مداحی علی کردان : در مصر نوعي خرماي درجه يك را به نام خرماي احمدي‌نژاد (به خاطر علاقه به رييس‌جمهور ما) نام گذاری کرده اند/ با آمدن دولت نهم عطري در س

مداحی علی کردان : در مصر نوعي خرماي درجه يك را به نام خرماي احمدي‌نژاد (به خاطر علاقه به رييس‌جمهور ما) نام گذاری کرده اند/ با آمدن دولت نهم عطري در سراسر كشور به وزيدن درآمد


وزير كشور در جمع نمازگزاران استان قزوين گفت: كشور به يك كارگاه سازندگي بزرگ تبديل شده؛ اما تا زمان پايان كار و بهره‌برداري از اين فعاليت‌ها بايد شرايط سخت اين كارگاه را تحمل كنيم.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، «علي كردان» وزير كشور روز جمعه، پيش از خطبه‌هاي نماز از جمعه استان قزوين هم‌چنين با تبريك هفته دولت به مردم اين استان خاطرنشان كرد: بايد به مردم قزوين كه فردي چون شهيد رجايي را به ايران و اسلام تحويل داده‌اند، تبريك گفت.
وي در ادامه از مهر و عطوفت رهبر معظم انقلاب نسبت به دولت نهم تشكر كرد و گفت: لطف بيش از پيش ايشان نسبت به دولت مسووليت آن را بيشتر كرده است.
كردان هم‌چنين با بيان اين كه دولت نهم رهيافت‌ها و جهت‌گيري‌هاي خاص خود را داشته است، افزود: فضاها و برنامه‌هايي بود كه با دولت نهم در كشور خلق شد.
به گزارش ايسنا، كردان با بيان اين كه مردم ايران اثبات كرده‌اند به اسلام، انقلاب، روحانيت، مرجعيت و فقاهت عميقا باور دارند ، افزود: مردم ايران براي حفظ اين باور آماده هستند تمام هزينه‌هاي لازم را بپردازند.
وزير كشور در ادامه با بيان اين كه با آمدن دولت نهم جهت‌گيري‌ها و فضاي حاكم براي تقويت انقلاب و اسلام شكل گرفت گفت: عطري كه در سراسر كشور به وزيدن درآمد، دفاع از حريم انقلاب است و طبيعي است كه حمايت از سيره و شريعت و سنت مبناي چنين حكومتي است و عملكرد مردم نيز نشان داده متقاضي حاكميت قرآن و سيره و سنت پيامبر هستند.
وي افزود: اين فضا در دولت نهم با تمام توان با توجه به دلبستگي‌هاي رييس‌جمهور و هيات وزيران پي‌گيري مي‌شود و آنها قصد و تعهد خود مي‌دانند اين بار مسووليت سنگين را بپذيرند و خدمت‌رساني در اين راه را كوچك‌ترين جزء وظايف اصلي خود مي دانند تا به اين ترتيب هر كسي كه وارد يا خارج از اين كشور مي‌شود متوجه فضاي اسلامي ايران شود.
وزير كشور خاطرنشان كرد: دولت نهم به جاي تعريف‌پردازي‌هاي بي‌مورد كه در گذشته بعضا وجود داشت به عمل‌گرايي پرداخت و استنباطش اين است كه قانون اساسي در فصل قوه مجريه وظيفه دولتمردان را مشخص كرده و كار تئوري‌پردازي به عهده علما و فضلا و دانشگاهيان است؛ آن چه مردم از دولت مي‌خواهند خدمت درست ، پاكدستي و رفع حوايج آن‌هاست.
كردان تصريح كرد: همه تلاش دولت حفظ اراده ملت ايران است؛ چرا كه اين اراده مورد تهاجم دشمنان قرار گرفته است و آن‌ها مي‌خواهند اين اراده را بشكنند، اما دولت تلاش مي‌كند اراده را حفظ كند.
وزير كشور تبديل كشور را به يك كارگاه بزرگ سازندگي يكي ديگر از ويژگي‌هاي مثبت دولت نهم برشمرد و گفت: در حال حاضر بيش از صد هزار پروژه در حال انجام در كشور وجود دارد و شما قطعا در استان قزوين شاهد بخشي از اين اقدامات هستيد.
وي افزود: هر كارگاهي در مرحله سازندگي آزاردهنده است، گل و لاي دارد و در دوره آن قيمت كارگر گران مي‌شود و مصالح كم، مهندسان مشاور و كارفرما نيز ممكن است با هم بگو و مگو داشته باشند، اما روز زيبايي هم براي افتتاح پروژه‌ها فرا مي‌رسد كه ما منتظر آن روز هستيم؛ چرا كه با اتمام اين پروژه‌ها اشتغال ، رفاه و خدمت اجتماعي به مردم داده مي‌شود.
كردان گفت: با وجود فشارهاي گوناگون و يا بي‌تدبيري‌هايي كه برخي مواقع از سوي دوستان رخ مي‌دهد دولت نهم خود را ملزم به پايبندي به قانون اساسي مي‌داند؛ چرا كه پايبندي به قانون يعني مديريت مطلوب كشور.
وي در ادامه به ويژگي‌هاي استكبارستيزانه دولت نهم اشاره كرد و برخي تجربيات خود در مدت مواجهه مردم ديگر كشورها با ويژگي‌هاي دولت نهم را مثال زد و گفت: زماني كه به قاهره رفته بوديم نوعي خرماي درجه يك را با نام خرماي احمدي‌نژاد (به خاطر علاقه به رييس‌جمهور ما) عرضه كرده بودند.
وي به تجربه ديگري از سفر خود به هلند اشاره كرد و گفت: در ديداري كه با يكي از مسوولان هلندي داشتم وي خطاب به من گفت حرف‌هاي رييس‌جمهور شما حرف كل مردم اروپاست و ما به ايشان عشق مي‌ورزيم و مي‌دانيم آمريكا ما را نوكر خود هم نمي‌داند، اما قدرت اظهارنظر نداريم كه من در جواب وي به شوخي گفتم اشكالي ندارد، دعواها را ما مي‌كنيم، نانش را شما مي‌خوريد.
كردان تصريح كرد: جمهوري اسلامي ايران انقلاب را صادر نكرد، اما فكر انقلاب با دولت نهم در همه دنيا پا گرفت.
وزير كشور در پايان ايجاد نشاط ملي را جزء برنامه‌هاي اصلي دولت نهم عنوان كرد و گفت: اين نشاط ملي از نوع شادي‌هاي متداول نيست؛ بلكه روندي متعادل است و يك پروسه بسيار كارشناسي شده كه در قالب آن نيازهاي مردم براي آرامش روحي و رواني برآورده مي‌شود.

یك جنگ دیگر در خلیج فارس در حال شكل گیری است -مؤسسه مطالعات ژئوپلیتیك در مسكو اعلام كرد یك جنگ دیگر در خلیج فارس در حال شكل گیری است

یك جنگ دیگر در خلیج فارس در حال شكل گیری است

مؤسسه مطالعات ژئوپلیتیك در مسكو اعلام كرد یك جنگ دیگر در خلیج فارس در حال شكل گیری است. حركت ناوهای جنگی آمریكا، فرانسه و انگلستان به سوی خلیج فارس به منظور محاصره رژیم ایران یكی از نشانههای این جنگ است.
روزنامه كویتی الوطن كه گزارش این مؤسسه را درج كرده نوشت: علت جنگ، گسترش برنامه های هستهیی رژیم ایران و اصرار این رژیم بر ادامه این برنامه است كه به عقیده واشینگتن دارای ابعاد نظامی است.
در گزارش مؤسسه مطالعات ژئوپلیتیك در مسكو آمده است رژیم ایران با تهیه میزان لازم اورانیوم غنی شده درصدد دست یابى به سلاح هستهیی است.
گزارش این مؤسسه در روزنامه ستاره سرخ ارگان وزارت دفاع روسیه نیز درج شده است.

گزارش آبزرور از بسته شدن حساب هاي مرتبط با ايران در بانک بزرگ بريتانيا

به بانک صادرات وفادارتر از بارکليز
گزارش آبزرور از بسته شدن حساب هاي مرتبط با ايران در بانک بزرگ بريتانيا - دوشنبه 4 شهریور 1387 [2008.08.25]
‏

هما کوروشي

مشريان خشمگين بانک بارکليز پس از اينکه بانک به آنها اعلام کرد که بخاطر کار کردن براي بانک صادرات ايران ‏حساب هاي آنها مسدود خواهد شد، اين بانک را به تبعيض و اقدامات ناعادلانه متهم مي کنند. ‏

بانک بارکليز دست کم به شش کارمند بانک صادرات، که از سال 1963 در لندن فعاليت دارند، اعلام کرده است که ‏حساب هاي جاري آنها پس از يک اخطار 30 روزه مسدود خواهد شد. به اين کارمندان گفته شده که علت اين امر آن ‏است که نام بانک صادرات در ليست "تشکيلات بطور خاص معين شده" توسط دولت آمريکا قرار دارد – به اين معني ‏که شهروندان آمريکايي و افراد مقيم اين کشور مجاز به انجام داد و ستد با اتباع و سازمان هاي ايراني نيستند. ‏

دفتر کنترل دارائي هاي خارجي، که ليست سياه را تهيه مي کند، بانک صادرات را به ارسال کمک هاي مالي به حزب ‏الله لبنان متهم کرده است. با اين وجود، بانک صادرات در تازه ترين گزارش سالانۀ خود اعلام کرده است که "به شدت ‏اين اتهامات را رد مي کند و از مقامات آمريکايي خواسته است هر گونه دليل و مدرکي را که مي تواند اتهامات آنها را ‏توجيه نمايد، ارائه کنند." اين اتهامات تا به امروز بي پايه و اساس بوده اند.‏

اگرچه نهاد خدمات مالي انگليس فعاليت بانک صادرات در اين کشور را کنترل مي کند، اما بانک بارکليز تأکيد مي کند ‏که "جايي که پاي يک شرکت تحريم شده در ميان باشد،" حاضر نيست به آن خدمات بانکي ارائه دهد، حتي اگر اين ‏بانک براي فعاليت در انگليس مجوز کامل داشته باشد. ‏

‏12 سال است که جوزفين اوکانل، اهل ولينگ از بخش جنوب شرقي لندن، در استخدام بانک صادرات است و مدت 27 ‏سال است که در بانک بارکليز حساب دارد. او 15 سال براي بارکليز بعنوان کارمند حسابداري کار کرده است، هنوز ‏در اين بانک يک حساب جاري و سه حساب مشترک دارد و از اين بانک يک مستمري خصوصي و يک مستمري ‏کارمندي مي گيرد. او در عين حال يکي از سهامداران بارکليز است. اگرچه به او گفته شده که بيمه، مستمري و سهام او ‏دست نخورده باقي خواهند ماند، اما حساب هاي ديگر او مسدود خواهند شد.‏

خانم اوکانل مي گويد،" نمي توانم باور کنم که آنها دارند اين موضوع را به من تحميل مي کنند. من نزديک به 30 سال ‏براي بارکليز کار کردم و آنها همه چيز را دربارۀ سابقۀ مالي من مي دانند، چون من براي آنها کار کردم و يک مشتري ‏عادي نيستم. پس آنها چطور مي توانند فقط به اين خاطر که حالا من براي چه کسي کار مي کنم، اين کار را بکنند؟ ‏دليلي وجود ندارد که اموال شخصي من تحت تأثير تصورات دولت آمريکا نسبت به ايران قرار بگيرد."‏

خانم اوکانل مجبور است تا پايان ماه جاري نسبت به بستن و انتقال حساب هاي خود اقدام کند. او در حال حاضر يک ‏حساب جاري جديد در بانک الاينس و ليکستر باز کرده است. اوکانل مي گويد، بستن حساب ها نه تنها "يک دردسر ‏بزرگ" بلکه کاري بسيار ناراحت کننده بوده است. او مي گويد،" وقتي براي اولين بار از طرف بانک به من تلفن زدند ‏و از پشت تلفن اطلاعيه اي را خواندند که ديگر به من خدمات بانکي ارائه نمي دهند، احساس کردم يک جنايتکارم. ‏وقتي به شعبه رفتم تا به حساب هايم سر و سامان بدهم، اشک در چشمانم جمع شد. اين کار خيلي ناعادلانه است. نمي ‏دانم چرا بارکليز دارد قوانين آمريکا را اينجا بکار مي برد."‏

بارکليز در مکاتبه اي که با خانم اوکانل داشت، اعلام کرد، حق دارد بر اساس شرايط و ضوابط بانکي، حساب هاي ‏مشريان خود را مسدود کند، به شرط آنکه قبلا ً به آنها يک اخطار 30 روزه داده باشد. گزارش هاي قبلي نشان داده اند ‏که بانک بارکليز مايل است از منافع خود در خصوص تجارت با آمريکا حفاظت کند.‏

به گفتۀ خانم بارکليز، بانک صادرات با کارمندان خود که در بانک بارکليز حساب دارند، همدردي مي کند، اما اعلام ‏کرده است که نمي تواند کار چنداني براي آنها انجام دهد. خانم اوکانل مي گويد:"بالاخره اينها حساب هاي شخصي ما ‏هستند. اما من قطعا ً به بانک صادرات وفادارترم تا بارکليز. بارکليز نمي داند که دارد به افراد زيادي آسيب مي ‏رساند."‏

منبع: هفته نامۀ آبزرور، 24 اوت‏
roozonline

شبکه سکوت بر فراز تهران

شبکه سکوت بر فراز تهران
گزارش بوستون گلوب از خفقان در ايران - دوشنبه 4 شهریور 1387 [2008.08.25]
‎ ‏‏
الهام قيطانچي- بابک رحيمي ‏
‏ ‏
همزمان با قرار گرفتن بحران هسته اي تهران در کانون اخبار دنيا، حرک شومي در داخل ايران درحال ‏شکل گرفتن است: گسترش ممانعت دولت‏‎ ‎‏ ازحضور مخالفان در اينترنت. دولت افراطي محمود احمدي ‏نژاد، بازداشت مخالفاني را که از اينترنت به عنوان رسانه اي در جهت ابراز عقايد خود عليه جمهوري ‏اسلامي استفاده مي کنند، تشديد کرده است. ‏

اقدام ياد شده به همراه شک و ترديد آنها نسبت به جامعه جهاني و نيز پيگيري ديدگاه بسته درباره جامعه ‏اسلامي، باعث بروز اين نگراني شده که تندروها تا چه حد مي خواهند مخالفان را دراستفاده از فضاي ‏مجازي اينترنت محدود کنند و سيطره خود را بر جامعه مدني ايران گسترش دهند. اين نگراني خصوصاً ‏درمورد گروه هاي حقوق بشر و حقوق زنان وجود دارد که هدف تازه ترين حملات قرار گرفته اند. ‏

درميان خيل عظيم مخالفاني که تحت باداشت رژيم درآمده اند، فعالان برجسته دانشجوئي و حقوق زنان- از ‏جمله محمد هاشمي و بهاره هدايت- قرار دارند که وب سايت آنها در ماه ژوئيه به اتهام «فعاليت هاي ضد ‏اخلاقي» در اينترنت و دريافت کمک از سازمان هاي مخالف حکومت در خارج از کشور مسدود شده است. ‏اين دو نفر به اقدام عليه «امنيت ملي» و «خدشه دار نمودن عفت عمومي» متهم شده اند. ‏

بازداشت هاي ماه ژوئيه با انتشار اخباري درباره طرح مجلس بااکثريت نمايندگان تندرو براي سخت تر ‏کردن قوانين مطبوعاتي و محدوديت بيشتر وبلاگ نويسي توسط مخالفان همزمان شد. وبلاگ نويسان که ‏عقايد ضد حکومتي خود را بيان مي کنند، درمعرض اين خظر هستند که برچسب مفسد في الارض به آنها ‏زده شود. مجازات چنين جرمي اعدام است. اگر چنين قانوني مورد تصويب مجلس قرار بگيرد، خفقان ‏آميزترين قانوني خواهد بود که توسط جمهوري اسلامي به مرحله اجراء درخواهد آمد. ‏

درحال حاضر، ايران بيشترين حجم سانسور و مراقبت در سطح دنيا را در حوزه اينترنت اعمال مي کند. ‏شهروندان از دسترسي به وب سايتهاي آکادميک گرفته تا شبکه هاي اجتماعي و مضامين جنسي و دانش فني ‏رايانه اي ، خصوصاً مراکز اينترنتي حاوي برنامه هاي فيلترشکن منع شده اند. وب سايت هاي در اختيار ‏مخالفان سياسي به طور معمول مسدود هستند، درحاليکه سايت هاي مربوط به حقوق بشر و اقليت هاي ‏قومي از ترس درز کردن ايدئولوژي ديني حاکم بر دولت فيلتر مي شوند. ‏

در ماه هاي اخير صحبت هائي درباره بهبود روابط با آمريکا و حتي افتتاح دفتر حفاظت منافع آن کشور در ‏تهران براي اولين بار از سال 1979 بر سر زبان ها افتاده است. درست در زماني که اين اخبار منتشر مي ‏شوند، آيت الله علي خامنه اي از طريق روزنامه کيهان که به طور مستقيم تحت نظر وي قرار دارد، به ‏پيگرد فعالان ادامه مي دهد. ازجمله اولين کساني که هدف اتهامات بي اساس کيهان قرار گرفتند، دو فعال ‏کرد هستند که براي جلب پشتيباني همايش يک ميليون امضاء- ابتکار صلح آميزي که دربرابر قوانين ‏تبعيض آميز نسبت به زنان برپا شده- فعاليت مي کردند. اين روزنامه، روناک صفرزاده و حنا عبدي را به ‏شرکت در اقدامات تهديدآميز عليه امنيت ملي و بدست گرفتن سلاح دربرابر حکومت در پشتيباني از جنبش ‏کردها متهم نموده است. اين اقدام نيز يک جرم سنگين محسوب مي شود. ‏

تمامي اين اتهامات ساختگي بودند. هر دو نفر، فعالان جوان بيست و چند ساله اي هستند که به يک جنبش ‏غيرخشونت آميز پيوسته اند. اين همايش از دو سال پيش توسط فعالان حقوق زن براي اولين بار در تهران و ‏سپس در 16 استان سراسر کشور و نيز در ميان ايرانيان ساکن آلمان، آمريکا، کويت و امارات متحده عربي ‏به راه افتاد. اقدام ساده جمع آوري امضاء از سوي مسؤولان ايراني به عنوان «تهديد عليه امنيت ملي» تعبير ‏شده است. برخي از فعالان توسط شاخه جديدي از نيروهاي انتظامي که اخيراً از سوي احمدي نژاد به کار ‏گرفته شده اند، رديابي و بازداشت شده اند. پليس امنيت اجتماعي- نامي که براي اين نيروها درنظر گرفته ‏شده- در اماکن عمومي نظير پارک ها، اتوبوس ها و در سطح خيابان ها پراکنده شده اند. ‏

