنی، خود را کر و لال نشان میدهند. خود را از معرض توفان و تهدید دور نگهمیدارند. خود را به خواب تاریخی (کوچه علی چپ) میزنند، و اگر خیلی در تنگنای چالشهای فرهنگی یا سیاسی قرار بگیرند، جملات چندپهلوئی بیان میکنند که به «چرت و پرت» مانندهتر است تا به موضعگیری سیاسی یا ادبی! این کبکها، سرهای ترسیدهی خود را زیر برف میکنند، تا، کسی را نبینند! شاید هم فکر میکنند کسی آنها را نمیبیند! امتیازاتی که چنین افرادی از رژیمهای استالینی و اسلامی و هیتلری میگیرند، همانا تکه استخوانی است بدندان، و تکه مال و موقعیتی که با آن در «عافیت» روزگار بگذرانند، و تریبونکی که کم و بیش خودی نشان بدهند. کارگزاران وزارت ارشاد و وزارت اطلاعات رژیم (همان سربازان گمنام امان زمان)، صحنهای حساب شده در فلان دانشگاه، یا تالار یا تلویزیون یا روزنامهی دولتی یا ظاهرا غیردولتی میآرایند، آقا یا خانم ایکس را در آن جای میدهند تا چیزکهایی بگوید و نمایشی از «آزادی بیان» به خورد خلایق دهد. رژیم، خبرنگار این یا آن روزنامه را به مصاحبه با «جنس ویترینی» خود میفرستند تا در بارهی زمین و زمان، در بارهی ادبیات و سیاست و فرهنگ، در بارهی دیروز و امروز وآینده، در بارهی این و آن اظهار فضل فرموده، «هنر و دانش و فرهنگ» خود را تقدیم تودهها کنند! هنر و فرهنگ و دانشی که در محتوای خود، آراینده و تأییدکنندهی رژیمهای مستبدی مانند جمهوری اسلامی است، و در ظاهر خود، هنر غیرسیاسی، ادبیات غیرسیاسی و فرهنگ غیرسیاسی نام گرفتهاند. باید به آنها گفت: «بسیار خوب! لازم نیست شما بیائید زمانهی انحطاط، جامعهی سرکوب شده، و نکبتهای فروافتاده بر ایران را در آثار عالی و جهانی و ماندنی و بیمثال خود بازتاب دهید؟ بیائید دست کم در مصاحبهها یا پرسش و پاسخها یا در تریبونهایی که دراختیارتان قرار میگیرد، انگشت بر جنایات این رژیم بگذارید و حالا که شهامت ندارید نشتری به این دمل چرکین تاریخی فروکنید، دست کم آن را نشان دهید! پاسخ آنان سکوت است، ویا برداشتن چماق تکفیر علیه شاعران و نویسندگان معترض به رژیم. میدانند که باید «موی دماغ» مخالفین رژیم شوند، تا به کرشمه و ایما به رژیم گفته باشند که «ما باج و خراج خود را دادیم، حالا نوبت تو است که نوالهی ما را جلویمان بیندازی!» حتا ممکن است رژیم برای وجاهت بخشیدن به این مخنثها، بظاهر یک اهن و تلپی هم علیه آنها بکند و مثلا برخی مواقع بساط عبدالکریم سروشها و احسان نراقیها را هم کمی بیاشوبد. اما خودشان خوب میدانند که بدون یکدیگر، معنا ومفهومی ندارند. چرا که ذات و راهی همانند و همسو دارند. مخنثها اگر در خارج باشند به ایران هم دعوت میشوند، واگر در ایران باشند به خارج از ایران هم دعوت می شوند. اینان پشت تریبونهای برونمرزی میروند تا غیرمستقیم، چهرهی رژیم جمهوری اسلامی را بیارایند. ممکن است برای پرهیز از رسوایی و هوشدن، نیشی کوچولو هم به برخی از سیاستهای خُرد وحاشیهای رژیم بزنند، اما نه با سیاستهای کلان رژیم کاری دارند، نه با جنایتهای کلان آن. نه با ایدئولوژی ضدایرانی رژم کاری دارند، نه با کشتار اهل قلم و اندیشه و فرهنگ به دست «برادران گمنام امام زمان». گفتن این که ممکن است برخی از اینان، همانا برخی از سربازان گمنام امام زمان باشند، چندان «معقول» به نظر نمیرسد! مخنثها در دفاع نه چندان آشکار از رژیم روشنفکرکشی چون رژیم روحانیون و مکلاهای امام زمانی آن، گاهی پشت شعار «ضدیت با امپریالیسم آمریکا» و «صهیونسیم اسرائیل» پنهان میشوند، گاهی پشت نقاب دفاع از تروریستهای «مظلوم فلسطینی»، گاهی زیرخیمهی «نسبیت فرهنگی و گفتگوی تمدنها» گردمیآیند، گاهی پشت شعار: «ادبیات سیاسی بی ارزش است!»، گاهی زیر چادر«احترام به عقاید تودهها» گرد میآیند تا از گندیدگی دین رژیم سخنی نگویند...
