مانیتورهای جدید کاربران را می‌بینند

مانیتورهای جدید کاربران را می‌بینند

صفحه نمایش پیشرفته جدیدی از سوی شرکت ژاپنی

NEC

ساخته شده که با شناسایی فوری جنسیت و سن افراد، تبلیغات مناسب آن‌ها را نمایش می‌دهد.به گزارش ایسنا، این صفحه نمایش

پلاسمای 50 اینچی قرار است در جشنواره سالانه‌ای در توکیو مورد استفاده قرار بگیرد.دوربینی که در بالای این صفحه نمایش قرار گرفته فورا جنسیت و سن افرادی که در مقابل آن ایستاده‌اند را شناسایی می‌کند.به عنوان مثال اگر این دستگاه زنان جوان را به عنوان مخاطب خود شناسایی کند، کالاهای مختلف جذاب یا تلفن همراه طراحی شده برای زنان را نمایش می‌دهد.این سیستم با توجه به تلاش شرکت‌های تبلیغاتی برای جذب مصرف‌کنندگانی که به طور فزاینده هر روز تحت بمباران تبلیغاتی هستند از پتانسیل رشد برخوردار است

موج جدید زندانی کردن و احضار اعضای خانواده های قتل عام زندانیان سیاسی 67

موج جدید زندانی کردن و احضار اعضای خانواده های قتل عام زندانیان سیاسی 67
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران : در آستانۀ بیستمین سالگرد قتل عام های زندانیان سیاسی 1367 برای ممانعت از برگزاری مراسم گرامیداشت و ایجاد رعب و وحشت موجی جدیدی از زندانی کردن و احضار خانواده ها شروع گردیده است.در این راستا آقای محسن نادری 50 ساله روز سه شنبه پس از اینکه به دادگاه انقلاب فرآخوانده شده دستگیر و به قرنطینه زندان اوین منتقل گردید.آقای نادری در شهریور ماه سال گذشته برای گرامیداشت نوزدهمین سالگرد یکی از اعضای خانواده اش ( زنده یاد محمد حسین داود آبادی فرهانی) که در قتل عام 1367 جان باخته بود شرکت کردند. آقای نادری پس از شرکت در این مراسم در تاریخ 18 شهریور 1386 با یورش مامورین وزارت اطلاعات که در حدود 12 نفر تخمین زده می شد دستگیر و به بند مخوف 209 منتقل شدند. او به مدت 21 روز در سلولها ی انفرادی تحت بازجوئی ،بازجویانی که با نام های مستعار(سید و رحمتی) بودند قرار داشت.بازجویان او را در حین بازجوئی تحت شکنجه های وحشیانه جسمی و روحی قرار دادند. پس از 21 روز بازداشت با قرار وثیقه موقتا آزاد شد. پس از مدتی او را در شعبه 28 دادگاه انقلاب توسط فردی بنام موسوی مورد محاکمه قرار دادند. آقای نادری از زندانیان سیاسی دهۀ 60 می باشد. او از سال 1360 تا سال 1365 به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران که با شکنجه های طاقت فرسای همراه بود در زندان بسر برد. لازم به یادآوری است خانواده هایی که سال گذشته در مراسم نوزدهمین سالگرد قتل عام عزیزانشان شرکت کرده بودند با یورش مامورین وزارت اطلاعات دستگیر و به بند 209 منتقل شدند آنها بیش از 4 ماه در سلولهای انفرادی تحت وحشیانه ترین شکنجه های جسمی و روحی قرار داشتند. سپس آنها را به بند 350 زندان اوین منتقل کردند و تعدادی از آنها هنوز در شرایط بلاتکیلفی بسر می برند.اعضای خانواده های که هنوز در زندان بسر می برند عبارتنداز: آقای علی صارمی 60 ساله،محمد علی منصوری،میثاق یزدان نژاد و ناصر سوداگری می باشند.

ايران در راه قرون وسطي

ايران در راه قرون وسطي
‏ تحليلي از ايل جورناله - چهارشنبه 2 مرداد 1387 [2008.07.23]
جان ميکالسين
يک زن و هشت مرد که تقريبا بي سواد هستند. يکي از اين زنان حتي نفهميده است که به چه جرمي محکوم شده است. ‏هيچ يک از زن ها موفق نشده اند درباره کارشان توضيحي بدهند و يا از خود دفاع بکنند. شش نفر از آنها بدون شاهد و ‏وکيل مدافع در دادگاه حاضر شدند. سرنوشت آنها رقم زده شده است. يک مرد و هشت زن که اگر کسي اقدامي براي ‏نجاتشان نکند، سنگسار خواهند شد.‏
جرم آنها برايشان تفهيم نشده است، اما اين سرنوشت همه کساني است که زنا کرده باشند. مجازات چنين جرمي طبق ‏قوانين ايران سنگسار است. چند وقت پيش قرار بود به جاي سنگسار مجرمين را اعدام کنند، اما جو بنيادگرايي که در ‏ايران پيچيده باعث شد تا اين موضوع مسکوت بماند و حتي اعدام در ملاء عام از سر گرفته شود، اما از اين بدتر هم ‏اتفاق افتاد. درحالي که گروهي از وکلاي شجاع ايراني در تلاشند که اجراي حکم را متوقف کنند، مجلس ايران مشغول ‏بررسي پيشنهاد هاي جديدي در مورد روش هاي جديد مجازات است. بعضي از نمايندگان اولترا محافظه کار، پيشنهاد ‏کرده اند که از قطع عضو و حتي کور کردن براي مجازات استفاده شود. اکثريت مجلس آماده تصويب مجازات اعدام ‏براي کساني که از اسلام به مسيحيت يا اديان ديگر گرويده باشند است. مجلس درحال بررسي قانوني است که به موجب ‏آن بتوان کساني را که از طريق اينترنت مردم را فاسد مي کنند، گردن زد.‏
در چنين فضايي تقاضاي عفو براي اين نه نفر کار آساني نيست. حتي درخواست از آيت الله هاشمي شاهرودي، رئيس ‏قوه قضائيه مبني بر به تعليق درآوردن يا تجديد نظر در حکم، ممکن است بي فايده باشد. چند ماه پيش، يک قاضي حکم ‏اعدامي را که از سوي آيت الله شاهرودي به تعليق درآمده بود، اجرا کرد.‏
سرنوشت اين نه نفر که متعلق به قوم آذري، عرب و کرد هستند با خاستگاهشان گره خورده است. شادي صدر، وکيل ‏مبرزي که سال هاست براي توقف حکم سنگسار مبارزه مي کند، مي گويد: "هر هشت زن بي سواد هستند و نمي دانند ‏که وثيقه چيست و حتي پولي براي پرداخت آن ندارند. بعضي از اين زنان حتي به زبان فارسي صحبت نمي کنند، اما در ‏دادگاه زبان رسمي فارسي است و هيچ کس براي انها ترجمه نمي کند".‏
همه متهمان آزار جنسي شده اند و يا در نقش همسر- برده بوده اند. شادي صدر مي گويد: "اين زن ها آزار ديده اند و يا ‏بايد تن به ازدواج اجباري مي دادند و يا طلاق مي گرفتند". کبري نجار که کرد است، از شوهرش که او را مجبور به تن ‏فروشي مي کرد، طلاق گرفت اما حالا شوهرش سه دخترشان را وادار به تن فروشي کرده است. شمامه قرباني، يکي ‏ديگر از متهمان است که گفته مي شود مورد تجاوز يکي از اعضاي فاميل قرار گرفته است، اما دادگاه بدون توجه به اين ‏ادعا او را محکوم به زنا کرده است. شمامه هم مثل بقيه متهمان موفق به معرفي شاهد يا داشتن وکيل مدافع نشد.‏
منبع: ايل جورنالهT‏ 22 ژوئيه

سناریویی احتمالی: غرب برنامه محاصره دریایی ایران را دارد

سناریویی احتمالی: غرب برنامه محاصره دریایی ایران را دارد
خبرگزاری «نووستی» : روز 21 جولای ناوگان های دریایی آمریکا، انگلیس و فرانسه مانوری را آغاز کردند که هدف آن تمرین محاصره دریایی ایران می باشد و تا پایان تابستان سال جاری رژیم احمدی نژاد ممکن است در وضعیتی بسیار دشوار قرار بگیرد. این مطلب را پایگاه خبری mignews اطلاع داد. این پایگاه خبری اطلاع می دهد که اگر ایران باری دیگر مطالبه توقف غنی سازی اورانیوم که روز 19 جولای نیز مجدداً مطرح شده بود را رد کند، محاصره می تواند تحریمی دیگر و شدیدترین نوع آن برای ایران باشد. روز 31 جولای که مدت اعطا شده به ایران پایان می یابد، جمهوری اسلامی مجبور به انتخاب خواهد شد: همکاری و یا رویارویی. در صورتی که این کشور رویارویی را انتخاب کند، پیامدهای آن سنگین خواهد بود، از جمله مذاکرات با گروه 1+5 میانجیگران بین المللی در ژنو متوقف می شوند. محاصر دریایی ایران اعلام می شود. از آنجایی که ایران خود توان پالایش نفت ندارد، نیازمند واردسازی 40% از بنزین مصرفی خود و 100% سوخت هواپیمایی است. دقیقاً همین کالاها نیز می توانند مشمول محاصره قرار گیرند. از آغاز محاصره نیروهای ویژه آمریکا، فرانسه و انگلیس چند جزیره را در تنگه هرمز اشغال خواهند کرد که اکنون تحت کنترل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قرار دارند و ناو هواپیمابر "تئودور روزولت" با جنگنده های آمریکایی و فرانسوی روی عرشه خود وارد خلیج فارس خواهد شد. در مرحله اول محاصره، تنها از راهیافتن سوخت به ایران جلوگیری می کنند، اما سایر کالاها، از جمله مواد غذایی و پزشکی آزادانه به کشور راه خواهند یافت.

احمدی نژاد : مي توانيم اقتصاد اول جهان شويم

احمدی نژاد : مي توانيم اقتصاد اول جهان شويم
احمدی نژاد با تاكيد براينكه كلمات «نمي شود و نمي توانيم» در مقابل اراده و همت بلند مردم ايران اسلامي مفهومي ندارد، گفت: مي‌‏توانيم به سرعت و در زمان كوتاه‌‏تري به اقتصاد اول جهان دسترسي پيدا كنيم. به گزارش «ايلنا»، محمود احمدي نژاد در نشستی كه با هدف «بررسي طرح تحول بزرگ اقتصادي» و با حضور فعالان اقتصادي و نمايندگان اتاق‌‏هاي بازرگاني و صنف‌‏هاي گوناگون تجاري و صنعتي برگزارشد، فعالان بخش‌‏هاي مختلف اقتصاد ايران را از جمله اقشاري دانست كه در سخت‌‏ترين شرايط، بهترين عملكرد و بازدهي را داشته‌‏اند.احمدي نژاد با بيان اينكه دولت به شرايط و تحولات دنيا و داخل كشور در عرصه‌‏هاي گوناگون اشراف كامل دارد، خاطر نشان كرد: به دليل برخي نارسايي‌‏هايي كه در عرصه اقتصادي گريبان‌‏گير كشور است ، اقشاري كه به طور واقعي براي كشور زحمات بسياري متحمل مي شوند، همواره با مشكلاتي مواجه هستند و آنهايي كه زحمت چنداني نمي‌‏كشند به راحتي از امكانات و تسهيلات ويژه برخوردار مي شوند.احمدي نژاد، اجرايي نشدن طرح هاي بنيادين اقتصادي در دوره هاي گذشته را داراي علل سياسي و اجرايي دانست و گفت: عده‌‏اي تصور مي‌‏كردند، اجراي برخي تحولات موجب آشوب و بحران اجتماعي ميشود و از اين رو از ترس تبعات احتمالي آن، وارد اجرانمي شدند. علت دوم هم از وسواس بيش از حد كارشناسي بوده است ، در عين حال تاكنون چارچوب و بسته‌‏اي مانند طرح تحول اقتصادي تدوين و ارايه نشده است. وي مجموعه طرح تحول اقتصادي را يك بسته به هم پيوسته و منسجم دانست و تصريح كرد: در اين طرح 7 محور كليدي با استدلال و پس از دو سال ونيم، بحث و بررسي كارشناسي دركنار هم قرار گرفته است كه بايد با هم به اجرا درآيد.وی ادامه داد: پس از اجراي اين طرح مي‌‏توان بسته‌‏ها و مجموعه‌‏هاي ديگري نيز براي رفع برخي مشكلات طراحي و تدوين كرد.
در همين رابطه در اخبار امروز پيک ايران :قطع برق، 1200 واحد توليدي قزوين را فلج كرده است بالاترین کسری بودجه در تاریخ وزارتخانه ها