موج جديد بازداشت ها و اتهامات، يادآور قتل عام عمومي زندانيان در سال 1988 است. تنها چند ماه پس از ‏آنکه، آيت الله خميني در آستانه امضاي قطعنامه شوراي امنيت براي پايان دادن به جنگ هشت ساله با عراق ‏بود، دستور کشتار بيش از 3000 زنداني سياسي در کشور را صادر کرد. ‏

بسياري از روحانيون دربرابر اين اقدام اعتراض کردند اما رهبري ايران در عزم خود مصمم بود. ظاهراً او ‏فکر مي کرد هنگام مذاکره با غرب انجام اين کار لازم است، تا نشان داده شود جمهوري اسلامي قوي است. ‏آيا رهبر ايران، امروز هم همانطور فکر مي کند؟ درحاليکه جمهوري اسلامي در آستانه گفتگوي مستقيم با ‏شيطان بزرگ قرار گرفته، آيا مسؤولان فکر مي کنند سرکوب مخالفان لازم است تا نشان دادش شود رژيم ‏قوي تر از هر زمان ديگري است؟‏

منبع: بوستون گلوب- 24 اوت ‏

كودكاني كه بجاي «عروسك»، «كراك» در دست مي‌فشارند

كودكاني كه بجاي «عروسك»، «كراك» در دست مي‌فشارند ()
اغلب قديمي‌هاي شهرك دولتخواه «عاطفه» و «رضا» را مي‌شناسند. كودكاني 13 و 9 ساله كه قوت روزانه خود را با كوبيدن در منازل ديگران بدست مي‌آورند، اما شايد تنها تعداد كمي از آن‌ها بدانند، اين دو كودك پول‌هاي جمع‌آوري شده از راه تكدي‌گري خود را صرف تهيه و كشيدن «كراك» به عنوان مخدر مصرفي روزانه مي‌كنند. آن چه در پي مي‌آيد، گزارشي است، واقعي از حضور خبرنگار ايسنا، در محل زندگي خانواده‌اي چهار نفره كه كلماتي چون فقر، نداري، تكدي‌گري، اجاره‌نشيني و اعتياد براي آن‌ها تكراي شده و سال‌هاست در كوچه پس كوچه‌هاي كوره‌پزخانه «نور» روزگاري را با اين كلمات تكراري مي‌گذرانند. با گذاشتن اولين گام در خانه آن‌ها، نه؛ اشتباه گفتم، خانه نبود، دخمه كاه‌گلي 12 متري و دود گرفته‌اي كه بوي تعفن آزار دهنده‌اش،‌ تحمل فضا را غيرممكن مي‌كرد، شدت بو آن قدر شديد بود كه وقتي خواستم، پايم را درون خانه بگذارم، از حضورم در آن جا پشيمان شدم. لحظه‌اي جلوي در خانه ايستادم، تا به بويي كه هيچ چيزي براي شرح تعفنش ندارم، عادت كنم. با تعارف مادر خانواده وارد شدم. اتاقي 12 متري با فرش كهنه كه از شدت كثيفي و خاك گرفتگي، مأمني براي حضور مگس‌ها شده بود. تك اتاق خانه، آن قدر دود گرفته بود كه زور لامپ100 وات، كمتر از آن بود، تا بتواند جايي را روشن كند. بعد از يكي دو دقيقه كه به تاريكي عادت كردم، چهره «معصومه» مادر 38 ساله را ديدم. بيوه زني لاغر و قدكوتاه. عصبي به نظر مي‌رسيد، اما در تمام مدت حضورم سعي كرد، رسم مهمانداري را بجا آورد. چيزي براي تعارف كردن نداشت، حتي يك ليوان آب!! بچه‌هايش را دور خودش جمع كرد. دو پسر 9 و 7 ساله و يك دختر 13 ساله، كل دارايي او در اين دنياست. سراغ همسرش را مي‌گيرم، اشك چشمانش جاري مي‌شود، بچه‌ها نيز شريك درد مادر مي‌شوند. «مرده، شش ساله كه مرده. 14سال پيش با هم اومديم كوره. از همون موقع معتاد شد، منم معتاد كرد. گرد مي‌كشيديم. مواد مي‌فروخت. مامورا گرفتنش. توي زندان قزل‌حصار بود. يه ماه قبل از اين كه بميره، ولش كردن تا اين كه توي خونه مرد. آخه «سرطان خون» داشت.» از حال و روز بچه‌ها مي‌پرسم كه مي‌گويد: «عاطفه، 13 ساله و رضا، 9 ساله، دو ساله معتادن. زندگيمونم همينه كه دارين از نزديك مي‌بينين.» مادر خودش را در اعتياد كودكانش مقصر نمي‌داند و با لحني حق به جانب ادامه مي‌دهد: «خودشون خواستن معتاد بشن، مگه من معتادشون كردم؟ وقتي بهشون مي‌گفتم، اين كار رو نكنيد، كم بود منو بخورن!» مادر، رضا و عاطفه را نان‌آور خانواده معرفي مي‌كند. «همين بچه‌ها مي‌رن توي محل، گدايي مي‌كنن، يه چيزايي پيدا مي‌كنن، مي‌يارن خونه. ديگه اكثر بوميا مي‌شناسننشون. بعضي وقتا هم مردم غذاي آماده، برامون مي‌يارن». صداي كولر مزاحم شيدن صداي معصومه مي‌شود. با خاموش شدن كولر، تعداد مگس‌هاي درون خانه چند برابر مي‌شود. سرش را پايين مي‌اندازد و با پاچه شلوار نخي‌اش بازي مي‌كند. از ترك كردنش برايم مي‌گويد: «چند وقت پيش بود، با رضا دوتايي رفتيم كمپ ترك كنيم، اما اونجا فقط دو روز نگهمون داشتن.» هر چند معصومه ادعا مي‌كند، ترك كرده و 9 روز از زمان پاك بودنش مي‌گذرد و موادي مصرف نكرده، اما دخترش پيش از حضور در آن‌جا، غير از اين را ‌گفته و مدعي بود: «مامانم پيش ما نمي‌كشه، اما مي‌ره خونه همسايه‌ها و اونجا مي‌كشه». مادر سه فرزند، آرزوي مرگ خودش را دارد. چادر را كنار مي‌زند و شلوارش را بالا مي‌كشد. از قسمت ساق تا بالاي پايش جاي بخيه‌هاي عميق وجود دارد. جاي بخيه‌ها كهنه است؛ اما ساق پايش، هنوز التهاب دارد. مي‌گريد و هق‌هق كنان مي‌گويد: «وقتي شوهرم زندان بود، داشتم براي ملاقاتش مي‌رفتم كه تصادف كردم، مي‌خواستن پامو قطع كنن، اي كاش همون موقع مي‌مردم، اي كاش هيچكس به دادم نمي‌رسيد. فكر كردي، چرا معتاد شدم؟ آن قدر درد داشتم كه از زور درد مواد مي‌كشيدم.» عاطفه اشك‌هاي خود را پاك مي‌كند. رضا هنوز خواب بود و جواد هفت ساله به آغوش مادرش پناه برده و چشم به چشمان او دوخته بود. نمي‌دانم كدام گفته را بايد باور كنم. حرف‌هايش در مورد علت اعتيادش ضد و نقيض بود. مي‌پرسم، شنيدم جواد هم «معتاد» است كه معصومه علتش را اين گونه بازگو كرد: «وقتي سر «جواد» حامله بودم، معتاد بودم، بعد از اين كه به دنيا اومد، خيلي جيغ مي‌زد، توي شيرخشكش يه ذره ترياك مي‌انداختم، فقط به خاطر اين كه آروم بشه، الانم سه چهار ساله كه پاكه.» شانه‌ها را بالا مي‌اندازد و اين بار نيز از سر باز كردن مسؤوليت مادري را توجيه مي‌كند. «جواد شناسنامه نداره، شوهرم كه مرد، اينجا بهش شناسنامه ندادن، گفتن بايد بري شهرستانتون. منم كه پول ندارم برم شهرمون. هر وقت خودش بزرگ شد، مي‌ره شناسنامه مي‌گيره!». از كس و كارش در شهرستانشان مي‌پرسم. «كس و كاري ندارم، همه توي زلزله مردن. برادري دارم كه اونم گرفتارتر از منه». ساعت يك بعد از ظهر شده، رضا خواب است، پس با عاطفه هم صحبت مي‌شوم، دختري با صورتي گرد، چشماني عسلي و مايل به سبز.... عاطفه چي شد كه معتاد شدي از كي مواد مي‌خري؟ با لحني آرام مي‌گويد: «هر روز با رضا مي‌رفتيم، براي همسايمون كراك مي‌خريديم. يه روز رضا گفت، بيا يه خورده از موادش برداريم، بكشيم. همين كار رو هم كرديم. الانم با رضا هر روز مي‌ريم، در خونه‌ها پول و غذا جمع مي‌كنيم. پولمون كه دو هزار تومن مي‌شه، كراك مي‌خريم و مي‌كشيم. با پولامون مي‌ريم، از .... كراك مي‌خريم، با سيخ و سنجاق مي‌كشيم، فقط دو ماهه كه معتادم و كراك مي‌كشم.» جمله آخر عاطفه، صداي ماد را در مي‌آورد و با لحني تند و پرخاشگرانه او را متهم به دروغگويي مي‌كند. «چرا دروغ مي‌گي؟ اين ماه كه بگذره مي‌شه دو سال. آره، دو ساله كه معتاديد.» نگاه‌هاي عصبي عاطفه به مادر بي‌فايده است. «ها چيه؟ دو ساله ديگه. دو ساله مواد مي‌كشن. رضا و عاطفه به لج همديگه معتاد شدن. عاطفه گفت، چون رضا مي‌كشه، منم مي‌كشم». عاطفه از ترك اعتيادش تعريف مي‌كند: «صاحب كوره، يك‌بار منو برد 8 روز نگهداشت تا ترك كنم. ترك كردم اما دوباره با رضا رفتيم كشيديم.» رضا هنوز خواب است. مادرش از خواب بودنش راضي‌ است. «از ديشب خوابيده. خودم بيدارش نمي‌كنم. پا مي‌شه، فضولي مي‌كنه. با همسايه‌ها دعوا مي‌كنه». رضا را بيدار مي‌كنم. بعد از چند دقيقه با هم صحبت مي‌كنيم. او نيز حرفي براي گفتن ندارد، جز اعتيادش. پس خاطراتش را مرور مي‌كنيم... «از دو سال پيش با عاطفه مي‌رفتيم، براي «غفور» مواد مي‌خريديم. يه روز گفتم، بيا از موادش كمي برداريم، بكشيم. همين كار رو كرديم». سراغ وسايل مصرفش رو مي‌گيرم كه كجا نگهداري مي‌كند كه مادرش پيش‌دستي مي‌كند: «يه بار مصرفه. هر بار كه استفاده مي‌كنن، مي‌ندازن اونور». تعجب مي‌كنم، سيخ و سنجاق يك بار مصرف! از رضا مي‌پرسم، هر روز سيخ از كجا مي‌ياري كه مي‌گويد: «از توي كانال پيدا مي‌كنم.» آخرين باري كه كشيدي كي بود؟ «ديروز صبح با عاطفه كشيديم». كشيدن مواد و از كي ياد گرفتي؟ «موقع كشيدن غفور، ديده بوديم». اين جمله صداي مادر را باز هم بالا مي‌برد. فرياد مي‌زند: «تهمت مي‌زنه. خوبيت نداره، تهمت مي‌زني. حقيقتش رو بگو.» رضا هم حقيقتش را مي‌گويد، اما به سبك لحن مادر: «اون موقع تو كجا بودي. خودم مي‌رفتم براي «غفور» مواد مي‌خريدم». چشم غره مادر دردي دوا نمي‌كند. رو به رضا مي‌گويد: «غفور همسايمونه. همين پشت مي‌شينه، حالا صدا تو بالا نبر، مي‌شنوه. افغانيه، براي ما بد ميشه، راستشو بگو خب». اين بار مرا مورد خطاب قرار مي‌دهد: «اينا مي‌رن مواد مي‌گيرن، مي‌يان تو خونه مي‌كشن. به منم مي‌گن، به تو ربطي نداره، مال خودمونه.» مگس‌ها امانم را بريده. بوي زباله‌هاي بيرون خانه و بوي تعفن داخل خانه، ديگر غيرقابل تحمل شده. كولر را روشن مي‌كنند. در اين خانه تك اتاقي، سرويس بهداشتي ديده نمي‌شود. عاطفه با دستش، محلي دورتر از خانه را نشان مي‌دهد. «دستشويي اون وره. سه تا دستشويي براي همه مستاجراي اينجا هست. اما حموم نداريم. مامانم طشتو، پر آب مي‌كنه، مي‌زاره توي آفتاب گرم شه، بعد ما رو مي‌شوره». برعكس عاطفه و رضا، پسر كوچك خانواده «جواد» خيلي كثيف است. بوي خانه حالم را بد مي‌كند. ترجيح مي‌دهم، با بچه‌ها براي تماشاي محله، از خانه خارج شوم. جواد از پاي رضا مي‌گويد: «رضا رفته بود، گردو بچينه، ماشين بهش زد و ديگه مدرسه نرفت. مي‌گه نمي‌تونم راه برم.» با بچه‌ها همقدم مي‌شوم. به جز جاده باريك خاكي كه در سطحي بالاتر قرار داشت و سمت راست آن، ما را به در خانه «معصومه» رسانده بود، سمت چپ آشغال‌داني بود. در اين محله تنها خانه عاطفه، رضا و جواد كاه‌گلي نيست؛ همه مستاجران كوره‌پزخانه «نور» در شرايطي مشابه اين خانواده و در ميان تلي از زباله زندگي‌مي‌كنند. ساعت، دو بعد از ظهر را نشان مي‌دهد، خارج شدن از خانه‌ دود گرفته متعفن، اين بار مرا اسير گرما و مگس‌ها كرده است.

پیش بینی نشریه فوربس در مورد احتمال جنگ با رژیم تهران

نشریه معتبر آمریکایی فوربس طی مقاله ای به بررسی بحران هسته ای جمهوری اسلامی پرداخته و نوشته است اسراييل و آمریکا پس از چهار سال ديپلماسي شديد ولي بي فايده به زودي تصميم خواهند گرفت كه آيا ملاهاي ايران بمب اتمي را كسب خواهند كرد يا خير.
به گزارش فرارو این نشریه آمریکايی نوشت هنوز امكان هرگونه اقدامي به جز جنگ وجود دارد ولي زمان در حال از دست رفتن است. رژیم تهران به شدت بر واردات بنزين متكي است. مسدود كردن واردات بنزين اقتصاد ضعيف ايران را به سرعت به زانو در خواهد آورد. بيكاري در سطح بالايي قرار دارد و حتي درآمدهاي رو به افزایش نفتي براي حق سكوت دادن به مردم كافي نيست. حتي شركت نفتي توتال در حال خارج شدن از ايران است.
فوربس نوشت سازمان هاي اطلاعاتی اسراييلي معتقدند رژیم تهران تا پايان سال 2009 يك ابزار هسته اي خواهد داشت. آزمايش هاي موشكي اخير رژیم تهران نشان مي دهد كه كاملا توانايي پرتاب بمب به هر نقطه اي در اروپا را دارد. رژیم تهران با استفاده از يك كشتي مي تواند به سهولت بمبي را به داخل آمريكا پرتاب كند. اكثر كشورهاي اروپايي، روسيه و چين و همچنين وزارت خارجه خودمان فكر مي كنند دنيا بايد ياد بگيرد كه با يك جمهوری اسلامی مجهز به سلاح هسته اي زندگي كند. به هر حال هدف واقعي فاشيست هاي اسلامي آنها نيستند، بلكه اسراييل است.
این نشریه نوشت مسئله براي اسراييل بسيار حاد است. يك يا دو سلاح هسته اي مي تواند سكنه آن را عملا نابود كند. اسراييل از يك سيستم دفاع موشكي كارآمد برخوردار نيست، خواه در برابر موشك هاي بالستيك باشد يا راكت هاي حزب اله كه از لبنان پرتاب مي شوند. به علاوه، روس ها در سال آينده يك سيستم ضد هوايي به رژیم تهران تحويل خواهند داد كه وقتي راه اندازي شود، مشكلات واقعي براي بمب افكن هاي اسراييلي ايجاد خواهد كرد.
فوربس نوشت اگر سناتور باراك اوباما در انتخابات رياست جمهوري پيروز شود، اسراييلي ها احساس فشار شديدي خواهند كرد که تا قبل از مراسم سوگند رياست جمهوري در ژانويه دست به اقدام بزنند. اگر سناتور جان مك كين برنده شود، امكان دارد اسراييلي ها احساس كنند چند ماه ديگر فرصت باقي است تا يك تصميم قطعي اتخاذ شود. شايد مك كين به خوبي شهامت آن را داشته باشد تا محاصره را اعمال كند ولی اوباما قطعا چنين كاري را نخواهد كرد.
این نشریه نوشت اسراييلي ها تأسيسات هسته ای رژیم تهران را بمباران خواهند كرد مگر آن كه در ايران تغيير رژيم رخ دهد يا به طور معجزه آسايي افراط گرايان روحاني تصميم بگيرند جاه طلبي هاي هسته اي خود را رها كنند. براي وارد آوردن خسارت واقعي بر تأسيسات هسته اي رژیم تهران چندين روز بمباران لازم خواهد بود و جمهوری اسلامی نیز در این فاصله موشك هاي تلافي جويانه به سوی اسراييل پرتاب خواهد كرد.
فوربس نوشت بدتر از همه آن كه اسراييلي ها در چندين جبهه خواهند جنگيد. در سال 2006، اسراييل به حزب الله لبنان حمله كرد تا از قدرت حزب اللة مورد حمايت رژیم تهران بكاهد. ارتش متعصب حزب الله حدود 14 هزار راكت داشت. امروز حزب اله 40 هزار راكت دارد. در سال 2006، حزب اله هزاران راكت را به داخل اسراييل پرتاب كرد. با وجودي كه تعداد تلفات كم بود ولي موجب اغتشاش بسيار شد و بيش از 200 هزار اسراييلي به جنوب كشور منتقل شدند. اين بار تلفات و اغتشاش بسيار بيشتري ايجاد خواهد شد. حماس كه بر غزه حكومت مي كند و از نفوذ زيادي بر بخش اعظم ساير اراضي فلسطيني برخوردار است، نيز اسراييل را راكت باران خواهد كرد و همچنين سعي خواهد كرد بمب گذاران انتخاري اعزام دارد. رژیم تهران بر نيمه-دست-نشانده خود، سوريه، فشار وارد خواهد آورد تا با اسراييل بجنگد كه به همين دليل است دولت اسراييل به شدت تلاش دارد تا ببيند كه آيا مي تواند با دمشق به يك توافق صلح برسد يا خير.
این نشریه نوشت تأثير چنين جنگي بر ساير جهان بسيار شديد خواهد بود زيرا رژیم تهران حداقل به طور موقت با پرتاب موشك به سوي تانكرهاي نفتي، حمل و نقل نفت را از عراق و ديگر كشورهاي خليج فارس مسدود خواهد كرد.

