پرونده زهرا (دکترزهرا بنی یعقوب که اورا دراداره منکرات همدان کشتند ) در تهران

پرونده زهرا در تهران
خواسته خانواده پزشك مقتول تامين مي شود؟ - چهارشنبه 8 اسفند 1386 [2008.02.27]
البرز محمودي
با نظر رييس قوه‌ي قضاييه، موضوع انتقال پرونده زهرا بني‌يعقوب، پزشك مقتول در بازداشتگاه امر به معروف همدان در ‏ديوان عالي كشور بررسي مي شود تا در صورت نظر مساعد اين شورا، پرونده جهت بررسي به دادگستري استان تهران ‏سپرده شود. موضوعي كه از چندي پيش از سوي وكلا و اولياي دم "زهرا" مطالبه شده و "رحيم" برادر او هم بر آن تاكيد ‏كرده بود: "ما خدمت چند بزرگوار رفتيم وخواهش کرديم که حداقل پرونده به تهران بيايد. چون کاملا احساس ‏مي کنيم که ‏درپرونده اعمال نفوذ مي کنند. خواهش کرديم، نامه نوشتيم...چون درهمدان دستمان به هيچ جايي نمي رسد. کاملا مي دانيم ‏که پرونده آنجا به نتيجه اي نمي ‏رسد.‏"‏
غير از خانواده و وكلاي پرونده، "مجمع نمايندگان ادوار مجلس" هم ديگر تشكلي بود كه در نامه‌اي به آيت‌الله هاشمي ‏شاهرودي ‏خواستار پيگيري موضوع مرگ مشكوك اين دكتر جوان در زندان شد. در بخشي از نامه اين مجمع كه بيش از ‏‏400 تن از ‏نمايندگان دوره‌هاي پيشين مجلس پس از انقلاب اسلامي عضو آن هستند خواسته شده بود براي "جلوگيري از ‏اعمال نفوذ متهمان پرونده" رسيدگي به اين پرونده در تهران دنبال شود. ‏
همچنين روزنامه اعتماد روز سه شنبه نوشت که مقام هاي قوه قضائيه پس از نزديک به پنج ماه با درخواست نبش قبر ‏زهرا بني يعقوب موافقت کرده اند. شيرين عبادي، وکيل مدافع خانواده زهرا بني يعقوب به اين روزنامه گفته بود که به ‏همراه سه وکيل ديگر از محل بازداشت خانم بني يعقوب بازديد کرده که اين بازديد ادعاي خانواده زهرا بني يعقوب را که ‏مي گويند وي به علت خودکشي نمرده، تائيد مي کند. ‏
‎‎يك روز جمعه‎‎
ماجرا از يك روز جمعه آغاز شد. جمعه بيستم مهرماه كه زهرا بني يعقوب به همراه نامزدش در يكي از پارك هاي همدان ‏توسط ماموران امر به معروفبه علت "جرم مشهود" دستگير شد. به گفته پدر زهرا "فردي که دخترم را دستگير کرده بود، ‏يک بناي کم سواد است.. و عصرها به صورت نيمه وقت با ستاد امر به معروف همکاري مي کرده؛ آيا او در حدي هست ‏که يک دکتر را بازداشت کند؟"‏
زهرابه علت تعطيلي دادگاه در جمعه و شنبه (عيد فطر)، 48 ساعت در بازداشتگاه مركز امر به معروف سپاه همدان حبس ‏مي شد. در حالي که بر اساس قانون ‏‎]‎قانون مراکز امر به معروف و نهي از منکر‏‎[‎فرد دستگير شده را تنها مي توان تا ‏حداکثر 24 ساعت در بازداشت نگه داشت. ‏
پدر اين خانم دکتر (روز بعد از دستگيري) از جريان مطلع مي شود و تا به همدان برسد كار از كار گذشته است. مأموران ‏بازداشتگاه اعلام مي کنند که "زهرا خود را در راهروي ‏طبقه دوم بازداشتگاه با استفاده از پارچه پلاکارد تبليغاتي حلق آويز ‏کرده و جان باخته است.‏ " پزشک قانوني نيز مرگ وي را "‏‎فشار بر عناصر حياتي گردن توسط جسم رشته‏‎ ‎مانند و قابل ‏انعطاف و عوارض ناشي از آن" دانست و زمان مرگ را حدود ساعت نه شنبه شب (بيست و يکم مهر) اعلام کرد. ‏به دنبال اعلام خبر مرگ اين پزشک جوان، خانواده وي به دليل وجود ابهامات بسيار در اين پرونده و اظهارات ضد و ‏‏نقيض، با تنظيم شکايتي خواستار پيگيري موضوع از طريق مراجع قضايي شدند. ‏
پدر زهرا در گفت و گو با روزنامه اعتماد در اين مورد گفت: "به من گفته اند دخترم با پارچه خودش را حلق آويز کرده ‏است و زماني که پرسيدم وسايل ‏خودکشي چطور در آن مکان وجود دارد به من گفتند آنجا پر از صندلي و پارچه هاي ‏تبليغاتي است. به هر حال من موضوع ‏را از طريق مراجع قضايي پيگيري مي کنم".‏
در همين ارتباط، برادر زهرا نيز خاطرنشان كرد: "خواهرم پس از پايان تحصيلاتش تصميم گرفت در منطقه يي محروم به ‏طبابت ‏بپردازد و از آنجا که پدرم آزاده است زهرا نيازي به گذراندن طرح نداشت و به صورت داوطلبانه مدت 7 ماه در ‏روستايي ‏در 200 کيلومتري رزن و روستاي ديگري در 140 کيلومتري همدان به معالجه بيماران مي پرداخت. خواهرم به ‏هيچ وجه مشکل خانوادگي نداشت و به لحاظ روحي نيز وضعيت اش کاملاً عادي بود. من چند ‏ساعت قبل از حادثه سه بار با ‏او تلفني صحبت کردم و حتي نيم ساعت قبل از حادثه با هم حرف زديم و در آخرين تماس به ‏وي گفتم پدرمان در راه همدان ‏است و به زودي به آنجا مي رسد و مشکل را حل مي کند. زهرا هنگام صحبت با من کاملاً ‏طبيعي بود و به نظر نمي رسيد ‏مشکل روحي خاصي داشته باشد و نمي دانم چطور دقايقي بعد جان باخت. به هر حال طبق ‏نظريه پزشکي قانوني ما ‏خواستار پيگيري قضايي موضوع هستيم". ‏
‎‎پيگيري ويژه‎‎
ار آنجايي كه پدر زهرا بني‌يعقوب از كاركنان اداري سپاه است، اين امر باعث شد فرماندهان سپاه ‏نسبت به موضوع مرگ ‏مشكوك دختر همكارشان در زندان حساسيت نشان دهند. در همين حال يک خبر غيررسمي حاكي از اين است كه تعدادي از ‏فرماندهان سپاه نيز هفته گذشته با علي‌اكبر ‏ناطق نوري، رئيس دفتر بازرسي ويژه رهبري ديدار كردند و از او خواستند در ‏اين باره وارد عمل شود، و ‏ناطق نوري هم به آنها قول پيگيري داده است.‏
سايت اميرکبير نوشته در اين ديدار تعدادي از خانواده هاي سپاهيان خطاب به ناطق نوري گفته‌اند: "وقتي با يک ‏فرد مذهبي ‏و خانواده او چنين رفتاري مي شود به گونه اي که اين خانواده بر اين باورند كه در اين نظام قضايي ‏امکان پاسخ گويي ‏مناسب به آنها وجود ندارد و برخورد مسوولان ستاد امر به معروف و بسيج با آنها بسيار بد ‏بوده، پس آنچه که در باره رفتار ‏ناشايست پليس و بسيجيان و ضايطين قضايي با مردم گفته مي شود صحت دارد. ‏خانواده اين دختر به برخي از سپاهيان و ‏خانواده هايشان گفته‌اند که هرگز تصور نمي‌کردند در نظامي که همه چيز ‏خود را براي آن هزينه کرده اند چنين برخوردي ‏با آنها شود."‏
پس از اين ديدار بود كه سخنگوي قوه قضاييه در پنجم دي ماه در پاسخ به سوال خبرنگاري در مورد مرگ زهرا‏‎ ‎بني‌يعقوب ‏در بازداشتگاه همدان اظهار داشت:"براساس شكايتي كه اولياي دم وي مطرح‎ ‎كرده‌اند، متهمان سه نفر بودند كه برايشان ‏قرار وثيقه صادر شده و پرونده در‎ ‎دادسراست."‏
‎‎درخواست انتقال پرونده‎‎
با اين حال وكلا و خانواده پزشك مقتول چندان از وضع رسيدگي به پرونده در همدان راضي نبودند. رحيم بني يعقوب برادر ‏زهرا در اين مورد گفته است: "ما خدمت چند بزرگوار رفتيم وخواهش کرديم که حداقل پرونده به تهران بيايد. چون کاملا ‏احساس ‏مي کنيم که درپرونده اعمال نفوذ مي کنند. خواهش کرديم، نامه نوشتيم که پرونده درتهران شايد درجوي مناسب ‏تر ‏بررسي شود. چون درهمدان دستمان به هيچ جايي نمي رسد. کاملا مي دانيم که پرونده آنجا به نتيجه اي نمي ‏رسد.‏"‏
وي با اشاره به "نقش و نفوذ" رييس ستاد امر به معروف و نهي از منكر يادآور مي شود:" ببينيد رييس ستاد امربه معروف ‏ونهي ازمنکر همدان آدم قوي اي است وهنوز هم سرکارش است. آدمي که قدرتش ‏زياد است و احتمالا ارتباطات زيادي هم ‏دارد. يعني او واقعا نمي تواند کاري کند که موارد ابهام پرونده برطرف ‏شود؟ خيلي ساده مي تواند اين کار را انجام بدهد."‏
‎‎قتل هاي مشابه‎‎
زهرا اولين قرباني در بازداشتگاه هاي جمهوري اسلامي نيست چنانكه پيش از او، زهراي ديگري (كاظمي) به جرم آنچه ‏عكسبرداري از زندان اوين بيان شد، در بازداشتگاه به طرزي "مشكوك" كشته شد كه عليرغم گذشت بيش از پنج سال، ‏هنوز مقصران آن حادثه معلوم نشدند. ‏
غير از اين، آبان سال گذشته نيز "توحيد غفارزاده" دانشجوي دانشگاه آزاد شاهرود توسط يک بسيجي به جرم همراه بودن با ‏نامزدش به ‏ضرب چاقو کشته شد. ‏با اين حال تاکنون هويت ضارب اعلام نشده و مقامات قضائي در خصوص نتيجه اين ‏پرونده هيچ پاسخي نداده اند؛ در ‏عوض تعدادي از دانشجوياني که در انتشار اين خبر نقش داشتند به انحاي گوناگون مورد ‏آزار قرار گرفته اند. ‏
همچنين بزرگترين پرونده قضائي بسيجيان در اقدام به قتل به "بهانه نهي از منکر" به قتل هاي محفلي کرمان شهرت يافته ‏که در آن ‏گروهي از اعضاي پايگاه علي اصغر مولاي کرمان تعدادي زن و مرد را در طي چند سال ربودند و به قتل ‏رساندند. ‏با اين حال کليه متهمان بسيجي اين پرونده پس از بارها صدور حکم اعدام و نقض آن در حال حاضر آزاد هستند. ‏حتي سايت هاي محلي در همدان نسبت به قتل هاي اينچنيني در سال گذشته خبرهايي دارند. به گزارش خبرنامه بوعلي، ‌"اين ‏بار اولي نيست که شهر همدان شاهد چنين حادثه اي مي شود" دوم مهر 85 نيز يك مرد چهل و سه ساله در استان همدان، ‏‏يك پسر و دختر جوان را به خاطر همراه نداشتن مجوز محرميت و به بهانه امر به معروف و نهى از منكر بازداشت كرد و ‏‏در جريان انتقال آنها به يك پاسگاه، با شليك گلوله پسر ۲۵ ساله به نام حسن اهل همدان را به قتل رساند و نامزد ۱۹ ساله او ‏‏به نام افسانه را به شدت مجروح كرد. ‏ماموران انتظامى همدان تأييد كردند كه هنگام شناسايى متهم به قتل وقتى "تصاويرى ‏كه مأموران آگاهى از فرد مظنون و ‏خودرو وى تهيه كرده بودند پس از ارائه به افسانه، وى را دچار ترس و اضطراب ‏شديد كرد، به طورى كه وى به مأموران ‏اطمينان داد كه تصاوير متعلق به ضارب وى و قاتل نامزدش است". ‏پليس همدان ‏در نهايت اعلام كرد كه قاتل مردى ۴۳ ساله است كه در روستاى كهنوش از توابع خرمدره معدن گرانيت دارد ‏اما تاكنون ‏هويت او را فاش نكرده اند و تنها اعلام شده كه نام او "ن" است. ‏
كميسيون زنان تحكيم وحدت هم در بيان وقايع كرماشاه در تير ماه جاري گزارش داد: "دانشگاه کرمانشاه طي دو سال اخير ‏يکي از خبرسازترين دانشگاهها در خصوص آزار جنسي با سواستفاده از قدرت بوده است. اخباري که از اين دانشگاه به ‏گوش مي رسد عموما غير رسمي و حاصل مصاحبه هاي تلفني با دانشجويان اين دانشگاه است که با خبرنگاران تماس گرفته ‏و اخبار و گاه شايعات را گزارش مي دهند. خبرنگاران محلي از ممنوعيت تهيه و انتشار گزارش در خصوص اين حوادث ‏در نشريات خود خبر مي دهند و اينکه مسئولان اين نشريات حاضر به درگير شدن با مسئولان دانشگاه کرمانشاه نيستند".‏براساس اعلام اين سايت، آخرين خبر، خبر مرگ "مهسا ن"، دختر دانشجويي بود که از يک سال پيش شايعه تجاوز يکي از ‏اساتيد بنام دانشگاه به وي بر سر زبانها بود و پس از مرگ با طناب دارنيز بحث بر سر اينکه آيا وي اقدام به خودکشي کرده ‏يا به قتل رسيده در گرفت.مهسا پدر نداشت و با 5 برادر و مادر خود در کرمانشاه زندگي مي کرد. يکي از دوستان مهسا که ‏تا ساعت 5 روز حادثه با وي در آزمايشگاه دانشگاه مشغول کار بوده نسبت به اقدام به خودکشي وي ابراز ترديد مي کند و ‏مي گويد تا زماني که با هم بودند هيچ ناراحتي و حالت غيرعادي در او نديده بود.‏
اين سايت همچنين در خرداد گذشته نيز از ملاير "خودکشي دختر دانشجو به دليل حکم تعليق و اتهام رابطه نامشروع" را ‏گزارش داده بود.براساس اعلام اين سايت، روز سه شنبه 22 خرداد اين دانشجو در اثر خودکشي با قرص به بيمارستان امام ‏حسين شهرستان ملاير منتقل شده و تحت درمان قرار گرفته است. اين دانشجو چندي قبلي به اتهام رابطه نامشروع به يک ‏ترم محروميت از تحصيل بدون احتساب سنوات محکوم شده بود.‏