محكوميت سه نفر به قطع چهار انگشت دست راست

محكوميت سه نفر به قطع چهار انگشت دست راست
کميته گزارشگران حقوق بشر : شهرستان كرج به قطع انگشتان دست محكوم شدند.علی، 39 ساله، صفرعلی 35 ساله و رحمت‌الله 40 ساله شهریورماه سال گذشته در آذربایجان و تهران دستگیر شده‌اند.طبق مستندات موجود در پرونده متهمين دستگیر شده در بازجویی‌های به عمل آمده به یكصد فقره سرقت از مراكز فروش در تهران اعتراف كرده‌اند.هر سه متهم هفته گذشته توسط رئیس شعبه 1147 دادگاه بعثت به استناد مواد 197، 198، 199، 200، 201 و 667 قانون مجازات اسلامی به قطع چهار انگشت دست راست (به‌طوری‌كه كف دست و شست، باقی بماند) 3 سال حبس تعزيري، 74 ضربه شلاق، جریمه نقدی و رد اموال مالباختگان محكوم شدند.بنابر گزارش رسيده با توجه به عدم ارائه درخواست تجديدنظرخواهي از سوي متهمين و وكيل تسخيري آنان، حكم صادره امكان تغيير نخواهد داشت. بديهي است با گذشت يك سال از دوران محكوميت اين سه، اجراي حكم قطع يد آنان قريب‌الوقوع است. متهمين هم‌اكنون در زندان رجايي‌شهر شهرستان كرج هستند.

خشم جمهوري خواهان از مذاکره آمريکا با ايران

خشم جمهوري خواهان از مذاکره آمريکا با ايران
تحليل واشنگتن پست - دوشنبه 31 تیر 1387 [2008.07.21]
دن اگن
جرج بوش با اقدامات خود در هفته گذشته در خصوص مسائل ايران، عراق و کره شمالي جهت گيري بسوي سياست ‏هاي خارجي ميانه رو را تسريع کرد. اين تغيير رويکرد باعث خشنودي دموکرات ها گرديده و برخي از ‏جمهوريخواهان را به خشم آورده است.‏
بوش اولين مقام بلندپايه خود را به نشست مذاکرات هسته اي با ايران فرستاد که روز شنبه بدون هيچ توافقي پايان يافت. ‏همچنين در دو روز گذشته، بوش براي اولين بار موافقت کرد "جدول زماني" براي عقب نشيني نظاميان آمريکايي از ‏عراق معين کند و به کاندوليزا رايس وزير خارجه اين کشور اجازه داد به ديپلمات هاي کره شمالي در مذاکرات شش ‏جانبه درباره پايان دادن به برنامه تسليحات اتمي اين کشور ملحق شود.‏
اين حرکت هاي ماهرانه تصريح مي کنند که دولت بوش تا چه اندازه از سال 2002، يعني زماني که بوش ايران، عراق ‏و کره شمالي را "محور شرارت" ناميد، تغيير کرده است. اکنون بوش اقدامات ديپلماتيک در قبال ايران و کره شمالي ‏اتخاذ کرده و در عين حال موضع ديرينه خود را در قبال عقب نشيني نظاميان آمريکايي به نفع دولت عراق کنار گذاشته ‏است. ‏
بسياري از دموکرات ها اين تحولات را نشانه آن مي دانند که بوش به سياست هاي نظامي و ديپلماتيک مورد حمايت ‏سناتور باراک اوباما نزديک تر شده است. به گفته برخي از تحليلگران، اين اقدامات مي توانند به سناتور جان مک کين ‏نيز کمک کنند چرا که او اکنون مي تواند بدون اينکه در نظر بوش خيانتکار جلوه کند، از خروج نظاميان آمريکايي از ‏عراق حمايت نمايد.‏
اقدامات بوش در عين حال محافظه کاران، از جمله برخي از مقامات اسبق دولت، را مضطرب کرده است. اين مقامات ‏معتقدند که بوش به منظور حمايت از نگرش انعطاف پذيرتر رايس و طرفدارانش، اصول دور اول رياست جمهوري ‏خود را کنار گذاشته است.‏
جان بولتون، نماينده سابق بوش در سازمان ملل، که به يکي از صريح ترين منتقدان محافظه کار او تبديل شده، اين ‏تحولات را به شکاف هاي يک سد تشبيه کرده که در آستانه شکستن است. او روز شنبه خاطر نشان کرد، "به محض ‏اينکه اين شکستن آغاز شود، دشمنان يک فرصت واقعي براي برتري پيدا مي کنند. اين همه وارونگي (سياست) درست ‏در اواخر رياست جمهوري بوش باعث بي اعتباري (اين دولت) مي شود."‏
فيلينت لورت مدير سابق مسائل خاورميانه در کاخ سفيد که از دولت بوش بخاطر جنگ طلبي بيش از حدش انتقاد کرده، ‏اظهار داشته، اقدامات مربوط به ايران، عراق و کره شمالي نشانه هايي از "يأس تاکتيکي" هستند. وي خاطر نشان کرده ‏است: "اعضاي دولت بوش به اين شناخت رسيده اند که اگر دست به اين اقدامات نزنند، چيزي عايدشان نخواهد شد."‏
مقامات کاخ سفيد از اين قبيل انتقادها به خشم آمده اند و معتقدند که اعضاي حزب دمکرات و جمهوريخواه آمريکا، ‏تصميمات تاکتيکي را با تغييرات سياست اشتباه گرفته اند. گوردون جاندرو، سخنگوي شوراي امنيت ملي آمريکا، ‏خاطر نشان کرده است که اين اقدامات "حاصل تلاش هاي ديپلماتيکي هستند که ما ظرف چند سال گذشته بکار بسته ايم. ‏اقداماتي که ما طي اين هفته اتخاذ کرده ايم، همگي اقدامات تاکتيکي هستند که حاصل استراتژي فراگير رئيس جمهور ‏مي باشند."‏
يکي از شگفت آورترين تغييرات دولت بوش درباره ايران بوده است. کاخ سفيد بارها از اتخاذ سياست نزديکي مستقيم ‏به ايران تا زمان توقف فعاليت غني سازي اورانيوم توسط جمهوري اسلامي، امتناع ورزيده است. اما ويليام برنز ‏معاون وزير خارجه آمريکا روز شنبه براي ديدار با سعيد جليلي مذاکره کننده هسته اي ايران به ساير مقامات خارجي ‏در ژنو ملحق گرديد.‏
مقامات آمريکا اعلام کرده اند که تصميم فرستادن برنز به اين مذاکرات با هدف اتحاد بيشتر ائتلاف بين المللي که با ‏فعاليت هسته اي ايران مخالف است، صورت گرفته است. به گفته اين مقامات، حضور برنز مي تواند به رفع بن بست ‏ايران کمک کند.‏
اما خاوير سولانا مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا به خبرنگاران گفته است که اين مذاکرات بي نتيجه بوده و ايران ‏بايد ظرف دو هفته پاسخ روشن تري به پيشنهاد مشوق هاي بين المللي بدهد. اين در حالي است که سعيد جليلي اين ‏مذاکرات را "سازنده و رو به پيشرفت" خوانده است.‏
منبع: واشنگتن پست، 20 ژوئيه، 2008‏

دختری که از 13 سالگی زندانی است در آستانه اجراي حکم قصاص قرار گرفت

دختری که از 13 سالگی زندانی است در آستانه اجراي حکم قصاص قرار گرفت
اعتماد : وکيل مدافع صغرا دختري که از 18 سال پيش به اتهام قتل در زندان است در حالي تلاش دوباره خود را براي نجات اين دختر آغاز کرده که منابع آگاه خبر دادند اولياي دم مقتول با مراجعه به دادگستري رشت خواستار اجراي حکم قصاص شده اند.به گزارش خبرنگار ما صغرا دختري که هم اکنون 31ساله است، 18 سال پيش زماني که 13 سال بيشتر نداشت به اتهام قتل پسر هشت ساله صاحبکارش دستگير و به قصاص محکوم شد و به رغم اينکه دو بار پاي چوبه دار رفت، به خاطر پشيمان شدن اولياي دم از قصاص مهلتي دوباره اما موقت براي زندگي به دست آورد تا اينکه با اعتراض نسرين ستوده وکيل مدافع صغرا به راي صادره و تقاضا براي اعاده دادرسي، آيت الله هاشمي شاهرودي رئيس قوه قضائيه پرونده را مورد بررسي قرار داد و اعلام کرد حکم قصاص صغرا خلاف بين شرع است و دادگاه عمومي بايد يک بار ديگر اين دختر را محاکمه کند.هرچند صغرا بار ديگر محاکمه شد اما مستندات ارائه شده مورد قبول قرار نگرفت و قاضي دادگاه بدوي براي دومين بار حکم قصاص وي را صادر کرد. نسرين ستوده وکيل صغرا ديروز در گفت وگو با خبرنگار ما ضمن بيان اين موضوع که به راي صادره اعتراض کرده است اين پرونده را داراي ابهاماتي دانست و گفت؛ مستندات بسيار قوي وجود دارد که نشان مي دهد صغرا بي گناه است و نمي توانسته کودک8ساله را به قتل برساند. تنها دليلي که قضات براي قصاص صغرا به آن استناد کرده اند اقارير او در مراحل اوليه پرونده است و دليل ديگري عليه وي وجود ندارد و در راي صادره نيز اين مساله عنوان شده است. اما بررسي وضعيت چاهي که جسد از داخل آن بيرون آمده، جثه و سن صغرا در زمان حادثه و مسائل ديگر نشان مي دهد اين دختر نمي توانسته مرتکب قتل شود. وي افزود؛ صغرا دختري بسيار ريزنقش است که توان جسماني اش بسيار کم است. وقتي هم اکنون در 31سالگي نيز قدرت بلند کردن در سنگي چاهي را که جسد از آن بيرون آمده ندارد، اگر به 18 سال پيش يعني زماني که صغرا فقط 13 سال سن داشته برگرديم به طور قطع درمي يابيم که صغرا بسيار کوچک تر از حال حاضر بوده و اصلاً امکان بلند کردن در چاه براي او وجود نداشته است. علاوه بر اين مطالعه دقيق پرونده نشان مي دهد صغرا تناقض گويي هاي زيادي درباره نحوه ارتکاب جرم داشته است که اين تناقض گويي ها از بي گناهي وي حکايت دارد چرا که اگر واقعاً قاتل بود به درستي همه چيز را مطرح مي کرد. نکته مهم ديگر مساله تعرض به صغرا است که بايد مورد توجه قرار گيرد. ستوده ادامه داد؛ صغرا دختري روستايي و از طبقه بسيار پايين جامعه است که بنا به دلايل اقتصادي پدرش او را در 9سالگي براي کارگري به خانه پدر مقتول فرستاده، حال آنکه دختري در 9سالگي و با سواد کم و از طبقه سطح پايين قطعاً نمي تواند طراح قتل پسرکي 8ساله باشد. هرچند اين ايرادات و موارد بسيار مهم ديگر که در پرونده ذکر شده از سوي رئيس قوه قضائيه پذيرفته شد، اما دادگاه آن را رد کرد و از آنجا که دادگاه راي صادره را خلاف بين شرع ندانسته، بنابراين حکم قابل اجراست و احتمال اعدام صغرا هر لحظه وجود دارد و لحظات پراضطرابي که 18 سال در زندگي اين دختر وجود داشته هم اکنون شدت گرفته است. ستوده در مورد تقاضاي اجراي حکم از سوي اولياي دم نيز گفت؛ اين خبر را من هم به صورت غيررسمي شنيده ام، البته مسوولان دادگستري رشت هنوز در مورد اينکه اولياي دم براي اجراي حکم به شعبه اجراي احکام مراجعه کرده اند، اظهارنظري نکرده اند. اگر اين مساله صحت داشته باشد، احتمال اعدام صغرا قوت مي گيرد و من اميدوارم هرچه زودتر جلوي اجراي اين حکم گرفته شود.