تورج نگهبان؛ در سوگ ترانه سرای بزرگ ایرانی

تورج نگهبان؛ در سوگ ترانه سرای بزرگ ایرانی
radiofarda
تورج نگهبان، ترانه سرای نامی ايران در سن هفتاد و شش سالگی، صبح روز چهارشنبه ۳۰ مرداد ماه در شهر لس آنجلس آمريکا درگذشت.
تورج نگهبان در روز هفتم ارديبهشت ۱۳۱۱ در شهر اهواز به دنيا آمد.
آموزش ابتدايی را در خرمشهر و شيراز و دوره دبيرستان را در تهران به پايان رساند. از سال ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۷ در دانشگاه تهران رشته ادبيات انگليسی تحصيل کرد و سپس به دانشکده حقوق رفت و فاصله سال های ۳۷ تا ۳۹ را تحصيل در رشته حقوق پرداخت.
او از سال ۱۳۴۱ به مدت سه سال در دانشکده ادبيات و علوم انسانی در رشته علوم اجتماعی به تحصيل ادامه داد و از ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ رشته جامعه شناسی را در مقطع فوق ليسانس به پايان برد.
او از اوائل دهه ۵۰ تا اواخر سال ۵۷ در دانشکده علوم اجتماعی و اقتصاد قزوين به تدريس جامعه شناسی عمومی و تاريخ نظرات جامعه شناسی و در مدرسه عالی مددکار دختران به تدريس روش های تحقق علم مشغول بود.
تورج نگهبان همچنين همزمان با تحصيل در دانشگاه با عنوان معاون اداره مطبوعات در اداره کل انتشارات و راديو مشغول کار شد و از سال ۱۳۴۲ به مرکز صنايع دستی ايران منتقل گرديد و تا پايان سال ۵۷ با عنوان مشاور وزير صنايع و سرپرست انتشارات و روابط عمومی سازمان صنايع دستی ايران کار کرد.
وی در تمام طول اين سال ها فعاليت های هنری خود را با هنرمندان بزرگ عرصه موسيقی ايران پی گرفت.
نگهبان کار ترانه سرايی را از نخستين سال های دبيرستان و در سال ۱۳۲۸ با همکاری همايون خرم، امين الله رشدی و مجيد وفادار آغاز کرد و نخستين ترانه هايش به ترتيب با صدای محمود کريمی، امين الله رشدی، منوچهر همايون پور و داريوش رفيعی از راديو پخش شد.
علاوه بر اين نخستين ترانه های مرضيه، خواننده مطرح موسيقی ايرانی با آهنگ های مجيد وفادار و همايون خرم با کلام تورج نگهبان همراه بوده است.
تورج نگهبان همکاری خود را با برنامه گل ها از سال ۱۳۴۰ آغاز کرد و از همکاران هميشگی آن بود.
او در طول عمر هنری خود به جز ترانه های مربوط به فيلم ها، بيش از هفتصد ترانه تنها برای راديو و به سفارش آن سازمان سرود که با آهنگ آهنگسازان برجسته ای چون مرتضی محجوبی، جواد معروفی، حبيب اله بديعی، زرين پنجه، پروز ياحقی، انوشيروان روحانی، بزرگ لشگری، اسدالله ملک، جواد لشکری، فضل الله توکل، محمد حدری، لقمان ادهم، بابک افشار، حشمت سنجر (رهبر ارکستر سمفونيک تهران)، حسن دهلوی و فرامرز پايور و ... همراه بوده است.
اين ترانه های ماندگار را خوانندگانی چون ملوک ضرابی، بنان، دلکش، مرضيه، الهه، پوران، عهديه، هايده، مهستی، فريدون فرخزاد، بنان، ايرج، وفايی، گلپايگانی، داريوش رفيعی، محمد نوری، پروين و گوگوش خوانده اند.
تورج نگهبان در راستای روزنامه نگاری نيز از سال های نوجوانی فعال بود و از آخرين کوشش های مطبوعاتی وی در اواخر دوره پهلوی می توان به سردبيری و انتشار مجله «دستاورد» در زمينه هنرهای دستی ايران اشاره کرد. در همين دوران، نگهبان به همراه دوستان نزديکش اسفنديار منفردزاده، عماد رام و عليرضا ميبدی مجله ای به نام «صدا» را نيز منتشر می کرد.
تورج نگهبان از سال ۱۳۷۴ در ايالات متحده آمريکا زندگی می کرد و تهيه کننده و مجری «مجله ماهواره ای صدا» و «سيری در ادبيات آهنگين ايران» از تلويزيون AFN در لس آنجلس بود.
نگهبان از چندی پيش به دليل ناراحتی های ريوی و کيسه صفرا در بيمارستان تارزانای لس آنجلس بستری بود. سه روز پيش کليه های وی تقريبا از کار افتاد و هشتاد درصد اکسيژن خود را از دستگاه های تنفسی می گرفت با اين حال پزشکان وی به بهبود او اميدوار بودند. گفته می شود خود نگهبان وصيت کرده بود که اگر حال وی رو به بهبودی نرفت پس از دو روز دستگاه ها را قطع کنند که متخصصين با مشاهده عدم بهبودی پس از دو روز دستگاه ها را قطع کردند.
بدين ترتيب يکی از بزرگان موسيقی ايران حدود ساعت ۹ صبح به وقت لس آنجلس ديده از جهان فرو بست.
«ترانه سرای بزرگی را از دست داديم»
دکتر محمود خوشنام، سردبير مجله رودکی در سال های قبل از انقلاب، خبر را که می شنود، مکث می کند. می پرسد: مطمئنيد؟ با پاسخ مثبت روبرو می شود، اين بار سکوت طولانی تر است و با صدايی لرزان می گويد: متاسفم. ما ترانه سرای بزرگی را از دست داديم. و اين آغاز گفت و گوی تلفنی ما است با يکی از دوستان تورج نگهبان.
محمود خوشنام، سردبير مجله رودکی در سال های قبل از انقلاب
رادیو فردا: آقای خوشنام، آشنايی شما با تورج نگهبان از کجا آغاز شد؟
محمود خوشنام: در سال های پيش از انقلاب من مجله رودکی را که ويژه موسيقی بود منتشر می کردم و با کسانی که در زمنينه موسيقی فعاليت می کردند رابطه تنگاتنگی داشتم. از جمله آقای تورج نگهبان که هنوز هم مرگش را باور نمی کنم. به همين دليل بين من و تورج نزديکی و صميميتی ايجاد شد که در تمام سال های قبل و بعد از انقلاب ادامه داشت. آخرين بار هم او را همين چندی پيش در لندن ديدم در مراسمی که به مناسبت صد سال ترانه ايران برگزار شده بود که آنجا هم گفت و گويی در مورد موسيقی ايران داشتيم.
آيا می توان برای آقای نگهبان جايگاه خاصی را در ترانه سرايی در ايران در نظر گرفت؟
من نمی توانم در مورد عدد هزار که تعداد ترانه های ايشان نسبت داده شده، اظهار نظر کنم اما به هر تقدير او يکی از بهترين ترانه سرايان ايران در دوره ای که ترانه سرايی در حال تحول بود، به شمار می رفت. در دهه چهل و پنجاه، ترانه سرايی در ايران در حال تحول بود و نوع خاصی از ترانه سرايی به ميدان آمد که بر خلاف ترانه های سنتی، ضد ملال و يک نواختی عمل می کرد. تصوير سازی های بسيار درخشان شعر در ترانه هم به ميدان آمد. در اين زمان بيژن ترقی، معينی کرمانشاهی، تورج نگهبان و نواب صفا در اين راه عمل می کردند.
شيوه ترانه سرايی آقای نگهبان با ديگران چه تفاوتی داشت؟ در ميان اين چهار ترانه سرای برجسته، زبان تورج نگهبان، زبان نوتری بود که او را از ديگران متمايز می کرد. شايد به اين دليل که او در ميان اين چهار تن از همه جوان تر بود. البته مشارکت مهندس همايون خرم با تورج به برجسته شدن متن های او کمک می کرد. تورج بيش از هر فرد ديگری با آقای خرم کار می کرد و مثلث خرم، نگهبان و خانم پروين، بهترين ترانه های نگهبان را در خود دارد.
و پس از انقلاب، چه تغييری در شيوه کار ايشان ايجاد شد؟
بعد از انقلاب فکر می کنم اصولا کار ارزشمندی که بتوان در مورد آن بحث کرد منتشر نشده است. اين مسئله نه تنها در مورد تورج نگهبان بلکه در مورد همه ترانه سرايان و ترانه سازان می توان اين را گفت. در واقع همه در حال تکرار خود هستند. تقصيری هم ندارند زيرا شرايط برای ارائه يک کار نوآورانه مساعد نبود.
منبع: رادیو فردا ۳۱ مرداد ۱۳۸۷

دم امنیت ساکنان شهر اشرف باعث یک فاجعه ای انسانی خواهد شد. زینت میرهاشمی

عدم امنیت ساکنان شهر اشرف باعث یک فاجعه ای انسانی خواهد شد. زینت میرهاشمی
روز چهارشنبه 30 مرداد، حسن کاظمی سفیر رژیم در بغداد از برنامه دولت عراق مبنی بر «اخراج» ساکنان شهر اشرف خبر داد. مجاهدان شهر اشرف که تحت کنواسیون 4 ژنو حفاظت شده هستند پیاپی مورد تهدیدها و توطئه های رزیم و مزدوران آن در عراق قرار می گیرند. در حمایت از حقوق انسانی ساکنان شهر اشرف، روز چهارشنبه 30 مرداد تظاهرات بزرگی در ژنو در مقابل مقر ملل متحد برگزار شد. تظاهرکنندگان خواستار حفاظت و تامین امنیت زنان و مردان شهر اشرف شدند. شرکت کنندگان در این تظاهرات بر مسئوليت نيروي چند مليتي و دولت آمريكا در تأمين و تضمين امنيت و سلامت ساکنان اشرف تاکید کرده و خواستار موضعگيري قاطع ارگانهاي بين المللي همچون کمیته بین المللی صلیب سرخ و کمیساریای عالی پناهندگان دراين زمينه شدند.در حالی که اعضای سازمان مجاهدین مستقر در شهر اشرف از حمایت گسترده نیروهای مترقی و دمکرات عراق برخوردارند، رژیم از هر شیوه ای همچون پرتاب موشک، بمب گذاری بر سر راه حامیان عراقی آنها و قطع آب استفاده می کند.سفیر رژیم در بغداد روز چهارشنبه ادعا کرد طبق مصوبه دولت عراق، اعضای سازمان مجاهدین 6 ماه فرصت دارند تا از کشور عراق خارج شوند.با توجه به نقش تروریستی و اخلالگرانه رژیم در عراق و فعالیت مزدوران ولایت فقیه در دستگاههای دولتی عراق، حفاظت ساکنان شهر اشرف اهمیت پیدا می کند. توطئه های رژیم و همپالگیهایشان شرایط برای ایجاد یک فاجعه انسانی مهیا می کنند. حقوق انسانی ساکنان شهر اشرف طبق کنوانسیون 4 ژنو باید توسط نیروهای چند ملیتی رعایت شود. اگر نيروي چند مليتي و به ویژه دولت آمريكا مسئولیت امنيت زنان و مردان شهر اشرف را تامین و تضمین نکند، بدون شک یک فاجعه انسانی توسط رژیم و مزدورانش به وقوع خواهد پیوست. تمامی نیروهای انساندوست و مدافع حقوق بشر در این رابطه مسئول و باید برای جلوگیری از این فاجعه به مسئولیت خود عمل کنند.

نتقاد مشاور هنري احمدی نژاد از يک فيلم تماشاگران زيادي را در اواخرهفته روانه سينماها کرد

انتقاد مشاور هنري احمدی نژاد از يک فيلم تماشاگران زيادي را در اواخرهفته روانه سينماها کرد
انتشار شايعاتي مبني بر به وجود آمدن مشکلاتي براي ادامه نمايش سه فيلم ديوار ميناي شهر خاموش و هميشه پاي يک زن در ميان است، باعث شده است تا تماشاگران از ترس از دست دادن امکان تماشاي اين دوفيلم، در روزهاي آخر هفته به سينما ها مراجعه کنند. به گزارش ايلنا، فيلم هاي ديوار وهميشه پاي يک زن در ميان است به دليل حساسيت هاي ايجاد شده در زمينه بازي اخير گلشيفته فراهاني در فيلم جديد رايدلي اسکات و فيلم ميناي شهر خاموش به دليل انتقاد شديد مشاور هنري رييس جمهور ،از فيلم هايي هستند که شايعه احتمال توقيف اين فيلمها در جامعه سينمايي منتشر شده است.

وصيت‌نامه خميني » واحد درسی کليه دانشگاهها ميشود

وصيت‌نامه خميني » واحد درسی کليه دانشگاهها ميشود
رييس نهاد نمايندگي رهبری در دانشگاه‌ها، گفت: با تصويب شوراي عالي انقلاب فرهنگي واحد وصيت‌نامه خميني ، به عنوان يكي از گرايش‌هاي درس انقلاب اسلامي از امسال در دانشگاه‌هاي سراسر كشور ارائه و تدريس مي‌شود. حجت‌الاسلام محمديان در گفت‌وگو با خبرنگار صنفي آموزشي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، با بيان اينكه واحد درسي «وصيت‌نامه خميني » در حال حاضر به عنوان يكي از دروس عمومي در دانشگاه آزاد اسلامي تدريس مي‌شود، تصريح كرد: اين واحد درسي از امسال به عنوان يك واحد درسي اختياري در كليه دانشگاه‌هاي كشور ارائه مي‌شود. وي در پايان خاطر نشان كرد: در حال حاضر منابع و كتاب‌هاي مناسبي در حوزه وصيت نامه خمينی ، چاپ شده است.

اسرائيل به تنهائي حمله نمي کند

اسرائيل به تنهائي حمله نمي کند
تحليل سي ان اس نيوز از گزينه هاي برخورد با ايران - پنجشنبه 31 مرداد 1387 [2008.08.21]
‏‏
آلن کروبا ‏
اين روزها چيزهاي زيادي را درباره احتمال حمله اسرائيل به تأسيسات هسته اي ايران مي شنويد که بوسيله ‏کارشناسان پيش کشيده مي شود. ‏
ايهود باراک- نخست وزير پيشين اسرائيل- در مصاحبه اخير خود با اشپيگل اين سؤال را مطرح کرد: «وقتي ‏شما تأسيسات لازم براي استفاده صلح آميز از اورانيوم را نداريد، چرا اورانيم را غني سازي مي کنيد؟» ايران ‏چنين نيروگاه هائي را در اختيار دارد، اما هر دوي آنها از سال 1992 تا کنون در مراحل مختلف ساخت و ‏ساز بوده اند و هيچکدام حتي يک وات برق هم توليد نکرده اند. ‏
نشريه انرژي تريبون درشماره ماه اوت به مسأله اقدام نظامي اسرائيل عليه تأسيساتي در ايران مي پردازد که ‏مواد شکافت پذير هسته اي را براي توسعه برنامه تسليحات هسته اي آن کشور تأمين مي کنند. از جان بولتون- ‏سفير سابق آمريکا در سازمان ملل- نقل شده که اسرائيل با يک پنجره (زماني) براي عملي کردن حمله روبرو ‏است. اين پنجره از «روز بعد از 4 نوامبر که مصادف با انتخابات آمريکاست شروع مي شود و در 20 ‏ژانويه با استقرار جانشين جورج بوش خاتمه مي يابد.» ‏
اورشليم پست 10 اوت به نقل از کاندوليزا رايس وزير خارجه ايالات متحده نوشت: «ما به عمليات نظامي ‏اسرائيل آري يا خير نمي گوئيم. اسرائيل يک کشور مستقل است.» انتخابات رياست جمهوري آمريکا در ماه ‏نوامبر، تأثير مهمي در اين موضوع دارد که آيا اسرائيل دست به حمله خواهد زد يا خير. پشتيباني سناتور مک ‏کين از اسرائيل مسجل است. درحاليکه دولت اوباما پر از افرادي خواهد شد که به ناسازگاري با اسرائيل ‏معروف اند. ‏
آغاز دوره انقلاب اسلامي ايران در سال 1979 با گروگانگيري ديپلمات هاي آمريکايي همراه بود که 444 ‏روز ادامه داشت. بازگشت آنها همان روزي اتفاق افتاد که رونالد ريگان وارد کاخ سفيد شد. وقتي صدام حسين ‏در سال 1980 به ايران اعلان جنگ داد، به خوبي مي دانست از حمايت آمريکا برخوردار است. اين جنگ ‏زميني به بهاي جان صدها هزار نفر از مردم دو طرف، در سال 1988 به پايان رسيد. ‏
چنين تجربه اي رهبران ايران را در حالت احتياط باقي نگاه داشته است. ايران نظامي تحريک پذير است و نه ‏متخاصم. ايراني ها ترجيح داده اند از طريق پشتيباني از نماينده خود، حزب الله لبنان و حماس در غزه، با ‏اسرائيل سرشاخ شوند. حتي دخالت آنها در عراق هم به کمک نمايندگانشان بوده است. به نظر مي رسد در ‏انگيزه حکام ايران، در استفاده از دست هاي آهني محدوديت هائي وجود داشته باشد. ‏
از نظر نظامي ثابت شده که حمله و غلبه بر ايران کار دشواري است. به همين دليل حمله اسرائيل از نوع ‏نابودسازي و يا دست کم به تأخير انداختن جاه طلبي هاي هسته اي آن کشور است. مسأله اين است که ايران ‏چه زماني قادر به ساخت و راه اندازي (تسليحات) هسته اي خود خواهد بود؟‏
سؤال بعدي اين است که حمله هسته اي ايران به اسرائيل چه عوايدي را براي رهبران ايران بدنبال خواهد ‏داشت؟ استفاده از سلاح هسته اي توسط هر کشوري به بهاي گزافي تمام خواهد شد. ايران همين حالا هم با ‏وجود ذخاير نفت خود، کشور منفوري است. ‏
دولت ايران از سال 1979 آمريکا را شيطان بزرگ و اسرائيل را شيطان کوچک خطاب کرده است. ‏درحاليکه مردم ايران تقريباً سه دهه را صرف سر دادن شعار «مرگ بر آمريکا» و «مرگ بر اسرائيل» ‏کرده اند، تاريخ نشان داده اين احمقانه است که آنها را ناديده بگيريم و بايد دست کم به دنبال دلائلي باشيم تا به ‏ما ثابت کند که اين شعار ها فقط بلوف هستند. ‏
مايکل جي و پيتر سي- در شماره اوت انرژي تريبون به صراحت نوشته: «هيچ دليلي نمي بينيم که عقيده خود ‏را مبني بر اينکه يک حمله اسرائيلي يا غربي، تنها راه واقع بينانه مهار رژيم به شدت تندرو و ايدئولوژيک ‏است، تغيير بدهيم.»‏
اين دو کارشناس مسائل ژئوپلتيک و انرژي، تخمين زده اند 55 دلار از بهاي هر بشکه نفت وارداتي به «تنش ‏هاي ژئوپلتيک، ترس و گمانه زني هاي حاصل از آن» اختصاص دارد. به زبان ديگر، آمريکا به بهاي ‏تهديدهائي که از ايران منشأ گرفته اند، ميلياردها دلار پول به کشورهاي توليد کننده نفت در خاورميانه مي ‏فرستد. در صورت دستيابي آنها به سلاح هسته اي، بر حجم چنين تهديداتي افزوده خواهد شد. ‏
بااينحال، تاريخ، سناريوي ديگري را پس از پايان جنگ سرد پيش روي ما گذاشته است. عليرغم دستيابي ‏اتحاد جماهير سابق و پس از آن چين به قابليت هسته اي، آمريکا و ساير کشورها ترجيح دادند رويکرد ‏بازدارنده و صبورانه اي را درپيش بگيرند که خود به کاهش خطر يک جنگ بزرگ منجر شد. همانطور که ‏در بحران گرجستان شاهد هستيم، ميل روسيه به قدرت تمامي ندارد و هميشه درمعرض تغيير است. ‏
حمله اسرائيل اگر با سرنگوني رژيم ايران همراه شود، احتمالاً وقفه کوتاهي را در جريان نفت خاورميانه به ‏وجود خواهد آورد. بازگشائي تنگه هرمز به اولويت جهاني- و نه آمريکا- تبديل خواهد شد زيرا آمريکا اکثر ‏نفت خود را از کانادا و آمريکاي جنوبي و شمالي تأمين مي کند. اين ماجرا قطعاً به افزايش درخواست ها ‏براي راه اندازي ذخاير آلاسکا و اکتشافات آبي خواهد انجاميد. ‏
اسرائيل در سال 1981 با حمله به رآکتور اسيراک به جاه طلبي هاي صدام پايان داد و سپس در سپتامبر ‏‏2007 به تأسيسات هسته اي سوريه حمله کرد. ‏
دولت جديد اسرائيل حتي اگر تحت رهبري بنيامين نتانياهو هم قرار بگيرد، ريسک حمله به ايران را بدون ‏تأييد اطمينان بخش و احتمالاً دخالت آمريکا به جان نمي خرد. مشکل اسرائيل اين است که چنين حمله اي، ‏ماشه جنگ سنگيني را با حزب الله لبنان و حماس غزه خواهد کشيد. ‏
قدرمسلم همسايگان عرب ايران مايل به کنار رفتن اين مانع صلح در منطقه هستند. ضمناً ايران معرف نوع ‏شيعه از اسلام است درحاليکه مابقي کشورهاي (به جزء عراق) اکثراً سني مذهب هستند. ‏
تازمانيکه آيت الله ها و نيز احمدي نژاد خيره سر زمام قدرت را در دست دارند، گمانه زني ها ادامه خواهد ‏يافت. درپايان، مانند آنچه در گرجستان اتفاق افتاد، اين مسأله با عمل حل خواهد شد و نه حرف!‏
منبع: سي ان اس نيوز- 18 اوت ‏‎