حکم اعدام براي سه فعال کرد

حکم اعدام براي سه فعال کرد
بعد از ماه ها زندان و شکنجه - سه شنبه 7 اسفند 1386 [2008.02.26]
‏ژينو مکري
دادگاهي در تهران، سه فعال کرد به نامهاي"فرزاد کمانگر"، "علي حيدريان" و‏‎ ‎‏"فرهاد وکيلي" را به اتهام "اقدام عليه ‏امنيت ملي" و "محاربه‌" به اعدام محکوم کرد.‏
صبح روز دوشنبه- ديروز- قاضي شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران، فرزاد کمانگر، علي حيدريان و فرهاد وکيلي سه ‏شهروند کرد را که از 17 ماه پيش در زندان بسر مي بردند به اتهام "اقدام عليه امنيت ملي" از طريق "برنامه ريزي ‏جهت بمب گذاري" محارب دانست و براي هر سه حکم اعدام صادر کرد.علاوه بر اين حکم، علي حيدريان و فرهاد ‏وکيلي به اتهام‏‎ ‎‏"جعل شناسنامه" هم به 10 سال زندان هم محکوم شدند.‏
فرزاد کمانگر، معلم آموزش و پرورش شهرستان کامياران و عضو هيئت مديره انجمن صنفي معلمان آن شهر بوده و با ‏برخي تشکلهاي مدني کردستان همکاري داشته است. گفته مي شود فرهاد وکيلي معاون جهاد سازندگي سنندج بوده و ‏علي حيدريان هم عضو يک حزب مخالف جمهوري اسلامي بوده است.نيروهاي امنيتي 17 ماه پيش هر سه را در ‏تهران دستگير کردند و سپس بعد از بازجويهاي فراوان و طولاني در بازداشتگاههاي امنيتي شهرهاي سنندج، کرمانشاه ‏و تهران، هر سه به زندان رجايي شهر کرج منتقل شدند.‏
سازمانهاي حقوق بشري پيشتر خبر داده بودند که نيروهاي امنيتي، فرزاد کمانگر را به شدت شکنجه داده اند تا اقرار ‏کند به همراه دو تن ديگر قصد بمبگذاري در يکي از شهرهاي ايران را داشته اند اما به گفته خانواده اين زنداني، او اين ‏اتهامات راهمواره رد کرده است.‏
در همين ارتباط فرزاد کمانگر چند ماه پيش رنجنامه اي از زندان رجايي شهر کرج نوشت و در آن به شرح شکنجه ‏هايي پرداخت که در بازداشتگاههاي امنيتي شهرهاي سنندج، کرمانشاه و اوين در مورد وي اعمال شده بود تا "به ‏جرمش اعتراف کند".‏
فرزاد کمانگر در رنجنامه اش مي گويد:‏‎ ‎‏"اينجانب فرزاد کمانگر معروف به سيامند معلم آموزش وپرورش شهرستان ‏کامياران با ۱۲ سال سابقه تدريس که يکسال قبل از دستگيري در هنرستان کارودانش مشغول به تدريس بودم و عضو ‏هيئت مديره انجمن صنفي معلمان شهرستان کامياران شاخه کردستان بودم و تا زمان فعاليت اين انجمن و قبل از اعلام ‏ممنوعيت فعاليتهاي آن مسئول روابط عمومي اين انجمن بودم. همچنين عضو شوراي نويسندگان ماهنامه فرهنگي - ‏آموزشي رويان (نشريه آموزش و پرورش کامياران) بودم که بعدها بوسيله حراست آموزش و پرورش اين نشريه نيز ‏تعطيل شد‎. ‎مدتي نيز عضو هيئت مديره انجمن زيست محيطي کامياران (ئاسک) بوده ام و از سال ۱۳۸۴ نيز با آغاز ‏فعاليت سازمان حقوق بشر به عضويت خبرنگاران اين سازمان درآمدم. در مرداد ۱۳۸۵ براي پيگيري مسئله درمان ‏بيماري برادرم که از فعالين سياسي کردستان مي باشد به تهران آمدم و دستگير شدم. در همان روز به مکان نامعلومي ‏انتقال داده شدم‎. ‎‏ مرا به زيرزميني بدون هواکش، تنگ و تاريک بردند، سلولها خالي بود نه زيرانداز نه پتو و نه هيچ ‏شي ديگري آنجا نبود. آنجا بسيار تاريک بود. بعد مرا به اتاق ديگري بردند. هنگامي که مشخصات مرا مي نوشتند از ‏قوميتم مي پرسيدند و تا مي گفتم ‏‎"‎کرد‎"‎‏ هستم بوسيله شلاق شلنگ مانندي تمام بدنم را شلاق ميزدند. به خاطر مذهب نيز ‏مورد فحاشي، توهين و کتک کاري قرار ميدادند. بخاطر موسيقي کردي که روي گوشي موبايلم بود تا مي توانستند ‏شلاقم مي زدند. دست هايم را مي بستند و روي صندلي مي نشاندند و به جاهاي حساس بدنم … فشار وارد مي کردند و ‏لباسهايم را از تنم به طور کامل خارج مي کردند و با تهديد به تجاوز جنسي با چوب و باتوم آزارم مي دادند".‏
وي در بخش ديگري از رنجنامه اش مي نويسد: "در ۵ شهريور ماه ۱۳۸۵ بعلت شکنجه هاي بسيار ناچاراً مرا نزد ‏پزشک بردند که در طبقه اول و در مجاورت اتاق هاي بازجويي قرارداشت که پزشک آثار کبودي و شکنجه و شلاق ‏زدن ها را ثبت کرد که آثار آن در کمر، گردن، سر، پشت، ران، پاها کاملاً مشهود بود. مدت دوماه شهريور و مهرماه ‏در سلول انفرادي شماره ۴۳ بودم. که چون شدت شکنجه ها واذيت و آزار خارج از تصور و بسيار زياد بود مجبور ‏شدم ۳۳ روز اعتصاب غذانمايم و هنگامي که خانواده ام را تهديد و احضار مي کردند براي رهايي از شکنجه و ‏اعتراض به اذيت و فشار بر خانواده ام خودم را از پله هاي طبقه ي اول پرت کردم تا خودکشي نمايم. مدت نزديک به ‏يکماه نيز در سلول انفرادي کوچک و بدبويي در انتهاي طبقه اول (۱۱۳) حبس بودم که در اين مدت اجازه ي ملاقات و ‏تلفن با خانواده را نداشتم. در مدت ۳ ماه انفرادي اجازه هواخوري را هم نداشتم و سپس به سلول چند نفره شماره ۱۰ ‏‏(راهرو) منتقل شدم و ۲ ماه نيز در آنجا بودم. اجازه ملاقات با وکيل يا خانواده را نيز نداشتم. در اواسط ديماه از ۲۰۹ ‏تهران به بازداشتگاه اطلاعات کرمانشاه واقع در ميدان نفت انتقال داده شدم در حاليکه نه اتهامي داشتم و نه تفهيم اتهام ‏شدم. بازداشتگاهي تنگ و تاريک که هرگونه جنايتي در آن مي شد".‏
‏ ‏

مقاومت ايران مركز فرماندهي، مديريت ساخت و محل مركزي تحقيقات اتمي و پروژه مخفي ساخت كلاهك اتمي رژيم آخوندي را فاش كرد

مقاومت ايران امروز طي يك كنفرانس بزرگ مطبوعاتي و راديو تلويزيوني در بروكسل مركز فرماندهي، مديريت ساخت و محل مركزي تحقيقات اتمي و همچنين پروژه مخفي ساخت كلاهك اتمي رژيم آخوندي را باارائه نقشه هاي هوايي و كروكيهاي مختلف و اسامي دست اندركاران آن فاش كرد.

محمد محدثين مسئول كميسيون خارجه شوراي ملي مقاومت در كنفرانس مطبوعاتي و راديو تلويزيوني بروكسل اعلام كرد: رژيم آخوندي از آوريل سال2007 پروژه هاي اتمي خود را وارد مرحله جديدي كرده و براي اولين بار يك مركز فرماندهي و مديريت واحد براي تكميل پروژه ساخت بمب اتمي به نام حوزه توسعه كاربرد فن آوريهاي پيشرفته در محل سايت لويزان2بنام سايت مژده تأسيس كرده است.

عليرضا جعفرزاده نيز در كنفرانس مطبوعاتي بروكسل جزييات جديدي از پروژه ساخت كلاهك هسته يي را فاش كرد و گفت: پروژه ساخت كلاهك هسته يي رژيم در تهران در منطقه اي به نام خُجير مستقر است. اين منطقه 120كيلومتر مربع وسعت دارد و براساس اطلاعات ما, « عليرضا نوري » اسم رمزي است كه رژيم ا يران براي پروژه توليد كلاهك هاي هسته يي استفاده مي كند.

مقاومت ايران از آژانس بين المللي انرژي اتمي و مدير كل آن خواست بلافاصله بازرسان خود را به اين مراكزي كه مقاومت ايران امروز افشا كرد اعزام كنند و كساني را كه در اين پروژه ها هستند مورد مصاحبه قرار بدهند.

مقاومت ايران امروز طي يك كنفرانس بزرگ مطبوعاتي و راديو تلويزيوني در بروكسل مركز فرماندهي، مديريت ساخت و محل مركزي تحقيقات اتمي و همچنين پروژه ساخت كلاهك اتمي رژيم آخوندي را باارائه نقشه هاي هوايي و كروكيهاي مختلف فاش كرد.
در اين كنفرانس مطبوعاتي محمد محدثين مسئول كميسيون خارجه شوراي ملي مقامت ايران و عليرضا جعفرزاده جزييات كامل فعاليتهاي مخفي اتمي رژيم آخوندي را در اختيار خبرنگاران قرار دادند.
مسئول كميسيون خارجه شوراي ملي مقاومت گفت:
اطلاعاتي كه دراختيار داريم نشان مي دهد كه رژيم آخوندي هيچ كدام از سه بخش ضروري براي بمب اتمي را نه تنها متوقف نكرده است بلكه هر سه مورد را تشديد كرده است.
امروز مايلم از آژانس بين المللي انرژي اتمي و دبيركل آن آقاي محمدالبرادعي بخواهم بلافاصله بازرسان خود را به اين مراكزي كه ما امروز افشا مي كنيم اعزام كنند و كساني را كه در اين پروژه ها هستند مورد مصاحبه قرار بدهند.
محمد محدثين گفت: رژيم آخوندي از آوريل سال2007 پروژه هاي اتمي خود را وارد مرحله جديدي كرده و براي اولين بار يك مركز فرماندهي و مديريت واحد براي تكميل پروژه ساخت بمب اتمي به نام حوزه توسعه كاربرد فن آوريهاي پيشرفته تأسيس كرده است. اين مركز فرماندهي كه در همان محل سايت لويزان 2 تشكيل شده و تكامل يافته و گسترش يافته, مركزي است كه از سال2004 در آنجا وجود دارد. اين مركز فرماندهي, يك ارگان مستقل در وزارت دفاع است و معاونتها و زيرمجموعه هاي مستقل دارد. اين مركز كه به سايت مژده معروف است, تحت رياست مهندس محسن فخري زادة مهابادي مي باشد. محسن فخري زاده, 47ساله است و متخصص مهندسي هسته يي و از اعضاي سپاه پاسداران است. او به طور مستقيم به وزير دفاع, مصطفي محمد نجار وصل است.
محمد محدثين پس از نشان دادن تصاوير ماهواره يي اين سايت گفت:
محل اين سايت از شرق به اتوبان امام علي, از غرب به بخش شمالي خيابان مژده و به اتوبان بابايي وصل مي شود. اين سايت با يك پل به دانشگاه مالك اشتر وصل مي شود.
دانشگاه مالك اشتر در تهران به صورت يك دانشگاه اداره نمي شود, بلكه مركزي براي توسعه سلاح هاي هسته اي است و كارهاي سايت مژده را انجام مي دهد. 12 ماموريت بعهده اين سايت است...
محمد محدثين جزييات كامل اين 12مأموريت را تشريح كرد.

عليرضا جعفرزاده نيز به تشريح نقش سپاه پاسداران در پروژه مخفي اتمي آخوندها پرداخت و جزييات جديدي درباره ساخت كلاهك هسته يي ارائه داد.
وي گفت: بنابراطلاعات موثق دريافتي كه از داخل خود رژيم به دست آورديم, اين رژيم يك برنامه فعال توليد كلاهك اتمي دارد. اين پروژه در تهران در منطقه اي به نام خُجير مستقر است كه در منطقه وسيعي در جنوب شرقي تهران مي باشد و وسعت منطقه عمومي آن حدود 120 كيلومتر است. يعني عرض آن 6كيلومتر و طول تقريبي آن 20كيلومتر است.
براساس افشاگري مقاومت ايران « عليرضا نوري » اسم رمزي است كه رژيم ا يران براي پروژه توليد كلاهك هاي هسته يي استفاده مي كند.
جعفرزاده جزيياتي نيز از مركز مخفي همت و تونلهايي كه به اين مركز و همچنين محل ساخت كلاهكهاي هسته يي متصل مي شود ارائه داد. وي براساس تصاوير ماهواره يي به 12تونل اشاره كرد. جعفرزاده همچنين تدابير امنيتي مختلف براي مخفي نگه داشتن اين مراكز را تشريح نمود. در ادامه اين كنفرانس مطبوعاتي خبرنگاران سؤالات خود را مطرح كردند كه به آنها پاسخ داده شد.

ساعتي پيش از افشاگري بزرگ مقاومت ايران در بارة مراكز فعال تسليحات هسته يي رژيم آخوندي، پاسدار احمدي نژاد، رئيس جمهور ارتجاع طي سخناني هرگونه عقب نشيني از اين فعاليتهاي هسته يي را مردود دانست و بر ادامة آن اصرار ورزيد.
گماشتة ولي فقيه ارتجاع در حالي توسط همان كساني كه كارگزاران رژيم در محل جمع كرده بودند، مورداعتراض قرار گرفته بود، براي پوشاندن وحشت آخوندها از تصويب قريب الوقوع سومين قطعنامة تحريمها به تهديد و شانتاژ روي آورد و گفت:

موضوع هسته يي, و اون ماجراي پر سر و صدايي كه قدرتهاي بزرگ به دروغ برپا كردند تا اراده ملت ايران را بشكنند, به پايان رسيده است... مسئله از نظر ما حل شده است اما بدانيد اگر بخواهيد بازي جديدي درست كنيد اين ور بزنيد اونور بزنيد, با همين ملت ايران مواجهيد...

پاسدار احمدي نژاد بر ادامة مسيرِ رويارويي با جامعه بين المللي اصرار ورزيد و گفت:

ملت ايران, انرژي هسته يي را حق مسلم و قطعي و تمام شده خودش مي داند هيچ تحميلي را هيج مقررات زائد و ظالمانه اي را نمي پذيرد و تا آخر شعار ملت ما درباره حق مسلم هسته يي يك شعار بيشتر نخواهد بود.
01 اسفند 86

» صفحه براي چاپ

Copyright © 2004 - 2006 | w w w . h a m b a s t e g i m e l i . c o m | All rights reserved.

يران، دومين کشور جهان از حيث تعداد وبلاگ!

توجه : این مطلب تنها جنبه خبری دارد و از لحاظ اهمیت وبلاگ نویسی درایران درج شده است ( محتوای مطلب درمورد خاتمی و اصلاحات چی ها مورد نظر نبوده است( هرچند که توجه به چگونگی بهره گیری مقامات رژیم از اینترنت و وابزارهای مدرن ارتباطی قابل توجه بیشتر بخصوص برای نیروهای اپوزیسیون است !) )

نگاه فايننشيال تايمز به وبلاگ نويسان ايراني - چهارشنبه 1 اسفند 1386 [2008.02.20]

‏maliabtahi.jpg

‏آنا فايفيلد

وبلاگ نويسي براي محمد علي ابطحي، راه گريزي است از همه محروميت هاي مربوط به غيرخودي بودن. ‏هر روز هزاران نفر از ايراني هايي که ذهنيت اصلاح طلبي دارند به وب سايت او سري مي زنند. اين يکي ‏از منابعي است که آنها براي پيگيري اخبار فعل و انفعالات سياسي در اختيار دارند.‏

آقاي ابطحي در جديدترين نوشته وب سايت خود مي گويد: "هر کجا که مي رويم، همه مشغول صحبت از ‏تعداد نامزدهاي رد صلاحيت شده هستند." او با اشاره به رد صلاحيت فله اي اصلاح طلب ها، از اميدها ‏درباره انتخابات مجلس در ماه آينده مي گويد: "از زمان آغاز به کار دولت جديد، کنار گذاشتن مديران طيف ‏هاي مختلف يک اصل بوده است." اين روحاني 48 ساله، عمامه سياهي به سر دارد که نسب او را به حضرت ‏محمد مي رساند. ‏

اين اصلاح طلب ايراني که دوره 8 ساله درخشان سياسي را در زمان محمد خاتمي پشت سر گذاشته، حالا مي ‏بيند حدود 2000 نامزد انتخاباتي آنها از شرکت در انتخابات 14 مارس مجلس بازمانده اند. هرچند هنوز 500 ‏نفر از آنها باقيمانده اند، اما تعداد کثير رد صلاحيت شده ها نشان از عزم مقامات کشور در دور نگهداشتن آنها ‏از صحنه قدرت حکايت دارد. ‏

چيزي که هرگز در رسانه هاي سنتي ايران به چشم نمي خورد، شک و دودلي مخالفان براي شرکت يا ‏انصراف، راي دادن يا کنار کشيدن است که تنها در اينترنت قابل پيگيري است. آقاي ابطحي، که پيشتر رييس ‏دفتر خاتمي بود، در دفترش در تهران به فايننشيال تايمز مي گويد: "اصلاح طلب ها از نداشتن رسانه هاي ‏جمعي براي پوشش دادن وقايع سياسي در تنگنا هستند، به همين دليل وبلاگ ها از اهميت بيشتري برخوردار ‏شده اند."‏

در واقع تمام انواع وبلاگ در ايران رونق دارد. اصلاح طلب ها، تندروها، روحانيون، مهندسان و حتي ‏رييس جمهور ايران- محمود احمدي نژاد- هم عقايد و افکارشان را در اينترنت درج مي کنند. هرچند رييس ‏جمهور پوپوليست ايران وبلاگ خود را فقط يک بار در هر 1 يا 2 ماه به روز مي کند، اما او اخيراً گفته اين ‏به معني عقب نشيني از قولش نيست. او هر هفته 15 دقيقه را صرف نوشتن براي وبلاگش مي کند. ‏