امام‌جمعه شيراز : در مسأله ظهور در دقيقه 90 هستيم

امام‌جمعه شيراز : در مسأله ظهور در دقيقه 90 هستيم
امام‌جمعه شيراز در جمع دانشجويان شاهد و ايثارگر دانشگاه علوم پزشکي شيراز گفت: انسان هوشيار و آگاه کسي است که توانايي‌هاي خود را صرف ساختن آخرتي سعادتمند کند. به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، منطقه فارس، آيت‌الله حائري شيرازي با بيان اينکه هر انساني سلطان اجزا و بدن خود است، ادامه داد: اگر خمر و خمار آرزوهاي هر انساني را حذف کنيم، چيزي از آن باقي نمي‌ماند. مسابقه زندگي جز بردن و باختن چيزي نيست! در حالي‌که سعدي معتقد است اين موضوع خلاف است و انسان بايد زندگي را به دست خود بسازد. وي گفت: ما وقتي يک انسان معتاد را مي‌شناسيم، با شگفتي و تحقير به آن نگاه مي‌کنيم، اما اگر ما اعتياد خودمان را کشف کنيم، هنر است. آيت‌الله حائري شيرازي در بخش ديگري از سخنان خود گفت: به دو دليل از رياست جمهوري دفاع مي‌کنيم: يکي از باب اينکه نماينده رهبري هستيم و ديگري از باب اين که اعتقاد سياسي، فرهنگي، اقتصادي و اجتماعي داريم. به اعتقاد امام جمعه شيراز، مسلمانان در پذيرش عيسي و موسي عليهماالسلام از خود يهوديان و مسيحيان معتقدتر هستند اما به دليل عقب‌ماندگي علمي مسلمانان، غرب تلاش مي‌کند اسلام را دين ناتواني معرفي کند. وي گفت: الآن در مسابقه با اجانب در دقيقه 90 هستيم و در مسأله ظهور در دقيقه 90 هستيم و از اين جهت به جوانان توصيه مي‌کنيم هر چقدر توان دارند تلاش کنند. وي، علم و دين را دو رکن حکومت دانست و گفت: علم و ثروت همه ابعاد قدرت هستند که دين مي‌تواند آنها را کنترل کند.

طلب عفو از چه و به که ؟نامه اي از فرزاد کمانگر

طلب عفو از چه و به که ؟نامه اي از فرزاد کمانگر
تعريف دقيق جرم سياسي و پيرو آن زنداني سياسي در هيچ جاي قاموس حقوقي - کيفري جمهوري اسلامي مشخص نشده که به تابع آن در مظان هرگونه اتهام ناسره و نامربوط قراردادن شخصي که طبق استانداردهاي حقوقي معقول در جهان متهم سياسي به شمار مي آيد امري رايج باشد ، اساساً در جايي که بعضي ها خود را فراتر از قانون ميدانند ، بدون داشتن تحصيلات آکادميک حقوقي يا سياسي خود را بهترين و نادرترين سياستمداران و عالمان علم قضا به حساب مي آورند و عملکرد سياسي خود را نيز تنها آلترناتيو سياسي در زمان غيبت امام زمان (عج) دانسته و به طبع تمامي اقشار جامعه ايران را پيرو محض و مطيع سياستهاي خود پنداشته و نتيجتاً هيچ مسلک و شيوه سياسي را به رسميت نشناخته و بالاتر از آن براي بقيه آحاد ملت نيز مجاز و روا نميدانند . بنابراين جاي تعجب نيست که اين عده با فراق خاطر کامل کسي ديگر را به جز خود صاحب صلاحيت اظهار نظر در امور سياسي نداند مگر آنکه به تائيد يا تمجيد رياکارانه از آنها پرداخته و اظهار علني هيستريک حمايت خود را از سياستهاي رسمي اين طبقه دستمايه سوداي رسواي خويش قرار دهد .فعالبت سياسي به معناي مصطلح و رايج عصيان نيز از طرف اين گروهها تنها براي کساني که از اسلام سياسي ، تمام جنبه هاي انسان ساز ، لطيف و روحاني با قوانين مدون و محکم جهت پي ريزي جوامع سالم و با نشاط بشري را يکجانبه به کناري گذاشته و بنا به گفته خود با تفکر ايام آغازين ظهور اسلام فقط " الجنة تحت ظلال السيوف " و " النصر بالرعب " را فرا گرفته اند ، بنابراين جاي تعجب نيست که در نظام نظري و حقوقي اين عده مصاديق فعاليت سياسي ، جرم سياسي ، اتهام سياسي و زنداني سياسي احصا نشده است . سخن کوتاه آنکه ، اينجانب فرزاد کمانگر بعنوان يک شهروند ايراني داراي حقوق مشروع و عرفي پذيرفته شده در قانون ايران و جهان و بعنوان کسي که وزارتخانه آموزش و پروش همين حاکميت اينجانب را صاحب صلاحيت تعليم به فرزندان اين آب و خاک دانسته ، اکنون طبق رول معمول حقوق بين الملل ، طبق اعلاميه جهاني حقوق بشر و طبق تعاريف مقبول خردورزان سياسي در جهان خود را مصداق بارز و کامل يک زنداني سياسي ميدانم که از بد حادثه در بد زمان و بدمکاني که تعريف ساده از جرم سياسي در لفاف عناوين عجيب و شگفت ، نظير حرب با خدا ، افساد في الارض ، اقدام عليه امنيت ملي به تنگ نظرانه ترين و غير دموکراتيک ترين وجه گرفتار آمدم ، توجه خوانندگان را به موارد مطروحه زير جلب مينمايم تا سير دادرسي در مورد پرونده من در دستگاه عدالت فعلي ايران روشن تر شود :1-اينجانب در تاريخ 27/5/85 در شهر تهران به دليل تحت مظان قرار داشتن به فعاليت سياسي غير مجاز بازداشت شدم ، عليرغم تصريح قانون اساسي به حق متهم مبني بر داشتن وکيل 16 ماه از اين حق محروم بودم ، يعني بعد از 16 ماه تحمل سخت ترين انواع شکنجه تحت لواي بازجويي که برخلاف موارد مطروحه در قانون حفظ حقوق شهروندي بوده و شرح کوتاهي از آن را در رنجنامه اي که قبلاً نگاشتم ذکر شده است . البته لازم به ذکر است که در شهر کرمانشاه دادستان انقلاب وقت ضمن بي اعتنايي به اصل تفهيم اتهام با صدور دستور به ضابطين قوه قضائيه خواستار تداوم شکنجه و فشار بيشتر جهت پذيرش گناه مرتکب نشده اينجانب شد (که اگر بازپرس شعبه 14 امنيت تهران دستور بازگشت ما را به تهران نميداد بي گمان زنده نبودم) و حتي کار را به آنجا رسانيدند که مراحل آغازين تشکيل پرونده به گفته خودشان انجام "تحقيقات فني " هنگامي که نه جرمي ثابت شده و نه جلسه دادرسي برگزار شده و بدون داشتن وکيل هرگونه اتهامي را به اينجانب وارد مي ساختند و صراحتاً و با کمال خوشحالي از صدور حکم اعدام من خبر ميدادند.2-در خلال دوره 16 ماهه در کارخانه متحول سازي وزارت اطلاعات و بعد از اعزام از کرمانشاه به تهران دفعتاً وطي يک عمليات محيرالعقول عناوين اتهامي قبلي اينجانب نظير عضويت در حزب پزاک ، حمل مواد منفجره ، اقدام به شروع بمب گذاري و حتي بمبگذاري از نامه اعمال من محو شده و اتهام خلق الساعه جديدي به نام عضويت در حزب کارگران کردستان ترکيه ؟!!! برايم تجويز شد . البته بنا به عادت مافي السبق بدون هيچگونه مستند و مدرکي ، حتي جعلي و ظاهري .3-در همان ايام مذکور شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران معلوم نيست که چرا و چگونه ناگهان قرار عدم صلاحيت خود به طرفيت دادگاه انقلاب سنندج را صادر نمود.4-تحمل نزديک به دو ماه انفرادي همراه با شکنجه هاي وحشتناک توسط مسئول بازداشتگاه اطلاعات سنندج که مشخص نبود اعمال اين حجم عظيم فشار و شکنجه به چه جهت و در خدمت کدامين هدف و مقصود بود ؟ چرا که در طول اين مدت نه تفهيم اتهام جديدي شده بودم و نه حتي يکبار ، يک سئوال جديد هم از من پرسيده شد و سرانجام اين قصه صدور قرار عدم صلاحيت اين بار به طريق معکوس از طرف دادگاه انقلاب سنندج به طرفيت شعبه 30 دادگاه انقلاب تهران تکرار شد ، گويا حضرات به اين نتيجه رسيده بودند که تنوعي در اعمال شکنجه اينجانب قرار دهند و طبعيت مهرپرور و مهرورز خود را در هر سه مرکز استان به من نشان داده و ترجيحاً به من فهمانده شود ، به هر کجا که روي "آسمان همين رنگ است"5-و بالاخره ميرسيم به اوج شاهکار اين سناريو امنيتي - قضائي ، يعني مرحله تشکيل دادگاه ، مرحله تشکيل جلسه دادرسي و نهايتاً صدور حکم ، البته خواننده متوجه باشد که دستگاه قضائي در هجدهمين ماه پس از دستگيري به اين نتيجه رسيد که اتلاف فرصت ديگر کافي است و اين پرونده بايد سريعاً ختم به خير شود و اين نيت خيرخواهانه حتي به جلسه دادگاه نيز سرايت نمود و اينجانب در طي کمتر از 7 دقيقه (بله درست خوانديد ، فقط هفت دقيقه) که 3 دقيقه آن صرف قرائت کيفر خواست گرديد ، مستحق اعدام تشخيص داده شدم ، آنهم در دادگاهي که طبق نص صريح اصل 168 قانون اساسي جمهوري اسلامي بايد به شکل علني با حضور وکيل و در حضور هيئت منصفه برگزار ميگرديد ، که هيئت منصفه و علني بودن دادگاه فوق هيچگونه مفهوم و وجود خارجي نداشته و حتي به وکيل اينجانب نيز قبل از دادگاه و در هنگام دادگاه اجازه صحبت کردن حتي در حد سلام و عليک با من را ندادند و حتي فرصت قانوني دفاع از من را نيز پيدا نکرد . قابل ذکر است در کيفرخواست فقط اتهام عضويت در پ.ک.ک در دادگاه به من ابلاغ شد.6-قاضي پرونده يکماه بعد، طي يک پروسه تشريفاتي هنگام ابلاغ حکم به اينجانب صراحتاً اعلام نمود که وزارت اطلاعات قبل از صدور حکم دادگاه محاربه تو را مسلم و قطعي تشخيص داده و حداقل حکم مورد انتظار را اعدام دانسته ، البته اين موضوع چندان براي من تازگي نداشت زيرا که تمامي بازجويان اطلاعات در هر سه شهر از همان روزهاي آغازين بازجويي پيشاپيش تاکيد موکد داشتند که "ما تشخيص ميدهيم که چه کسي چه حکمي بايد بدهد و حکم تو نيز بايد اعدام باشد" (عين گفته بازجوهاي پرونده)توجه به موارد مشروحه فوق که فقط مشتي از خروار است براي عبرت گيرندگان مايه تاسف است ،چرا که دستگاه اطلاعاتي - امنيتي کشور با نقض مکرر و فاحش نص صريح قوانين مصوبه جمهوري اسلامي و در راس آن اصول قانون اساسي مانند اصل 20 (يکسان بودن همه در برابر قانون)، اصل 23 (ممنوعيت تفتيش عقايد) ، اصل 35 (داشتن حق وکيل) ، اصل 37 (اصل برائت) ، اصل 38 (ممنوعيت شکنجه) ، اصل 39 (ممنوعيت هتک حرمت و حيثيت ) ، اصل 57 (استقلال قوا) ، و اصل 166 (مستدل و مستند بودن احکام) ، اصل 168 (علني بودن دادگاه جرايم سياسي) و نقض قوانين حقوق شهروندي ، نقض آئين دادرسي و نقض آئين نامه داخلي سازمان زندانها ، از يکطرف ، يکسره خط بطلان برآنچه که در متن قوانين جمهوري اسلامي ذکر شده ميکشد و از طرف ديگر در مقام زننده اتهام - بازجو - بازپرس ، دادستان و قاضي قرار گرفته و نهاد به ظاهر زير مجموعه قوه مجريه بسي بالاتر از قوه قضائيه براي خود شان قائل است گويا "پريرو تاب مستوري ندارد ، در ار بندي سر از روزن درآرد"چنين به نظر ميرسد صدور احکام سنگين براي فعالان مدني در مناطق کردنشين مقابله اي جدي براي سرکوب اين حرکتهاست و صدور احکام اعدام ما نيز بنا به ملاحضات سياسي و مقاوله هاي سياسي با احزاب تازه به قدرت رسيده (شما بخوانيد تازه مسلمان) يکي از همسايگان غربي است که در کشتارهاي قومي يد طولايي از 1915 تا کنون دارد ، اين حکم اعدام نوعي پيش کشي سياسي و کرنشي منفعلانه و ذليلانه از طرف يکي از شرکاي همخوابگي ايدئولوژيکي به شريک ديگر است که البته عليرغم به ظاهر واحد در هدف ، و تبين مسير ، نظرات کاملاً متنافري از هم دارند .حال با توجه به آنچه که شرحش دادم ، آيا من شايسته حکم اعدام بوده ام ؟ و آيا اينجانب جهت حفظ زندگي خود بايد تقاضاي عفو نمايم ؟ عفو و عذر تقصير از چه و به که ؟ آيا آناني که حتي قانون مکتوب خود را به کرات زير پا گذاشته و به قانون نانوشته و خودسرانه خود حکم به شکنجه و اعدام ميدهند ، در اين راه با دست و دلبازي تمام زندگي بخشش ميکنند به درخواست عفو مستحق تر نيستند ؟
فرزاد کمانگرزندان رجايي شهر کرج بند بيماران عفوني و متادوني25/4/87