مدال برنز 30 ميليارد توماني -

مدال برنز 30 ميليارد توماني
علي‌آبادي: بركناري‌ام شايعه است - پنجشنبه 31 مرداد 1387 [2008.08.21]
البرز محمودي
با گذشت دوازده روز از رقابت هاي المپيک، تيم جمهوري اسلامي ايران تنها توانسته است در کشتي يک مدال برنز کسب ‏کند و به اين ترتيب در رده بندي مدال ها در مرتبه هفتاد و يکم، يعني جايي پايين تر از افغانستان ، مصر، ويتنام ، مالزي ، ‏هند و بحرين قرار بگيرد. اين "وضعيت اسفناک" نه تنها تاکنون موجب توضيح و پوزش و يا برکناري مسولان ورزش ‏ايران نشده بلکه روز گذشته عاليترين مسوول ورزش کشور ضمن "شايعه" خواندن برکناري خود ، نتايج ايران در المپيک ‏را "ناکامي" ندانست. ‏
تيم المپيک ايران در حالي روز سه شنبه تک مدال برنز خود را کسب کرد که ساير کشتي گيران چهار وزن اول ناکام ماندند ‏و به اين ترتيب تيم ايران در پايان دوازدهمين روز اين رقابتها رتبه اي بهتر از هفتاد و يکم نداشت. بر همين اساس است که ‏سايت خبري عصر ايران با انتقاد از ناکامي تيم ايران نوشته است:‏‎ ‎‏"بررسي جدول توزيع مدال هاي‎ ‎المپيک 2008 پکن ‏تابه امروز نشان مي دهد بسياري از کشورهاي فقير جهان سوم ، در‎ ‎وضعيت بهتري نسبت به ايران قرار دارند. در اعلانات ‏رسمي رسانه‏‎ ‎اي ، عمدتاً جدول مدال ها تا رده هاي 15 يا حداکثر 20 نمايش داده مي شود که طبيعتاً‎ ‎سهم کشورهاي ‏پيشرفته صنعتي مانند چين ، آمريکا ، انگليس ،آلمان ، فرانسه ، روسيه‎ ‎و... در آن بسيار پررنگ است اما ادامه جدول ، نام ‏کشورهايي را ثبت کرده است که تا‏‎ ‎به امروز از کشور نامدار ايران جلوتر هستند و البته اميدواريم اين وضعيت خجالت آور‎ ‎در چند روز باقي مانده از اين مهم ترين رويداد ورزشي جهان ، تا حدودي بهبود‏‎ ‎يابد‎.‎‏"‏
در ادامه مطلب اين سايت آمده است:‏‎ ‎‏"اگر بخواهيم وضعيت کشورهاي جهان سوم که تاکنون نتايج بهتري از ايران‎ ‎گرفته اند ‏را بررسي کنيم ، به نام هايي چون کنيا بر مي خوريم که تا به امروز 2 طلا‏‎ ‎،‎4 ‎نقره و 2 برنز گرفته است‏‎.‎‏ جامائيکا (2طلا ‏و3نقره)، کشور منزوي و تحت تحريم هاي‎ ‎شديد بين المللي کره شمالي‎ ‎‏(2 طلا ، 1 نقره ،3 برنز)، کشور فقير اتيوپي‎ ‎‏(2طلا، 1‏‎ ‎نقره)،‎ ‎کشور کمونيستي کوبا (1طلا،6نقره ،6برنز)، زيمباوه که هم اکنون گرفتار تورم 11‏‎ ‎ميليون درصدي است ‏‏(1طلا،3نقره)،‎ ‎جمهوري آذربايجان‎ ‎‏(1طلا، 2نقره‎ ‎،‎2‎برنز)،‎ ‎ترکيه‎ ‎‏(1طلا،2نقره،1برنز)،‎ ‎اندونزي (1 طلا، ‏‏3نقره،3برنز)، مغولستان (1طلا،1نقره)، تونس (1طلا) و حتي همين بحرين کوچک که تا چندي پيش جرئي از‎ ‎خاک ايران ‏بود (1 طلا) از جمله کشورهاي جهان سومي هستند که در جدول رده بندي از‎ ‎ايران پيشي گرفته اند و البته نام هاي ديگري ‏نيز در اين فهرست وجود‎ ‎دارند‎.‎‏"‏
عصر ايران همچنين نوشته است:"به راستي آيا شرم آور نخواهد بود المپيک‎ 2008 ‎در شرايطي به پايان برسد که نام ايران، ‏پايين تر از نام کشورهايي چون مغولستان‎ ‎و کره شمالي و تونس و بحرين و بسياري ديگر از کشورهاي جهان سوم قرار ‏گيرد؟"‏
در چنين شرايطي حشمت الله فلاحت پيشه ، عضو فراکسيون ورزش مجلس با تاکيد بر اينکه "ورزش ايران در المپيک ‏تحقير شد" اعلام کرده: "حداقل پاسخ مسوولان کشور به مردم استعفا است".‏
نماينده اسلام آباد غرب با اظهار اميدواري نسبت به استعفاي مسوولان ورزشي کشور تا پيش از آغاز به کار دوباره مجلس، ‏گفته است: "در غير اين صورت مطمئناً نمايندگان نسبت به عملکرد آنان واکنش نشان خواهند داد. چرا که پيش از اين از ‏آنها خواسته بوديم به جاي ارائه شعارهاي کلي بگويند که براي چند مدال در المپيک سرمايه گذاري کرده‌‏اند و تنها به ابراز ‏اميدواري‌‏هاي صرف و معرفي تک چهره‌‏هايي چون رضازاده و ساعي که ضعف فدراسيون و سازمان تربيت بدني را با ‏توفيق‌‏هايشان مي‌‏پوشانند، نباشند‎.‎‏"‏
لبه تيز انتقادات اين نماينده مجلس متوجه علي آبادي است چرا که فلاحت پيشه با تاکيد بر اينکه تيم ورزشي ايران در اين ‏دوره از مسابقات المپيک فاقد يک مديريت تاثيرگذار بوده ، تصريح کرده است: "نبايد به سادگي از کنار اين مسائل بگذريم ‏چرا که حق مردم ما نيست شاهد قهرماني تيم‌‏هاي ديگر و حسرت پيروزي تيم‌‏هاي ايراني باشند‏‎.‎‏"‏
با اينکه انتقادات از عملکرد تيم ورزشي ايران ادامه دارد ، روز گذشته محمد علي آبادي رييس سازمان تربيت بدني، و مدير ‏انتخابي محمود احمدي نژاد که در حاشيه افتتاحيه نخستين همايش باشگاه‌هاي تهران با خبرنگاران سخن مي گفت، احتمال ‏تغيير خود را شايعه دانست و گفت: "خير من هستم و همه اينها شايعه است‎.‎‏"‏
به گزارش خبرگزاري ايسنا ، علي آبادي همچنين برخلاف برخي منابع که تاکيد دارند عملکرد ايران در المپيک "ناکام" ‏بوده، مدعي شد: "كاروان ايران در بازي‌هاي المپيك پكن ناكام نبوده است." ‏
‎‎گرانترين مدال المپيک‎‎
در حالي که تيم هاي چين ، آمريکا ، انگلستان ، روسيه ، استراليا ، آلمان ، کره و ژاپن تاکنون دهها مدال المپيک را کسب ‏کرده اند تيم 55 نفره ايران تنها توانسته يک مدال برنز کسب کند. برخي وبلاگ هاي ايراني ، مدال ايران را گرانترين مدال ‏المپيک ناميده اند، زيرا تيم ايران بيش از سي ميليارد تومان براي کسب يک مدال برنز هزينه کرده است. در مورد هزينه ‏هاي انجام شده ديروز علي آبادي گفت: "كميته‌ي ملي المپيك 20 ميليارد تومان و سازمان تربيت بدني نيز مبلغي بيش از اين ‏رقم را براي آماده سازي و اعزام 55 ورزشكار هزينه كرده است. البته هزينه‌ي اعزام مبلغ ناچيزي بود."‏
وي همچنين در پاسخ به خبرنگاران که مجموع هزينه براي ورزشکاران 30 ميليارد تومان بوده ، گفت : "بله ، شايد ‏بيشتر."‏
همين هزينه بالا و نگرفتن نتيجه مورد اعتراض بسياري است بطوريکه فلاحت پيشه به عنوان نماينده مجلس و عضو ‏فراکسيون ورزش گفته است: "اين هزينه‌‏ها به نسبت هزينه‌‏هاي دوره‌‏هاي گذشته قابل مقايسه نيست. در کشوري که با کمبود ‏اعتبارات ورزشي مواجه است، پرداخت چنين هزينه‌‏هاي زماني و ريالي در ازاي نتيجه تحقير آميزي که حاصل شد،‌‏ ‏پذيرفتي نيست‎.‎‏"‏
‎‎ادامه ناکامي ، اميد به کشتي‎‎
روز دوازدهم المپيک درحالي به پايان رسيد که سه کشتي گير ايران در رقابت با رقبا ناکام بودند. مهدي تقوي ملي پوش ‏وزن 66 کيلوگرم پس از پيروزي اول در دو ديدار بعد شکست خورد و حذف شد. همچنين در وزن 74 کيلوگرم نيز "ميثم ‏مصطفي جوکار" در در دو کشتي ابتدايي شکست خورد و حذف شد. ‏
در تکواندو رضا نادريان در نخستين گام مقابل حريف برزيلي خود شكست خورد و از دور رقابت‌ها كنار رفت‎. ‎‏ همچنين ‏سارا خوش جمال فكري نماينده تكواندو بانوان ايران نيز با يك پيروزي و يك شكست از دور رقابت‌ها كنار رفت‎. ‎‏ تنها ‏پيروزي اين روز را سجاد مرادي کسب کرد که به نيمه نهايي رقابت‌هاي دو 800 متر المپيك راه يافت اما احسان مهاجر ‏شجاعي از صعود بازماند‎. ‎
در برنامه روز سيزدهم سجاد مرادي بايد در مرحله نيمه نهايي رقابت کند و غير از او سه کشتي گير ايران در وزن هاي ‏‏84 ، 96 و 120 بر روي تشک مي روند که در اين ميان جز رضا يزداني که بخاطر همگرويي با مدعيان اصلي وزن خود ‏شانس کمتري دارد ، سعيد ابراهيمي و فردين معصومي از شانس دريافت مدال برخوردارند

گونه‌ای از سیاست، گونه‌ای از اخلاق -ایرج مصداقی

گونه‌ای از سیاست، گونه‌ای از اخلاق
ایرج مصداقی

مقدمه :
مقاله‌ی‌ من در باره انتخابات اخیر کانون نویسندگان ، تحت عنوان «سانسور زنان در انتخابات کانون نویسندگان» که در تاریخ ۲۲ تیر ماه ۸۷ منتشر شد ، اظهار نظری بود از سر احساس مسئولیت و ادای دینی نسبت به زنان میهنمان که روزهای سختی را در مبارزه برای کسب حقوق انسانی خود پشت سر می‌گذارند . آن مقاله با واکنش‌هایی، بویژه از سوی تنی چند از منتخبین انتخابات اخیر کانون نویسندگان روبرو شد.

http://www.irajmesdaghi.com/page1.php?id=179

پاسخ سه‌گانه‌ «زهرا قلهکی»، آقای ناصر زرافشان و خانم فرخنده حاجی زاده با شکل و محتوای تقریباً یکسان به مقاله من به روشنی اهمیت موضوعی را که روی آن دست گذاشتم می‌رساند. متأسفانه بنا به دلایلی قابل فهم ، نامبردگان کوشیده اند با طرح اتهاماتی واهی، تحریف مقاله و بل گرفتن از اشتباهی که در ذکر نام دو نفر کرده‌ بودم، توجه افکار عمومی را از مسیر اصلی مقاله منحرف کرده و بر اساس داده های جدید ، نتایج دلخواه خویش و صد البته عجیب و غریبی بگیرند. در نوشته حاضر به این موضوع می‌پردازم.

ناصر زرافشان و انتخابات کانون نویسندگان

رادیو برابری مصاحبه‌ای داشته است با آقای ناصر زرافشان به مناسبت انتخابات اخیر کانون نویسندگان ایران که ایشان با رأی اکثریت به دبیری آن انتخاب شدند. در بخشی از این مصاحبه آقای زرافشان بدون اشاره به نام من بیاناتی نادرست ایراد کردند که مرا ناچار به پاسخگویی می نماید .

آقای ناصر زرافشان در پاسخ به خبرنگار رادیو برابری که در پوشش دفاع از حقوق زنان از ایشان می‌پرسد:

«خود من هم علاقمندم که این موضع را بدانم؟ تعداد زنان بسیار کمه بین کاندیداها و اعضای انتخاب شده، آیا علت خاصی داره؟»

می‌گویند:

«اولاً ما انتخاب کرده‌‌ایم. ما به هیچ وجه حق نداشتیم نه کسی را تحمیل کنیم و ایشان اون چیزی که من خواندم، حتا یک بار خبر را به دقت مطالعه نکرده بود. زیرا دو سه بار تکرار کرده بود که خانم حاجی زاده به قید قرعه انتخاب شده‌اند. این حرف خنده دار است. هرگز چنین چیزی نبود. خانم حاجی‌زاده رای آوردند و انتخاب شدند قرعه‌ای هم در کار نبوده است.»

http://www.azadi-b.com/J/2008/08/post_245.html

در یک مورد حق با ایشان است و من متأسفانه با آن که سعی می‌‌کنم از این نوع اشتباهات نکنم، در خصوص اسامی خانم ها ‌فرخنده حاجی زاده و فرزانه آقایی پور ، اشتباه متنی مرتکب و نتیجه گیری نادرست کردم که بابت آن از خوانندگان عزیز و خانم حاجی زاده که اسم‌شان به اشتباه آورده شده بود، پوزش می‌خواهم. تصور من این بود که خانم حاجی زاده و آقای یوسف عزیزی بنی طرف هر دو به یک اندازه رأی آورده‌اند. بنابراین برای مشخص شدن این که چه کسی نفر چهارم و چه کسی نفر پنجم اعضای علی‌البدل است قرعه‌کشی شده است.
آقای ناصر زرافشان متوجه اشتباه من شده اند ، اما موضوع را به گونه‌ای جلوه می‌دهند که گویا من نوشته‌ام خانم حاجی زاده اساساً به قید قرعه انتخاب شده‌ اند! اگر حب و بغضی در کار نباشد ، هر خواننده ساده و صادقی با خواندن مطلب من می فهمد که واقعیت چیست و غرضی در کار نبوده است و تنها اشتباهی در خوانش روی داده است؛ اشتباهی که در اصل مطلب و انتقادی که مطرح کرده‌ام، نقشی نداشته و پرسش‌ام را پس نمی‌راند. اما از آن‌جا که سود این اشتباه متوجه‌ی آقای زرافشان می‌شود، ایشان رندانه روی آن متمرکز می‌شوند تا موضوع اصلی نوشته و انتقاد و اعتراض من یکجا نادیده گرفته شود.