او اخيراً در وبلاگش نوشته: "در واقع، من وقت بيشتري را صرف وبلاگ کرده ام. استقبال و برخورد گرم ‏بازديدکنندگان فراتر از حد انتظار بوده است. بنابراين من مي بايست براي چگونگي صرف کردن زمان مورد ‏نظر براي وبلاگم تصميم گيري مي کردم. آيا بايد نکات جديدي را بيان مي کردم يا اينکه به بازديدکنندگاني که ‏با لطف و بزرگي، عقايد و افکارشان را با من به بحث گذاشته اند پاسخ مي دادم و به خواندن پيام هاي ‏بيشماري که دريافت مي کنم بپردازم؟"‏

رو آوردن به وبلاگ نويسي را مي توان معلول عوامل مختلفي دانست. ايران جامعه جواني است که آزادي ‏بيان در آن محدود اما فرصت فکر کردن به لطف پديده بيکاري، فراوان است. اينجا در مقايسه با بقيه منطقه ‏بسيار متفاوت و عجيب است. در کشوري با جمعيت 70 ميليون نفر، تنها 15 ميليون اشتراک اينترنتي وجود ‏دارد. در اين کشور 800000 وبلاگ وجود دارد که پس از چين در مقام دوم دنيا، از حيث وبلاگ قراردارد.‏

اما پديده وبلاگ نويسي در کشوري با رسانه هاي تحت کنترل دولت، محلي را براي شنيدن صداها فراهم مي ‏آورد. شاخص آزادي رسانه اي جهاني از سوي گزارشگران بي مرز، اخيراً ايران را در بين 169 کشور در ‏رتبه 166 اعلام کرد؛ تنها جلوتر از ترکمنستان، کره شمالي و اريتره. ‏

وبلاگ هاي ضد دولتي به همراه وب سايت هايي نظير فيس بوک، يو تيوب و هر سايتي با محتواي ‏پورنوگرافيک فيلتر مي شوند و اين شامل بسياري از سايت هاي مد غربي هم هست. ‏

مطمئناً بحث هاي اينترنتي تاثيرگذار هستند. فشارهاي وبلاگ نويس ها در آزاد شدن يعقوب سالکي از زندان ‏در سال گذشته نقش داشته اند. او به خاطر ابراز نظر غير واقعي از اقليت قومي که به آن تعلق داشت، به ‏زندان افتاده بود. ‏

تحليلگران پيش بيني مي کنند نقش اينترنت در انتخابات ماه آتي مجلس برجسته تر شود. پنج وب سايت، از ‏جمله سايت نوسازي متعلق به محافظه کارها، در همين ماه توقيف شدند و بعضي نويسندگان به "اقدام عليه ‏امنيت ملي، متهم شده اند. ‏

براي اصلاح طلبان که صحنه را در انتخابات سال 2005 به احمدي نژاد واگذار کرده اند و در طول دوران ‏زمامداري او بيشتر به حاشيه رانده شده اند، استفاده از اينترنت اهميت حياتي دارد. در ايران صدها وبلاگ ‏سياسي وجود دارد، اما اصلاح طلباني نظير آقاي ابطحي از پيشروها هستند. آنها ازوبلاگ براي بحث و تبادل ‏نظر براي تلاش در ارايه بهترين نمايش و برنده شدن در انتخابات مجلس استفاده کرده اند. ‏

آقاي ابطحي مي گويد: "برخي خواستار بايکوت انتخابات هستند، برخي پيشنهاد معرفي نامزدهاي جديدي که ‏به عنوان اصلاح طلب شناخته نمي شوند را به عنوان يک استراتژي مي دهند. اين نظرات واقعاً به وبلاگ ‏سرازير شده اند. چيزي که من به آنها گفته ام اين است که اگر ما انتخابات را نديده بگيريم، اين بهترين چيزي ‏است که احمدي نژاد انتظارش را دارد. براي ما بهتر اين است که در انتخابات شرکت کنيم."‏

در اين انتخابات براي موفقيت اصلاح طلبان محدوديت وجود دارد. آنها با رقابتي که تنها بين گروه هاي ‏محافظه کار در گرفته است، از دور رقابت کنار گذاشته شده اند.رقابت ميان تندروهاي پوپوليست تحت ‏رهبري آقاي احمدي نژاد، مصلحت انديشاني نظير محمد باقر قاليباف- شهردار تهران- و نيز علي لاريجاني- ‏مذاکره کننده ارشد هسته اي سابق- بالا گرفته است. ‏

ضمناً مخاطبان اينترنتي اصلاح طلبان هم محدود است. کريم سجادپور، کارشناس مرکز صلح بين الملل ‏کارنگي از واشنگتن، مي گويد: "آزادي مطبوعات ظرف چند سال اخير در ايران محدود شده است. حتي خيلي ‏از مقامات دولتي هم به طور فزاينده از روزنامه ها و وبلاگ هاي اينترنتي در کسب اطلاعات استفاده مي ‏کنند."‏

آقاي سجادپور مي گويد: "چالشي که اصلاح طلبان با آن روبرو هستند اين است که اکثر ايراني هاي خارج از ‏پايتخت به تلويزيون دولتي براي کسب اخبار و اطلاعات وابسته اند. آراي آنها هم بيش از شهرنشينان تهراني ‏تحت تاثير قرار مي گيرد."‏

هنوز امکان دارد شوراي نگهبان اجازه شرکت در انتخابات 14 مارس را به عده بيشتري از اصلاح طلبان ‏بدهد، اما به عقيده تحليلگران اين اتفاق در دقايق آخر رخ خواهد داد. به اين ترتيب فرصت به محافظه کاران ‏داده مي شود تا با چاپ پوستر و برگزاري همايش هاي انتخاباتي از وضع موجود بهره مند شوند. اين براي ‏اصلاح طلبان، نقش مهمتري را به اينترنت مي دهد تا نامزدهاي دقيقه آخري، ابزار مهمي را براي استفاده در ‏اختيار داشته باشند. ‏

وبلاگ نويسي در سايت سروش 20، يکي از سايت هاي فراواني که به معرفي نقطه نظرات سياسي تندروها ‏مي پردازد نوشته است: "نتايج روند رد صلاحيت هر جوري که باشد، اصلاح طلبان در بوق و کرنا خواهند ‏کرد که در مورد ما اشتباه شده است."‏

منبع: فايننشيال تايمز، 19 فوريه

آقاي رئيس جمهور، ايران را فراموش نکن

نامه اي به بوش در وال استريت جورنال - چهارشنبه 1 اسفند 1386 [2008.02.20]

bushname.jpg

کريستوفر هيچنز

آقاي رئيس جمهور عزيز: چند ماه قبل، از زبان حاميان و اعضاي دولت شما شنيده شد که موضوع ايران هسته اي "به ‏دولت بعدي واگذار نخواهد شد." اين صحبت هم قطعي و هم کمي عجيب بنظر مي رسيد، گويي مقامات دولت در برابر ‏همه چيز و هيچ چيز متعهد شده بودند. ‏

ارزيابي سازمان ملي اطلاعات، ايالات متحده را در وضعيتي قرار داده که حتي ادامه فشارها براي اعمال تحريم ها ‏دشوار است، چه رسد به بررسي از کار انداختن سايت هاي سانتريفيوژ و آب سنگين نطنز و اراک. سال آينده شما ‏ناگزير خواهيد بود تصميم بگيريد که آيا اين مسأله به معضلي براي دولت بعدي تبديل خواهد شد. در وضعيت کنوني، ‏آمريکا در موقعيتي قرار دارد که بنظر مي رسد بيش از آنچه که واقعا ً هست، ستيزه جوست. اين واقعيت که ايران مي ‏تواند دم از يک جنبش تأثير گذار "مدني" بزند که هم خواهان برکناري حکومت ديني فعلي است و هم خواهان روابط ‏بهتر و نزديک تر با آمريکاست، اين تصوير آمريکا را پيچيده کرده است. ‏

به عبارت ديگر، ايران در حال گذران دو نوع جدول زماني است. جدول زماني اول ظهور تدريجي اما مشخص پروسه ‏دموکراتيزه شدن در ميان جوانان و قشر متوسط است، چيزي که ما مي توانيم وقوع آن را پيش بيني کنيم اما زمان آن را ‏نمي توانيم تعيين کنيم. جدول زماني دوم، پروسه اي است که رژيم با توسل به آن به ابزار ساخت تسليحات مرگبار اتمي ‏چنگ انداخته است- اين جدول زماني مي تواند نسبتا ً سريعتر حرکت کند و طراحي شده است تا آخوندها را از تغيير ‏رژيم در امان نگه دارد.‏

آيا اين احتمال وجود دارد که اين دوعامل به ظاهر متضاد بتوانند به يک رابطه هم گراتر تبديل شوند و آمريکا بتواند ‏ابتکار عملي را که بواسطه اقدامات سازمان اطلاعات خود از دست داده است، مجددا ً بدست بگيرد؟ پاسخ مثبت است. ‏امتيازهاي ما را در نظر بگيريد. اول اينکه تمام کساني که به ايران سفر کرده اند، از سطح چشمگير حمايت مردم اين ‏کشور از آمريکا سخن مي گويند. در سفر خودم به اين کشور، از ديدن اينکه عده زيادي از مردم خويشاونداني در خارج ‏از کشور دارند و آرزو مي کنند مي توانستند پيش آنها بروند، تعجب کردم. ‏

ما دو دشمن بسيار منفور، نه تنها آخوندهاي ايران بلکه مردم ايران، را از قدرت برکنار کرده ايم. درست است که ‏بسياري از ايرانيان از حضور نيروهاي آمريکايي در مرزهاي عراق و افغانستان احساس عصبانيت مي کنند، اما ‏توانايي ما در نابودي طالبان و صدام حسين نيز بسياري از ايرانيان را خوشحال کرده است. ايرانيان کاملا ً از عقب ‏ماندگي کشور خود آگاهند. ممکن است ايران بر روي درياچه نفت شناور باشد، اما هنوز همان اقتصاد عقب مانده قاليچه ‏و پسته را دارد که 30 سال گذشته زماني که آخوندها قدرت را بدست گرفتند، داشت.‏

مي خواهم در کل به يک امتياز ديگر اشاره کنم. بر اساس پيش بيني هاي انجام شده، ايران در آينده اي بسيار نزديک ‏يک زلزله ويرانگر پيش رو خواهد داشت. تهران بر روي گسل زلزله قرار گرفته است: ساخت و سازهاي بي شمار ‏غيراصولي و غيرقانوني که در نتيجه فساد و بي کفايتي اتفاق مي افتند، بر اين معضل دامن زده اند. وقوع يک زلزله ‏سخت در ايران نه تنها مي تواند به مردم ايران بلکه به همسايگان آنها خسارات جبران ناپذيري وارد کند و رژيم ايران ‏تاکنون هيچ اقدامي براي آمادگي و مقابله با اين حادثه احتمالي انجام نداده است. ‏

پس از زلزله بم در سال 2003، تيم هاي جستجو و نجات آمريکا با شجاعت و مهارتي که از خود نشان دادند، آنقدر در ‏ميان مردم مشهور شدند که رژيم با سانسور نه چندان کامل بر خبر مؤفقيت هاي آنها سرپوش مي گذاشت. پس، تأثير ‏‏"ديپلماسي علني" يعني يک پيشنهاد جدي علني را به ايران از طريق رسانه هاي بين المللي و از طريق تريبون سازمان ‏ملل بررسي کنيد. آمريکا مي تواند به ايران پيشنهاد دهد که تعهد خواهد کرد از مراکز مسکوني و تأسيسات مهم ايران ‏در برابر زلزله محافظت خواهد نمود. درخواست بازرسي از تأسيسات مهم بويژه آنهايي که احتمالا ً تهديدي از نوع ‏چرنوبيل براي کشورهاي همسايه خواهند بود، در کنار ارائه تخصص و مشاوره صورت خواهد گرفت. به علاوه، ‏آمريکا و متحدانش - که تعهد کرده اند به ايران براي دستيابي به قابليت صلح آميز انرژي اتمي کمک کنند – مايلند ‏مطمئن شوند که طرف مذاکره آنها واقعا ً نماينده مردم ايران باشند. حتي مي توان گفت که مداخله ما در عراق و به تبع ‏آن آزادي شيعيان اين کشور، پيامدهاي مثبت بلندمدت خواهد داشت. ‏

شنيده ام که هرگونه مشوق ارائه شده به ايران به منزله پاداشي براي رفتار بد اين رژيم تلقي شده و حتي آخوندهاي ‏تندرو را به اين فکر انداخته که لجاجت و سرسختي آنها ثمر داده است. اما تصور نمي کنم بتوان چنين چيزي را براي ‏مشوق هايي که در بالا به آنها اشاره شد، عنوان کرد، چرا که اين مشوق ها معطوف به ملت ايران هستند و در واقع ‏مزاياي قابل توجهي براي آنها در قبال شفاف سازي سياسي و اجتماعي خواهند داشت. ‏

اگر لحظه اي فرا برسد که شما، آقاي رئيس جمهور، احساس کنيد که طرح ابتکاري "نيکسون در چين" نياز است و ‏پيشنهاد معامله مستقيم با ايران و ايرانيان تضمين شده است، لازم است که شما کلماتي گويا پيدا کنيد و از طريق آنها اين ‏حقايق را تصديق کنيد.‏

منبع: وال استريت جورنال، 19 فوريه

مامور انتظامي: قاتل سميه کاکاوند- پرونده دیگر ی از قتل دانشجویان

مامور انتظامي: قاتل سميه کاکاوند

پرونده ديگري از قتل دانشجويان - چهارشنبه 1 اسفند 1386 [2008.02.20]

‏po_rafizadeh_s_01.jpg

شهرام رفيع زاده

درحالي که همچنان مسولان قضايي و امنيتي از پاسخگويي درمورد مرگ زهرا بني عامري و ابراهيم لطف اللهي ‏که در بازداشت نيروهاي انتظامي به قتل رسيده اند، سر باز مي زنند، مادر دختر دانشجويي که 29 آذرماه از ‏دانشگاه آزاد شعبه ميبد ربوده شده و سپس به قتل رسيده است، روزگذشته جزئيات تازه اي از ماجراي قتل دخترش ‏را آشکار کرد.‏

مادر سميه کاکاوند، دختر دانشجوي دانشگاه آزاد ميبد يزد با اشاره به اينکه قاتل دخترش از ماموران نيروهاي ‏انتظامي بسيار پرنفوذ است، گفت: "با توجه به اينكه قاتل، مامور يكي از نهادهاي انتظامي و برادرش نيز يكي از ‏مسئولان كميته انضباطي دانشگاه آزاد ميبد است، با استفاده از اين الفاظ كه در شهرستان ميبد داراي نفوذ زيادي ‏است، مرتب دخترم را تهديد به آبروريزي و احضار به كميته انضباطي و اخراج از دانشگاه كرده بود و اين ‏تهديدها ادامه داشته، كه در نهايت نيز در روزي كه قرار بود دخترم به خانه برگردد، وي در مقابل پاسخ منفي ‏دخترم به ازدواج با او، وي را به قتل رساند".‏

مادر سميه درباره شروع مزاحمت هاي قاتل براي دخترش به ايسنا گفت: "روح‌الله.د.ف، قاتل دخترم، چندماه پيش ‏به واسطه همسر برادرش، خانم ليلا.م، از دخترم خواستگاري كرده و اين خانم ادعا كرده بود كه برادر شوهرش ‏‏(روح‌الله) از همسر قبلي‌اش جدا شده، اما خانواده‌اي مذهبي هستند".‏

مادر اين دختر دانشجو با تاييد اينکه قاتل پيش از قتل نيز دخترش را مورد آزار و اذيت قرار داده است، گفت: ‏‏"دخترم پس از تحقيق متوجه شده بود كه فرد مزبور، متاهل و داراي فرزند است. لذا به وي پاسخ منفي داده بود. ‏از آن زمان به بعد، قاتل(روح‌الله)، كه از دانشجويان رشته حقوق همان دانشگاه است، با ايجاد مزاحمت‌هاي مكرر ‏اقدام به تهديد دخترم مي‌كرد و حتي يك‌بار اقدام به خفه كردن دخترم كرده بود و برخي از اساتيد دانشگاه نيز از اين ‏جريان مطلع بودند. روح‌الله او را تهديد كرده بود كه اگر به كسي چيزي بگويد، او را از دانشگاه اخراج خواهد ‏كرد. بنابراين دخترم به من چيزي نگفته بود.من حتي از چگونگي قتل دخترم و يا مكاني كه او را پيدا كرده‌اند، ‏اطلاعي ندارم. اما مي‌دانم كه قاتل دستگير شده و در حال بازجويي و پرونده نيز در دست بررسي است".‏