فشار متحدان به اوباما برسر ایران‎ ‎

فشار متحدان به اوباما برسر ایران‎ ‎
نگاه فايننشيال تايمز به خواست کشورهاي هم پيمان آمريکا به نگراني از ايران در مناسبات جهاني -

سه شنبه 25 تیر 1387 [2008.07.15]
‏
دنيل دامبي ‏
اسرائيل و متحدان اروپايي آمريکا قصد دارند در جريان سفرهاي باراک اوباما ظرف روزهاي آينده، نگراني ‏هاي خود را از سياست هاي اين نامزد دموکرات درباره ايران با وي درميان بگذارند. ‏
احتمالاً سفر آقاي اوباما به خاورميانه و اروپا، که انتظار مي رود اواخر اين هفته آغاز شود، يکي از مهمترين ‏و پر سر و صداترين رخدادهاي تبليغاتي وي به شمار مي آيد. اين درحالي است که اوباما به دنبال تقويت ‏اعتبار امنيت ملي خود و نمايش محبيوبيتش در خارج از آمريکاست. ‏
سفر اوباما با بالا گرفتن تنش ها درباره برنامه بحث انگيز هسته اي ايران از يک سو و نگراني اسرائيل، ‏انگلستان و فرانسه از سوي ديگر، خصوصاٌ نسبت به تمايل اين نامزد دموکرات در آغاز مذاکرات رسمي و ‏بدون قيد وشرط با تهران، همزمان شده است. يک ديپلمات غربي با ابراز نگراني از اينکه گفتگوهاي بدون ‏پيش شرط به تهران اجازه وقت کشي را مي دهد گفت: «ما نمي توانيم اينقدر زود در برابر ايران، تا اين اندازه ‏عقب نشيني کنيم.»‏
به گفته ديپلمات ها، اسرائيل بر نگراني فزاينده خود از نزديکتر شدن ايران به تسليحات هسته اي از طريق ‏غني سازي اورانيم تأکيد خواهد کرد، و نسبت به زمان اندک باقيمانده براي متقاعد ساختن ايران به تعليق ‏هشدارخواهد داد.‏
آقاي اوباما درجريان مبارزات مقدماتي دموکرات ها، وعده مذاکرات بدون پيش شرط با ايران را داده بود. ‏بااينحال، لحن محتاط تر وي پس از انتخاب شدن به عنوان نامزد اين حزب و اعلام اينکه تهران «تهديد ‏بزرگي» است، به ديپلمات هاي غربي اطمينان خاطر بيشتري داده است. اين ديپلمات ها از ديدگاه دولتهايشان ‏به اين سفر به عنوان فرصتي براي آشنا شدن با سياست هاي وي و تبيين اولويت هاي خود ياد کرده اند. ‏رهبران اروپايي با علم به اينکه اوباما نسبت به رقيب جمهوري خواه خود- جان مک کين- ارتباط کمتري با آن ‏قاره دارد، از برقراري شتاب زده روابط شخصي با سناتور اوباما دلواپس هستند. هرچند برنامه سفر آقاي ‏اوباما اعلام نشده است، اما انتظار مي رود او يک هفته را در خارج از آمريکا سپري کند و در آلمان، فرانسه، ‏انگلستان، اسرائيل، و اردن توقف داشته باشد. اننظارمي رود که ديدار از عراق و افغانستان هم به اين برنامه ‏افزوده شود، زيرا سناتور اوباما مايل است تا پيش از تابستان از هردو منطقه جنگي ديدن کرده باشد. ‏
در آمريکا بيشترين توجه به ديدار از عراق جلب خواهد شد، زيرا آقاي اوباما در اين ميان ممکن است به ‏‏«آماده سازي» برنامه خود براي خروج نيروهاي جنگي ظرف 16 ماه از به دست گرفتن کاخ سفيد بپردازد. ‏نتيجه يک نظرخواهي ماه گذشته از 24000 نفر در 24 کشور نشان داد که تقريباً در تمامي اين کشورها، ‏آقاي اوباما به آقاي مک کين ترجيح داده مي شود.‏
رهبران سياسي چپ و راست هر دو مشتاق ديدار با سناتور اوباما در جريان سفر وي هستند چرا که مي دانند ‏محبوبيت وي در خارج از آمريکا وراي جناح بندي هاي چپ و راست است.‏
نورم ارنشتين کارشناس سياسي از مؤسسه تجارت آمريکا، گفت تصاوير مربوط به استقبال گرم از آقاي اوباما ‏در خارج از کشور، به تقويت قابليت او در ترميم وجهه آمريکا در جهان منجر خواهد شد.‏
منبع: فايننشيال تايمز- 14 ژوئيه ‏