من نوشته بودم که خانم حاجی‌زاده به قید قرعه نفر چهارم و آقای یوسف بنی طرف نفر پنجم شدند (چون آرای این دو نفر را به اشتباه یکسان فرض کرده‌ بودم). مطابق نوشته‌ی من، به غلط به قید قرعه یک پوئن مثبت به خانم حاجی زاده و به نفع زنان داده شده است! در حالی که واقعیت این گونه است که خانم آقایی پور به قید قرعه از عضویت علی‌البدل هیأت دبیران کانون نویسندگان محروم شده است. یعنی به قید قرعه یک پوئن مثبت از زنان سلب شده است. توجه داشته باشید عنوان مطلب من «سانسور زنان در انتخابات کانون نویسندگان است» و اتفاقاً همین موضوع می‌توانست یکی از مستندات نوشته‌‌ی من باشد.

در این رابطه من به اشتباه نوشته‌‌ام:
«وقتی زنی نمی‌تواند عضو هیأت دبیران کانون نویسندگان شود، وقتی با قرعه نفر چهارم علی‌البدل هیأت دبیران می‌شود، آیا می‌شود به دولت احمدی‌نژاد خرده گرفت که چرا زنی در میان اعضای کابینه نیست؟ »
در حالی که بایستی به درستی می‌نوشتم: وقتی حتا با قید قرعه یکی از زنان انتخاب شده از عضویت علی‌البدل کانون حذف می‌شود، آیا می‌شود به دولت احمدی‌نژاد خرده گرفت که چرا زنی در میان اعضای کابینه نیست؟

آقای ناصر زرافشان راست می‌گویند ؛ اشتباه من خنده دار است ، چرا که به ضرر محتوای نوشته‌‌‌ی خودم کار کرده‌ام.
ایشان در ادامه می‌‌گویند:‌

«اما این که عنوان شده ما در مقابل برخی تشکل‌ها و مجامع بین‌المللی چه بگوییم که تعداد زنانمان در هیئت دبیران کم است. من گمان می‌کنم. این طرز تلقی برخاسته از نگرشی است که متاسفانه تمام سرنوشت خودش را پیونده زده با قدرت های بزرگ و نیروهای بیرون از جامعه و پسند و ذوق و سلیقه آن‌ها . یعنی ویترین خودش را هم مطابق ذوق و سلیقه آن‌ها می‌خواهد آرایش بده .»

آقای ناصر زرافشان حقوقدان و مترجم هستند و ظاهراً نباید مشکلی در درک جملات ساده فارسی داشته باشند. من بعد از طرح فهرست وار چند معضل و مشکل که تماماً رو به رژیم و شرایط داخل کشور است، نوشته‌ام:

«اگر از فردا نمایندگان رژیم در نهادهای بین‌المللی برای توجیه زیرپا گذاشتن حقون زنان ایرانی به ترکیب کانون نویسندگان و داعیه‌هایش اشاره کردند، چه کسی جوابگو خواهد بود؟«

اما آقای ناصر زرافشان این بخش از نوشته‌ی من را تعمداً وارونه جلوه داده و قلب واقعیت می‌کنند. من به توطئه‌ها و دستاویز‌های رژیم اشاره کرده‌ام و نسبت به سوءاستفاده رژیم از این ترکیب در برخورد با نهاد‌های بین‌المللی هشدار داده‌ام. از سوی دیگر چنین انتخابی پیام خوبی برای زنان ایرانی که برای کسب حقوق خود مبارزه می‌‌کنند، ندارد.
از کجای این دو خط نوشته بر می‌آید که من گفته باشم: ترکیب اعضای کانون را بگونه‌ای آرایش دهید که به ذوق و سلیقه «قدرت‌های بزرگ» یا برخی «تشکل‌ها» و «مجامع بین‌المللی» خوش بیاید؟

با تجربه‌ای که دارم این احتمال را می‌دادم و می‌دهم وقتی در سطح بین‌المللی به حقوق تضییع شده زنان در ایران اشاره ‌شود، نمایندگان رژیم در گوشی خواهند گفت این‌ها مربوط به مشکلات ساختاری جامعه ایران است و به عنوان مثال به ترکیب مردانه اعضای هیأت دبیران کانون نویسندگان هم اشاره خواهند کرد. (۱)

آقای زرافشان! من کی و کجا سرنوشت خودم را «با قدرت‌های بزرگ و نیروهای بیرون از جامعه و پسند و ذوق و سلیقه‌ آن‌ها » پیوند زده‌ام؟
آیا طرح چنین اتهاماتی ربطی به موضوعی که روی آن دست گذاشتم، دارد؟
مگر نه این که در طول سال‌های گذشته سعید مرتضوی و دادستانی‌ای که او اداره‌اش می‌کند با همین استدلال‌ها و هجویات برای این و آن پاپوش دوخته‌اند؟
مگر نه این‌ که در سال‌های اولیه دهه ۶۰ جنازه اعدام شدگان را در پرچم آمریکا می‌پیچیدند؟
مگر نه این که قوه قضاییه رژیم با استفاده از همین حربه‌ها به جان فعالین سیاسی افتاده و آنها را تحت عنوان عوامل دشمن و پیش برندگان خط «انقلاب مخملی» و ... به دادگاه و زندان برده و می‌برد؟ مگر نه این که هر منتقدی را به آمریکا و شیطان بزرگ و ... وصل کرده و می کنند ؟
از کجای نوشته من این گونه بر می‌آید که گفته باشم برای پسند و ذوق قدرت‌های بزرگ و نیروهای بیرون از جامعه، ویترین خود را آرایش دهیم؟

آقای زرافشان! به نظرم تکرار گفته‌های مقامات رژیم، افتخاری را متوجه کسی نمی‌کند. اتفاقاً توجیه زعمای حوزه علمیه قم و نمایندگان مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان و متولیان رژیم برای نپذیرفتن کنوانسیون مربوط به رفع تبعیض از زنان هم دقیقاً همین است که می گویند نمیخواهند برای خوش‌آمدن غربی ها «ویترین‌شان» را تزیین ‌کنند.
در همین زمینه به آرشیو‌ها رجوع کنید ؛ اتفاقاً مقامات قضایی رژیم در مقابل خواست به حق بین‌المللی برای آزادی شما از زندان از همین منطق استفاده می‌کردند و بر پایبندی‌شان به موازین خویش پافشاری کرده و در نشریات و محافل‌شان ضمن دادن چند فحش به نهاد‌های بین‌المللی خواهان آزادی شما، تأکید می‌کردند که «ویترین‌شان» را برای خوشامد غربی ها تزیین نمی‌کنند.

آقای زرافشان ! نگذارید این تصور پیش آید که همنشینی با فرهنگ واژگان غالب در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی ، بر ادبیات گفتاری شما هم تأثیر گذاشته است !
آقای زرافشان ! به مشابهت استدلال خود با پیام فضلی‌نژاد از اعضای تاریکخانه‌ی کیهان در مورد «کاربست‌های خاورمیانه بزرگ» توجه کنید:

«از سوی دیگر، سندی به نام طرح «خاورمیانه بزرگ» در دست فعالان جامعه مدنی ایران است که تکلیف آنان را در بسیاری از حوزه‌های استراتژیک روشن کرده است. آنان برای ساختن «جامعه‌ای فرهیخته» و داشتن «حکومتی شایسته» امیدوارند تا از حمایت‌های «بنیاد اعانه ملی برای دموکراسی» (اندیشکده سازمان جاسوسی سیا) برای افزایش توان تاکتیکی خود در سازمان‌های غیردولتی بهرمند شوند. (بند اول، تبصره 3، ذیل عنوان جامعه مدنی) نقشه راه این سند به آنان تاکید می‌کند که برای آموزش‌های اساسی پیرامون این گفتمان، حضور زنان و دختران ضروری است»

آقای زرافشان! می‌پذیرم اشتباه من در رابطه با تداخل نام دو عضو کانون خنده دار می نماید ، اما بپذیرید که این اشتباه قابل اغماض به جایی ضرری نمی‌زند. در نهایت شاید لبخندی شود بر لبان خواننده‌ای عبوس. اما فرمایشات شما در مورد «نهادهای بین‌المللی» و برخی تشکل‌ها و «مجامع‌بین‌المللی» تأسفبار است. وقتی استدلال حقوقدان و مدافع حقوق بشر و دبیر کانون نویسندگان جامعه‌ای این گونه باشد، نتیجه‌اش تداوم مصیبت بار آثار حکومت خمینی و خامنه‌ای و احمدی‌نژاد می‌شود. راستش خمینی و خامنه‌ای و احمدی نژاد از کرات آسمانی نیامده‌اند. آنها و تفکرشان از همین جامعه برآمده و در پرتو استدلالهایی از همین دست ، طی طریق می‌کنند . بی خود نیست که دهن‌کجی به استانداردها، قطعنامه‌ ها و کنوانسیون‌های بین‌المللی در کشورمان ، «ارزش» تلقی شده و صبح تا شب روی آن تبلیغ می‌شود.

آقای زرافشان ! با توجه به سرشت ضد بشری رژیم هیچ بعید نیست که اعضای محترم کانون بخاطر فعالیت‌هایشان در ماه‌های آینده مورد تعقیب و آزار و اذیت قرار گیرند، آیا فکر نمی‌کنید با این استدلال‌های ناپسند و غیرمتمدنانه تیغ رژیم را - که به اندازه کافی تیز است - بُراتر می‌کنید؟ آیا فکر نمی‌کنید عوامل رژیم هم در مقابل اعتراض نهاد‌ّ‌های بین‌المللی خواهند گفت:«دستگاه قضایی ما اسلامی و مستقل است و به خاطر «ذوق» و «پسند»‌شما آن را تزیین نمی‌کنیم؟» . براستی ‌این نوع استدلال‌ به نفع چه کسی است؟

آقای زرافشان ! شما به عنوان یک حقوقدان باید بهتر از هر کس بدانید که این نهادها و مجامع‌ بین‌المللی بودند که اعلامیه‌ جهانی حقوق بشر، میثاق‌ها و کنوانسیون‌های بین‌المللی را تصویب کردند و تلاش کردند بر پایه مفاد آنها ، اغراض و امیال مستبدانه اقتدار گرایان در هر گوشه از جهان را مهار کنند. و چه اسفناک که همواره ناقضین حقوق بشر برای فرار از زیر بار مسئولیت و دور زدن میثاق های بین المللی ، به توجیهاتی مشابه شما پناه آورده‌اند. خوب نیست وقتی در پاسخ انتقاد دیگران استدلالی نداریم به این گونه توجیهات ، که قدر مسلم عناصر کوته بین رژیم بیش از همه از آن استفاده می‌برند، متوسل شویم.
باور کنید هیچ مدافع و فعال حقوق بشری در هیچ کجای جهان در مورد خواست‌های بین‌المللی مانند شما صحبت نمی‌کند.
آقای زرافشان ! در تمام دوران فعالیت سیاسی و فرهنگی ام ، هرگز نمکی از این‌ نهادها سفره مرا زینت نبخشیده است، اما شما که در چند سال گذشته لااقل نمک این نهادها را خورده‌ و به نوعی نمک گیر شده اید ، لطفاً حرمت نگاه داشته و نمکدانشان را نشکنید.
آقای ناصر زرافشان برای توجیه عدم حضور زنان در میان اعضای هیأت دبیران می‌گویند:‌

«ما توجه‌مان به اقتضائات درون جامعه است. دلیلی نمی‌بینیم که ویترینی مطابق ذوق و پسند اونجوری که تو اون نوشته آمده بود و ذوق و پسند دیگران درست کنیم. زیرا نگرشمان این است که باید بر اساس اقتضائات درونی جامعه حرکت کرد. این‌ها رأی آورده‌اند. »

لب سخن را آقای ناصر زرافشان می‌گویند و این ، تأیید انتقاد من نسبت به انتخابات کانون نویسندگان است. از نظر ایشان «باید بر اساس اقتضائات درونی جامعه حرکت کرد». بنابر نظر ایشان جامعه ما اقتضا می‌کند که زنان در هیأت دبیران کانون نویسندگان در این دوره به هر دلیل نباشند و به همین دلیل اعضای کانون به آن‌ها بر اساس مقتضیات درونی جامعه رأی نمی‌دهند.
از سوی دیگر به نوعی می خواهند وانمود کنند که شرایط سخت شده است و به همین دلیل زنان پا پیش نمی‌گذارند یا شاید بهتر آن است که میدان را به «مردان مبارز» بسپارند. این درست برخلاف واقعیت سی سال گذشته جامعه ما بوده است.
درست است که در طول این سه دهه اخیر فشار روی زنان به مراتب بیش از مردان بوده است. در زندان هم وضع به همین گونه بود ؛ فشاری که زنان تحمل می‌کردند بیش از فشاری بود که مردها متحمل می‌شدند ، اما تمام آن فشارها و سرکوبها باعث نشد که توان و پتانسیل مبازاتی آنها نادیده گرفته شده و از موضغ ضعف ، به صف عقب مبارزه رانده شوند. آن‌ها پایدار و استوار ایستاده بودند و پا پس نگذاشتند.

در دوران دهساله‌ی زندان شاهد بودم که به طور عموم مادران نسبت به پدران از پتانسیل مبارزاتی بیشتری برخوردار بودند و روحیه بالاتری در برخورد با زندانبان‌ها و مقامات دادستانی داشتند. در زمینه‌ی نقل و انتقال اخبار و اطلاعات و تماس با دیگر خانواده‌ها هم مادران نسبت به پدران نقش فعال‌تری داشتند. همین امروز هم مادران شهدا در بهشت زهرا، خاوران و دیگر گورستان‌های ایران نسبت به پدران در پیگیری وضعیت فرزاندانشان و گرامیداشت یاد و خاطره‌شان کوشاتر هستند. رژیم هم به خوبی از نقش زنان آگاه است و بیخود نیست که از «براندازی زنانه» و ... حرف می‌زند.

یک بررسی ساده نشان می‌دهد که در طول سال گذشته فشار اصلی رژیم روی چه کسانی بوده است؛ اعضای کانون نویسندگان یا اعضای کمپین یک میلیون امضاء؟ قصدم تخفیف ارج و قرب کسی نیست، بیان واقعیت‌هاست. همه‌ی ما می‌دانیم در سال گذشته دو نفر برنده جایزه‌ بین‌المللی شدند. این دو نفر عبارت بودند از آقای ناصر زرافشان و خانم پروین اردلان . آقای زرافشان اجازه یافتند که از کشور خارج شوند و جایزه‌شان را دریافت کنند ، اما خانم اردلان مدافع حقوق زنان و عضو کمپین یک میلیون امضا نه تنها اجازه خروج از کشور را نیافتند بلکه با تعقیب قضایی هم روبرو شدند. بنابر این سمت و سوی هراس رژیم مشخص است. حال باید به این سؤال پاسخ داد، چرا کانون نویسندگان نتوانسته‌ است توجه زنان را به خود جلب کند؟ چرا آن‌ها حضور در کانون را جدی نگرفته‌اند؟
آیا چنانکه آقایان تبلیغ می‌کنند - و بعضی از خانم‌ها هم تحت تأثیر آن‌ها در لفافه همان را تکرار می‌کنند - به خاطر ترس از سخت‌شدن اوضاع است؟ مسلماً خیر. همه ما می‌دانیم و تجربه‌ نشان داده است که فعالیت در کمپین یک میلیون امضا بهای بیشتری می‌طلبد تا دبیری کانون نویسندگان ، و فرد به لحاظ جسمی و روحی فشارهای بیشتری را متحمل می‌شود. چون اصولاً حساسیت رژیم نسبت به فعالیت زنان و حضور آنان در جامعه بیشتر است ؛ مگر این که بدیهیات را هم نفی کنیم و نتایج دلخواه خود را بگیریم.

در ادامه مصاحبه، مصاحبه‌گر رادیو برابری که خود را در ابتدا مسئله دار نشان داده بود، نقش خود را فراموش کرده، ذوق زده به کمک آقای ناصر زرافشان آمده و با هیجان می‌گوید:‌

«آقای زرافشان این را از یک دید دیگه هم میشه نگاه کرد. تعداد زنان شرکت کننده هم کم است. داوطلبین زنان کم است. به خاطر مسائل و مشکلات مضاعفی که بر این‌ها تو این جامعه... از این دید هم میشه طرح کرد»

آقای ناصر زرافشان ادامه مطلب را گرفته و می‌گویند:

«بله حق به جانب شماست. البته کسی که در این زمینه حرف می‌زند، باید حداقل اطلاعات را داشته باشد. کانون هیئت دبیران داره. هر پنج عضو هیئت اصلی دبیران در سطح هم هستند. به صورت جمعی و مشترک کار می‌‌کنند. فقط یک دوره رئیس انتخاب کرده و اون یک رئیس هم اون یک دوره هم یک زن بوده. خانم سیمین دانشور»

همه سخن من موضوع انتخابات کانون نویسندگان در این دوره است و حقوقدان گرامی برای محکومیت من از چهل سال پیش مثال می‌آورند و رفتار اعضای کانون نویسندگان در دوره‌‌های پیشین و بویژه اولین دوره را تشریح می‌کنند!
آقای زرافشان اگر در دادگاهی قاضی از موکل شما بپرسد چرا امروز فلان خطا را کردی، شما در مقام دفاع خواهید گفت: پدر و یا برادر موکل من چهل سال پیش یکی از نیکان محله‌شان بوده و همه‌ی اهل محل به آن گواهی می‌دهند؟!
به این ترتیب سند برائت موکل‌تان از دادگاه‌ را خواهید گرفت؟
با کدام منطق می‌شود پذیرفت چهل سال پیش وقتی رژیمی که ویژٰگی‌های خاص «زن ستیزی» این رژیم را نداشت بر سر کار بود و ضرورت‌های امروزی هم احساس نمی‌شد، بزرگان کانون نویسندگان ایران که هریک غولی در زمینه کاری خود بودند، زنی را به ریاست کانون برگزیدند و اعضای کانون نویسندگان چهل سال بعد هیچ زنی را شایسته حضور در هیأت دبیران خود ندیدند؟
آیا بزرگان آن دوره «برای پیوند زدن سرنوشت خودشان با قدرت های بزرگ و نیروهای بیرون از جامعه ویترین خودشان را مطابق ذوق و سلیقه آن‌ها آرایش دادند» و خانم سیمین دانشور را به ریاست کانون برگزیدند؟
معنی حذف و سانسور این است که قبلاً وجود داشته و حالا بنا به صلاحدید تصمیم‌گیرندگان- که در این‌جا رأی دهندگان هستند - نباید باشد.
اگر از اول زنان در هیأت دبیران کانون نبودند که از حذف و سانسور در این دوره ، که اتفاقاً با توجه به اوضاع سیاسی کشور و اوج گرفتن جنبش زنان از یک سو و سرکوب لجام گسیخته رژیم از سوی دیگر حضور‌ آنها در صف اول می بایستی مشخص‌تر می‌بود، صحبتی نمی‌کردم.
آقای ناصر زرافشان چنان از سابقه چهل ساله کانون صحبت می‌کنند که گویا خود از روز اول متولی آنجا بوده‌ اند و سند کانون پشت قباله ایشان است. در حالی که امضای ایشان حتا پای اعلامیه ۱۳۴ نویسنده در سال ۷۳ هم نیست. و از میان ۱۰ عضو هیأت دبیران و اعضای علی‌البدل منتخب کانون، تنها نام سه نفر زیر اعلامیه ۱۳۴ نویسنده است. البته اسامی امضا‌کنندگان در سایت کانون نویسندگان زیر نامه‌ی مزبور تا به امروز نیامده است.
کسانی که می‌‌خواهند این نام‌‌ها را ببینند به سایت بنیاد برومند رجوع کنند.