سميه کاکاوند دانشجوي رشته حقوق دانشگاه آزاد ميبد يزد روز 29 آذر مفقود شد و جسد وي پس از گذشت 20 ‏روز در 18 دي ماه در حوالي‎ ‎جاده بافق ـ يزد ودر 3 کيلومتري دانشگاه ميبد درحالي كه خفه و در گودال‎ ‎کوچکي ‏دفن شده بود توسط عابرين پيدا شد.‏

‎‎سکوت مسولان‎‎

اظهارات مادر سميه کاکاوند درحالي مطرح شده که پيش از اين مقامات مسئول در شهرستان ميبد يزد هيچ گونه ‏اشاره اي به اينکه قاتل، مامور نيروهاي انتظامي بوده و يا اينکه برادر او رييس کميته انضباطي دانشگاه است، ‏نکرده و تنها گفته بودند متهم به قتل يکي از دانشجويان پسر اين دانشگاه است که در رشته حقوق تحصيل مي کند.‏

مقامات دانشگاه ميبد يزد همچنين با اين توجيه که جسد مقتول در جايي خارج از دانشگاه کشف شده از پيگيري ‏ماجرا و پاسخ گويي در اين باره خودداري کرده اند.‏

اين درحالي است که پس از عدم پاسخ گويي مسولان در باره اين حادثه، جمعي از دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي ‏واحد ميبد در اعتراض‎ ‎به مرگ يك دانشجوي دختر اين دانشگاه، در مقابل ساختمان مركزي دانشگاه‎ ‎ميبد، تجمع ‏كردند و خواستار تامين امنيت دانشجويان شدند‏‎. ‎

همچنين تعدادي از دانشجويان‎ ‎دختر ساكن خوابگاه دانشجويان واحد ميبد نيز كه روابط نزديكي با مقتول داشتند، با ‏اشاره به اينكه مسوولان دانشگاه بعد از پيدا شدن جسد ‏‎ ‎سميه" با حضور در خوابگاه دختران، وي را فرزند طلاق ‏و فاقد تعادل روحي و‎ ‎رواني خطاب كرده‌اند، به خبرگزاري ايسنا در يزد گفتند: "مقتوله، دانشجويي با اخلاق و ‏ثبات شخصيت بوده‎ ‎و حرف‌هاي برخي در مورد او، صحيح نيست".‏

مادر سميه نيز با اشاره به سلامت اخلاقي دخترش و اظهارات مسولان دانشگاه گفت: مي‌گويند بچه من بچه طلاق ‏بوده و ثبات شخصيتي نداشته است! درست است كه بچه طلاق بوده، اما خانواده و مادري بيسواد نداشته و داراي ‏ثبات شخصيتي نيز بوده است و اساتيد دانشگاه و دانشجويان دانشگاه نيز اين نكته را تاييد كرده‌اند. در حالي است ‏كه از قاتل، كه دانشجوي همان دانشگاه و برادر يكي از مسوولان كميته انضباطي همان دانشگاه است، هيچ ‏صحبتي به ميان نمي‌آيد.‏

پس از اعتراض دانشجويان وانتشار خبر مرگ اين دانشجو در برخي از رسانه ها، زارع، رئيس دانشگاه آزاد ‏اسلامي واحد ميبد، ضمن خودداري از دادن اطلاعات بيشتر درباره مرگ اين دانشجو گفت: "سميه كاكاوند در ‏بيرون از دانشگاه به‎ ‎قتل رسيده است".‏

ضيايي، مدير امور دانشجويي دانشگاه آزاد ميبد‎ ‎نيز به ايسنا گفت: "سميه كاكاوند دو هفته قبل‌از ناپديد شدنش با ‏هماهنگي‎ ‎خانواده خود مجوز خروج از خوابگاه و سكونت در خانه شخصي را از دانشگاه‎ ‎گرفته بود‎.‎‏"‏‎ ‎

جزييات تازه قتل دختر دانشجوي دانشگاه آزاد ميبد يزد درحالي توسط مادرش آشکار شد که طي چندماه گذشته دو ‏دانشجوي ديگر نيز به روش هاي ديگري کشته شده اند. ‏

پيش از اين زهرا بني عامري دانشجوي رشته پزشکي دانشگاه همدان در 20 مهرماه درحالي که با نامزد خود ‏مشغول صحبت در پارکي بود توسط نيروهاي امربه معروف دستگير و 48 ساعت پس از بازداشت کشته شد.‏

همچنين ابراهيم لطف اللهي دانشجوي رشته حقوق دانشگاه پيام نور سنندج که روز 16 دي ماه توسط نيروهاي ‏امنيتي دستگير شده بود، 9 روز پس از دستگيري در گذشت و مقامات امنيتي شهر سنندج خبر مرگ او را به ‏خانواده اش اعلام کردند.

نهضت آزادی ايران : بعد از 30 سال به هيچکدام از شعارهای انقلاب، استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی دست نيافتيم

نهضت آزادي ايران :

در 22 بهمن سال 57، نتیجه‌ي سه ربع قرن تلاش‌های آزادی‌خواهانه‌ي ملت ایران برای رسیدن به آزادی و استقلال، پس از انقلاب مشروطه، به بار نشست و در نتیجه‌ي وحدت عملي و همکاری و همفکری ملیون ، مذهبیون، ‌گروه‌های چپ و روشن‌فکران آزادي‌خواه ، اعتصابات بازاریان، كاركنان دولت و کارگران و مبارزات مشترک دانشگاهیان، روحانیون و حمايت اكثريت قاطع ملت ايران، انقلاب اسلامي به پیروزی رسید، انقلابی که دستاورد تلاش‌ها و نتیجه‌ي تحمل سال‌ها زندان و شکنجه‌ي آزادیخواهان و شهادت بسیاری از آنان بود، انقلابی که قرار بود الگویی برای همه آزادی‌خواهان جهان شود و آرمان‌شهری را بنا نهد که در سال‌های بعد، مایه‌ي رشک وغبطه دیگر ملت‌های جهان باشد.اما امروز، آن مدینه فاضله‌اي كه می بایست پس از گذشت عمر یک نسل از انقلاب پديد آمده باشد، در چه وضعی قرار دارد؟برخي از سخن‌رانان حرفه‌اي اين روزگار، در ارزيابي شاخص‌هاي پيشرفت و آباداني، ترجيع‌بندي از دستاوردهاي صنعتي را در منابر و تريبون‌هاي انحصاري كه در دست دارند، برمي شمارند وتكرار مي كنند. اما فراموش مي‌كنند كه در يك بررسي علمي و قابل اعتماد، ميزان پيشرفت نه فقط با دستيابي به فلان تكنولوژي كه با ارزيابي ضريب رشد اقتصادي و توسعه ي متوازن و پايدار و همچنين با ميزان دستيابي به شاخص‌هاي عدالت اجتماعي و رفاه ملي قابل سنجش است و از اين رو ضرورت دارد كه اين ستايشگران با مقایسه‌ي نرخهاي رشد اقتصادی و صنعتی و وضعيت عمومي ايران با کشورهایی مانند مالزی، ترکیه وكره جنوبي، در 29 سال گذشته داوري كنند که کدام حکومت عملکردی موفقیت آمیزتر داشته است؟ متاسفانه بايد اذعان كرد كه در آستانه‌ي ورود به چهارمين دهه‌ي حیات نظام جمهوري اسلامي ايران، تذکرات و هشدارهای ناصحان و خیرخواهان نادیده گرفته شده و كشورمان در چنان بحرانی واقع شده است که خروج از آن به آسانی امکان پذیر نیست.سال‌ها پس از پيروزي انقلابي كه بنا بود مصاديق تبعیض و بي عدالتي را در میان قشر هاي جامعه محو سازد و گامی در راستای جامعه‌ي عدالت محور باشد، بخشي از حكومت‌گران نوپا مديران سابق حكومت را كه سال‌ها در مسند امور قرار داشته‌اند به ترویج فقر و فساد و تبعیض متهم می‌سازد. ريیس دولت نهم جمهوری اسلامی ، تقريبا در همه ي سخنرانی‌هایش، ازجمله در سخنرانی 22 بهمن امسال، موارد بسیاری را به عنوان شواهد وجود تبعیض ونبود عدالت بر شمرده است و با صراحت تمام، علل بروز چنين وضعيتي را تنها به عملكرد جريان سياسي رقيب و دولت‌هاي پيشين منتسب مي‌داند، بي آن كه به دوران تصدي خود و يا شيوه‌ي حكومت‌داري طيف سياسي هم‌سو در طي اين ساليان نيز، اشاره‌اي كند.اينك، وضعیت کنونی ایران پس از انقلاب، تنها از سوی یكي از اعضای سابق شورای انقلاب مورد تايید است و باقی اعضای آن شورا، به درجات گوناگون منتقد وضع موجودند. آیا این امر نمی‌تواند معیاری برای بررسی میزان موفقیت در دستیابی به هدف هاي تعیین شده‌ و آرمان‌هاي اصيل انقلاب باشد؟به نظر مي‌رسد كه تجربه‌ي نزديك به سی سال حكمراني بلا منازع گروهي محدود، همراه با انحصارگري و اختناق ، ضمن منحرف كردن انقلابی اصيل و مردمي، که با شعار "‌استقلال ،‌ آزادی، جمهوری اسلامی" به پیروزی رسیده بود، آن را به مرز يك بن بست تاريخي و وادي عدم انطباق عمل‌كرد هيات حاكمه با آرمان‌ها و مطالبات تاريخي ملت ايران كشانده است.در آستانه دهه چهارم دوران پس از انقلاب ، نهضت آزادي ايران لازم مي داند كه به يك ارزيابي فشرده از ميزان تحقق هر يك از اجزاي شعار ياد شده بپردازد.
استقلالاگرچه انقلاب اسلامي موجب كوتاه شدن دست قدرت هاي بزرگ جهاني از اين سرزمين اهورايي شد و دردهه نخست پس از آن نیز، در جريان جنگ تحميلي، هزاران جوان برومند ایراني جانشان را فدای دفاع از استقلال و تمامیت ارضی ميهن عزيزمان کردند، متاسفانه استقلالی که با چنین هزینه‌ای به دست آمده است، مدت‌هاست که اسیر برداشت‌ها و عمل‌كرد ناصواب حاکماني شده است كه بي‌هيچ تعارفي به حق حاكميت ملت باور ندارند و سنگ بناي حكومتشان را برپايه نقض گسترده‌ي حقوق بنيادين ملت استوار مي‌بينند. از اين رو، تصادفي نيست كه همسايگان اين سرزمين پهناور، هم‌زمان و البته با برنامه ريزي حساب شده به مطرح كردن ادعاهاي بي پايه و تهديد تماميت ارضي ايران پرداخته‌اند. تماميت‌خواهان حاكم، هنوز هم با دركي كه بيشتر يادآور بينش‌هاي رايج در دوران جنگ سرد است، برخورد با ابرقدرت‌های جهانی را به عنوان مهم‌ترین روش و شاخص اصلي استقلال ارزيابي مي‌كنند و در نتیجه‌ي چنین تفکری، ملت ایران و نظام جمهوري اسلامي ناچار به پرداخت هزینه‌های بسیار سنگيني در عرصه بین‌المللي شده است. نهضت آزادي ايران، پيش از اين نيز يادآور شده بود كه در شرايط كنوني بين‌المللي، حاكميت ملي و استقلال سرزميني با احترام دولت‌ها با حقوق اساسي ملت هايشان رابطه‌ي مستقيم دارد. امروز عاشقان ایران، ‌نگران تعرض بیگانگان به مرزهای ایران و توطئه‌های استعمار نو و كشورهاي بحران‌زده‌ي همسايه‌ علیه یکپارچگی و تمامیت ارضی ایران هستند. رفتارهای نابخردانه‌ي حاکمیت تماميت‌خواه دربر خورد با هم میهنان کرد و بلوچ و عرب، باعث شده است كه ، علاوه بر افزايش ضريب تهديدات نظامي و اعمال گسترده‌ي تحريم‌هاي اقتصادي و همچنين انزواي سياسي بي‌سابقه در عرصه‌ي بين‌المللي، خطر فروپاشی جغرافیایی بیش از هر زمانی در پنجاه سال گذشته نگراني آور باشد. آزادیجاي بسي تأسف است كه به رغم گذشت نزديك به سي سال از پيروزي انقلاب، اصلی‌ترین خواست روشن‌فکران و فعالان سیاسی و اجتماعی در صد سال اخیر و نيز مهم‌ترین آرمان انقلاب و انقلابیون در سال 57 تا امروز محقق نشده است.دانشجویانی كه در دوران سلطه نظام مطلقه‌ي سلطنتي به خاطر مبارزات آزادی‌خواهانه‌ به زندان می‌افتادند، امروز در مقام استاد دانشگاه ممنوع التدریس و يا اجبارا بازنشسته می‌شوند و دانشجویان فعال امروز نیز دوره‌های فشرده‌ای را در دانشگاه اوین می گذرانند.امروز كار به جايي رسيده است كه حتي اعضای احزاب ملي- اسلامي که در رژيم استبدادي شاه به اتهام اقدام عليه امنيت ملي و توهين به نظام شاهنشاهي محاكمه و زندانی می شدند، در آستانه سي سالگي انقلابی که خود در پديد آوردن و پيروزي آن نقش مؤثر داشتند، به اتهامات مشابه بازداشت و محاكمه می‌شوند و دامنه و مرز تماميت‌خواهي اين حاكمان تا حدي گسترش يافته كه حتی برای خانواده‌ و دوستداران يكي از برجسته‌ترین مبارزان دوران ستم‌شاهی وعضو شورای انقلاب و اولین نخست وزیر نظام نوپاي جمهوری اسلامی- كه حكمش را از دست رهبري گرفته بود كه برگزيده‌ي بي‌واسطه‌ي ملت انقلابي بود- حق برگزاری مراسم یادبود قائل نمي‌شود.امروزه شاهديم كه فشارهای اطلاعاتي و امنیتی نه تنها بر گروه‌های سیاسی و فعالان عرصه‌ي مطبوعات، كه بر بسیاری از گروههای اجتماعی و نهاد هاي مدني نيز افزايش يافته است و احزاب، گروه‌ها يا فعالان منفرد اجتماعي و سياسي مورد پرسش‌هاي اعتقادي قرار مي گيرند و اگر باورهاي آنان منطبق بر اعتقاد و عملكرد تماميت‌خواهان نباشد يا تفتيش كنندگان عقيدتي باور آنان را احراز نكنند، نه تنها از حقوق سياسي، كه در مواردي از حقوق انساني، برخوردار نخواهند بود. اشاره به اين واقعيت، جاي بسي تأسف دارد كه در حکومتی، که بنا به تصریح بنيانگذار آن، قرار بود کمونیست ها نیز حق فعالیت واظهار نظرآزادانه داشته باشند، امروزه حتي احزاب مسلمان نيز از حداقل حقوق قانونيشان بهره‌مند نیستند.
جمهوری اسلاميالف- ركن جمهوريت نزدیک به 30 سال پس از همه پرسي فروردين 58- که در آن،"مردم" نظام جمهوری اسلامی را برگزیدند- تماميت خواهان با صراحت منکر مشروعیت آرای مردم هستند و آشكارا از پذیرش به ‌ناچار و از سر اضطرار "نظام جمهوري" سخن می‌گویند و دریغا که برخي بازماندگان شورای انقلاب كه هنوز بر مصادر حکومتی قرار دارند نیز، با برگزيدن شيوه سكوت، گويي بر اين سخنان مهر تاييد زده، رضايتشان را اعلام مي‌ كنند.انقلابی که بر آمده از آرای مردم بود، امروز با ترفند هاي گوناگون در انحصار اقليتي محدود قرار گرفته است و به رغم تاكيد قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و مفاد اعلاميه‌ي جهاني حقوق بشر، اکثریت مردم ایران را راهی به مشاركت و حضور در عرصه‌هاي گوناگون قدرت سياسي نیست. اكنون، مناصب حكومتي، در سايه قوانینی نا معتبر و چه بسا نانوشته، در انحصار محافلي خاص قرار گرفته است و به اصطلاح "شیفتگان خدمت" سال‌هاست که اجازه‌ي ورود به حوزه‌ي قدرت را به هيچ دگر انديشي نمی‌دهند.از میان انتخابات گوناگونی كه در قانون اساسی برای دخالت ملت در تعیین سرنوشت خويش دیده شده است، انتخابات مجلس خبرگان رهبري در عمل تنها به قشر روحانی وابسته به حاکمیت محدود گرديده است و در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری نیز فیلترهای غیر قانونی و تهمت‌های غیر شرعی دست اندر كاران، مانع اعمال حق حاکمیت ملت می شود، در حالي كه با نگاهي به متن قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و انديشيدن به فلسفه انقلاب، كه عليه نظام سلطنت مطلقه و استبداد فردي شاه صورت گرفت، و نيز با توجه به سنت امامان شيعه - كه با وجود برخورداري از موهبت عصمت، همواره در انظار عمومي استغفار و طلب دوري از گناه مي‌كردند، مي توان دريافت كه بانيان نظام و تدوين كنندگان قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران حتي رهبر نظام را كه به موجب همان قانون بايد فقيه جامع الشرايط و مرجع تقليد مي‌بود، مصون از خطا فرض نمي‌كردند و از اين رو نهادي را به نام مجلس خبرگان رهبري - كه بر پايه اصل يك‌صد و يازدهم آن قانون وظيفه‌اي جز نظارت بر رهبري نداشت – پيش بيني كردند تا از بروز هر گونه خطاي احتمالي يا عملكرد فرا قانوني رهبري جلوگيري شود. به همين علت، لازم بود كه اولا اين مجلس، برآيند تمام گرايش‌هاي فكري ملت باشد و دوم آن كه، همان‌گونه كه رأي مجلس خبرگان در ابقا يا تغيير رهبري قاطع است، بتواند در ارزيابي عملكرد مجموعه‌هاي منصوب رهبري نيز قاطع باشد. اما متاسفانه در خلال اين مدت، نه مجلس خبرگان رهبري، نسبت به بازيابي جايگاه قانوني خود و ايفاي جدي وظايف نمايندگي مردم مبتني با ساختار حقوقي‌ اين نهاد و ظرفيت‌هاي قانوني آن تمايلي آشكار كرد و نه شوراي نگهبان قانون اساسي، نسبت به مهم‌ترين كاركردش يعني پاسداري از حقوق ملت برپايه اصول قانون اساسي، علاقه‌مندي نشان داد.واقعيت اين است كه براي اين پرسش ساده نمي‌توان پاسخي يافت كه چرا هيات حاكمه – که همه ساله در سالروز همه پرسي تغيير نظام سلطنتي به جمهوري اسلامي براي انتخاب ماهیت حکومت، تبلیغاتی گسترده در مورد نتایج آن به راه می‌اندازند- امروزه مطرح كردن هر گونه درخواست برای تکرار چنان رفراندومی را با شدیدترین وجهی محكوم و در خواست كنندگان را سركوب می‌كنند.
ب- ركن اسلامیتدر حالي که در آستانه‌ي انتخابات پيش رو، بيشتر نمایندگان دوره‌‌هاي گذشته‌ي مجلس شوراي اسلامي و جمعي از وزيران دولت‌هاي پیشین و حتي برخي اعضاي سابق شوراي نگهبان و نمايندگان مجلس خبرگان رهبري به اتهام عدم اعتقاد و التزام عملي به اسلام از سوی هيات هاي اجرايي و نظارت شورای نگهبان رد صلاحیت می‌شوند، چگونه می‌توان ادعا کرد که در تمامي دوران پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ایران، دولت يا حکومتی اسلامی برقرار بوده يا حاكماني مسلمان بر اين سرزمين حكومت مي‌كرده‌اند ؟درحکومتی که در آن یکی از بزرگ‌ترین مراجع تقلید شيعيان- که نقش والایی نیز در به ثمر رساندن انقلاب و تدوين نظريه حكومت اسلامي بر پايه آموزه ولايت فقيه داشت- سال‌ها به جرم انتقاد و مطرح كردن نظرات فقهي محبوس و محصور و تحت فشار باشد، چه میزان پای‌‌بندی به اسلام يافت مي‌شود ؟در زمانی که طيف ‌هاي گوناگون مسلمان كه در قانون اساسي جمهوري اسلامي نيز به رسميت شناخته شده اند، مانند برادران اهل سنت، از داشتن مکانی برای برگزاري نماز جمعه يا مسجد در برخی از شهرها ، از جمله تهران محرومند، حسینیه‌ي فقراي گنابادي با خاک یکسان می شود و روشن‌فکران مسلمان، حتی حق برگزاری نماز دو عید بزرگ اسلامي را نمی‌یابند، تعبیر اسلامی بودن حکومت به طنزی تلخ بدل شده است.در حکومتی که قرار بود ادامه ي حکومت علی باشد، و انتظار مي رفت كه حاکماني بر مسند قدرت قرار گيرند كه حتي از در آوردن خلخال از پای يك زن یهودی برآشوبند و آرزوی مرگ کنند، امروزه شاهد آن هستيم كه مسلمانی به جرم دگر اندیش بودن کارد آجین می‌شود و مسلمانانی در زندان به وسيله ضابطان رسمي قوه‌ي قضاييه و ماموران حرفه‌اي و حكومتي امر به معروف و نهی از منکر به طرق مشکوک فوت می‌کنند يا در شرايطي قرار مي‌گيرند كه خودكشي را بهترين طريق رهايي مي‌يابند، و متاسفانه هیچ مسئولي نه تنها آرزوي مرگ نمي‌كند كه حتي خود را ملزم به كناره‌گيري از قدرت و يا دست كم موضع‌گیری و پاسخ‌گويي نيز نمی‌بیند.مدعیان قرائت رسمی از دین و مذهب خطبه‌ي صریح امیر مؤمنان در باره حقوق مردم بر حاکمان را آن‌چنان تفسیر می‌کنند که بیشتر به نظرات خليفه سوم، آن‌گاه که ابوذر غفاري و عمار ياسر را به علت اعتراض آنان به عملکردش به ضرب و شتم و تبعید محکوم ساخت، شباهت دارد.در آستانه سیمين سال حضور فقها بر مصدر حکومت، برخی از روحانیان به اتهام اظهار نظر به خلع لباس و زندان محکوم می‌شوند و فقهایی که در دوران مبارزه وانقلاب از " قاعدین" بودند، با ژست"مجاهدین"، منتقدان را تکفیر می‌کنند.دستگاه‌های امنیتی مصداق "رحماء‌بینهم" را در مورد مفسدان اقتصادی می‌دانند و، در مقابل، " اشداء علی الکفار" را متوجه انجمن‌های اسلامی دانشجویان در سراسر کشور تفسير مي‌كنند. نتیجه‌ي چنين برخورد هايي آن است که كساني که میلیاردها تومان از بیت المال اختلاس کرده‌اند با وثیقه يا بی‌وثیقه در انتظارتشكيل دادگاه و صدور احکام سبك يا قابل خريد خنده‌ي تمسخر بر لب دارند، ولی نهاد انجمن‌های اسلامی تخریب می‌شود و دانشجویان عضو آنها، به اتهاماتی که حتی از سوی دادگاه نیز رد شده است، برخلاف قانون، در زندان می‌مانند.نهضت آزادی ایران بر اين باور است که فراتر از شعار ارزشمند و فراگیر "استقلال، ‌آزادی، جمهوری اسلامی"‌ گسترش اخلاق مهم‌ترین آرمان و ارزش انقلاب اسلامي بود، آرمانی که با كمال تأسف و دردمندي باید به شکست در دستیابی به آن اعتراف كرد .رشد روزافزون طلاق،‌ اعتیاد به انواع مواد مخدر و مسکرات ، فروپاشی هنجارهاي ديني و اخلاقي متداول در خانواده‌ها ، آمار هاي وحشتناک تجاوز و قتل که هر روز صفحات روزنامه‌ها را پر می‌کند. آمار خجالت‌آور رشد مهار نشده‌ي ويروس HIV مثبت ( ایدز )، حتی در مذهبی‌ترین شهرهای كشور، رشد بی‌سابقه و فزاینده فساد اداری در لایه‌های مختلف حکومت نشان‌گر سقوط اخلاق در جامعه و عدم توفيق عموم دولت‌هايي است كه در پي يك انقلاب اصيل و مردمي با خواسته‌هاي كاملا فرهنگي روي كار آمدند و بي‌گمان، يكي از مهم‌ترين علل اين ناكامي را در تفكر رسمي و حاكم " همه با من "و ممانعت آحاد ملت از دستيابي به حقوق بنيادينشان، بايد سراغ گرفت.در خاتمه، لازم به يادآوري است كه به رغم نقش مثبت و پيش‌برنده‌اي كه ماهيت انقلاب اسلامي در تاريخ اين سرزمين ايفا كرده است و دستاوردهاي غير قابل انكار آن، نظير سازندگي، ارتقاي بهداشت عمومي، رشد آگاهي‌ سياسي، افزايش ميانگين سطح تحصيلات علمي و دستيابي به برخي فن‌آوري‌هاي مدرن، پوشيده نمي‌توان داشت كه دستيابي به اين سطح از پيشرفت، در خور آن حركت عظيم، شعار هاي انقلاب و مطالبات و نيازهاي مادي و معنوي ملت شريف ايران و سرمايه‌ها و ظرفيت‌هاي مالي و انساني جامعه‌ي ايراني ارزيابي نمي‌شود و متاسفانه امروز، كشور ما با نقطه‌ي مطلوب و چشم‌انداز واقع‌بينانه‌اي كه طي اين سي سال بايد به آن مي‌رسيد، فاصله‌ي فراواني دارد. از اين رو نهضت آزادی ایران خيرخواهانه و فروتنانه تمامی نقش آفرینان و علاقه مندان به آرمان‌هاي اصيل انقلاب 1357و دل‌سوزان ایران را فرا می‌خواند تا براي پاسداري از اصول و آرمان هاي اصيل انقلاب و حفظ حرمت خون همه شهيدان و ايثارگران راه آزادي و استقلال كشور، با بررسی عميق وضع موجود، از رشد این روند انحرافي و گسترش شكاف ملت- دولت و رسيدن به نقطه‌اي كه گريز از بحران ناممكن شود، به موقع جلوگیري كنند.به نظر نهضت آزادي ايران، برون رفت از بحران هاي ياد شده نيازمند عزم و جهاد منسجم ملي است و تنها با ياري خداوند و در پرتو حاكميت ملت و تحقق حقوق و آزاديهاي اساسي مردم، مقدور خواهد شد. والعاقبه للمتقين.