منبع : روز آن لاین

جار و جنجال بر سر ايران - تحليل واشنگتن پست از ديپلوماسي قهري

جار و جنجال بر سر ايران
تحليل واشنگتن پست از ديپلوماسي قهري - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏جيم هوگلند
با تأکيد شديد دولت بوش، اسرائيل از تهديد بمباران برنامۀ غني سازي هسته اي ايران عقب نشيني کرده و به تلاش هاي ‏آمريکا محلق گرديده است تا به ديپلماسي قهري با تهران فرصتي محدود دهد. ‏
در واقع، اسرائيل سه فرصت به ديپلماسي داده است و در عين حال در تلاشي هوشمندانه، مذاکرات غيرمستقيم صلح با ‏سوريه را دنبال مي کند تا اتحاد محدود اين کشور عرب با ايران را قطع کند. علاوه بر اين، اسرائيل اخيرا ً بخاطر ‏بازسازي روابط خود با مصر، آتش بس در غزه را پذيرفته است. ‏
بنابراين، شايد شما بخواهيد از روي احتياط پشت درها و پنجره هايتان تخته بکوبيد و پناهگاه ها را آماده کنيد. نظام ‏جنگ و صلح در خاورميانه حکم مي کند که هر زمان تنش در بخشي از اين سيستم بستۀ فشار فروکش کند، بايستي سر ‏از جاي ديگر درآورد. اگر اسرائيل به سوريه روي خوش نشان مي دهد، ايران بايد غرولند کند و يا چيزي بدتر از آن.‏
هفته گذشته درست زماني که آرامشي تازه خود را به معرض ظهور گذاشت و به کاهش بهاي نفت در بازارهاي پرتب و ‏تاب جهاني کمک کرد، ايران موشک هاي جديد خود را که به ادعاي اين کشور توان هدف گيري همۀ نقاط اسرائيل، ‏نيروهاي نظامي آمريکا در عراق و کشتي هاي مستقر در خليج فارس را دارند، پرتاب کرد.‏
اين ترتيب حوادث بوضوح نشان مي دهد که تهران بيش از واشنگتن تهديدي براي ثبات جهان امروز بشمار مي رود. ‏تضاد و درگيري به احمدي نژاد رئيس جمهوري ايران کمک کرده است سلطۀ ضعيف خود را بر پول و قدرت حفظ ‏کند. پرتاب موشک هاي برق آساي او براي همه طرف هاي نگران، از جمله ديپلمات هاي خود او، روشن کرده است ‏که احمدي نژاد هيچگونه نيازي به نشست هاي نفرت انگيز صلح ندارد. ‏
آزمايشات موشکي ايران بار ديگر جار و جنجال جنگ در منطقه را، که جرقۀ آن اوايل ماه ژوئن با اظهارات ‏غيرضروري و ستيزه جويانۀ يک مقام بلندپايه اسرائيلي و اجراي تصادفي مانورهاي هوايي اسرائيل در يونان زده شد، ‏به راه انداخت. انجام مانورهاي هوايي مشترک در ارتفاعات بالا که مدت ها قبل در جهت اهداف سياسي و اداري ‏برنامه ريزي شده بود، اساسا ً آمادگي براي حمله به ايران تعبير شده است. ‏
در واقع، سر و صداهاي جنگ تحولات مهم تر هفته هاي اخير مانند تغييرات جداگانه اما موازي سياست دولت بوش و ‏دولت ايهود اولمرت در جهت اتخاذ استراتژي پيچيده تر در قبال ايران را تحت الشعاع قرار داده است. بوش ماه گذشته ‏در اروپا خاطر نشان کرد که قصد دارد "براي حل مسأله هسته اي ايران، يک چارچوب چندجانبه از خود بجا گذارد."‏
همانطور که مقامات آمريکا بارها گفته اند، گزينۀ بمباران ايران احتمالا ً هنوز در دستور کار است. اما اين گزينه ‏تقريبا ً تحت هر شرايطي کنار گذاشته شده است. علاوه بر اين، دولت بوش در شش ماه گذشته، بازي با نياز سياسي ‏احمدي نژاد به درگيري و تنش را نيز کنار گذاشته است. به رغم اينکه واشنگتن بدنبال تحريم هاي جديد سازمان ملل بر ‏ضد ايران در حوزۀ اقتصادي و سفر مقامات اين کشور است، اما مهم ترين نشانۀ اين تغيير سياست از فشارهاي شديد ‏آمريکا بر اسرائيل براي چشم پوشي از حملۀ نظامي به ايران پيداست.‏
اما نه دولت بوش و نه دولت اولمرت، اعمال اين قبيل فشارها را تأييد نمي کنند. بوش خوش ندارد به اسرائيل نه بگويد، ‏و در عين حال او و اولمرت نمي خواهند ايران تصور کند که اکنون دست آن براي غني سازي باز است. اما ديپلمات ‏ها و منابع آمريکا اين عقب نشيني واشنگتن را شديد توصيف کرده اند و معتقدند که اين امر بيانگر آن است که آمريکا ‏در صورت حملۀ اسرائيل از آن پشتيباني نخواهد کرد و اجازه نخواهد داد بمب افکن هاي اسرائيل از حريم هوايي عراق ‏عبور کنند. ‏
در عوض، واشنگتن خواهان ادامۀ گسترش محدوديت هاي مالي و تجاري است که از طريق سه قطعنامۀ شوراي امنيت ‏سازمان ملل بر تهران اعمال شده اند. يک کار گروه به رياست وزارت دارائي آمريکا در حال تهيۀ پيش نويس طرحي ‏براي عقب نشيني شرکت هاي بين المللي بيمه از تحت پوشش گرفتن محموله هاي کشتي هاي باري و تأسيسات زيربنايي ‏و تجاري ايران است. ‏
سالاي مريدور سفير اسرائيل در آمريکا هفته گذشته به من تأکيد کرد که اسرائيل اين اقدام را اولين گام مؤثر مي داند، ‏اما حتي انتظار دارد که فشارهاي بيشتري با سرعت بر ايران اعمال گردند. او گفت، بنادر خليج فارس و ديگر بنادر ‏آسيايي "با راه دادن کشتي هاي باري ايران که محمولۀ آنها کالاهاي قاچاق هسته اي است، خطرات اصلي را متحمل مي ‏شوند" و بايد از هوا و دريا جلوي اين محموله ها را بگيرند.‏
مريدور خاطر نشان کرد: "تحريم بيمه و حمل و نقل هوايي و دريايي، هزينۀ فعاليت هاي تجاري ايران را افزايش ‏خواهد داد. اما تحريم مؤثر واردات محصولات پالايش شدۀ نفتي (ايران) مي تواند بازي را تغيير دهد. شرکت هاي نفتي ‏جهان نبايد به ايران بنزين بفروشند."‏
مريدور نگران است که بدون بکارگيري اين قبيل اقدامات شديد، ايران بتواند تا پايان سال 2009 به قابليت هاي ساخت ‏بمب هسته اي دست پيدا کند. او مي گويد: "اقدام نظامي واقعا ً آخرين راه چاره براي اسرائيل است."‏
منبع: واشنگتن پست، 13 ژوئيه، 2008‏

حمايت بوش از طرح اسرائيل عليه ايران - تحليل تايمز از شرايط اقدام نظامي

حمايت بوش از طرح اسرائيل عليه ايران
تحليل تايمز از شرايط اقدام نظامي - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏
اوزي مهنايمي ‏به گفته يک مقام ارشد پنتاگون، جورج بوش رئيس جمهور آمريکا به دولت اسرائيل گفته است که در صورت ‏شکست مذاکرات با تهران، احتمالاً او آماده تأييد حمله نظامي آتي اسرائيل به تأسيسات هسته اي ايران خواهد ‏بود. ‏
به گزارش ساندي تايمز، عليرغم مخالفت ژنرال ها و ترديدهاي گسترده درباره خطر عواقب نظامي، سياسي و ‏اقتصادي يک حمله هوايي به ايران، رئيس جمهور آمريکا به طرح اسرائيل براي حمله به مراکز اصلي هسته ‏اي توسط هواپيماهاي بمب افکن دوربرد "چراغ زرد" نشان داده است. ‏
اين مقام پنتاگون گفت: "چراغ زرد يعني اينکه خود را آماده کنيد، براي يک حمله آني حاضر باشيد و به ما ‏بگوئيد چه زمان آماده ايد."‏‏ درعين حال به اسرائيلي ها گفته شده که نمي توانند روي کمک نيروهاي آمريکايي حساب کرده و از پايگاه ‏هاي نظامي آمريکا در عراق براي کمک هاي لجستيکي استفاده کنند. ‏
ضمناً معلوم نيست که درفقدان رفتارخصومت آميز و مرگبار ايراني ها، بوش اين چراغ زرد را به چراغ سبز ‏تبديل کند. آزمايش موشک هاي دوربرد ايران در هفته گذشته از ديد واشنگتن به عنوان يک اقدام تحريک ‏کننده ارزيابي شده وبه صورت عاملي منفي تعبير شد، بااينحال نتيجه گيري پنتاگون و سيا اين بود که خطر ‏فوري اهداف آمريکايي و اسرائيلي را تهديد نمي کند. ‏
مقام ياد شده اضافه کرد: "همه چيز واقعاً بر عهده اسرائيل گذاشته شده است. اين دولت (آمريکا) به ايران ‏حمله نخواهد کرد. اين تصميم واقعاً گرفته شده است. اما رئيس جمهور آمريکا از حمله هسته اي به اسرائيل ‏نگران است و من مي دانم که او اعتقاد دارد هيچ چيز به جز زور مانع ايران نخواهد شد."‏
او گفت اسرائيل تا کنون يک پيشنهاد متقاعد کننده نظامي را در اختيار بوش نگذاشته است. "اگر هيچ نقشه ‏حسابي درکار نباشد، چراغ زرد هرگز به سبز تبديل نخواهد نشد."‏
ضمناً از سوي افسران داخل پنتاگون هم که نگران انتقامجويي ايران هستند، مقاومت هايي صورت گرفته ‏است. اين منبع گفت: "افراد اونيفرم پوش با طرح هاي نظامي مخالفت کردند، عمدتاً به اين دليل که فکر مي ‏کنند طرح هاي نظامي جان سربازان ما را در افغانستان و عراق به خطر مي اندازند."‏
مسأله اي که محاسبات واشنگتن و تل آويو را با پيچيدگي روبرو ساخته، دورنماي انتخاب يک رئيس جمهور ‏دموکرات در آمريکاست که از هم کنون گفته است که مذاکره را بر استفاده از زور ترجيح مي دهد. ‏
مخالفت قبلي سناتور باراک اوباما با جنگ عراق و ترديدهاي فعلي وي درباره فوريت تهديدهاي ايران، باعث ‏تشديد فشارهاي وارده بر بازهاي اسرائيلي شده است تا قبل از انتخابات نوامبر دست به کاري بزنند. مقام ‏پنتاگون گفت: "اگر من اسرائيلي بودم، ديگر منتظر نمي ماندم."‏
آخرين دور از تنش هاي منطقه اي هم با شليک نه موشک ميان برد و کوتاه برد سپاه پاسداران انقلاب در ‏جريان مانور نظامي چهارشنبه گذشته در خليج فارس بر پا شد. ‏
رسانه هاي دولتي ايران خبر دادند يکي از اين موشک ها، نوع تغيير يافته اي از موشک بالستيک شهاب 3 ‏بوده که به ادعاي آنها داراي برد 1250 مايل مي باشد و از نظر تئوري قادر به حمل کلاهک هسته اي يک ‏تني تا شهرهاي اسرائيل است. تل آويو تقريباً در فاصله 650 مايلي غرب ايران است. سردار حسين سلامي ‏فرمانده بلندپايه سپاه اعلام کرد: "انگشتان ما هميشه بر روي ماشه است و موشک هايمان آماده شليک است."‏
چيزي که همه طرف ها درباره آن اتفاق نظر دارند اين است که اگر حمله اي از سوي ايران يا اسرائيل ‏صورت بگيرد، ماشه يک سلسله انتقام جويي هاي مصبيت بار کشيده خواهد شد و با اثر بر بازار جهاني نفت، ‏قيمت آنرا به عرش مي رساند و نيز پيشرفت هاي نظاميان آمريکا در عراق را به شکست تبديل مي سازد. ‏
يکي از منتقدان حمله نظامي کنت کتزمن کارشناس سابق سيا و نويسنده کتابي در مورد سپاه پاسداران است. او ‏مي گويد: "من اين ديدگاه را قبول ندارم که ايران در جايگاهي نشسته که بتواند خسارت هاي عظيمي را بر ‏ديگران وارد کند." کتزمن را به خاطر هشداري که به فاصله کوتاهي قبل از وقوع حادثه تروريستي يازدهم ‏سپتامبر مبني بر وجود طرح هايي براي حمله به آمريکا داده بود، مي شناسند.‏
او گفت: "سپاه پاسداران هميشه از نظر نظامي قدرت اجرايي پاييني داشته است. تجهيزات آنها اگر غيرقابل ‏استفاده نباشد، لا اقل تاحد زيادي غيردقيق است. پرتاب آن موشک ها هم بيشتر شبيه گذاشتن علامت "مراقب ‏سگ باشيد" بود. آنها مي خواهند همه فکر کنند اگر کسي سر به سرشان بگذارد، او را گاز مي گيرند."‏
مشاور سابق رايس مي گويد رفتار ستيزه جويانه احمدي نژاد، برايش دشمنان قدرتمندي را در داخل رهبري ‏ديني ايران تراشيده است. شاي فلدمن مدير مطالعات خاورميانه دانشگاه برنديز گفت دولت ايران به دليل ‏فشارهاي اقتصادي جهاني، در آستانه "نابود شدن" بود. او گفت: "سياست هاي شکست خورده احمدي نژاد ‏ايران را دربرابر تحريم ها ضربه پذيرتر نموده و افراد نزديک به ملاها به اين باور رسيده اند که او ناخوش ‏است."‏
مقام پنتاگون گفت: "اينجا هيچ کس درباره چيزي بيش از به تأخير انداختن برنامه هسته اي صحبت نمي کند."‏او اضافه کرد براي اينکه حمله اسرائيل موفقيت آميز محسوب شود، بايد بتواند ايراني ها را حداقل پنج سال ‏عقب بنشاند. ‏
اگر قرار باشد اسرائيل به تنهايي اقدام کند، حتي همين نيز فراتر از توانايي اش است. اهداف واضح در ايران ‏شامل اين نقاط است: نيروگاه اصفهان به عنوان محل تبديل سنگ معدن اورانيوم به بخار، مجموعه نطنز که ‏بکمک سانتريفوژ اين گاز را براي غني سازي اورانيوم به کار مي برد، و سرانجام نيروگاه آبي اراک که ‏پلوتونيوم مي سازد. معلوم شده ايران بخش هاي ديگر برنامه هسته اي خود را در تأسيسات زيرزميني در نقاط ‏مختلف کشور پراکنده است. هيچيک از سرويس هاي اطلاعاتي آمريکا و اسرائيل نسبت به محل دقيق آنها ‏مطمئن نيستند. ‏
کتزمن گفت: "ممکن است اسرائيل حمله را شروع کند و ما را مجبور به تمام کردن آن کند. ممکن است در ‏تمام طول اين مدت، اين قصد آنها بوده است. اما درصورت انجام يک اقدام درازمدت نظامي، سرکوب دائمي ‏برنامه هسته اي ايران ضروري خواهد بود، و در حال حاضر فقط آمريکاست که قابليت انجام چنين کاري را ‏دارد."‏
منبع: تايمز آنلاين- 13 ژوئيه