مخنثها مدعیاند که «صندلی سومی» هم وجود دارد که نه مال رژیم است نه مال مخالفان آن، بل که مال مخنثهاست! در خیمهشببازی جناحهای رژیم برای بقاء بیضه وکیان اسلام ناب محمدی، گاهی جانب «اصلاحطلبان» را میگیرند، گاهی جانب «جناحهای معقول»(!)رژیم مانند رفسنجانیها را. گاهی «ناگزیر» برای دیدار از «مادر یا پدر پیر و مریض» خود به دستبوس رژیم میروند، گاهی به بهانهی «تماس با مردم، و قرار دادن دانش و فن خود دراختیار آنها»! به زیارت قبر خمینی برده میشوند! مخنثها، درظاهر، دستکشی نیالوده به خوناند بر دستهای خونین رژیمهای مستبد و توتالیتر. بویژه در یک دههی اخیر، مخنثها لابیهای فرهنگی وسیاسی و ادبی رژیم آخوندی را تشکیل داده و در خارج از ایران بسیار فعال شدهاند. اینان با حمایتهای پنهان و آشکار، و پشتیبانیهای مستقیم ونامستقیم رژیم جمهوری اسلامی، سرگرم جاانداختن سیاست فرهنگی این رژیم در میان ایرانیان و ملتهای دیگر هستند. پیداست که همه ی مخنث ها بدین گونه نیستند. بخشی از آنها کوشش دارند در صف لشگرفرهنگی – ادبی رژیم درنیایند. این که چه اندازه در این راه توفیق داشته اند، امری است که با دیدن کردار و شنیدن گفتار و خواندن آثارشان می توان به آن پی برد. در میان لابیهای ناشناختهی رژیم، دستهای هم هستند که وضع ویژهای دارند. مثلا یک عضو فعال و سابق سازمان مجاهدین خلق را درنظر بگیرید که به هردلیلی از آن سازمان جدا میشود. چنین آدمی -اگر از نظر سیاسی هم واداده باشد- بلافاصله مورد استفاده وسوءاستفادهی دو جناح قرارمیگیرد. یکی سازمانهای رقیب که به علت کینهای که به مجاهدین دارند، فرد جدا شده را -اگر مدعی کار ادبی یا فرهنگی هم باشد- پشت تریبونهای خود میکشند تا سازمان رقیب را از دهان یکی از اعضاء خودش رسوا و افشاء کنند. بالاتر از آن، رژیم جمهوری اسلامی است که چنین «بریدههایی» را توی هوا میقاپد! تا زهر دیرینش را علیه سازمان دشمن با نیش آن «بریده» خالی کند.
البته همه ی شاعران، نویسندگان وهنرمندان - که اغلب به حق به سازمانهای سیاسی عقبمانده و ایدئولوژیک پشت میکنند- چنین نبوده و نیستند. آنان به خوبی میدانند که کمترین لغزشی، راهشان را به دستگاه گوارش رژیم باز میکند.
۲ - گروه سومی نیزهستند (و همواره بودهاند) که هدف تیرهای زهرآگین دوگروه بالا هستند. گروه سوم، هم از رژیم ضربه میخورد هم از لابیهای فرهنگی، سیاسی و هنری و ادبی آن. اینان یا به زنداناند یا در تبعید. یا ترور شدهاند یا اعدام. یا «اعتراف» کردهاند یا بایکوت شدهاند. از دیدگاه رژیم و لابیهایش اینان «افرادی نامطلوباند»! القابی همچون «تندرو»، «ناسازگار»، «آشوبگر» و «مزاحم» دارند! اینان اگر در ایران باشند با چشم بسته روبه دیوار در اتاقهای بازجویی نشانده میشوند تا توسط «سربازان گمنام امام زمان» بازجویی شوند. اگر در خارج باشند، آماج توطئههای تروریستی رژیم قرارمیگیرند و همزمان، آماج سمپاشی و ترورشخصیت از سوی لابیهای رژیم. اینان نه در خانهی پدری جای دارند و نه در بیرون از آن آرامش. جای اینان – به گواه تاریخ در هرکجای جهان – جایگاه اینان دل حقیقت است. دلی که هرگز از تپش باز نایستاده است و نخواهد ایستاد. ٣۰ آبان ۱۲٨۶ . ۲۱ نوامبر ۲۰۰۷
این هم سرودهای از سالیان پیش دراین بارهها:
دوچهرگان
به سپيده دمان، نمازگزارانند و به شامگاهان باده گسار دوچهرگان!
به چشمى دانهء اشك دارند و به ديگر چشم شبنم شادى!
روزانه برنگ روزاند و با شب، شبرنگ!
بدستى خنجر و به ديگر دست شاخهء زيتون دارند دو رويان!
با كاسه اى عسل در دستى و كاسه اى زهر بديگر دست، عاشقانند اگر كه عشق بدرخشد كينه ورزانند اگر كه كينه تاج برنهد.
مى چرخند با آفتاب يا تاريكى با هر باد، برافراشته مى شوند و با هر سكوت مى ميرند چرا كه نامشان چنين است: ابن الوقتها! بهار ۱۳۶۵. مانی سایت ادبیات وفرهنگ