اتحاد عجیب گروه های اسلامی تندرو - گزارشی از نفوذ القاعده در لبنان

اتحاد عجیب گروه های اسلامی تندرو -
گزارشی از نفوذ القاعده در لبنان
فضه عیتانی Fidda ITANI(روزنامه نگار، بیروت)
آلن گرش Alain Gresh
ترجمه بهروز عارفی

اردوگاه فلسطینی نهرالبارد واقع در شمال لبنان به مدت سه ماه از مه تا سپتامبر 2007 در محاصره ارتش لبنان قرار داشت. سازمان فتح الاسلام که پیش از آن گمنام بود، در این اردوگاه سنگر گرفته بود. این حوادث نظیر سوءقصدهائی که علیه نیروهای واسطه سازمان ملل متحد در جنوب لبنان (فینول) رخ داد، حاکی از وضعیت جدید لبنان است. این پدیده، ناشی از استقرار شبکه های اسلامی تندرو سنی در لبنان است که گاهی به القاعده نیز وابسته اند. از این پس القاعده کشور لبنان را بمثابه حوزه فعالیت مهمی تلقی می کند.

شاهین شاهین از مسئولان فتح الاسلام در مذاکره با نماینده ارتش لبنان در دوران محاصره اردوگاه فلسطینی نهرالبارد توسط ارتش لبنان گفته بود: «ما را بالاجبار به نبردی کشانده اند که جنگ ما نیست. من ترجیح می دادم با ارتش لبنان درگیر نشویم». در آن زمان، کسی نمی دانست که شاهین پسر واقعی اسامه بن لادن و یکی از رهبران بلند پایه القاعده است. تردید وی نسبت به این نبردها بازتابی از دوگانگی مواضع سازمان وابسته به بن لادن در مورد لبنان است. آنان با این پرسش روبرویند که آیا کشور لبنان جبهه رودرروئی با ایالات متحده و متحدان آن است یا این که باید آن را بمثابه پایگاه پشت جبهه برای آموزش و تمرین و نیز به عنوان گذرگاهی برای رزمندگان القاعده به شمار آورد؟

از همان چهارم سپتامبر 2007، دو روز پس از سقوط اردوگاه، ژرژ خوری رئیس اطلاعات ارتش لبنان تایید کرده بود که رزمندگان فتح الاسلام همان اعضای القاعده هستند. اما، ریشه های این سازمان در لبنان بسیار قدیمی تر از این حرف هاست. در سال های دهه 1990، دادگاه های لبنان «سلفی ها» را به اتهام «جنایت در راستای ایجاد شبکه های تروریستی وابسته به القاعده» محاکمه کرده بود. فعالان محکوم شده ، لبنانی های پیرو شیخ سالم الشهال بشمار می آمدند که از همان سال 1974 راه او را برگزیدند. او گروه های «جماعه المسلمون» یا «جنبش جوانان محمد» (شباب محمد) را در طرابلس(لبنان) ایجاد کرده بود. الشهال تلاش کرد تا قوانین «مجاز و غیر مجاز» را در شهر معمول سازد و با حمله به سینما ها کوشش می کرد از رفتن جوانان به سینما جلوگیری نماید. بعدها، نفوذ او حتی به برخی شهرهای سوریه نیز سرایت کرد. اما، در آن دوره، اندیشه های سلفی هنوز از پشتوانه منسجمی برخوردار نبود.

منشاء فتح الاسلام

سنی ها که میان بورژوازی تجاری یا اداری و مردم تهی دست روستاها که اکثرا بیسوادند، پراکنده بودند، ناسیونالیسم عربی خود را ازطریق پشتیبانی از مردم فلسطین و از طریق پیوستن به جریانات ناصری و چپ ابراز می کردند. باوجود این، پس از ورود نیروهای سوریه به لبنان در سال 1976 و عملیات وسیع سرکوب ارتش سوریه، چندین گروه سنی به اسلامیسم تندرو گرایش پیدا کردند. بخصوص که در همان زمان، بر نفوذ اخوان المسلمین سوریه افزوده می شد و این جریان با انجام عملیات مسلحانه مبارزان «پیشگام» خود، رژیم سوریه را تهدید می کرد. بدنبال جنگ داخلی لبنان که با امضای معاهده طایف در 1989 بپایان رسید، سلفی ها که هنوز نفود زیادی نداشتند، عمدتا به سازمان های اسلامی دیگر از جمله انجمن برنامه های عام المنفعه اسلامی که آن ها را به نام الاحباش می شناختند، حمله می کردند. (1) این درگیری ها به گروه های سلفی امکان می داد تا با آماده کردن استدلالات فکری و تبلیغی خود، در شهرها و روستاهای متعددی اقدام به عضوگیری نمایند. نفوذ آنان بویژه در میان افراد تحصیلکرده و کارمندان اقشار متوسط و همچنین دانشجویان علوم مذهبی که در عربستان تحصیل کرده و ارتباط خود را با علمای تندرو این کشور حفظ کرده بودند، افزایش یافت. مشهورترین این گروه ها که دچار چند دستگی بودند، الهدایه و الاحسان بود که پسر بنیان گذار جریان داعیه الاسلام الشحال تجدید سازمان داده بود.

یکی از این گروه ها در 31 اوت 1995، شیخ نزارالحلبی رئیس «جمعیت المشاریع الاسلامییه» (الاحباش) را به قتل رسانید. این سوءقصد ضربه روحی شدیدی ایجاد کرد. برای اولین بار، یک جنبش سلفی اقدام به از میان بردن یکی از رقبایش می کرد. اعضای سازمان به این قتل اعتراف کردند. آنان تا پای سکوی اعدام پافشاری می کردند که تنها مسئول این قتل هستند. معهذا مقامات لبنانی و بخش های اطلاعاتی سوریه (که بر کشور مسلط بودند) ترجیح دادند که جنایت را به گردن احمد عبدالکریم السعدی الاماره (معروف به ابو محجن) که دارای ملیت فلسطینی بود و سرپرست گروه عصبه الانصار بیاندازند. وی در اردوگاه فلسطینی عین الحلوه در نزدیکی شهر صیدا در جنوب لبنان زندگی می کرد. بنیانگذاران این گروه رزمندگانی بودند که سابقا در افغانستان می جنگیدند. در سال 1999، قتل چهار قاضی در درون دادگستری صیدا را نیز به آنان نسبت دادند.

در این دوره بود که رشته های الفت میان سلفی ها و سازمان بن لادن بافته شد. در این راستا بود که سازمانی که احتمالا متعلق به چچن ها و وابسته به القاعده بود، از بسام کنج (ابو عیشه) خواست تا تردد رزمندگان مسلمان را به خاک اسرائیل فراهم سازد. این شخص در سال 1988 با نیمه تمام گذاشتن تحصیلات خود در آمریکا به افغانستان رفت و در زمینه جهاد جهانی آموزش دید. بسام کنج گروهی بنام « الضنیه» ایجاد کرد ولی برای دوسال فرجه خواست تا بتواند به منزله نیروی مقاومت ضد اسرائیلی در کنار حزب الله مطرح شود.