پول نفت سر سفره "معجزه هزاره سوم" - صدها ميليارد تومان بودجه در اختيار رئيس جمهور

پول نفت سر سفره "معجزه هزاره سوم"
صدها ميليارد تومان بودجه در اختيار رئيس جمهور - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏امين رئوفي‌نژاد
يك روزنامه اقتصادي چاپ تهران گزارش داد كه در سه سال گذشته، هر ساله بين 50 تا 100 ميليارد تومان و در ‏مجموع رقم نامشخصي بين 150 تا 300 ميليارد تومان از بودجه كشور، در اختيار رئيس‌جمهور قرار داشته تا ‏هر طور كه خودش تشخيص مي دهد، خرج كند. بر اساس اين گزارش نهادهاي نظارتي از جمله ديوان محاسبات ‏كشور نيز مجاز نيستند بر نحوه مصرف اين "بودجه در اختيار" نظارت كنند! اين در حالي است كه گفته‌هاي يك ‏مقام سابق دولتي نشان مي‌دهد كه ميزان اين بودجه بي‌حساب، چندين برابر اين مبلغ است.‏
به نوشته روزنامه سرمايه، رئيس‌جمهور و وزيران عضو كابينه و نيز رئيس قوه قضاييه هر سال مبلغي به عنوان ‏‏"بودجه در اختيار" يا "تنخواه" دريافت مي‌كنند كه به آنها صفت "خارج از شمول" داده مي‌شود، به اين معنا كه ‏ديوان محاسبات بر آنها نظارتي ندارد و در گزارش تفريغ بودجه كشور نيز به آنها اشاره‌اي نمي‌شود. تنها قيدي كه ‏در خصوص نحوه هزينه‌كرد اين بودجه وجود دارد، "صلاحديد" مقام مربوط است.‏
اين در حالي است كه طبق اصل 55 قانون اساسي جمهوري اسلامي، "ديوان محاسبات به تمامي حساب‌هاي ‏وزارتخانه‌ها، موسسه‌ها، شركت‌هاي دولتي و ساير دستگاه‌هايي كه به نحوي از بودجه كل كشور استفاده مي‌كنند به ‏ترتيبي كه قانون مقرر مي‌دارد رسيدگي يا حسابرسي كند تا هيچ هزينه‌اي از اعتبارات مصوب تجاوز نكرده و هر ‏وجهي در محل خود به مصرف رسيده باشد. ديوان محاسبات حساب‌ها، اسناد و مدارك مربوطه را برابر قانون ‏جمع آوري و گزارش تفريغ بودجه هر سال را به انضمام نظرات خود به مجلس شوراي اسلامي تسليم مي‌كند و ‏اين گزارش بايد در دسترس عموم باشد."‏
‎‎خاتمي: اين بودجه فسادخيز است‎‎
گزارش روزنامه سرمايه در حالي بر بي‌حساب بودن "تنخواه" در اختيار مقامات عالي كشور تاكيد دارد كه اين ‏نقطه ضعف بزرگ قانوني در زمان دولت‌هاي قبلي هم وجود داشته و تلاشي براي اصلاح آن در قانون بودجه و ‏ديگر قوانين ازجمله "قانون تنظيم بخشي از مقررات مالي دولت" صورت نگرفته است.‏
با اين حال اين روزنامه تصريح كرده كه خاتمي، رئيس‌جمهور اصلاح‌طلب، در طول هشت سال فعاليت دولت ‏خود، هيچ‌گاه حاضر نشد مبلغي تحت عنوان تنخواه از بودجه عمومي كشور دريافت و هزينه كند؛ چرا كه وي ‏‏"معتقد بود سازمان مديريت و برنامه‌ريزي بهتر از او مي تواند محل هزينه كردن اين مبالغ را برآورد كند، ضمن ‏اينكه احتمال فساد و اشتباه در آن بسيار زياد است."‏
اكنون در حالي حداقل مبلغ تنخواه در اختيار احمدي‌نژاد تا حال حاضر، چيزي در حدود 150 ميليارد تومان ‏برآورد مي‌شود كه مقامات دولت اصلاحات از جمله ستاري‌فر، رئيس سازمان مديريت و برنامه‌ريزي در دولت ‏خاتمي، به صراحت از احمدي‌نژاد درباره سرنوشت درآمدهاي نفتي كشور در سال‌هاي رياست‌جمهوري وي ‏پرسيده‌اند.‏
اين پرسش هنوز به طور رسمي پاسخي دريافت نكرده است، اما اكنون مي‌توان مبالغ "در اختيار" احمدي‌نژاد و ‏وزيرانش را يكي از سرانجام‌هاي بخشي از درآمدهاي افسانه‌اي نفت ايران در اين سه سال قلمداد كرد. شايد يكي ‏ديگر از اين سرانجام‌هاي ناشناخته درآمدهاي نفتي را نيز بتوان در گزارش تفريغ بودجه سال 85 جست‌وجو كرد. ‏اين گزارش با وجود تصريح قانون اساسي، هنوز علني نشده است، اما نوشته‌هاي برخي رسانه‌ها حاكي از اين ‏است كه در اين گزارش، به گم شدن 32 هزار ميليارد تومان از بودجه كشور اشاره شده است.‏
‎‎بودجه نه، "بودجه‌ها"ي در اختيار‎‎
اما به‌رغم بي‌پاسخ ماندن سؤال ستاري‌فر از احمدي‌نژاد درباره سرنوشت ميلياردها دلار درآمد نفتي، يكي از ‏معاونان وي ديروز در گفت‌وگو با روزنامه سرمايه فاش كرد كه اگرچه تاكنون نظارتي بر نحوه هزينه شدن بودجه ‏در اختيار رئيس جمهور نشده، اما اين تنخواه "طبق قانون ديوان محاسبات و تفريغ بودجه" كاملا قابل پيگيري ‏است. با اين وجود، مبالغ ديگري نيز در اختيار رئيس‌جمهور قرار دارد كه "خارج از شمول" قانون محاسبات ‏عمومي است.‏
اين مقام اسبق سازمان منحل شده‌ي مديريت و برنامه‌ريزي، همچنين فاش كرد كه احمدي‌نژاد، که همفکرانش از ‏جمله همسر سخنگوي دولت به او لقب معجزه هزاره سوم را داده اند، علاوه بر دو مورد قبلي، مبالغ ديگري نيز ‏در اختيار داشته و دارد: "تمام دستگاه ها، وزرا و رئيس جمهور نيم در هزار بودجه دستگاه خود را به عنوان مبلغ ‏‏«دراختيار» خارج از شمول دراختيار دارند. البته رئيس جمهور به عنوان رئيس دولت، رديف بودجه ديگري نيز ‏به عنوان كمك به اشخاص حقيقي و حقوقي دارد. پيش از اين پيشنهاد اين كمك توسط سازمان مديريت و برنامه ‏ريزي مطرح و سپس توسط رئيس جمهوري و دولت تصويب مي شد اما اكنون كه احمدي‌نژاد سازمان مديريت را ‏منحل كرده، مشخص نيست كه با پيشنهاد چه كساني اين بودجه‌هاي كلان را اختصاص مي‌دهد."‏
اين مدير سابق، همچنين به مورد ديگري نيز اشاره كرده كه به بودجه سال 87 مربوط مي‌شود: "در دستورالعمل ‏بودجه سال جاري (سال 87) بخشي از عبارات عمراني و جاري (حدود 10 تا 15 درصد) دستگاه ها تخصيص ‏نيافته كه به تدريج در طول سال با توجه به نياز، به دستگاه مربوطه اختصاص خواهد يافت البته ممكن است بنا به ‏هر دليلي از جمله نياز نداشتن دستگاه مربوطه يا پايان يافتن بودجه اين مبلغ اختصاص پيدا نكند."‏
وي همچنين توضيحات خود را درباره ارقام نجومي بودجه در اختيار احمدي‌نژاد، با اشاره به يك "تنخواه ديگر" ‏تكميل كرده كه بر اساس آن، "درصدي از مجموع درآمدها و بودجه به عنوان تنخواه حوادث غيرمترقبه دراختيار ‏رئيس جمهوري است كه مي توان آن را نيز جابه جا كرد."‏
بدين ترتيب به نظر مي‌رسد حجم بودجه‌اي كه كاملا "در اختيار" احمدي‌نژاد است و هيچ حساب و كتابي درباره آن ‏وجود ندارد، به مراتب بيش از 150 ميليارد توماني است كه در روزنامه سرمايه به عنوان «حداقل» به آن اشاره ‏شده است.‏