آقای زرافشان حقوقدان هستند و می‌دانند که انتقاد من مربوط به انتخابات این دوره از کانون است و نه دوره‌های قبلی. اما برای پیچ و تاب دادن موضوع ، به سابقه‌ی امر می‌پردازند. ایشان در ادامه می‌گویند:

«نوشته‌اند که چرا زن نمی‌تواند. کی گفته که زن نمی‌تواند عضو هیئت دبیران باشد. و چرا یک نگاهی نمی‌کنند تو همین دوره اخیر. سه دوره انتخابات داشتند و زنانی که عضو هیئت دبیران بودند. آیا حق داشتیم تحمیل کنیم. حق داشتیم سهمیه بندی کنیم. بگذاریم کنار یک تعدادی را تقسیم بکنیم و جداگانه رأی گیری کنیم؟ من نمی فهمم کدام یک از این‌ها دمکراسی است؟ »

اعضای کانون نویسندگان با انتخابی که کرده‌اند، رأی داده‌اند که در این دوره هیچ زنی نمی‌تواند عضو هیأت دبیران کانون باشد. این کار از روی اختیار صورت گرفته و نه اجبار و زور شکنجه. طبق استدلال آقای ناصر زرافشان گویا موجوداتی از کرات دیگر ‌آمده و به ترکیب اعضای هیأت دبیران کانون نویسندگان رأی داده‌‌اند و کاری از دست اعضای محترم کانون علیرغم میل‌شان و اعتقادی که به کارایی و توانایی زنان دارند، ساخته نبوده است!
نمی‌دانم چگونه می‌توان به این افراد فهماند صحبت من بر سر این است که چرا اعضای کانون نویسندگان به زنان برای دبیری و اداره‌ی کانون رأی نداده‌اند!
آیا من نوشته‌‌ام که چرا زنان را منصوب و یا «تحمیل» نکردید؟ وقتی به زنان رأی نمی‌دهید یعنی به دلایل گوناگون آن‌ها را واجد شرایط نمی‌دانید. بحث اصلی هم در همین‌جاست.
من کجا گفتم برای زنان سهمیه‌ای کنار گذاشته شود ؛ که اگر در بسیاری بخش ها هم بشود ، با توجه به محدودیت‌ها و سرکوب لجام‌گسیخته‌ای که در جامعه ایران بوده و هست هیچ ایرادی ندارد و عین صواب و عین دمکراسی است؛ مگر این که دمکراسی را از نوع «خاصی» فهمیده باشید.
آقای زرافشان ! شما هنوز معنای دمکراسی را نمی‌دانید. در دنیای مدرن برای پر کردن فاصله‌ها، ترمیم زخم‌ها و رفع تبعیض‌، از این‌کارها زیاد می‌کنند و نامش را هم دمکراسی می‌گذارند و نه تحمیل و ...اما در این جا بحث من دادن سهمیه به زنان و این نوع دمکراسی نبود.
آقای ناصر زرافشان در همان ابتدای بحث، صحبت در مورد مرا به جای دیگری هم کشانده و می‌گویند:

«کسانی که اساساً با کانون ارتباطی ندارند. خوب یک کسی که در یک جای دنیا نشسته و اگر در ایران هم بود گمان نمی کنم مثلاً ما می‌توانستیم او را به عنوان عضو کانون حتا تلقی کنیم هم آزاد است هر حرفی که دلش می‌خواهد بزند. همه حرف ها در یک سطح نیستند و همه آن‌ها پاسخگویی را ایجاد [ایجاب] نمی‌کنند».

آقای زرافشان ! نیازی نیست شما به زحمت افتاده و سر دوراهی قرار بگیرید که من را به عنوان عضو کانون نویسندگان «تلقی» بکنید یا نکنید. قبل از هرچیز من چنین تقاضایی نداشته‌ و ندارم و راضی به زحمت شما هم نیستم. متأسفم هنوز به جایی نرسیده یک تنه به جای هیأت دبیران کانون نویسندگان تصمیم می‌‌گیرید که چه کسی صلاحیت عضویت در کانون را دارد و چه کسی ندارد و این ظاهراً هنوز از نتایج سحر است !
آقای زرافشان ! آیا در علم حقوق نیامده است که اول بایستی کسی ادعایی را مطرح کند تا بعد نسبت به رد یا قبول آن نظر داده شود؟ مگر نه این که برای عضویت در جایی ابتدا متقاضی، تقاضا می‌کند و بعد آن نهاد تصمیم خود را در مورد پذیرش یا عدم پذیرش آن فرد می‌گیرد. آیا من چنین تقاضایی کرده‌ام؟ آیا من حتا ادعای نویسندگی کرده‌ام؟
در ضمن مطمئناً اگر قرار باشد صلاحیت «نویسندگی» خودم را (که البته با وجود انتشار شش جلد کتاب چنین ادعایی ندارم) به داوری کسی بگذارم، به «مترجم» دست چندمی چون شما - حتا اگر رئیس کانون نویسندگان هم که باشید- رجوع نمی‌کنم ؛ چرا که معتقدم هر کاری را بایستی به اهلش سپرد.
آقای زرافشان ! برای تشخیص صلاحیت نویسندگان به منظور عضویت در «کانون» شما می‌توانید از تجربیات «شورای نگهبان» و امتحانی که از مدعیان دارا بودن درجه «اجتهاد» برای تشخیص صلاحیت شرکت در مجلس خبرگان رهبری می‌گیرند هم استفاده کنید !
آقای زرافشان ! من در کشور مدرنی به اسم سوئد زندگی می‌کنم و چیزهای زیادی از این جامعه یاد‌ گرفته‌ام. اینجا کشور انجمن‌هاست. مثل ایران ما نیست که همه‌چیز درهم و برهم است و کلمات معنای خودشان را از دست داده‌اند. در این‌جا هرچیزی سر جای خودش است و همه چیز تعریف خاص خودش را دارد. مثلاً کانون نویسندگانش، واقعاً کانون نویسندگان است، چنانکه کانون مترجمین‌اش، کانون حقوقدانانش، کانون روزنامه‌نگارانش، کانون اقتصاددانانش، کانون پزشکانش و دیگر کانون‌هایش و همگی نیز احترام خاص خود را دارند. اینجا کسی جرزنی نمی‌کند و از این کانون به آن کانون نقب نمی‌زند.
آقای زرافشان ! البته من هم معتقدم که هر قلم به دست و مقاله نویس و یا مترجم و استاد دانشگاهی، «نویسنده» نمی‌شود . اگر قرار باشد روزی «نویسنده» بدرستی تعریف شود، مطمئناً شما نیز همچون من مشمول آن نخواهید بود. در آن روز من حریم خودم را می‌شناسم و حداکثر تلاش می‌کنم عضو کانون «زندانیان سیاسی سابق» شوم.
در خاتمه مصاحبه مزبور آقای ناصر زرافشان از خانم سیمین بهبهانی مایه گذاشته و می‌گویند:

«یک تعدادی به علت بیماری و کهولت سن و امثال این‌ها غیر فعال شدند. فی المثل خانم سیمین بهبهانی با همه همراهی و اشتیاقی که داره، واقعاً خب ما موقعیتش را درک می‌‌کنیم و کسانی ‌که وضعیت ایشان را در دو ساله اخیر می‌شناسند، می‌دانند که در چه وضعیتی است به دلیل بیماری. الان وضع جسمی و روحی ایشان بهتر شده است و تا آخر مشارکت می‌کنه و برای همه روشن بود و به هر حال حضور و ایستادگی‌اش برای ما غنیمت بود ولی این حرفش هم حرف خیلی روشنی بود که من به عنوان دبیر واقعاً نمی توانم با شرایط جسمی و روحی که دارم کمک کنم به شما. »

متأسفانه بایستی بگویم آقای ناصر زرافشان در مورد خانم سیمین بهبهانی نیز حقیقت را نمی‌گویند و بی محابا از ایشان مایه می‌گذارند. بر آنان که در داخل کشور از نزدیک دستی بر آتش دارند، دلایل عدم شرکت خانم سیمین بهبهانی در این دوره از انتخابات کانون روشن است. آقای زرافشان وقتی با خودتان تنها هستید هم «همراهی و اشتیاقی» از خانم بهبهانی برای شرکت در انتخابات کانون نویسندگان می‌بینید؟
آقای زرافشان ! شما خوب می‌دانید دلیل عدم شرکت خانم بهبهانی نه ناتوانی جسمی بود و نه مشکلات «روحی». کما این که ایشان در مجامع دیگری شرکت کرده و می‌کنند و خوشبختانه از ظرفیت‌های جسمی و روحی خوبی برخوردارند. امیدوارم آقای زرافشان مقصود خاصی از بیان ناراحتی «روحی» خانم سیمین بهبهانی نداشته باشید. تازه اگر واقعاً مشکلات جسمی مانع از به عهده‌ گرفتن وظایف دبیری کانون نویسندگان است، چگونه آقای علی‌اشرف درویشیان که سال گذشته سکته مغزی کرده و به سختی تکلم می‌‌کنند به عضویت هیأت دبیران کانون درآمده‌ اند؟ آیا اصرار به حضور ایشان در میان اعضای هیأت دبیران که از این موضع نیست که در میان دبیران کانون نویسندگان بالاخره، یک «نویسنده»، «مؤلف» و «خالق» اثر به معنای دقیق کلمه باشد؟
آقای زرافشان ! در این صورت ، آیا این من هستم که توصیه به «تزیین ویترین» می‌‌کنم یا شما که از نام و وجاهت علی اشرف درویشیان که در خانه بستری است، برای توجیه عملکرد خود استفاده می‌‌کنید؟

«زهرا خانم» قلهکی و انتخابات کانون نویسندگان ایران

زهرا قلهکی با سرقت نام زهرا آقا نبی قلهکی که در دوران شاه مقابل جوخه‌ی تیرباران ایستاد، اولین کسی بود که به نوشته‌ی من در مورد انتخابات کانون نویسندگان پاسخ داد. هسته‌‌‌ی اصلی نوشته‌ی او - که مرا به یاد «زهرا خانم» معروف در لباسی دیگر می‌اندازد - هم شبیه مصاحبه‌ی ناصر زرافشان است. این مطلب پیش از مصاحبه‌‌ی ناصر زرافشان، تحت عنوان «در پاسخ به عافیت‌طلبان» انتشار یافت. مشابهت بین مقاله و مصاحبه‌ مزبور و دیدگاه بخشی از دبیران کانون ، نشانگر یکسان بودن آبشخور آن‌هاست.
در مصاحبه با رادیو برابری، آقای ناصر زرافشان برای آن که کسر شأنشان نشود (۲) اسمی از من نمی‌آورند و در ادامه پاسخگویی به مقاله من ، در نوشته‌ ای تحت عنوان «پاسخ به عافیت طلبان» - هرچند نویسنده آن مدعی است «عافیت طلب نیست» و در مرکز میدان مبارزه ایستاده است - از نام اصلی خود استفاده نمی‌کند!
در نوشته مزبور که امضایی جعلی دارد و لاجرم مسئولیتی در بر ندارد ، حرف‌های اصلی بازتر زده شده و دق دلی‌ها بیشتر خالی شده و مقصود بهتر عیان شده است. ملاحظه کنید:

«متأسفانه درك آقاي مصداقي از مسئله‌ي حقوق زنان همانند درك جورج بوش و كاندوليزا رايس است، از نظر ايشان اگر زنان در پستي قرار گيرند مثبت است حال ديگر به محتواي قضيه كاري ندارند. خانم كاندوليزا رايس، خانم مارگارت تاچر، خانم باندرا نايكه و خانم گلدا ماير به حكم آن‌كه زن هستند از مرداني نظير كاسترو، ماندلا، گوارا و ... بهتر هستند. ايشان تنها به تابلو نگاه مي‌كنند و دكوراسيون را مي‌بينند، همان دكوراسيوني كه نظام منحط نظم نوين براي پوشاندن جنايات خود خواهان آن است و بي جهت نيست كه ايشان الگوي خود را كمپين يك ميليون امضاء قرار داده‌اند كه اگر چه بعضي از اعضاء كانون پايه گذاران آن بوده‌اند ولي در ادامه‌ي كار بعضي از اعضاي ديگر آن با مشاركت زنان شيخ و شاه و شحنه و پختن آش نذري خواهان به دست آوردن حقوق زنان شدند.
ايشان فرق هيأت رئيسه مجلس اسلامي را با هيأت دبيران كانون نويسندگان تنها در دكوراسيون آن مي‌بينند و اين‌كه يكي با تهديد و محروميت و تعقيب مواجه است و ديگري قدرت و امكانات در اختيار دارد براي ايشان تفاوتي نمي‌كند.
در سالهاي اخير نظام فاسد جهاني براي پوشاندن جنايات خود از زنان بيشتر به عنوان ساز و برگ ويترين نمايش استفاده مي‌كند تا آنان را در جرائم خود شريك كند و نهاد‌هاي بين‌المللي تلاش مي‌كنند در هيأت‌هاي نمايندگي خود حتماً زنان را به صورت ظاهري سهيم كنند تا به وسيله‌ي نمايشِ رفع تبعيض جنسي بودجه‌ي بيشتري دريافت كنند. كانون نويسندگان نه نياز به بودجه‌ي آمريكايي دارد، و نه بر مبناي خواست نهادهاي پر زرق و برق ِ بي محتوا دكوراسيون مي‌چيند. در كانون نويسندگان زنان و مردان برابرند و اين كه نويسندگان زن كمتر از مردان هستند مربوط به ساز و كار جامعه‌اي است كه عافيت طلباني مانند شما از آن ترك سفر كرده و صحنه‌ي مبارزه را ترك گفته‌اند، و لاشخوران صحنه‌ي نبرد يكه‌تاز ميدان شده و هر‌گونه آزادي‌هاي فردي و اجتماعي را سركوب مي‌كنند»
http://www.gozareshgar.com/?id=22&tt_content[tid]=7662

کافیست در مصاحبه آقای زرافشان با رادیو برابری، نگاهی به کلمات «ذوق»، «سلیقه»، «پسند»، «آرایش»، «ویترین»، «اقتضائات درونی جامعه»، «قدرت‌های بزرگ»، «نیروهای بیرون از جامعه»، «نهادهای بین‌المللی» و «پیوند زدن سرنوشت خود به...» و استدلالی که پشت آن است، بیاندازید تا به مشابهت ذاتی آنها با کلماتی چون «تابلو»، «ویترین نمایش»، «دکوراسیون چیدن»، «ساز و کار جامعه» «نهادهای پر زروق و برق بی‌محتوا»، عدم نیاز به «بودجه آمریکایی»، «درک جورج بوش» و «نظام فاسد جهانی» در مقاله زهرا قلهکی پی ببرید!
نویسنده ادعای مبارزه می‌کند و مرا «عافیت طلب» معرفی می‌کند و همزمان، زنانی را که در یک سال گذشته زیر شدیدترین فشارها بوده‌اند و کار ده‌ها نفرشان به زندان کشیده شده است و هم اکنون نیز تعدادی‌شان در صف انتظار حبس و زندان و محرومیت اجتماعی ناشی از آن هستند به مشارکت با «زنان شیخ و شاه و شحنه» متهم می‌کند.
نمی‌دانم چرا زهرا قلهکی هم وقتی می‌خواهد مثال بزند ، از ارجحیت مردان به زنان می‌گوید و از «كاسترو،(۳) ماندلا، گوارا» می‌گوید و آگاهانه ژاندارک، رزا لوگزامبورگ و زنان مبارز بزرگ میهن‌مان را سانسور می‌کند؟
طبق استدلال زهرا قلهکی، خانم‌های عضو کانون نویسندگان شبیه مارگرت تاچر، کوندلیزا رایس، گلدامایر، باندرانایکه و ... هستند و مردهای انتخاب شده کانون از جنس ماندلا و کاسترو و گوارا و گویا من از انتخاب چنان زنانی دفاع کرده‌ام.
البته نگاهی گذرا به گذشته‌ی افراد به خوبی نشان می‌ دهد که چه کسانی عافیت طلب بوده‌اند و چه کسانی نه! خوب است پرونده من و زهرا قلهکی در سی سال گذشته را در کنار هم قرار دهیم تا معلوم شود چه کسانی «عافیت طلب» بوده‌اند و صحنه مبارزه را ترک کرده‌اند؟ و چه کسانی به رژیم جمهوری اسلامی سرویس داده‌اند؟ اما برای درک این واقعیت «زهرا خانم» ابتدا باید «کشف حجاب» کنند تا روی «ماه»شان توسط داوران که بی شک مردم ایران هستند، دیده شود.
البته در مطلب مزبور فراموش می‌شود که یکی از اعضای هیأت دبیران کانون نویسندگان فریبرز رئیس داناست که همراه جلایی پور، علوی تبار )که دست در خون مبارزان دارند( و جمیله کدیور و ...«مردان و زنان شیخ» به «کنفرانس برلین» آمده بود و روابط او با علی ربیعی یکی از شقی‌ترین شکنجه‌گران وزارت اطلاعات و گرداننده «خانه‌کارگر» بر آگاهان پوشیده نیست. آقای فرج سرکوهی یکی از اعضای جمع مشورتی کانون نویسندگان ایران در مورد «مأموریت» رئیس دانا به هنگام ربوده شدنش توسط تیم‌های وزارت اطلاعات می‌گویند:
«بعدتر دانستم که به دوران زنده به گوری من در آن ۴۸ روز اقتصاددانی [فریبرز رئیس دانا] مشهور را که ادعای چپی بودن دارد و زمانی نیز در آدینه مقاله می‌نوشت و اکنون نیز خود در میان اپوزیسیون جا زده است به آلمان فرستاده بودند تا با ایرانیان خارج از کشور – بیشتر چپی‌ها- ملاقات کند و به آن‌ها بگوید که از کارزار حمایت از سرکوهی دست بردارید که این همه نقشه‌ی وزارت اطلاعات است برای گمراه کردن مبارزان. فریده [زبرجد] داستان جالبی دارد از این مبارز مأمور. در جلسه‌ایی خصوصی کسی از او پرسیده بود که ماجرای سرکوهی از بزرگترین رسوایی‌های نظام اسلامی است. کارزاری افشاکننده‌ی استبداد، سود جمهوری اسلامی در این ماجرا کجاست؟ پاسخ به آینده داده بود. زمانی که نامه‌ی ۱۴ دی ماه من منتشر شده بود همه جا گفته‌های خود انکار کرده بود. یکی از استادان زبان فرانسه‌ی مجتمع جامعه‌الصادق نیز این جا و آن‌جا حرف‌های آن اقتصاد دان مأمور را تکرار کرده بود. »
صفحه‌های ۲۲۶- ۲۲۷ داس و یاس، فرج سرکوهی، انتشارات باران.