در آن زمان میانجی های روسی که همراه سوری ها بر عقب نشینی اسرائیل از جنوب لبنان نظارت می کردند (25 مه 2000)، نوار مکالمه میان کنج و مجاهدین چچن را در اختیار مقامات لبنانی و سوری قرار داده بودند. این اطلاعات موجب شد که ارتش لبنان برای از میان برداشتن گروه ضنیه در شب سال نو میلادی 2001، شتاب زده وارد عمل شود. به موازات آن، در آن سوی مرز، مقامات سوری به موجی از دستگیری ها در میان اسلامیست های تندرو دست زدند. این حوادث، بافت « فرا ملیتی» این شبکه را نشان می داد.

القاعده جهت فراخواندن آشکار برای تاسیس گروه هایی در لبنان، منتظر تهاجم آمریکا به عراق در مارس 2003 شد. باوجود این یادآوری کنیم که القاعده در حکم یک «علامت تجارتی» است که ساختاری غیر متمرکز داشته و در نتیجه دست گروه های محلی را بصورت بارزی باز گذاشته است. در پایان سال 2005، این گروه کاملا در لبنان حضور داشت و لبنانی ها موفق شدند بر نخستین عناصری که بعد ها به «شبکه سیزده ها» معروف شد و رهبری آن با حسن نبعه اهل لبنان بود، دسترسی پیدا کنند. این شبکه که از سعودی ها و فلسطینی ها ترکیب یافته بود، از القاعده و گروه های مقاومت در عراق پشتیبانی کرده و در لبنان و سوریه به فعالیت مشغول بود و چندین بار با بخش های اطلاعاتی بویژه در نواحی مرزی درگیر شده بود. حتی ادعا شد که آنان یک هلیکوپتر سوریه را سرنگون ساخته اند.

این دستگیری ها مجادلات شدیدی را برانگیخت، چرا که اعترافات محکومان نکات دقیقی در بر داشت که به شرکت آن ها در قتل نخست وزیر پیشین رفیق حریری در چهاردهم فوریه 2005 مربوط می شد. معهذا استفهامات بسیاری در مورد روشی که به اخذ این اعترافات منجر شده، و همچنین در مورد ارتباط فرضی این گروه با یک جوان فلسطینی بنام احمد ابو عدس وجود دارد. جوان نامبرده در یک نوار ویدئوئی مسئولیت سوءقصد انتحاری علیه حریری را به عهده گرفته بود. (2)

در بهار سال 2006، سازمان فتح الانتفاضه که در سال 1983 تاسیس شده بود و با رژیم سوریه ارتباط تنگاتنگی داشت، دچار انشعاب شد. این سازمان، از الفتح یاسر عرفات انشعاب کرده بود. حدود هفتاد عضو آن به یک افسر فلسطینی اردنی تبار بنام شاکرالعبسی (ابو علی) پیوستند. انشعایبون در اردوگاه های مختلف آوارگان فلسطینی از برج البراجنه (واقع در حومه جنوبی بیروت) تا عین الحلوه (واقع در صیدا) تا اردوگاه شتیلا (در بیروت) و همچنین در دو اردوگاه بداوی و نهرالبارد (واقع در شمال لبنان) پراکنده شدند. بعدها پنجاه رزمنده دیگر که در راس شان شهاب القدور (ابو هریره) قرار داشت، به آنان ملحق شدند. ابو هریره پس از این که بخش های اطلاعاتی سوریه در سال 1986 زمانی که وی 14 سال داشت، او را در طرابلس دستگیر کرد، بیشتر عمرش را در مبارزه مخفی گذرانده است.

فتح الاسلام بلافاصله پس از تاسیس، از حمایت یکی از نمایندگان جنبش جهادگرا در اردوگاه عین حلوه برخوردار شد. او تضمین داد که القاعده از فتح الاسلام پشتیبانی مالی خواهد کرد. بموازات آن، گروه جندالاشام که در همان اردوگاه مستقر بود، به آموزش بخشی از اعضای فتح الاسلام پرداخت. جهادیست هائی که از چهار کشور شامات («سوریه بزرگ» که شامل لبنان، فلسطین و اردن نیز می گردد) به افغانستان رفته بودند، جندالشام را در سال 1999 در همان کشور ایجاد کردند. نقطه تمایز آنان با گروه های دیگر، اظهارات و موعظه های بسیار تند آنان بود.



در این هنگامه ، در ژوئیه 2006 «جنگ 33 روزه» میان حزب الله و اسرائیل در گرفت. گروه های جهادیست با استفاده از شرایط آشفته بر قلمرو نفوذی خود افزودند. آنان همچنین از تصمیم «امارت اسلامی در عراق» (که القاعده ایجاد کرده بود) برای اعزام عناصر فاقد دانش نظامی لازم، یا افرادی که قادر به حل شدن در میان جمعیت محلی نبودند، به عراق استفاده کردند. فتح الاسلام توانست عده ای از این سربازان گمگشته را جذب کند؛ امری که با واکنش مخالف الفتح و دیگر گروه های عضو سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) که امیدوار بودند اردوگاه فلسطینی عین حلوه را پاک سازی کنند، روبرو شد. از سوی دیگر، ارتش لبنان که پس از نبردهای میان حزب الله و اسرائیل، بطور وسیع در جنوب لبنان مستقر شده بود، از حضور این جهادگران در چند کیلومتری محل استقرار دوازده هزار سرباز نیروهای واسطه سازمان ملل متحد (فینول یا به انگلیسی Unifelیونیفل) در جنوب لبنان نگران بود. در چنین شرایطی فتح الاسلام تصمیم گرفت در شمال که اکثریت با سنی هاست و در نتیجه دوست تلقی می شوند، پناه بگیرد.

چندین دیدار زمینه را برای این کوچ آماده ساخت، نه تنها با سلفی های محلی بلکه همچنین با نمایندگان مجلس متعلق به «جناح آینده» وابسته به سعد الحریری پسر نخست وزیر پیشین مقتول که از نفوذ حزب الله دچار نگرانی شده است. العبسی رهبر فتح الاسلام با یکی از نمایندگان شهر طرابلس که پزشکی است با سابقه چپی ملاقات کرد. این پزشک واهمه خود را از احتمال حمله حزب الله شیعه به سنی ها بیان کرد (3). آقای العبسی به او پاسخ داده بود که بی آن که با نیروئی که با اسرائیل می جنگد در گیر شود، به «هیچ کس اجازه نخواهد داد به سنی ها آسیب برساند.»

مقابله با «تهدید شیعه»

سرانجام در نهرالبارد بود که او اولین اطلاعیه اش را در 27 نوامبر 2006 منتشر ساخت و فتح الاسلام اعلام موجودیت کرد. بموازات آن شماری از رزمندگان وابسته به القاعده به لبنان رفت و آمد می کنند. آنان چه با عبور از گذرگاه های مرزی قانونی و چه بصورت مخفی از طریق مرز سوریه تردد می کنند. برخی از آنان پس از اقامتی کوتاه در اردوگاه نهرالبارد پراکنده می شوند تا شبکه های متعلق به خود را در نواحی دارای اکثریت سنی ایجاد کنند. این اعضای جدید از اهالی جهان عرب و نیز روسیه، چچن و ترکیه و غیره هستند.

در اواخر سال 2006، احمد توویجیری از اتباع سعودی و یکی از کادرهای القاعده وارد لبنان شد. او چندین بار با رهبران الفتح الاسلام و همچنین دیگر گروه های سلفی ملاقات کرد. از نظر مالی، کمبودی وجود نداشت. اعتبارات دولتی یا خصوصی از «جهادگران مالی» یعنی از طریق بازرگانان پولدار که تمایل داشتند به جهاد کمک کنند از عربستان سعودی و کویت می رسید.

در همان زمان، اتحادهای سلفی (4) در پی تجمع نیروی خود برای مقابله با «تهدید شیعه» بودند. بحران سیاسی در لبنان و درگیری های موضعی میان سنی ها و شیعیان نظیر آن چه میان طرفداران اکثریت و مخالفان وجود دارد، وضعیتی مساعد پدید می آورد. (به مقاله «نظام مذهبی ناپایدار» در همین شماره مراجعه کنید)

اعضای محلی القاعده از نیاز اضطراری «جریان آینده» (حزب المستقبل) حریری جهت تشکیل یک میلیشیا به منظور ایجاد وزنه ای در مقابل حزب الله شیعه بهره بردند، با وجودی که «جریان آینده» نسبت به خطرات معامله با گروه های بنیادگرا آگاه بود، به اتخاذ این استراتژی در مبارزه اش با حزب الله، سوریه و ایران اقدام کرد. القاعده به نوبه خود با تکیه بر پراگماتیسم (عمل گرائی)، از این فرصت برای تامین پول استفاده کرد که به این جریان امکان استخدام ده ها رزمنده را داده و شرایط برگزاری جلسات آموزشی در اردوگاه عین حلوه و اجرای طرح های حمله به نیروهای فینول (یونیفل) در جنوب لبنان و همچنین ماموریت های جاسوسی در سفارتخانه های کشورهای عربی و خلیج را در بیروت و اطراف آن را فراهم آورد.

سوریه ترجیح داد که با چشم پوشی بر روی این تحرکات و فعالیت ها، رقبایش را از «جریان آینده» گرفته تا جهادیست ها آزاد بگذارد تا آنان در نوع انتخاب شان دچار سر در گمی شوند. برعکس با این روش، این کشور حلقه را در کشور خود تنگ تر کرده و از شر بسیاری از رزمندگان خلاص می شود و در نتیجه این رزمندگان به لبنان پناه می برند.

در شش ماهه نخست 2007، حدود بیست گروه کمابیش وابسته به القاعده فعال تر شدند. از جمله این برنامه ها میتوان به ملاقات اعضای ارشد، ورود رزمندگان عزیمت گروه های وابسته به القاعده به اروپا (فرانسه، بریتانیا، هلند یا آلمان) پس از پایان دوره های آموزشی اشاره کرد. از این راه، القاعده در بستر همکاری با فتح الاسلام شبکه وسیعی را گسترد که تنها هنگام درگیری های نهرالبارد متلاشی شد. این سازمان، از طریق قاچاق و از مسیر سوریه و نیز با خرید از فروشندگان محلی و یا کنترل انبار اسلحه سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) در این اردوگاه شمال لبنان، تسلیحات خود را تهیه می کرد .

انفجار شب 19 تا 20 مه 2007 هنگامی رخ داد که بخش های اطلاعاتی وابسته به نیروهای امنیتی داخلی تصمیم گرفت علیه یکی از گروه های القاعده در کوچه المأتین در طرابلس وارد عمل شوند. این افراد که در ضمن از طرف سعودی ها نیز تحت تعقیب بودند، پشتیبانی فنی مجاهدین عراق را تضمین می کردند. آنان تحت حفاظت فتح الاسلام فعالیت میکردند و نبردها بسیار سریع به سراسر اردوگاه نهرالبارد کشیده شد. این نبردها شش روز به طول انجامید و در جریان آن 170 سرباز لبنانی و همچنین 47 غیرنظامی فلسطینی و دویست جنگجوی فتح الاسلام کشته شدند. در حالی که صدوپنجاه جنگجو و مسئول سازمان موفق به فرار شدند، چهل رزمنده در روز آخر نبردها کشته شدند. اغلب آن ها گلوله ای در مغز دریافت کرده بودند. ارتش اردوگاهی را به اشغال در آورد که خالی بود و سپس از ورود همه سازمان های غیرنظامی و بشردوستانه به درون اردوگاه جلوگیری کرد. ارتش حتی عکسبرداری از اطراف اردوگاه را ممنوع اعلام کرد. سرانجام بولدزر های ارتش لبنان ساختمان ها را ویران کرده و هر گونه نشانه نبردها را از میان بردند.

در ژوئن، یک ماه پس از آغاز نبردها، سرویس های امنیتی لبنان کشف کردند که آقای شاهین کسی جز پسر اسامه بن لادن بنیان گذار القاعده نبوده و نام واقعی اش سعد است. از قرار معلوم، او توانسته بود چند روز پس از آغاز درگیری ها وارد اردوگاه شود و توانسته بود وجهه خوبی در میان جنگجویان کسب کند. این بخش های اطلاعاتی، چند ماه پیش دریافته بودند که او در لبنان بسر می برد. پسر بن لادن که یکی از مسئولان بلند پایه القاعده و از فعالترین آنان در زمینه اطلاعاتی است با همکاری القدور موفق شده بود سلول هائی ایجاد و شبکه های ارتباطی را در سراسر لبنان بوجود آورد.

به رغم این شکست نظامی، از فعالیت های گروه های وابسته به القاعده در لبنان کاسته نشده است. آنان در اردوگاه فلسطینی عین حلوه و نیز در مناطق سنی نشین واقع در بقاع و برخی محلات فقیر نشین بیروت حضور دارند. یک ماه و نیم پس از آغاز نبردها، سعد بن لادن (شاهین) به نویسنده گفته بود: «آیا تو فکر می کنی که ما فقط این 500 نفرجنگجوی در محاصره در نهرالبارد هستیم». از طرف دیگر، قتل شخصیت های سیاسی، سوءقصدها در بیروت و نیز علیه نیروهای فینول که ارتش در مصاحبه مطبوعاتی اش (در روز 4 سپتامبر) به فتح الاسلام نسبت داد و همچنین اطلاعاتی که بخش های اطلاعاتی ، پس از دستگیری بیش از دویست عضو جنبش سلفی و جهادی بدست آورد، اهمیت این گروه وابسته به القاعده را در لبنان تایید می کند.

ناظران همچنان این پرسش را مطرح می کنند که چرا فرد شماره 2 القاعده، ایمان الظواهری استنادی به نبردهای فتح الاسلام نکرده و تنها به تکریم سوءقصد 24 ژوئن 2007 علیه سربازان اسپانیائی فینول اکتفا نمود. این سوءقصد را گروهی نزدیک به فتح الاسلام مرتکب شده بودند. مسئله این است که همان طور که شاهین به ما توضیح داد، سازمان نظر مساعدی نسبت به فرو رفتن در یک درگیری در مکانی بسته، درون یک اردوگاه و همچنین انزوای آن ندارد. بیشتر نیروهای سیاسی لبنان از جمله سلفیست ها به فتح الاسلام پشت می کنند. میزان تمهیدات القاعده در اثر این محاصره کاهش یافته و این محاصره فرصتی در اختیار ارتش گذاشت تا به صدها عملیات بازرسی و دستگیری اقدام کند.

اما، تداوم بحران سیاسی در لبنان و گرایش رو به فزون همه جناح های محلی در مسلح شدن و آموزش رزمندگان قادر است به القاعده امکان بدهد تا در پشت مهم ترین جنبش سنی یعنی «جریان آینده» (حزب المستقل) پنهان شود. این تشکیلات درصدد است که رزمندگان را تحت لوای موسسات خصوصی امنیتی بکار گیرد. جنبش وابسته به آقای حریری ، بدین ترتیب توانست دو هزار و چهارصد عضو میلیشیا را تحت نفوذ خود درآورد. این جنبش قصد دارد که چهارده هزار نفر را تنها در شمال لبنان به خدمت بگیرد ولی از طرف دیگر نبردهای نهرالبارد بخشی از نخبگان سنی لبنانی را قانع کرد که هزینه پرداخت شده برای این اتحاد بسیار گزاف بود.

احساس حق کشی، فقدان راه حل

حوادث نهرالبارد همچنین موجب شد تا با تکیه بر پایه حوادثی که وقوع یافت، بتوان سلفی های جامعه سنی لبنان را بسیج کرد. اشاره کنیم که سربازان مسیحی به برخی از مساجد اردوگاه آسیب هائی وارد ساخته و به قرآن بی حرمتی کرده بودند؛ برای مثال در زندان رومیه، مکانی که جهادیست ها زندانی بودند. چندین سایت اینترنتی که آشکارا از القاعده حمایت می کردند و از «شهدای فتح الاسلام» تجلیل می کردند، شروع بکار کردند. در یکی از آن ها میتوان چنین خواند «صبر کنید... بازگشت القاعده به لبنان... پایان نهرالبارد آغاز القاعده است.»

هزاران جوان سنی که از مناقشه محلی بدون هر چشم انداز سیاسی به ستوه آمده اند، با دریغ به شیعیان می نگرند. آن ها شاهدند که شیعیان موفق شده اند انحصار تلاش های مقاومت ضد اسرائیل را در دست گیرند. این جوانان همچنین از سوءقصد های القاعده در کشورهای غربی و پیروزی های حتی محدود این سازمان در عراق خشنودند. نسل جدیدی از جوانان به مساجدی می روند که تفکرات سلفی – جهادیستی تبلیغ می شود، در شرایط و وضعیتی که ساختار رسمی جامعه سنی چه دارالفتاء (موسسه مذهب سنی)، بنیاد همبستگی اسلامی یا دادگاه های مذهبی بی اعتبار شده اند. موجبات این بی اعتباری، علاوه بر موضعگیری نهادهای مذهبی سنی به سود آقای حریری و «جریان آینده» همچنین بر فساد موجود در میان آنان تکیه می کند. براین امر، باید احساس حق کشی و نبود هر گونه راه حلی برای کشمکش با اسرائیل را نیز افزود. القاعده در عین حال می تواند بر هراس از شیعه گری و حزب الله و نیز واهمه سنی ها از انزوا و همچنین بر احساسات ضد امریکائی تکیه کند.(در حالی که دولت و نیروهای سنی رسمی به مثابه متحدین واشینگتن تلقی می شوند) از نگاه برخی، راه حل این مشکلات در اسلام نهفته است و راهی که باید رفت، راه القاعده است.

با وجود این،چنین بر می آید که القاعده و البته نه اجبارا همه گروه هائی که به آن اعلام وابستگی می کنند، بیش از هر چیزی متمایل است که لبنان را به پشت جبهه و اردوگاهی جهت آموزش و تمرینات و همچنین گذرگاهی امن برای رزمندگان این جریان به طرف عراق و از عراق به سوی اروپا تبدیل کند. لذا کشور در درجه اول آزمایشگاهی است که در آن جا، جنبش می تواند امکانات جدید نظامی را توسعه دهد: هواپیماهای کوچک با سیستم کنترل از راه دور که قادر به حمل سی کیلوگرم مواد منفجره هستند، بمب هائی که بتوان از فاصله دور منفجر کرد و قادر باشند در مقابل سیستم پخش پارازیت زره پوش های آمریکائی در عراق مقاومت کنند یا حتی برنامه های کامپیوتری که به مسئولان القاعده امکان دهد که از طریق اینترنت پیام های خود را بدون این که نه سرویس های اطلاعاتی محلی و نه آژانس امنیت ملی آمریکاNSA بتواند آن ها را ردیابی کند. در چنین وضعیتی همان طوری که شاهین توضیح می داد، به سود القاعده نیست که در مبارزات درونی لبنان مداخله کند.

سازمان القاعده چگونه خواهد توانست این «بی طرفی» نسبی را با افشای حضور در فینول که اخیرا از سوی مرد شماره 2 سازمان انجام شد، آشتی دهد؟ آیا گروه های محلی که به القاعده اعلام وابستگی می کنند، خواهند پذیرفت که در خارج از صحنه سیاسی لبنان بمانند؟

پاسخ به این پرسش ها هر چه که باشد، این امر بدیهی است که آینده القاعده در لبنان کاملا تضمین است.

-----------

عنوان اصلی مقاله:

Les étranges alliances des groupes radicaux islamiques,

Enquête sur l’implantation d’Al-Qaïda au Liban

پاورقی ها:

1 – این یک گروه صوفی است که توسط عبدالله الحریری ، اهل اتیوپی بنیاد گذاشته شده است. به همین دلیل، لقب وی احبش (به عربی حبشی) است. بخش های اطلاعاتی سوریه به کرات از این گروه استفاده ابزاری کرده است.

2 – به گزارش روزنامه الاخبار، چاپ بیروت (از 7 تا 10 سپتامبر 2007)، توجه کنید. این گزارش در نشانی اینترنتی زیر نیز منتشر شده است: www.al-akhbar.com/ar/node/46169

3 – این پزشک انجام این ملاقات را در یک برنامه تلویزیونی مورد تایید قرار داده است. او گفته است که بخش های امنیتی لبنان با سازمان تندروی جنداشام کمک کرده بود تا انتقال وی را از اردوگاه عین الحلوه به اردوگاه نهرالبارد عملی سازد تا بتواند به فتح الاسلام بپیوندد. این عملیات تحت پوشش «عملیات بشردوستانه» انجام شده است.

4 – مهمترین این انجمن ها عبارتند از:

الاتحادالاسلامی، وقف التراث الاسلامی (میراث اسلامی) در طرابلس، وقف الاحیاء الاسلامی (نوسازی اسلامی) در طرابلس، وقف النور الخیری (روشنائی نیکوکارانه) در شبعا و ارغوب، وقف البرالخیری (امور خیریه و نیکوکاری) در منطقه الضنیه (شمال طرابلس)، وقف مرکز اسلامی و مسجد عبدالرحمان ابن عوف در بقاع ، انجمن ارشاد و مدرسه ابداع در عکار.

مشاهده می شود که این انجمن ها سراسر خاک لبنان را پوشش می دهند.

*******

ضمیمه شماره 1:

سلفی گری چیست؟

وندی کریستیاناسن Wendy Kristianasen

ریشه های سلفی گری را باید در تجدد اسلامی پایان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، تحت تاثیرمتفکرانی چون سید جمال الدین افغانی*، محمد عبده و رشید رضا جستجو کرد. این شخصیت ها به بازگشت به دوران محمد پیامبر اسلام و نخستین نسل اسلامی فرا می خواندند (سلف به زبان عربی به معنی نیاکان و پیشینیان است).

بنا بر اعتقاد آنان، مسلمانان به غرب امکان داده بودند تا اصول متعلق به اسلام واقعی را به انحصار در آورد و این امر موجب تاخیر و ضعف مسلمانان گشته است. بدیده آنان، اسلام نه فقط روحانی و معنوی بلکه اجتماعی و سیاسی نیز است.

اسلامیست های سیاسی خود را صاحب چنین مکتبی می دانند. از جمله اخوان المسلمین که در سال 1928 میلادی در مصر تاسیس گشت. این جریان تحت تاثیر سلفی گراهای نخستین بود. بعدها این جریان به جنبشی نیرومند از حیث اجتماعی و سیاسی تبدیل شد که در پهنای جهان عرب دارای صدها هزار طرفدار و عضو بود. حسن البنا بنیان گذار اخوان المسلمین تنها خواهان بازگشت مسلمانان به ایمان واقعی نبود؛ بلکه او با استعمار بریتانیا شدیدا به مخالفت برخاسته و از آرمان فلسطین دفاع می کرد. اعضای اخوان المسلمین در جنگ اعراب و اسرائیل در سال های 1949 – 1948 شرکت کرده و شاخه هائی در کشورهای عربی همجوار ایجاد کردند. از جمله میتوان به شاخه های اخوان المسلمین در فلسطین، جهاد اسلامی و حماس به عنوان میراث داران این جریان اشاره کرد.

همه کسانی که خود را سلفی می دانند، عضو گروه های سازمان یافته نیستند. مسئله آنان که تحت تاثیر وهابیون سعودی هستند بیش از هر چیز، توجه به مسائل مجاز و ممنوع در اسلام است. (منظور حلال و حرام است.م) . واژه «اجتهاد» از نگاه وهابیون (که بر قرآن و سنت تکیه می کند) مفهومی محدودکننده دارد. سلفی ها بخاطر کردارشان و نیز عمل به اجتهاد، از نظر اجتماعی فعالند. آنان اغلب در زمینه علم و فن در درجه بالائی قرار دارند.

در اروپا و نیز در خاورمیانه، نخستین اعضای شبکه القاعده تحت نفوذ سلفی گری قرار داشتند. سرکرده های آنان کسانی بودند که قبلا در کنار مجاهدین افغان با شوروی جنگیده بودند. خصومت آنان با غرب آنان را به اتخاذ مواضعی بی پروا وقاطع در کشورهای محل زندگی شان بر می انگیزد.

به موازات اتخاذ چنین مواضع جهادگرایانه، شمار رو به افزایشی از سلفیست ها دارای مواضع «میانه روانه» و مسالمت آمیز بوده و با اجتناب از حوزه سیاسی می کوشند یک زندگی ناب از نگاه اسلامی را به پیش ببرند. آنان موفق شده اند که در غرب ، خاورمیانه و کشورهای مغرب (تونس، مراکش و الجزایر) انبوه جوانانی را بسوی خود جلب کنند که از گم کردن سنت ها و ریشه های خود هراس دارند. اینان را میتوان از ظاهرشان تمیز داد. مردان، دارای ریش های بلند پر پشت و ژولیده و جلیبائی روی شلوار گشادند و زنان، دارای پیراهنی بلند، روسری و یک نقاب که صورت را می پوشاند و البته گاهی نیز با شلوار جین و کفش های ورزشی همراه می شوند ....

در بریتانیا، گرایش سومی ظاهر شده است. سلفی های اصلاح طلب وارد فعالیت سیاسی می شوند و جهادیست های سلفی را متهم می کنند که با شرکت در نبردها جنبش را به گروگان می گیرند و علیه تندروی به مبارزه برمی خیزند. آن چه که هنوز روشن نیست، امکان موفقیت این جنبش جدید است.

------

عنوان اصلی مقاله:

َQu’est-ce que le salafisme ?

------

* توضیخات مترجم: بطور خلاصه میتوان گفت که مکتب سلفی به عنوان یک جریان در قرن چهارم هجری قمری شکل گرفت. سلفی ها اهل سنت بوده و از افکار احمد بن حنبل ریشه گرفته اند. آنان رو به افول نهادند تا در قرن دوازدهم قمری (17 میلادی) محمد بن الوهاب این اندیشه ها را بار دیگر در عربستان زنده کرد. با تاسیس پادشاهی آل سعود، این آئین به مذهب رسمی تبدیل شد. سلفی از اتباع مذهب حنبلی هستند ولی از تمام اندیشه های احمد بن حنبل پیروی نمی کنند.

با استناد به منابع ایرانی از جمله دو کتاب «اندیشه های سیاسی در اسلام معاصر» نوشته حمید عنایت و «اندیشه های میرزا آقا خان کرمانی» نوشته فریدون آدمیت چنین بر می آید که نوشته نویسنده در مورد سید جمال الدین اسدآبادی (افغانی) کاملا صادق نیست. اسدآبادی یک پان اسلامیست بوده و خواهان وحدت اسلامی و تجدد اسلامی بوده است. امر تجدد را نمی توان در مورد سلفی ها که خواهان بازگشت به اصل اسلام آغازین اند، بکار برد. اسدآبادی که طرفدار وحدت اسلامی بود نمی توانسته از رودرروئی شیعیان و سنی ها سخن براند، در حالی که سلفی ها شیعیان را رافضی می خوانند.

حسن البناء بنیان گذار اخوان المسلمین در مصر نوشته است: « اسدآبادی فقط یک فریاد هشدار برای مشکلات است و شیخ محمد عبده فقط یک معلم، فیلسوف و رشید رضا یک تاریخ نویس و وقایع نگار است، در حالی که اخوان المسلمین به معنی جهاد، تلاش کار است و فقط یک پیام نیست.» ( به نقل از کتاب «اخوان المسلمین – تالیف بهمن آقائی و خسرو صفوی، نشر سام، 1365، صفحه 21)

شاید اعتقاد اسدآبادی به جهاد باعث شده که او را سرکرده تفکر سلفی بدانند. در این مورد در صفحه 102 کتاب عنایت می خوانیم:

«یک نتیجه بینش ضد انگلیسی سید تمایل او به این بود که اسلام را دین پیکار و سختکوشی بداند و از این رو به روی فریضیه جهاد بسیار تاکید کند، به نظر او در برابر حکومتی که مصمم به نابودی اسلام است مسلمانان راهی جز توسل به زور ندارند... »

برای اطلاعات بیشتر می توانید به کتاب های فوق الذکر و نیز کتاب های مربوط به تاریخ مشروطیت مراجعه نمائید.

********

ضمیمه شماره 2:

یک نظام ناپایدار متکی بر مذهب



آلن گرش Alain Gresh

نظام متکی بر مذهبی که فرانسه پس از پایان جنگ بین المللی اول در لبنان برقرار کرد، هنوز پا برجاست. گرچه، معاهدات طایف (در سال 1989 برای خاتمه جنگ داخلی) آن را کمی تغییر داده است. کرسی های پارلمان (نیمی برای مسیحیان و نیمی برای مسلمانان) و همچنین مقامات اصلی (رئیس جمهوری به مارونی ها، نخست وزیر به سنی ها و رئیس مجلس به شیعیان) میان جامعه های اصلی تقسیم شده است. جامعه های مارونی، شیعه و سنی پر جمعیت ترین آن هاست. باید درزی ها، یونانی های ارتدکس، یونانی های کاتولیک و غیره را بدان ها افزود.در مجموع 17 جامعه مذهبی در لبنان زندگی می کنند.

از زمان خروج نیروهای سوری از لبنان و انتخابات جدید مجلس در سال 2005، ریاست حکومت با فواد سینیوره وابسته به «حزب المستقبل» (جریان آینده، سنی با رهبری سعدالحریری) است. این دولت از حمایت ولید جمبلات (سرکرده اکثریت درزی ها، سمیر جعجع (قوای لبنانی) و امین جمایل (حزب فالانژیستی) که جناح اقلیت مارونی ها را تشکیل می دهد، برخوردار است. در ابتدا، حزب الله (که رهبر معنوی آن حسن نصرالله است) و جنبش امل (با رهبری نیبه بری) که نمایندگان اکثریت قریب به اتفاق شیعیان هستند، در حکومت شرکت داشتند. اما، در نوامبر 2006، دولت را ترک کردند و یک اپوزیسیون (مخالفان) ائتلافی با شرکت میشل عون و جناح میهنی آزاد وابسته به وی تشکیل دادند. اکثریت مارونی ها به آقای عون رای میدهند.

اختلاف نظر میان اکثریت (که مورد حمایت آمریکا و فرانسه است) و اپوزیسیون (مورد حمایت ایران و سوریه) متعدد است. اگر دو اردوگاه بر سر انتخاب ژنرال میشل سلیمان، فرمانده ارتش به ریاست جمهوری توافق کردند، ولی بر سر تشکیل دولت وحدت ملی اختلاف دارند.(اپوزیسیون خواهان برخورداری از یک اقلیت دارای حق توقف تصمیمات است). به همین دلیل است که اپوزیسیون تشکیل چنین دولتی را که امکان منزوی ساختن این دو جامعه مذهبی مهم (شیعیان و مارونی ها ) را نخواهد داد، شرط تشکیل اجلاس پارلمان و انتخاب رئیس جدید دولت (رئیس جمهوری) تعیین کرده است.

این بحران در راستای رودرروئی ایالات متحده و متحدینش از یک سو و ایران و سوریه از طرف دیگر جای می گیرد. ولی، این بحران همچنین، بازتابی از تفرقه عمیق در کشور است. این تفرقه از جمله در مورد راه های خروج از بحران اقتصادی خود نمائی می کند، بحرانی که بدهی عمومی ژرفی که از زمان نخست وزیری رفیق حریری یادگار مانده ، علامت مشخصه آن است. اپوزیسیون لبنان، تقریبا نیمی از جمعیت کشور را نمایندگی می کند.