البته فریبرز رئیس دانا یکی از دبیران فعلی کانون نویسندگان صلاح ندید که پاسخ ادعای آقای فرج سرکوهی را که خوشبختانه «موهوم» و «ناشناخته» هم نیست بدهد. چرا که بدرستی فکر می‌کرد اگر این گنداب را هم بزند ، بوی تعفن‌اش بیشتر بلند می‌شود و امکان دارد دیگرانی که گفته‌های او را شنیده‌اند لب به سخن باز کنند.
در تأیید نوشته‌ی زهرا قلهکی در مورد دلایل ترک کشور از سوی «عافیت‌طلبانی» چون من، قبلاً «مبارز از جان گذشته‌ای» چون فریبرز رئیس دانا اظهار نظر کرده بود. او در رابطه با دلایل مهاجرت از ایران در مقاله‌ی بازگشت متخصصان، جنبه‌های اقتصادی اجتماعی و سیاسی آن، در نشریه‌ی جامعه‌ سالم شماره‌ی ۲ مهر ۱۳۷۰ نوشته بود:

«از لحظه‌ی انقلاب به بعد، کارشناسان و متخصصانی که به دلایل مختلف خود را همسو و سازگار با شرایط جدید نمی‌دیدند، راحت غرب را به تلاطم وطن ترجیح دادند و به کشورهای دیگر مهاجرت کردند.
... در این میان نبود تربیت سیاسی و تعهد ملی و اجتماعی، در دل‌نازکی‌های متخصصان نقش بسیار داشت. به خصوص کارشناسانی که به برکت سیاست‌های حمایتی شاه به نان و نوایی رسیده‌ بودند و امکانات و امتیازهایی داشتند، نمی‌توانستند کارمندان و کارشناسان عادی را در پست‌های بالاتر از خود تحمل کنند. [منظور ایشان تحمل حزب‌اللهی های بی‌سواد است]
برخوردهای تعصب آمیز سبب شد تمیز آنانی که به دلایلی توجیه ناپذیر کشور را ترک کردند و آن‌هایی که صرفاً دل‌نازکی عامل رفتنشان بود، به سختی میسر می‌شود. ...
گروه دیگری رفته‌‌اند تا از امتیازهای تقریباً بادآورده خود به صورت دارایی حفاظت کنند و سرمایه و ثروتشان را در ایالات متحده به کار اندازند؛ همچنین شاهد جسور شدن مردمی نباشند که گویا قرار بوده است در برابر صاحبان امتیازهای مدرکی و علمی به زانو افتاده باشند.
جنگ ضربه‌ی دیگری بر چرخ فرار زد و بر شتاب آن افزود. این بار علت، ترس و عدم امنیت بود. ۹۴ ماه جنگ به طور مداوم، بر انگیزه‌ی خروج و یا بازنگشتن فارغ‌التحصیلان می‌افزود. در این میان، زودرنجی ها و حتا فشار همسران [بخوانید زنان کم عقل و احساساتی و...] به انگیزه‌های فرار دامن می‌زد. به خصوص آن‌ها که از مقررات جاری خیابان چنان رنجیده‌ بودند که گویی تمامی مشکل از اینجا ناشی می‌شود».
کتاب ناموزنی‌ها، فریبرز رئیس‌دانا، مرکز نشر سمر، ۱۳۷۱، صص ۱۱۶- ۱۱۷

در ضمن آقای رئیس دانا پس از مصاحبه‌ی ناصر زرافشان با سیدابراهیم نبوی که مخالفت‌های زیادی را در خارج از کشور برانگیخت مصاحبه‌ای با رادیو همبستگی سوئد انجام داد و در آن‌جا نیز فعالان خارج از کشور را عافیت طلب‌های «آبجوخور» معرفی کرد. نمی‌دانم آقای زرافشان از شنیدن چنین کلمه‌ای از زبان آقای رئیس دانا که بانگ «نوشانوش» از دهانشان نمی‌افتد، همانقدر خنده‌شان گرفت که از اشتباه من به خنده افتادند؟

مطالب بی سرو ته زهرا قلهکی در مورد من و این که «الگوي خود را كمپين يك ميليون امضاء قرار داده‌ام» و توهین‌های مستقیمی که به زنان تحت فشار و فعالین کمپین یک میلیون امضا روا می‌دارد در پاسخ به این بخش از نوشته من است که نوشته‌‌ام:

«در سال گذشته زنان کمپین یک میلیون امضاء علیرغم سرکوب رژیم، تلاش بی‌وقفه‌ای را برای احقاق حقوق خود سازمان دادند و بهای آن را به سنگینی پرداختند. ظاهراً این حقوق در کانون نویسندگان ایران هم رعایت نمی‌شود چه برسد به جامعه‌ای که بر آن ولایت فقیه، حوزه علمیه قم و دیدگاه‌های آن حاکم است. آیا غیرمنطقی است بپرسم چرا در بین هیأت دبیران مردانه کانون، جایی برای زنان نیست؟ آیا نویسنده‌ زن در ایران نیست؟
چرا کانون نویسندگان نتوانسته‌ است توجه آن‌ها را به خود جلب کند؟
چرا آن‌ها حضور در چنین کانونی را جدی نگرفته‌اند؟»

منطق حکم می‌کند وقتی در مورد «همسران» آن گونه صحبت می‌شود ، به زنانی که «از مقررات جاری خیابان» به ستوه آمده و کمپین یک میلیون امضا را راه انداخته ‌اند، توهین شود ؛ وگرنه یک جای کار می‌لنگد.
نگاهی گذرا به سخنرانی پیام فضلی نژاد یکی از اعضای «تاریکخانه‌» کیهان در جمع دانشجویان خوزستان تحت عنوان «زنان فمینیست، طرح خاورمیانه بزرگ و انقلاب مخملی» و دعوت از دانشجویان حزب‌اللهی برای تاختن به زنان به خوبی نشانگر آن است که دو دیدگاه از دو زاویه مختلف چگونه در یک جا به هم می‌رسند.
http://www.fazlinejad.ir/NoteDetail.aspx?ID=34

پیام فضلی نژاد در مورد زنان کمپین یک میلیون امضا می‌گوید:‌

«ایالات متحده بیشتر توان اقتصادی و سیاسی خود را برای انقلاب مخملی در ایران، خرج پروژه موسوم به «جنبش زنان» می‌کند. آن ها دنبال پیشبرد یک جنگ براندازی زنانه هستند که تصویر جغرافیای آن دشوار نیست. کامبیز محمودی (مدیر بهایی تلویزیون فارسی صدای آمریکا) بخش مهمی از 20 میلیون دلار بودجه دولتی این تلویزیون را به برنامه ای روزانه با نام «زن امروز» اختصاص داده که بلندگوی تبلیغاتی فمینیست های ایرانی است. این برنامه که یک ساعت در روز پخش می شود، به عنوان رسانه رسمی دولت آمریکا، «کمپین یک میلیون امضاء» را به عنوان موثرترین نیروی براندازی جمهوری اسلامی ایران تبلیغ می کند. «

پیام فضلی نژاد همچنین برای گستردن سایه ترس و تردید بر سر فعالان زن، آن‌ها را به داشتن ارتباط با مجاهدین و فدایی‌ها و گروه‌های «تروریستی» متهم کرده و می‌نویسد:

«حمایت های معنوی و مادی سازمان تروریستی مجاهدین خلق (منافقین) و سازمان تروریستی فدائیان خلق از فعالان فمینیست ایرانی این شائبه را تقویت می کرد که کمپین یک میلیون امضاء که اکنون نهادی برای تجمیع نیروی براندازی زنانه محسوب می گردد، حامی رویکردهای تروریستی نیز باشد. در مهرماه 1386، دو تن از فعالان این کمپین به اتهام همکاری با گروهک های تروریستی در کردستان دستگیر شدند. روند رسیدگی به اتهامات این دو عضو کمپین نشان داد که پروژه آمریکایی کمپین در ایران چندان هم مسالمت آمیز نیست و در بخش های مهمی رویکردهای تروریستی را دنبال می کند».

چنانچه ملاحظه می‌کنید رژیم از هر حربه‌ای برای بیرون کردن زنان از صحنه اجتماعی تلاش می‌کند و همه‌ی حرف من این است که می‌بایستی در نقطه مقابل از هیچ تلاشی برای به صحنه آوردن زنان دریغ نکرد.

فرخنده حاجی زاده و انتخابات کانون نویسندگان

می‌گویند تا سه نشه بازی نشه. خانم حاجی‌زاده پاسخ آقایان زرافشان و زهرا قلهکی را کافی ندانسته خود پس از گذشت یک ماه، زحمت نگارش نوشته‌ای را که نکته‌ی جدیدی نسبت به دو مطلب قبلی ندارد، متحمل شده و ترتیب انتشار آن در سایت‌های گویا نیوز و اخبار روز را که مطلب من در آن‌جا چاپ نشده بود، می‌دهد.
http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=16577

خانم حاجی‌زاده علاوه بر تأکید بر نخواندن درست خبر توسط من، نکته‌ی دیگری را نیز اضافه می‌کند که حاکی از کم اطلاعی ایشان از اساسنامه کانون نویسندگان است. ایشان می‌نویسند:

«و اما نکته آخر اين که فرخنده حاجی‌زاده به قيد قرعه انتخاب نشده است! قرعه‌کشی در مورد نفر پنجم، ميان خانم فرزانه آقايی‌پور و آقای يوسف عزيزی بنی‌طرف صورت گرفت و آقای بنی‌طرف به قيد قرعه برگزيده شد. ای کاش کمی در خواندن خبر دقت می‌کرديد. گرچه حتی با يک حساب بسيار ساده‌ی سرانگشتی هم می‌شد فهميد که هرگاه در انتخاب پنج نفر، دو نفر به تساوی آرا برسند طبعا نفر چهارم نيست که به قيد قرعه انتخاب می‌شود. »

خانم حاجی‌زاده ! چنانچه در بالا هم توضیح دادم در قسمت اول حق با شما و آقای زرافشان و زهرا قلهکی است ، اما شما با آن که خود عضو علی‌البدل کانون نویسندگان هستید در مورد بخش دوم نوشته‌تان دقت لازم را نکرده‌اید. «ای کاش» می‌کردید. چنانچه آرای دو نفر از اعضای علی‌البدل کانون نویسندگان یکسان باشد که من آرای شما و آقای بنی طرف را به اشتباه اینچنین فرض کرده بودم، آنگاه برای مشخص کردن نفر چهارم و پنجم طبق اساسنامه کانون باید فکری شود؛ چرا که ماده ۲۳ اساسنامه کانون نویسندگان می‌گوید:

«ماده‌يِ 23- جانشينيِ دبيران
اگر دبيري فوت كند، يا استعفا دهد، يا مسلوب‌الشرايط شود، يا برابرِ ماده‌يِ 22 عزل شود، از دبيرانِ جانشين به‌ترتيبِ تقدمِ آرايِ كسب‌شده جايِ او را خواهد گرفت.»

برخلاف تصور شما هرگاه در انتخاب پنج نفر، دو نفر به تساوی آرا برسند حساب سرانگشتی نمی‌‌توان کرد، طبق اساسنامه تکلیف تقدم افراد بایستی مشخص شود؛ چرا که در صورت عزل یا فوت یا استعفای یکی از اعضا،جانشین به ترتیب تقدم آرای کسب شده جای او را خواهد گرفت. بر اساس شیوه اتخاذ شده از سوی کانون، قرعه کشی تقدم افراد را مشخص می‌کند. آیا تا کنون متوجه این مطلب نشده بودید؟
بگذریم، خانم حاجی زاده ! اشتباه یکی از ویژگی‌های انسانی است و من این حق را برای خودم محفوظ می‌دارم ؛ چنانچه شما نیز به عنوان عضو کانون نویسندگان، در مطلع نوشته‌تان خطاب به من، شعر زیبای حافظ را اشتباه نوشته‌ و آن را به کلی از معنا تهی کرده‌اید. من کمی با حافظ آشنا هستم. برخلاف تصور شما در نظر او «صومعه داران ره کاری نمی‌گیرند»، آن‌ها «پی کاری» می‌گیرند. ره کاری گرفتن به کلی بی‌معنی است.
خانم حاجی زاده ! شما متأسفانه مطلب من را به دقت نخوانده‌اید. متأسفم که بایستی این‌گونه تصور کنم که تحت تأثیر القائات نادرست و غیرمنصفانه آقای زرافشان بوده‌اید. یا در جمعی شرکت داشته‌اید که از تبلیغات ویژه ایشان برخوردار بوده‌اند. من در نوشته‌ام هیچ کجا از «تزئین ویترین» سخنی به میان نیاورده‌ام. یک بار دیگر به آن رجوع کنید . خودتان خواهید دید. این اتهامی است که آقای زرافشان در مصاحبه با رادیو برابری در نروژ به من زده است.
البته بعید می‌دانم با توجه به این که نوشته‌اید «سال‌هاست به دليل کمبودِ وقت ناشی از شرايط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جامعه و به خاطر امکان انتخاب فضاهای متعدد فرهنگی، ‌هنری، نه‌تنها دل به خواندن هر نوشته‌ای نمی‌دهم...» ، فرصت گوش دادن به این رادیو را داشته باشید. تازه اگر هم گوش داده باشید ، فرقی نمی‌کند ؛ تکرار اتهامات نادرست و ناروای آقای زرافشان است. آیا عجیب نیست شما از «تزیین ویترین» آن‌هم به صورت نقل «قول» از سوی من صحبت می‌کنید؟ شما نوشته‌اید:

«به باور من بخش عمده‌ی اعضای کانون نويسندگان ايران فراجنسيتی می‌انديشند و نيازی نمی‌بينند برای بالا بردن آماری از آن دست که شما اشاره‌ می‌کنيد، با تحميل و اصرار و زور و زر، کفه‌ی ترازو را هم‌وزن کنند يا برای تکميل ژست‌شان (و به قول شما تزيين ويترين خود) بر وزن کفه‌ی مونث بيافزايند.»

خانم حاجی زاده ! برای شما به عنوان یک نویسنده زن، خوب نیست در پاسخ من که در دفاع از «جنبش زنان» و حضور زنان در هیأت دبیران کانون نویسندگان مطلب نوشته‌ام از عبارت افزودن بر «وزن کفه‌ی مؤنث» استفاده کنید. این نوع ادبیات زیبنده شما نیست. اگر مخالفان جنبش زنان و یا کسانی که دارای دیدگاه مردسالارانه هستند از این نوع ادبیات استفاده کنند، اشکالی ندارد ؛ از شما بعید است.
متأسفم باید بگویم شما در همین اولین قدم از روی دست آقای زرافشان نگاه کرده‌اید. من هیچ‌کجا نگفته‌ام که برای تکمیل ژست‌ کانون و «تزیین ویترین خود بر وزن کفه‌ی مؤنث بیافزاید» . این افترایی است که آقای ناصر زرافشان به من نسبت می‌دهند و شما بدون تحقیق می‌پذیرید. کجای نوشته‌ی من چنین چیزی آمده که شما از من نقل «قول» می‌کنید؟ تأکیدم دقیقاً روی عبارت «تزیین ویترین» است.
شما که به دقت مطلب من را خوانده‌اید آیا ندیده‌اید که به صراحت نوشته‌ام :

«کانونی که نمی‌تواند در میان خود زنی را به عضویت هیأت دبیران انتخاب کند، به عنوان یک جریان روشنفکری چه دردی را می‌ تواند از جامعه خمینی گزیده ایران دوا کند؟»

در تنهایی کلاهتان را قاضی کنید، من صحبت از «تزیین ویترین» کرده‌ام یا به صراحت از درمان کردن دردهای یک جامعه‌ی «خمینی گزیده» که یکی از مشخصه‌های آن محرومیت زنان از تصدی بسیاری مشاغل است و مسئولیت های «یک جریان روشنفکری» سخن رانده ام ؟
خانم حاجی زاده ! برای انتخاب زنان و یا رعایت حقوق آنان در نهادی چون «کانون نویسندگان»، نیازی به «تحميل و اصرار و زور و زر» چنان که نوشته‌اید نیست.
تنها کافیست آقایان شرکت کننده در انتخابات که به دلیل حضور یک رژیم ضد زن، اکثریت بالا را تشکیل می‌دهند به خود غره نشوند و حضور زنان را جدی و ضروری تلقی کنند. آیا تصور شما بر این است در جاهای دیگر دنیا و در مجامعی که زنان حضور چشمگیر دارند، از «تحمیل و اصرار و زور و زر» استفاده می‌کنند؟ چرا از نوشته‌ی من چنین برداشتی کردید؟
خانم حاجی زاده ! اتهامی که آقای ناصر زرافشان به شیوه‌ی سعید مرتضوی در مورد «تزیین ویترین» و پیوند زدن سرنوشتم به نیروهای خارجی می‌زنند، بر می‌گردد به مقاله‌ی قبلی من در مورد مصاحبه‌ ایشان و موارد نادرستی که مطرح کرده بودند، چنانچه مایل بودید «نوشته‌های موهوم» را بخوانید، می‌توانید در این آدرس پیدا کنید:

http://www.irajmesdaghi.com/page1.php?id=145

آقای زرافشان به خارج از کشور تشریف آورده بودند و در مصاحبه با سید ابراهیم نبوی، از اپوزیسیون و فعالان حقوق بشر دعوت می‌کردند که چشم بر جنایات رژیم ببندند ؛ چرا که طبق ارزیابی ایشان حیات ایران در خطر است و دشمنی با آمریکا و غرب بر دشمنی با رژیم جمهوری اسلامی و خامنه‌ای و احمدی‌نژاد و ... اولویت دارد. من به نوبه‌ی خودم با چنین ارزیابی‌ای مخالف هستم و آن را به نفع رژیم و جانیان حاکم بر کشورمان می‌‌دانم و از هیچ کوششی برای افشای آن دریغ نمی‌کنم.

خانم حاجی زاده ! به ترکیب اعضای هیأت دبیران کانون نویسندگان در کشورهای مختلف نگاه کنید، ترکیب اعضای کدام کشورها یکدست مرد است و در کدام کشورها و کدام محفل‌ها، زنان از چنین ترکیب‌هایی دفاع می‌کنند و به توجیه شرایط می‌پردازند؟
خانم حاجی زاده ! شما هم از همان اتهام ناروای آقای زرافشان استفاده کرده و خطاب به من نوشته‌اید:

«منتظر نمانیم تا لقمه‌ی همه مسایل هنری، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و غیره را اروپا و آمریکا برای ما بگیرند و ما آن را بی‌ چون و چرا قورت دهیم.»

فرمایشات شما در این مورد هم چیزی اضافه بر اتهامات ناروای آقای زرافشان و نوشته‌ی «زهرا قلهکی» ندارد. هرگاه در مجامع بین‌آلمللی موفقیتی نصیب نویسندگان و هنرمندان ایرانی از جمله خود شما که جایزه «انجمن قلم آمریکا» را دریافت کردید، می‌شود، اعضای «تاریکخانه» کیهان از همین ادبیات استفاده می‌کنند که گویا غربی‌ها «لقمه‌‌ی» ... برای ما می‌چینند.
این نوع ادبیات برازنده حسین شریعتمداری و تیم اوست، نه شما. هسته‌ی اصلی بحث مبارزه با «تهاجم فرهنگی» مبارزه با چنین «لقمه‌»گیری‌هایی بود که عاقبت منجر به قتل بیرحمانه نویسندگان و روشنفکران ایرانی و از جمله برادر و برادرزاده خردسال شما شد.
خانم حاجی زاده ! هنگامی که احمدی‌نژاد و خامنه‌ای و ... از صبح تا شام بر چنین طبلی می‌کوبند خوب نیست شما هم همراه آنان شوید. باور کنید آنها به تنهایی هم قادر به رساندن این پیام به گوش همه‌ی ایرانیان در وطن و دور از وطن هستند. اگر تکرار این حرف‌ها به منظور کم کردن حساسیت دستگاه‌های امنیتی و سرکوب رژیم نسبت به کانون نویسندگان و خاطر جمع کردن آنان از این موضوع است که به دنبال «قورت دادن» «لقمه‌»‌های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و ... اروپا و آمریکا نیستید - هرچند بی‌تأثیر است- برایم قابل فهم است ؛ اما مسئله این است که مبادا واقعاً به چنین مسائلی اعتقاد داشته باشید.
خانم حاجی زاده ! چرا این‌چنین به خشم آمده‌اید؟ من خواهان حضور زنان در هیأت دبیران کانون شدم ؛ ربط آن به «لقمه» گیری اروپا و آمریکا برای ما چیست؟ آیا اگر آن‌ها هم روزی خواهان چنین چیزی شدند، شما برعکس عمل می‌کنید که مبادا «لقمه» آنان را قورت دهید؟
قطعاً می‌دانید و لازم به تذکر نیست که تقریباً اکثریت قریب به اتفاق مفاخر ادبی، هنری، اجتماعی و حتا سیاسی دنیا از همین اروپا و آمریکا برخاسته‌اند. آنها گناهی ندارند که ما مردم و روشنفکرانمان تحت تأثیر اشتباه هولناک امثال مرحوم آل احمد، شریعتی و «غرب ستیزی‌»‌های کوته بینانه به «خویشتن» خویش رجوع کرده و عاقبت به نکبت خمینی و جمهوری اسلامی دچار شدیم.
لازم به تکرار نیست همین «کانون» و «انتخاباتی» که از آن صحبت می‌‌کنید «لقمه‌» های غرب هستند. و تمام آثار مدرنیته از مدرسه و دانشگاه گرفته تا دولت و ارتش و سینما و تأتر و گالری و کانون و همچنین حقوق سیاسی و اجتماعی و ... همگی لقمه‌ی همین اروپایی‌ها و آمریکایی‌‌ها هستند.

خانم حاجی زاده ! شما در نوشته‌تان هم به «حضور چشمگیر زنان نویسنده و فعال در همه‌ی عرصه‌های فرهنگی دوران اخیر» اشاره کرده‌اید و هم بر «حضور کمرنگ زنان در انتخابات کانون نویسندگان ایران» تأکید کرده‌‌اید. دلیل آن هرچه که باشد ترس از شرایط نیست . در سطور بالا بطلان این استدلال را توضیح دادم. این سؤالی بود که من از اعضای محترم کانون نویسندگان کردم و پاسخش را متأسفانه در مطالب «سه‌ گانه» گرفتم.
شما نیز به این مسئله اشاره‌ کرده‌اید که «در انتخابات ۱٣ اسفند ۱٣۷۷، می‌توانستید نام سه زن را در هیئت پنج‌نفره‌ی دبیران ببینید»!‌
خانم حاجی زاده ! آیا من حضور زنان در هیئت دبیران سال ۱۳۷۷ را نفی کرده بودم؟ در کجای نوشته‌ی من چنین چیزی آمده و یا از کجای آن چنین برداشتی می‌شود. من در مورد این دوره از انتخابات صحبت می‌کنم.
خانم حاجی زاده ! شما از من سؤال کرده‌اید فرق بین «انتخابات» و «انتصابات» را می‌فهمم؟ و ادامه داده‌اید:‌

«حضور کمرنگ زنان در انتخابات کانون نويسندگان ايران نه به خواست اعضای کانون بلکه ناشی از شرايط بغرنج و نابرابری است که زنان را گرفتار ستم و درد مضاعف کرده و از بين بردن اين نابرابری گرچه ميل قلبی اعضای کانون نويسندگان ايران است اما نه در لحظه ميسر است و نه به طور مستقيم در حوزه‌ی اختيار آن‌ها. »

بله ، فرق بین انتخابات و انتصابات را می‌دانم. اگر نمی‌دانستم هم ، با توضیحات شما یاد گرفتم ! «شرایط بغرنج و نابرابر» زنان را هم درک می‌کنم. اما سؤال من این است چگونه این «شرایط بغرنج و نابرابر» مانع از حضور زنان به قول شما «در همه عرصه‌های فرهنگی دوران اخیر» نمی‌شود اما بهانه‌ای می‌شود که به عضویت هیأت دبیران کانون در نیایند ؟!
لطفاً شما صریح و روشن پاسخ دهید: آیا اعضای کانون نویسندگان در «لحظه‌»‌ی رأی دادن برایشان «میسر» نبود به شما و خانم فرزانه آقایی پور و احتمالاً خانم منیژه نجم عراقی که از قضا کاندیدا هم بودید، رأی دهند که عضو هیأت دبیران شوید؟ آیا رأی دادن به شما در «حوزه‌ی اختیار مستقیم» اکثریت اعضای محترم کانون نویسندگان نبود؟
خانم حاجی زاده ! تصدیق می‌کنید وسیله‌ای نیست که با آن «میل قلبی» کسی را اندازه گرفت اما می‌توان عملکرد افراد را محک زد و اندازه گرفت؟ از قدیم گفته‌اند «دو صد گفته چون نیم کردار نیست». متأسفانه باید بگویم تجربه به من می‌گوید در اموری که اجباری بالای سر آدمی نیست، «میل قلبی» را در عملکرد افراد ببینم.
لطفاً وظیفه توجیه و تفسیر رأی ندادن به زنان و انتخاب آن‌ها به دبیری کانون نویسندگان در این دوره را شما به دوش نگیرید. بگذارید آقایان خود به توجیه آن بپردازند. ملاحظه می‌کنید برخی آقایان آنقدر پرداختن به این موضوع «بغرنج » برایشان مهم است که تحت عنوان مستعار هم مطلب می‌‌نویسند.

خانم حاجی زاده ! من شما را «زینت‌المجالس» معرفی نکردم. من نوشتم:
«در چنین شرایطی اگر من به جای خانم فرخنده حاجی زاده بودم حتماً استعفا می‌دادم تا مبادا زینت‌المجالس آقایان شوم».

من به نگاه بعضی آقایان اشاره کردم و تلقی‌شان از حضور تک نمود زنان در بسیاری محافل و نقش‌های حاشیه‌ای که به عهده‌شان گذاشته می‌شود. مقصود من زیر سؤال بردن شما نبود.
توصیه‌ی نابجای «هم‌دهاتی‌های» شما به والدین‌تان مبنی بر بیرون کشیدن «دخترک معصوم» که شما باشید از «چنگال ۳۲ پسر دبستانی» و محرومیت از تحصیل بعدی که خوشبختانه جامه عمل نبوشید، دارای سرشتی متفاوت از پیشنهاد من است.
باور کنید برای همان کلمه «صومعه‌داران» و بسیاری کلمات دیگر که شما در نوشته‌تان به کار برده‌اید می‌توان با استفاده از فن پلیمیک خیلی چیزها گفت که مسلماً ربطی به منظور شما نداشته است. استفاده از این شیوه‌ها پسندیده نیست ؛ حتا برای از میدان به در کردن دشمن.
خانم حاجی زاده! فکر نمی‌کنم شما از منظور من در مورد استفاده از عبارت اختصاص پست منشگیری به زنان از «ازل» بی‌خبر باشید. شما بخوبی می‌دانید در نوشته‌ی من، این کلمه جنبه‌ی کنایه‌ آمیز دارد و نه تاریخی. وگرنه بعید است کسی تصور کند قبل از به وجود آمدن کائنات و موجودات زنده هم پست منشی‌گری به زنان اختصاص داشته است! مثال شما هم دقیقاً نشانگر فهم شما از نوشته‌ی من است. با این همه متأسفانه به پلیمیک روی آورده و با ردیف کردن اسامی افرادی چون بیهقی و ... اهمیت پست منشی‌گری در ادوار گذشته را به یاد من می‌آورید و این که از «ازل» پست منشی‌گری برای خانم‌ها نبوده است. آیا نمی‌دانید در دورانی که شما از آن مثال زدید اساساً خانم‌ها به جز در حرمسرا در جای دیگری حضور نداشتند؟ آیا تصدیق می‌کنید در مورد کلمه‌ی «ازل» که من به کار بردم و شما به خوبی منظور من را متوجه شدید سفسطه می‌کنید؟ آیا منظورتان این است که زنان با مبارزاتشان این پست مهم را از چنگ مردان در آورده‌اند؟ قبول بفرمایید با آوردن این اسامی هم نمی‌شود نقش حاشیه‌ای زنان در این دوره از انتخابات کانون نویسندگان را منکر شد.

ارجاع پست منشی کانون به خانم منیژه نجم عراقی متعاقب حذف زنان از دبیری کانون نویسندگان، با رأی مردان عضو کانون صورت گرفته است. اشاره به این که در سنوات قبل مردان منشی کانون بوده‌اند و هیاهو بر سر آن واقعیت را لاپوشانی نمی‌کند. چرا به این موضوع نمی‌پردازید که بر خلاف ادوار گذشته در این انتخابات زنان از دبیری کانون حذف شده‌اند؟ حرف من این است که بر اساس رأی اعضا، امکان دبیری و شرکت در تصمیم‌گیری از زنان گرفته‌ شده و پست منشی‌گری به آنان داده شده است، آیا اشتباه می‌گویم؟

آیا باعث تعجب نیست شما مرا که از حقوق زنان حتا به شکل صوری، حتا با بهانه، حتا با ... دفاع کرده‌ام به داشتن تفکر مردسالارانه (که حتماً رسوبات آن را دارم) و... متهم می‌کنید اما در همان موقع بخش عمده اعضای محترم کانون نویسندگان را که به هیچ زنی از جمله شما برای عضویت در هیأت دبیران کانون اعتنایی نکرده‌اند، فارغ از دیدگاه مردسالارانه و دارای نگاه فراجنسیتی معرفی می‌کنید!؟ من نمی دانم چرا این نگاه فرا جنسیتی به هنگام رأی دادن به طرف مردها جلب شده و نه زنان.
شما در انگیزه‌‌ی من از نوشتن مطلبم که همانا دفاع از حقوق زنان بود هم تشکیک کرده‌ و نوشته‌اید: «ای کاش زاويه باورپذيرتری برای نقد کانون نويسندگان ايران يا انتخابات اخير آن انتخاب می‌کرديد» . بهتر بود شما چنین جمله‌ای نمی‌نوشتید. بالاخره شما زن هستید و من به طور شکلی هم که شده از حقوق زنان دفاع کرده‌ام هر چند به شما جفا کرده باشم.
خانم حاجی زاده ! جهت اطلاعتان بایستی بگویم در جدید‌ترین کتابم «دوزخ روی زمین» به تشریح و توضیح وضعیت زنان زندانی در «واحد مسکونی»، «قبر» و «قیامت» یعنی بدترین شکنجه‌گاه‌های قزلحصار پرداخته‌ام. دلیل‌ این کار هم دفاع از شأن و مقام و منزلت زن ایرانی در میدان مبارزه با یک رژیم قرون‌وسطایی و شناساندن ماهیت ایدئولوژیک زن ستیزی رژیم بود. متأسفم که وقت و حوصله‌ی شما و امکانی که برای «انتخاب فضاهای متعدد فرهنگی، ‌هنری» دارید به شما اجازه نمی‌دهد، «دل به خواندن» چنین «نوشته‌های موهومی» بدهید. اگر خوانده بودید و یا حتا موضوع آن را شنیده‌ بودید، تحت تأثیر تحریکات دیگران، در انگیزه و نیت من برای دفاع از حقوق زنان میهنم شک نمی‌کردید و راجع به آن نظر نمی‌دادید.
راستش شما از تجربه‌ی خود به عنوان تنها دختر مدرسه‌ی روستایتان و داستان‌های پیش آمده گفته‌اید. اجازه دهید من نیز از تجربه‌ی خود به عنوان یک زندانی سیاسی زندان‌های خمینی بگویم و حساسیت‌ام را گوشزد کنم . در آن‌جا زنانی را به چشم می‌دیدم که بیش از من شکنجه می‌شدند و بیش از من مقاومت می‌کردند و خسته نمی‌شدند و جا نمی‌زدند . خاطره‌ی آن‌ها همیشه با من است. ارادت و علاقه‌‌ام به ‌آن‌ها باعث می‌شود که نسبت به نادیده گرفته شدن خواهرانشان در انتخابات کانون نویسندگان این دوره حساس باشم. اگر پشت در اتاق شکنجه نشسته بودید و مقاومت‌شان را دیده بودید، حساسیتم برایتان باورپذیرتر می‌شد و به انکار موضوع نمی‌پرداختید

خانم حاجی زاده ! من چیزی برای پرده پوشی ندارم. من موافق نظر شاملو هستم که مخالف تشکیل کانون نویسندگان در نظام ولایت فقیه بود و به دوستانی که پیگیر آن در دوره‌ی خاتمی بودند نیز هشدار داد و در مصاحبه با رادیو دولتی پژواک سوئد نیز صراحتاً‌ بر آن تأکید کرد. چرا که معتقدم علیرغم بهایی که پرداخته می‌شود بهره‌اش را رژیم در صحنه‌ی بین‌المللی می‌برد ، ولی امکان فعالیت در جهت منافع نویسندگان و یا مبارزه با سانسور و دفاع از آزادی بیان را نمی‌دهد. اگر بدهد ، فلسفه‌ی وجودی‌اش زیر سؤال می‌رود. دغدغه‌ی من هرز رفتن نیروهاست. البته حق اشتباه را برای خودم محفوظ می‌دارم.
با وجود این به هنگام نگارش مطلبم تنها سوء استفاده‌ای را که رژیم از این ترکیب «مردانه» در شرایط کنونی می‌برد مد نظر داشتم. امیدوارم بطلان نظر من هرچه زودتر مشخص شود و به اندازه سر سوزنی هم که شده شما در کارتان موفق شوید. اما: «که من نمی‌شنوم بوی خیر از این اوضاع» .


ایرج مصداقی

۳۰ مرداد ۱۳۸۷

Irajmesdaghi@yahoo.com

www.irajmesdaghi.com
پانویس:
۱- برای مثال در کمیسیون‌ استانداردهای سازمان جهانی کار و به ویژه هنگام مطرح شدن موارد نقض حقوق زنان در کنوانسیون ۱۱۱ که به رفع تبعیض در محیط کار مربوط است، نمایندگان رژیم از این موارد زیاد استفاده می‌کنند. وقتی به میزان پایین اشتغال زنان اشاره می‌‌شود، وقتی به عدم حضور یک زن در کابینه و هیئت رئیسه مجلس اشاره می‌شود، وقتی به عدم حضور زنان در پست‌های کلیدی اشاره می‌‌شود، وقتی به ناتوانی زنان به لحاظ قانونی برای تصدی پست ریاست جمهوری و قضاوت اشاره می‌شود، توجیه رژیم این است که وضعیت زنان در ایران در مقایسه با کشورهای عربی بهتر است و سپس به مشکلات زنان در ایران اشاره می‌کند و در چنین جاهایی است که به این نکته اشاره می‌کند مثلاً به خاطر مشکلاتی که در جامعه وجود دارد، و ما در صدد رفع و رجوع آن هستیم حتا در هیأت دبیران کانون نویسندگان ایران نیز که در برگیرنده نویسندگان و روشنفکران ایرانی است هیچ زنی وجود ندارد.

۲- بزرگان هیچ‌گاه از زیردستی‌‌ها نام نمی‌برند. این رویه ناشی از خلق و خوی این دسته از افراد است.
شاه وقتی می‌خواست در مصاحبه با مطبوعات در مورد زنده یاد شکرالله پاکنژاد حرفی بزند، موقعیت‌اش اجازه نمی‌داد، نام او را بیاورد و با ایما و اشاره مقصودش را رساند .
خامنه‌ای نیز وقتی می‌خواست در مورد آیت‌الله منتظری و عبدالله نوری و ... حرف بزند، شأنش به عنوان ولی فقیه اجازه نمی‌داد نام آن‌ها را بیاورد بلکه با ایما و اشاره مقصودش را ‌می رساند.

۳- نکته قابل توجه این که چند ماه قبل پس از ناتوانی جسمی کاسترو و کناره‌گیری‌اش از قدرت، تحولی بزرگ در کوبا انجام گرفت و استفاده از تلفن دستی آزاد شد! امیدوارم میزان اعتقاد زهرا قلهکی به آزادی بیان و اندیشه مانند چهره‌ی ایده‌الشان «کاسترو» نباشد.
از سایت پژواک ایران