* Un Système confessionnel instable

لوموند دیپلماتیک ، فوریه 2008

قرار نبود شاه جايش را به شيخ بده - دكتر محمد ملكي د -

قرار نبود شاه جايش را به شيخ بدهد
دكتر محمد ملكي در گفتگو با روز: - چهارشنبه 24 بهمن 1386 [2008.02.13]
‏عماد حسين نيا
دكتر محمد ملكي، استاد و اولين رئيس دانشگاه تهران بعد از انقلاب 57، دانشگاه را سردمدار مبارزه و ‏پيشقراول حركت هايي مي داند كه به پيروزي انقلاب منجر شد. او ضمن انتقاد از گروهي كه به فرجام ‏رسيدن انقلاب را به نام خود مصادره كرده اند، مي گويد: "بگذاريد بعضي ها از گذشت زمان به نفع ‏خود سوء استفاده كنند اما تاريخ هميشه گواه زنده ايست". متن گفتگو با محمد ملكي در پي مي آيد.‏
‎‎اولين اعتراضات دانشجويي چه دوره اي اتفاق افتاد و چرا؟‎‎‏ بصورت بي طرفانه بايد گفت كه اولين فعاليت هاي دانشگاهي توسط گروه هاي چپ و ماركسيست ‏شروع شد كه دستگيري 53 نفر آن معروف است. در واقع مي توان گفت از 1313 تا 1327 كه شاه ‏در روز افتتاح دانشكده حقوق ترور شد و مسئوليت اش را بدوش توده اي ها انداختند، قدرت واراده ‏جنبش دانشجويي در اختيار حزب توده بود. بعد از غير قانوني شدن حزب توده و سختگيري هايي كه ‏شد، گروه هاي مذهبي ـ آرام آرام ـ شروع به فعاليت كردند كه عمده ترين شان "سوسياليست هاي خدا ‏پرست" به رهبري نخشب بودند. روند تكامل جنبش دانشجويي با افزايش قدرت مذهبي ها و مليون در ‏دانشگاهها شدت يافت که در همين راستا مي توان به تاسيس انجمن هاي اسلامي اشاره كرد. بعد هم ملي ‏شدن صنعت نفت اتفاق افتاد.‏
‎‎دانشگاه در كجاي مبارزات براي ملي شدن صنعت نفت قرار داشت؟‎ ‎متاسفانه در تاريخ نگاري ها، نقش حياتي دانشگاه در قضيه ملي شدن صنعت نفت كه در واقع خروج ‏ايران از زير چنبره استعمار انگليس بود، به حاشيه رانده شده است. در آن زمان دانشگاه نقش بسيار ‏چشمگيري هم در حمايت از دكتر مصدق وهم در خريد قرضه ملي داشت.البته در آن دوره جنبش ‏دانشجويي دست مذهبي ها بود.‏
‎‎يعني نيروهاي مذهبي به دكتر مصدق كمك بيشتري مي كردند؟‎ ‎مذهبي ها و مليون بصورت توامان.البته پس از آن، دوره نهضت مقاومت ملي است. يعني 8 روز پس ‏از کودتاي 28 مرداد، نهضت مقاومت ملي تاسيس شد و شاخه دانشگاه اين نهضت، تظاهرات معروف ‏‏14 تا 16 آذر را برنامه ريزي و راه اندازي كرد. درباره 16 آذر32 هم كه بطور مفصل بحث شده و ‏مقالات متعددي تحرير شده است.‏
‎‎دانشجويان چپ هم در اين دوره فعاليتي داشتند؟‎ ‎حضور چپ ها را نمي توان مطلقا انكار كرد.اما از قدرتي كه آنها در گذشته داشتند كاسته شده بود و ‏البته دلايل متعددي باعث اين امر بود كه فعلا جاي بحث ندارد.‏
‎‎ادامه بدهيد.‏‎ ‎‏ پس از 16 آذر بيشترين بار فعاليت دانشگاهي بر دوش شاخه دانشگاهي نهضت مقاومت ملي بود. در ‏واقع در نبود احزاب واقعي در آن دوره ـ دقيقا مثل الان ـ دانشگاه چاره اي نداشت كه بار مبارزه را ‏بدوش بكشد.‏
‎‎كميته دانشجويي جبهه ملي دوم چه زماني تاسيس شد و چه فعاليت هايي كرد؟‎ ‎در سال 1339 و با روي كار آمدن رئيس جمهور دموكرات آمريكا، تحولاتي در ايران بوجود آمد و اين ‏امر سبب شد كه دانشگاهها هم دستخوش تحولات شوند. آن كميته در اين دوره تشكيل و تظاهرات بسيار ‏بزرگي در دانشگاهها ترتيب داده شدو نهايتا به تظاهرات عظيم بهمن سال 40 [ در مخالفت با دستگيري ‏دانشجويان ] منتهي شد. در زمان كنسرسيوم نيز 12 تن از اساتيد به تشكيل آن اعتراض كردند و البته ‏بدون موافقت دكتر سياسي - رئيس وقت دانشگاه - اخراج شدند. بعد از آن هم اتفاقات 15 خرداد رخ داد ‏كه دانشجويان در حمايت از آن هم ساكت ننشستند.‏
‎‎در سابقه مبارزاتي دانشگاه مبارزه مسلحانه هم ديده ميشود. چه شد كه بخشي از دانشگاه به ‏استفاده از اسلحه روي آورد؟‎ ‎در سال 42 دستگيري هاي گسترده اعضاي نهضت آزادي و سياسيون ملي اتفاق افتاد. مهندس بازرگان ‏در دادگاه جمله اي گفت كه داراي اهميت فراواني است. او گفت: ما آخرين گروهي هستيم كه بصورت ‏قانوني عمل ميكنيم اما وقتي به ما كه قانوني هستيم اجازه فعاليت داده نمي شود از آيندگان انتظاري جز ‏كشيدن اسلحه به رويتان را نداشته باشيد. بنابراين بخشي از مجاهدين و گروهاي چپ امثال فدائيان و... و ‏گلسرخي، شعائيان، احمدزاده و... كه يا دانشجو يا فارغ التحصيلان دانشگاه بودند، تنها راه مبارزه را در ‏شليك گلوله ديدند؛ چون- در يك جمله - فضا براي انجام كارهاي تئوريك و مدني كاملا بسته بود. ‏
‎‎در شناسنامه جنبش دانشجويي قبل از 57 اسامي تشكل هاي زيادي ديده ميشود. آيا اساتيد هم ‏تشکل خاصي داشتند؟‎ ‎بله. اساتيد دانشگاه تشكل هايي داشتند مثل جامعه دانشگاهيان و غيره اما بعدا سازماني به نام سازمان ‏ملي دانشگاهيان ايران كه سراسري بود، بوجود آمد.‏
‎‎اين سازمان از نيروهاي ملي شكل يافته بود؟‎ ‎خير. از همه گروهها در آن حضور داشتند. مذهبي و غير مذهبي و حتي افراد بي تفاوت به مسائل ‏مذهب يا چپ.‏
‎‎و با هم كار مي كردند؟‎ ‎بله. اختلاف عقيده وجود داشت اما همه يك راه را برگزيده بودند و به مبارزه عليه يك هدف و دشمن ‏مشترك اهتمام مي ورزيدند. اما پس از انشعاب سازمان مجاهدين، در جنبش دانشجويي مسئله فرق كرد. ‏بطوريكه قبلا كتابخانه، محل هاي اجتماع و كوه رفتن ها و... مشترك بود و همه چيز اسم دانشجويي ‏داشت اما پس از آن قضيه كتابخانه به اسلامي و دانشجويي جدا و ساير موارد هم از يكديگر تفكيك شد ‏منتها هدف مشترك يعني مبارزه با رژيم همچنان توامان دنبال مي شد.‏
‎‎در پرونده سازمان ملي دانشگاهيان برگزاري اولين و بزرگترين تظاهرات خياباني ديده ‏ميشود. تظاهرات شهريور 57. آن تظاهرات چگونه شكل گرفت؟‎ ‎آن روز نماز عيد فطردر قيطريه برگزار شد كه دكتر مفتح آن را اقامه كرد و خطبه اش را دكتر باهنر ‏گفت. پس از اتمام نماز، دانشجويان و اساتيد از مردم دعوت كردند كه براي بازگشايي حسينيه ارشاد كه ‏از سال 51 پلمپ شده بود، به طرف آن راهپيمايي كنند. برگزاركنندگان مراسم نماز كه از موضوع ‏مطلع شدند بارها از طريق بلند گو به مردم مي گفتند كه روحانيت برنامه ديگري ندارد اما دانشگاهيان با ‏تلاش وصف ناپذيرشان مردم را به خيابان كشاندند. اين اتفاق در حالي رخ داد كه روحانيون با اين عمل ‏مخالف بودند و همه كساني كه آنروز در آنجا حضور داشتند، شاهدند كه روحانيون بصورت غير ‏مستقيم از مردم مي خواستند كه راهپيمايي نكنند اما بزرگترين راهپيمايي شكل گرفت.‏
‎‎يعني روحانيت نقشي دراين حركت نداشت؟‎ ‎من اعتقادم بر اين است كه در تحقيقات تاريخي و تاريخ نگاري بايد همه جوانب را در نظر گرفت و حق ‏همه را ادا كرد.اگر بخواهيم فرايند انقلاب را تجزيه و تحليل كنيم تا ببينيم نقش روحانيت در اين جريانات ‏چقدر بوده است، فكر نمي كنم بيش از ده ـ پانزده درصد باشد؛ در حاليكه امروز مي گويند همه نقش را ‏ما برعهده داشتيم. اين درست كه آقاي خميني رهبري انقلاب را برعهده گرفتند و آن اتفاق 15 خرداد ‏افتاد اما خودشان مطالعه و تحقيق كنند كه در روز 15 خرداد و بعد از آن دانشگاهيان نقش بيشتري ‏داشتند يا حوزه. در بخش بيانيه ها، عكس ها، و ساير مسايل، دانشگاه در صف اول بود. مثلا اولين ‏مصاحبه آقاي خميني با لوموند را براي من كه رابط انجمن هاي اسلامي در اروپا بودم، فرستادند ومن ‏ترتيب پخش آن را دادم. به نظر من يك مقدار بايد انصاف را رعايت كرد. من حاضر به اثبات اين قضيه ‏در هر دادگاهي هستم كه تا 7 -8 ماه مانده به پيروزي انقلاب، بجز عده انگشت شماري كه مبارز بودند ‏‏[ مثل آقاي طالقاني، اقاي خامنه اي كه در تظاهرات شركت ميكرد، آقاي رفسنجاني و بهشتي و...]، اكثر ‏روحانيون از تلفظ نام آقاي خميني ابا داشتند و مثلا در كتابهايشان مي نوشتند: "خ"! مثلا نظر آقاي ‏‏"خ"‌هم فلان است. اينقدر اينها احتياط ميكردند. در واقع نهاد روحانيت نقش آنچناني در انقلاب نداشت. ‏اما افراد در مبارزات ديده مي شدند.‏
‎‎برگرديم به تاريخ. بعد از راهپيمايي 14 شهريور بايد اتفاق ميدان ژاله باشد. آيا دانشگاه در ‏آن هم نقشي داشت؟‎ ‎دانشجويان در تدارك آن نقش مهمي ايفا كردند چه در دعوت و ديوارنويسي و پخش اعلاميه، چه با ‏شركت در تجمع، چه حمايت از تجمع كنندگان و چه درمان مجروحين كه توسط دانشجويان دانشگاه ‏پزشكي در منازل اطراف انجام مي شد. در ماههاي مانده به پيروز انقلاب دو برنامه مهم از طرف ‏سازمان ملي دانشگاهيان تدارك ديده شد كه رابطه دانشجو ـ استاد و دانشگاه ـ مردم را استحكام بيشتري ‏بخشيد.‏
يكي از آنها برگزاري هفته همبستگي بود كه در جاي جاي ايران با نشست ها، راهپيمائيها، سخنرانيها و ‏صدور بيانه هايي همراه بود.‏
‎‎سخنرانيها معمولا پيرامون چه چيزهايي بود وتوسط چه كساني انجام ميشد؟‏‎ ‎موضوعات گوناگوني بود از جمله مبارزه با استبداد، برابري خواهي و عدالت و.... در واقع استقلال، ‏آزادي و جمهوريت اركان اصلي حرف ها و سخنرانيها بود. در تهران افراد متعددي سخنراني كردند و ‏در شهرستانها هم كه سازمان شعبه داشت، اگر سخنران نداشتند، ما از سازمان براي شان مي فرستاديم. ‏اما آخرين روز هفته همبستگي 13 آبان بود و آن كشتار فاجعه آميز دانش آموزان در دانشگاه تهران. ‏
‏ بعد از آن واقعه وضعيت بغرنج شد چون دانشگاهها را بستند. در اين دوره سازمان ملي دانشگاهيان ‏نقش واقعي اش را ايفا كرد. اين سازمان وقتي با در بسته دانشگاه مواجه شد به مدت 25 روز در ‏دبيرخانه دانشگاه كه در خيابان 16 آذر قرار دارد، متحصن شد و توانست با تحمل همه سختي ها ‏بازگشايي دانشگاه را محقق نمايد.‏
‎‎در آن 25 روز رفتار حاكميت با اساتيد چطور بود و اصلا چه شد كه اجازه تحصن در داخل ‏دبيرخانه را به شما دادند؟‎ ‎به هر حال اتفاقاتي افتاد و ما به طبقه پنجم دبيرخانه رفته بوديم كه اعتراض مان را به رئيس، بخاطر ‏بسته بودن درب دانشگاه و ساير مسايلي كه پيش آمده بود، اعلام كنيم و خواستيم رئيس اقدام به باز ‏نمودن در و عذرخواهي از ما كند كه به توافق نرسيديم و تحصن بيست و پنج روزه استادان شروع ‏شد.اين تحصن بسيار سرنوشت ساز بود چون منشا تحولاتي شد. بعد از چند روزعده ديگري از استادان ‏ميخواستند به ما بپيوندند اما دبيرخانه محاصره شده بود و اينكار عملي نشد. آن اساتيد ناگزيردر خيابان ‏ويلا و وزارت علوم تحصن كردند و در تير اندازي هايي كه شد دكتر نجات الهي شهيد وهمان روز ‏درگيريهاي زيادي بين دانشجويان و مردم از يك طرف با نظاميان از طرف ديگر انجام شد و تعدادي ‏كشته شدند. كاركردهاي تحصن از آنچه كه ما فكر ميكرديم بسيار فراتر بود و شايد باز شدن درب ‏دانشگاه چيز كوچكي از آن بود. آن تحصن بيست و پنج روزه همكاري بين استاد و دانشجو را به شدت ‏تحكيم بخشيد. خوب بياد دارم كه دانشجويان غذايشان را از كوي ميگرفتند و به اساتيد ميرساندند و يا ‏وسائل و امكاناتي برايشان فراهم مي كردند. يعني يك همكاري تنگاتنگي بين استاد و دانشجو به وجود ‏آمد که بي سابقه بود.‏
‎‎مگرنيروي نظامي داخل كوي نبود؟‎ ‎نيروهاي نظامي دورتا دور دبيرخانه را محاصره كرده بودند اما حتي يك نظامي وارد محوطه نمي شد. ‏مثل الان نبود كه هر كس سرش را بياندازد پائين و براي سركوب وارد دانشگاه شود. در واقع دبيرخانه ‏توسط نيروهاي نظامي مراقبت ميشد و اين مراقبت طوري نبود كه مانع غذا آوردن يا بعضي مسائل ‏ديگر بشود و اگراين را نگويم كمي بي انصافي كرده ام و آن اينكه در طول 25 روز هيچوقت تلفن هاي ‏دانشگاه قطع نشد. اگرچه تحصن ما بخاطر رفتار توهين آميز دكتر شيباني رياست وقت دانشگاه تهران ‏با ما [جمعي از اساتيد] شكل گرفت اما ايشان دستور دادند كه كسي حق قطع كردن تلفن ها را ندارد. ما ‏از همان جا با خانواده ها، ساير گروه ها و شخصيت ها، خبرگزاري هاي داخل و خارج كشور تماس ‏مي گرفتيم. نكته جالب ديگر آنكه برق آن منطقه بخاطر حفاظت از جان ما قطع نمي شد در حاليكه برق ‏مناطق به تناوب قطع مي گرديد.‏
‎‎آيا كساني از ساير گروهها و مبارزين براي همدردي و حمايت به جمع شما آمدند؟‎ ‎‎‎بله آقاي دكتر بهشتي، آقاي طالقاني، دكتر سنجابي و از همه گروهاي اداري يا كارگري و غيره يا ‏حضور پيدا مي كردند يا پيام مي فرستادند. و به پيشنهاد آقاي طالقاني بود كه در 23 آذر با حضور ‏ايشان و اساتيد و مردم، مراسم بازگشايي در زمين چمن دانشگاه بطرز باشكوهي برگزار شد. بطور كلي ‏تشكل هاي دانشجويي و سازمان ملي دانشگاهيان نقش محوري در پيشبرد اهداف براي نيل به انقلاب را ‏داشتند. جالب اينكه وقتي آقاي بختيار فرودگاه را به روي آقاي خميني بست، برخي از روحانيون به ‏سمت تهران آمدند كه در جايي متحصن شوند. آنها باوجود ازدياد مساجد معروف و بزرگ در تهران يا ‏قم، به دانشگاه تهران آمدند و در مسجد دانشگاه تحصن كردند! نكته اينكه حتي خود روحانيون هم به ‏اهميت دانشگاه پي برده بودند.بعد از انقلاب هم ديديم كه وقتي كه قرار شد جايي براي قبله سياسي مردم ‏در نظر گرفته شود، دانشگاه تهران برگزيده و نماز جمعه در آن برگزار شد و ادامه يافت. بنابراين ‏دانشگاه در روند پيروزي انقلاب نقشي ممتاز و حياتي داشته است و هر كس كه منكر آن شود خودش را ‏گول زده است.‏
‎ ‎سئوال آخر اينكه اولا به آنچه بخاطرش انقلاب كرديد، رسيديد؟ دوما اگر الان سال 57 بود، ‏انقلابي مي شديد؟‎ ‎ببينيد اسلامي كه ما بدنبالش بوديم، اسلام عدالتخواه و اسلام عدل علي بود. اسلامي كه آقاي شريعتي ‏برايمان تعريف كرده بود يا اسلامي كه آقاي طالقاني به ما گفته بودند بنا براين اگر باز هم در شرايط آن ‏زمان بودم همان كاري را مي كردم كه كردم. ما در آن زمان با يك ديكتاتوري مبارزه مي كرديم، با ‏نظامي سلطنتي و استبدادي مبارزه مي كرديم. هدف ما استقلال، آزادي و جمهوريت بود. بعد بخاطر ‏اسلامي كه به آن اعتقاد داشتيم، جمهوري اسلامي شد. من در شرايط فعلي و هر زمان ديگري با ‏ديكتاتوري و نابرابري و ظلم و فساد مبارزه ميكنم. ما مبارزه نكرديم كه شاه جايش را به شيخ بدهد و ‏رژيمي برود و رژيم بد تري جايش را بگيرد.‏‏ ‏