احمد باطبی! خوش آمدی، بی خبر نروی-هادی خرسندی

احمد باطبی! خوش آمدی، بی خبر نروی!
هادی خرسندی

تحسين می کنم احمد باطبی را که با هوشمندی می گويد تصميم دارد به هيچ کدام از نوشته ها پاسخ ندهد. من فقط از اين نگرانم که يک روز خبردار شويم که احمد باطبی به ايران برگشته و به جمهوری اسلامی پناهنده شده و يکراست رفته خودش را به زندان اوين معرفی کرده است!
در انديشه بودم که تلفن خوشامدی به احمد باطبی بزنم که پسرم چند ايميل را که با مجله ی اکونوميست لندن رد و بدل کرده بود برايم فرستاد:
۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - در ژوئيه ۱۹۹۹ اکونوميست در گزارش تظاهرات تابستانی دانشجويان ايران، عکسی از احمد باطبی با تی-شرت خونين روی جلد چاپ کرد که منجر به زندانی شدن باطبی شد. او اخيراً با وثيقه آزاد شده بود و با کمک حزب دمکرات کردستان از ايران خارج شده و اکنون در شهر واشينگتن است. آيا مجله شما علاقه ای به مصاحبه با باطبی و شرح شکنجه و فرارش دارد. منتظر جواب هستم. پيوند خرسندی (ترجمه به خلاصه)
۳ ژوئيه. جواب:اقای خرسندی عزيز - ممنون از خبر خوب؛ ولی ما علاقه ای به شرح ماجرا نداريم. (ترجمه کامل)۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - ممنون از جواب فوری شما. احمد باطبی؛ شهره ترين زندانی سياسی دانشجويان ايران که شکنجه های جسمی و روانی تحمل کرده ، کلی از آنچه به سرش آمده مستقيماً به عکسی که شما چاپ کرديد مربوط است. حکم اعدام او به خاطر فشارهای بين المللی لغو شد. چطور مجله با اهميتی مثل اکونوميست که خود اين ماجرا را سبب شده حالا به دنباله اش بی اعتناست؟ بهتر است تجديد نظر کنيد. کافی است تصوير او را در مصاحبه با صدای آمريکا در اينجا (لينک) بينيد. لازم نيست فارسی بدانيد تا حيرت کنيد که اين چهره ی همان شخصی است که عکس او را چاپ کرده بوديد. پيوند خرسندی (ترجمه به خلاصه)
۳ ژوئيه. جواب اکونوميست:ممنون از توضيحات بيشتری که داديد. ممکن است بگوئيد نقش شما اين ميان چيست؟ آيا روزنامه نگار آزاد هستيد که مطلبی پيشنهاد ميکنيد يا نماينده ی آقای باطبی؟ (ترجمه کامل)
۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - من روزنامه نگار مستقل هستم. آقای باطبی را نمی شناسم. فقط حيرانم که چرا ماجرای آزاديش در مطبوعات انگليسی بازتاب ندارد. در حاليکه به اکبر گنجی در سال ۲۰۰۶ اينهمه توجه شده. عکس روی جلد اکونوميست از باطبی فقط با عکس معروفی که آلبرتو کوردا از چه گوارا گرفته قابل مقايسه است. .... پيوند (ترجمه به اختصار)
۷ ژوئيه. جواب اکونوميست:آقای خرسندی عزيز - شما ما را ترغيب ميکنيد که مختصری راجع به آقای باطبی بنويسيم. اما چون قضيه مستقيماً به ما مربوط است ترجيح ميدهيم يکی از روزنامه نگاران خودمان اين کار را بکند. ما خوشحاليم که يک رقم کوچکی (اسمال فی!) به شما پرداخت کنيم که ما را به ماجرا توجه داديد. ميدانيد چه جوری با آقای باطبی تماس بگيريم؟ (ترجمه کامل)
۸ ژوئيه - من و پيوند در تلفن:پيوند- بابا جان. ايميل ها را خواندی؟ نظرت چيست؟من – خاک بر سرها، انگار صدقه سری ميخواهند بنويسند. لابد روابط پنهانشان با رژيم بهترتر شده باباجان. حالا من با احمد باطبی صحبت ميکنم ببينم چه ميگويد.
۹ ژوئيه – گفتگوی تلفنی با باطبیبا احمد باطبی تماس ميگيرم و خوشامد ميگويم. قرار ميگذارم برای يک گفتگوی مفصل. شايد مصاحبه!. پيوند هم ميخواهد به نشريات انگليسی بدهدش.۱۰ ژوئيه – جستجوی باطبی در اينترنتامروز قدری اينترنت را ميگردم تا برای مصاحبه با احمد باطبی مسلح باشم. حالم گرفته ميشود. صد رحمت به اکونوميست!يک آقائی شاهکار کرده. طوری نوشته که انگار وزارت اطلاعات رژيم احمد باطبی را به خارج فرستاده تا در اين راستا، روابط اين آقا با يک آدم خيلی گنده تر از خودش (ابراهيم نبوی) حسنه شود و ايشان بتواند تملق اوشان را بگويد و پامنبريش را بکند.فی الواقع فرصت طلبی را مغتنم شمرده و پشت يک سری الفاظ کج و کوله قايم شده و دستش را از آن زير درآورده که نوازشی پای نبوی را بکند و وشگونی از پای باطبی بگيرد!طرف انگار يک سری گنده‌گوئی در باره مضار سياست و فوائد ولنگاری آماده کرده بوده که سر راه يکی آب کند و بادی به غبغب بيندازد. آنقدر زور زده که انگار باد را از آن پائين ها به غبغبش رسانده.به مصداق آنکه "حکيم آن است که به سرش آمده باشد"، طرف احمد باطبی را برحذر ميدارد از روابط خارج کشوری و فعاليت سياسی که «انسان را لکه حيض ميکنند!»اينطور تجربه ی خود را با ديگران تقسيم کردن البته از نهايت مهربانی و همنوعدوستی سرچشمه ميگيرد؛ اما به نظر نميرسد که احمد باطبی هيچگونه سنخيت و نوعيتی با او داشته باشد.
به خاطر باطبی اينترنت را بعد از مدت ها ورق ميزنم. بعضی ها دل سوزانده اند برای آقائی به نام ميثمی که خانه اش را وثيقه گذاشته که باطبی فرار نکند. ميگويند باطبی نامردی کرده که در رفته؛ اما هيچکدامشان وکالتنامه ای از سوی آقای ميثمی ضميمه ی مقاله شان نکرده اند!
تحسين ميکنم احمد باطبی را که باهوشمندی ميگويد تصميم دارد به هيچ کدام از نوشته ها پاسخ ندهد. من فقط از اين نگرانم که يک روز خبردار شويم که احمد باطبی به ايران برگشته و به جمهوری اسلامی پناهنده شده و يکراست رفته خودش را به زندان اوين معرفی کرده است!نه در مسجد گذارندم که رندینه در ميخانه، کاين خمٌار؛ خام استميان مسجد و ميخانه راهيستغريبم، بی کسم، اين ره کدامست؟
www.AsgharAgha.com

گفتگو ی دکترزری اصفهانی با آقای گیل آوایی ، شاعر ، نویسنده و تلاشگر حقوق بشر دررابطه با مقاله اخیر ایشان ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری

گفتگوی دکترزری اصفهانی با آقای گیل آوایی، شاعر، نویسنده و تلاشگر حقوق بشر، دررابطه با مقاله اخیر ایشان ( ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری (
لینک به مقاله فوق
سلام آقای گیل آوایی .
اولا از اینکه وقتتان را برای این گفتگو به من میدهید سپاسگزارم.
دوما خوبست درابتدای صحبت کمی از خودتان، درمورد کم و کیف کارهای ادبی – سیاسی، سابقه فعالیتها و انتشارآثارتان بگویید.
پاسخ:
با درودو سپاس، انچه که می توان از خود گفت را باید چنین بگویم که اسمم رضا شفاعی است و بنام مستعار گیل آوایی قلم می زنم. پنجاه و یک بهار اگر چه مصداق آن شعر زیبای همشهری ام هوشنگ ابتهاج ( سایه ) که می گوید: این چه رازیست که هربار بهار، با عزای دل ما می آید!....، را پشت سر گذاشته ام . اهل لاهیجانم و در غربت کده ی این سالهایم، هلند، زندگی می کنم.
در مورد کم و کیف کار ادبی/سیاسی ام اجازه دهید دیگران بگویند. اما در مورد سابقه و کارهای منتشر شده ام اینکه دو مجموعه داستان کوتاه ، یک رمان، یک داستان، چهار مجموعه شعر و نیز یک مجموعه ی غزلها وُ یک مجموعه منظومه های گیکلی از من منتشر شده است. یک مجموعه شعر شامل سیصد و ده قطعه کوتاه عاشقانه به فارسی و یک مجموعه رباعیات گیلکی ام نیز دردست چاپ است که بزودی به بازار خواهد آمد.
جدای از داستان ها و شعرهای فارسی و گیلکی به نقد برخی از آثار شاعران و نویسندگان پرداخته ام و همزمان نوشتن مقالات و تحلیلهای مربوط به شرایط کنونی میهنمان را پیگیرانه دنبال کرده ام که تا کنون بیش از هشتاد و هفت مقاله که کتابی بالغ بر هفتصد صفحه می شود در سامانه های انترنتی انتشار داده ام.
البته همکاری و شرکت در فعالیتهای دفاع از حقوق بشر و تلاشهای فرهنگی و اعتراضات وغیره نیز از وظایف کنون خود می دانم.
و اما پرسشهای من بیشتر دررابطه با مقاله اخیر شما ست با عنوان :
ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری
دراین مقاله که بدرستی برروی نکات مهمی درصحنه سیاسی ایران و جهان درحال حاضر انگشت گذاشته اید وحساسیت دوران حاضر را درسرنوشت آینده ایران تا حدودی بیان کرده اید .
بطور خلاصه نتیجه گیری نهایی شما این است که رژیم جمهوری اسلامی چند صباحی بیشتر نمیتواند به عمر خود ادامه دهد.
این جمله از مقاله شما ست :
دلیل قطعی بودن سرنگونی حکومت اسلامی مدیریت پریشان و آشفته و ناکارآمد هرم رهبری و زیر مجموعه های آن است که چه بلحاظ داخلی و چه بین المللی اعتماد و اعتبار و ضرورت بودن بر قدرت را از دست داده است .
1-اگر ما این قطعی بودن سرنگونی را بپذیریم سئوالی که پیش می آید این است که چه زمانی را میشود برای آن مشخص کرد و مکانیسم آن چگونه خواهد بود؟ یعنی بطور عینی و واقعی چطور میشود تصویری از این سرنگونی را مجسم کرد ؟
آیا با درگیری های داخل جناح ها و مثلا یک کودتای نظامی خواهد بود؟ آیا حمله خارجی درکار است ؟ آیا شورش های وسیع مردم و فرسودگی قدرت سرکوب ، آنرا فرو خواهد ریخت ویا گروه ها و جناح های مختلف دریک اتحاد عمل هرم رهبری فعلی را بزیر خواهند کشید و خود با یک رفرم ویا به تعبیری انقلاب مخملی رژیم را تغییر میدهند. اگر ممکن است آن تصویری را که شما از سرنگونی و یا تغییر رژیم درذهن دارید بیشتر باز کنید. چون دردرجه اول چیزی که به ذهن مبادرت میکند این است که این رژیم نزدیک به 30 سال است که با بحران ها و عدم مدیریت اقتصادی وسیاسی و کارآ یی های لازم درحکومت بوده است و درهرشرایطی و سرفصلی بطو مقطعی فروریختن نظامش را به تعویق انداخته است. بنابراین آن سرفصل نهایی چه خواهد بود . و به عبارتی ضربه نهایی از کجا وارد خواهد آمد؟
پاسخ1:
نخست بگویم که نگفته ام چند صباحی نمی تواند به عمر خود ادامه دهد. اصولا پیشگویی نه کار من است و نه به آن اعتقاد دارم اما با توجه به شرایط و دگرگونیها و بحرانها و روند تکوینی آنها، چشم اندازی را می توان ترسیم نمود و احتمالات را با ضرایب مختلف در نظر گرفت. نگاه از چنین زاویه ای به ما آمادگی برخورد با زمان کنون و پیش ِ رو را می دهد.
و اما سرنگونی قطعی حکومت اسلامی ( حکومت اسلامی را جمهوری اسلامی نامیدن غلط و نابجاست حتی اگر با تعاریف عرف سیاسی و یا زبان رسمی دیپلماتیک و غیره توجیه شود! جمهوری اسلامی همان فریبکاری خمینی اهریمنی است که به یک ملت دروغ گفت و فریبشان داد) که بیان کرده ام و تا کنون نیز فراوان در مورد سرنگونی این حکومت سیاه گفته شده اما سی سال دوام آورده است، باید یک نکته را در نظر داشته باشیم که از یازده سپتامبر به این سو، شرایط جهان گردشی صدو هشتاد درجه ای داشته است و در راستای سیاستهای استراتژیک غرب و برنامه گلوبالیزاسیون امریکا، تغییر ساختار سیاسی بویژه خاورمیانه در دستور کار غرب با هژمونی امریکا، قرار گرفته است.
اگر حکومت جنایتکار اسلامی با همه جنایتها و سرکوبها و نکبتباری هایش توانسته بر سر کار بماند، گذشته از سرکوب های فاجعه آمیز و ترورهای کمرشکن، عمر ننگین خودرا تداوم بخشیده است، در وهله نخست ضعف ما و سپش حمایتهای غرب بویژه اروپا، ژاپن و صد البته روسیه و چین، درکنار غارت سرزمین ما، به یاری حکومت سیاه اسلامی آمده اند. فراموش نکنیم که اروپا علیرغم ژستهای انسانی و دمکراتیک، ماه عسل طولانی ای با عنوان مذاکرات انتقادآمیز با جمهوری اسلامی داشته است که ماندگاری این حکومت جنایتکار را یاری رسانده اند. یادمان باشد ترورهای رهبران سیاسی در قلب اروپا و محکومیت همین جانیان در دادگاه برلین برسر ماجرای معروف به ترور رهبران نیروهای اپوزیسیون در رستوران میکونوس، صورت گرفته اما روابط دوستانه ی اروپا با قاتلان اسلامی ولایت وقیح ادامه داشته و شریک جنایتکاران حکومت اسلامی بوده اند.
اما با ماجرای یازده سپتامبر صورت مسئله بکلی تغییر کرده است. حکومت های از نوع اسلامی در ایران و حکومتهای با ساختار سنتی از نوع کشورهای عربی، می بایست با سیاستهای تازه غرب مبنی بر تغییر بنیادی و ساختاری این کشورها انطباق یابند به زبان دیگر حکومت اسلامی ضرورت بودن خود بر اریکه قدرت را از دست داد. چرایی این مسئله ماهیت اساسی این حکومت که همان اسلام سیاسی و بحرانها و مالیخولیای صاحب زمانیست که جهانی رابرای ظهورش می خواهد دگرگون کند!
خلاصه بگویم اینکه بلحاظ دگرگونیها و بحرانهای موجود و روند تکوینی آنها، جهان غرب از نقطه نظر سرنگونی حکومت اسلامی با خواست همه سالهای تاکنونی مردم ما، همسو شده است. که این نقطه ی مشترک یعنی خواست داخل و خارج سرنگونی این حکومت است، شرایط سی سال اخیر را به نفع این حاکمیت پیش نمی برد و از طرف دیگر قطعی بودن سرنگونی حکومت اسلامی به این جهت است که حکومت اسلامی حتی اگر به کلیه شرایط و خواستهای جهانی گردن نهد! باز هم قابلیت انطباق با سیاست مورد نظر غرب را ندارد و با کوچکترین تلاش در انطباق با سیاستهای جهانی که پذیرفتن و محترم شمردن قوانین و مقررات و کنوانسیونهای بین المللی در امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی که آزادیهای اولیه و بکارگیری استانداردهای شناخته شده جهانی در امور قضایی و جزایی و.....از جمله آن است، با آتشفشان اعتراضات و شورشهای داخل روبرو خواهد بود ( هم اکنون نیز شیرازه حکومت می رود که از هم بپاشد) که در راس همه این فاکتورها، مدیریت تا مغزاستخوان فاسد و ناکارآمد و پریشان، شانس بیرون آمدن از چنین بحرانی را از حکومت اسلامی سلب کرده است که مجموع این عوامل قطعیت سرنگونی حکومت اسلامی را در نزدیکترین چشم انداز قرار می دهد.
در مورد آن بخش از پرسش شما که چگونگی سرنگونی را بیان می کند، نخست باید به نکته ای اشاره کنم که از زبان لاریجانی در مصاحبه ای، انتخاب پیش روی حکومت اسلامی عنوان گردید که گفت: از ترس مرگ خودکشی نباید بکنیم. در این پاسخ دو انتخاب است : یا کشته شدن ( جنگ ) یا خودکشی
پاسخ لاریجانی در رابطه با خطر خارجی بود که چیزی جز جنگ و سرنگونی از نوع آنچه که در افغانستان و عراق اتفاق افتاده نیست. اما با توجه به ساختار آشفته و مدیریت نا منسجم و بلبشویی سیاسی و نظامی در حکومت اسلامی، خطر اصلی برای حکومت، داخلی است تا خارجی! و همین نقطه ی وحشت حکومت اسلامی و خطر قطعی سرنگونی حکومت اسلامی است .
با توجه به تکوین بحرانهای از پیش آغاز شده در منطقه، حکومت اسلامی به نقطه پایان عمر ننگینش رسیده است. نگاهی به صف بندی های خارجی و بی اعتباری حکومت اسلامی در مجامع بین المللی و جایگاه آن در معادلات قدرت در زنجیره سیاست جهانی، بخوبی در می یابیم که حکومت اسلامی نه تنها ضرورت وجودی خویش را از دست داده است بلکه با اعتراضات پر شتاب و فزاینده ی داخلی باید دست و پنجه نرم کند. تفاوت روبرو شدن حکومت با شورشها و اعتراضات داخلی و مهار آنها، با همه دد منشی و جنایتباری اش، در این است که حکومت برعکس سه دهه ی گذشته از حمایتهای خارجی و مشروعیت بین المللی برخوردار نیست . دقیقا در چنین وضعیتی است که نقش مردم و نیروهای مردمی در بدست گرفتن سرنوشت خویش پیش از آنکه برایشان ( برای ما ) آنرا رقم بزنند، برجسته می شود که ضروری ترین زمان اتحاد عمل را مطرح کرده ام.
پرسش2:
شما نظرتان بر این است که حکومت جمهوری اسلامی نمیتواند وارد توافق هایی باغرب درهرزمینه ای ( چه اتمی و یا حقوق بشر و غیره بشود " جمله زیر از شماست :
حکومت اسلامی هیچ راهی ندارد جز با خون و جنگ از چاله ی موش بیرون کشیده شود. حکومت اسلامی زمان توافق و کسب مشروعیت بین المللی و ملی را از دست داده است
آیا نظر شما این است که چون جمهوری اسلامی مشروعیت بین المللی را از دست داده است امکان یک تصمیم جهانی برای تغییر آن وجود خواهد داشت ؟ چه کشورهایی دراین رابطه فعال خواهند شد ؟ فی المثل آیا کشورهای اروپایی به یک اتحاد عمل با آمریکا دراین رابطه خواهند رسید ؟ .واگر چنین شود آیا یک درگیری نظامی درراه خواهد بود یا صرفا با فشارهای اقتصادی و سیاسی بنیان های رژیم را تضعیف خواهند کرد و آنرا بسوی فروپاشی خواهند برد؟
پاسخ2:
ببینید سران حکومت اسلامی بخوبی می دانند که در هر حالتی قادر به رهایی از کابوس سرنگونی نیستندو بخوبی می دانند که گردن نهادن به خواستهای غرب مساوی با سرنگونی است و مقاومت هم .
اینکه جنگ و عملیات نظامی در پیش خواهد بود یا تحریم و فشارهای شدید سیاسی، اقتصادی، روانی، سیاست سرنگونی حکومت اسلامی را پیش خواهند برد، باید بگویم که همه نشانه ها خبر از جنگ می دهد. نگاهی به بحرانهای انرژی، بانکی، پولی، عرضه و تقاضا در سطح بین المللی از یک سو و صف بندی ها و انسجام در نزدیکی کشورها ی صنعتی در تفاهم و اشتراک راهبردی استراتژیکی، بخوبی نشان می دهد که جهان در لبه یک جنگ دیگر قرار گرفته است. جلودار چنین فاجعه ای امریکا و اسراییل است. در نظر داشته باشیم که در رابطه با جنگ عراق اگر صداهای مخالف حمله نظامی از پاریس و برلین و مسکو بلند بود، اینک همه ی جهان صنعتی در مقابل بحران ناشی از حکومت اسلامی به چنین احتمالی گردن نهاده اند. بنابراین حمله نظامی به حکومت اسلامی یکی از قوی ترین احتمالات در چشم انداز بسیار نزدیک است.
اینکه به تحریم و فشار سیاسی /اقتصادی برای سرنگونی حکومت اسلامی بسنده شود، فکر می کنم که یکی از ایده آل ترین حالت برای حاکمان اسلامی تحریم است. اهرم تحریم امتحانش را پیشترپس داده است. در مقاله ای به این موضوع پرداخته ام که تحریم نمی تواند حکومت اسلامی را سرنگون کند. عراق، کره شمالی، کوبا نمونه های مشخص چنین سیاستی است که کارایی اش را شاهد بوده ایم. قربانیان تحریم مردم بی دفاع بوده اند نه رژیم های دیکتاتوری همچون صدام. اگر چه قربانیان اصلی جنگ نیز مردمند اما حکومت نیز قربانی می شود.
پرسش3:
درمورد مثالی که درمورد عراق – کره شمالی و کوبا میزنید البته جای سئوال است .
کشورهای فوق که ساخت نیمه سوسیالیستی و یا سوسیالیستی داشتند و دارند و حکومت کاملا یک پارچه بوده است ودرضمن آن نفرت عمومی از حکومت هم که درایران هست به این نسبت وجود نداشته است البته تحریم ها ممکن است که درتغییر رژیم تاثیری نداشته باشد . اما درمورد ایران با توجه به اینکه چنان ساختارهای اجتماعی که بتواند نیازهای معیشتی را درشرایط سخت برای مردم فراهم آورد نیست و پول هنگفت نفت اگر با تحریم از دست رژیم خارج شود میتواند در چند دستگی و اختلافات درونی و ریزش نیروهای سرکوب موثر واقع شود . آیا تحریم نفت هم به نظر شما تاثیری در فرو پاشی رژیم درنهایت ندارد؟
پاسخ3:
نخست بگویم که حکومت های کره و کوبا را سوسیالیستی یا نیمه سوسیالیستی نمی دانم. در هیچ جای سوسیالیسم رهبری مطلق همچون " سونگ " در کره و " کاسترو " در کوبا تعریف و پذیرفته نشده است. اگر لازم باشد در این رابطه بیشتر توضیح خواهم داد. اما اینکه حکومت اسلامی با این دو کشور متفاوت است، باید مصداق آن مثل ما ایرانی هارا گفت که لعنت به هر دوتاشان!
به باور من حکومت اسلامی سیاه ترین نوع دیکتاتوری است و به همان ترتیب هم در شرایط تحریم با سیاهترین سرکوبها از نوع دست و پا بریدنها و سنگسارهای بیشتر دوام می آورد. زیرا روی این نقطه ضعف طرفهای تحریم کننده حساب باز کرده است که با بحران انرژی در جهان و تشدید بحرانها در منطقه که روی افکار عمومی جهان غرب تاثیر داشته و دارد، می تواند زمان تحریم را بنفع حکومت اسلامی کوتاه نماید.
فراموش نکنیم عراق نیز کشور نفت خیز بود و تحت تحریم هم قرار گرفت اما صدام سرنگون نشد! یکی از قربانیان تحریم پانصد هزار کودک عراقی بودند که از سوء تغذیه مردند! بنابراین تحریم حتی نفتی، بصورتی که حکومت اسلامی را بزانو درآورد، آن هم در مدتی که خود غرب دچار بحران نگردد، امکان پذیر نیست. لازم است بگویم که یکی از امیدهای حکومت اسلامی برای جان سالم بدر بردن از شرایط کنونی، قرار گرفتن در برنامه تحریم و حادتر شدن بحران انرژی و اوضاع اقتصادی و انرژی جهان است تا در چنان شرایطی از مهلکه جان بدر برد. اصولا دادن چنین فرصتی به حکومت اسلامی ، پذیرفتن شرایط بحرانی و نه جنگ و نه صلح با حکومت اسلامی و بدبنال آن کنار آمدن با همان ساختار پیش از یازده سپتامبر است که این خود بمفهوم شکست استراتژی غرب بویژه امریکاست. آیا چنین باجی به حکومت اسلامی داده خواهد شد!؟ پاسخ صد در صد منفی است.
پرسش4:
و با توجه به ضایعات یک جنگ گسترده دوباره درمنطقه خاورمیانه و تنش های جدید و تجزیه های جغرافیایی ممکن آیا واقعا غرب بدنبال این بحران تازه خواهد بود؟
درمورد تهدید جنگ خارجی نقش روشنفکران ایرانی چیست ؟ آیا کمپین های ضد جنگ علیه ایران درکشورهای مختلف موثرند و آیا اساسا ایرانی ها باید وارد این نمونه فعالیت های ضد جنگ بشوند ویا نتیجه آن درانتها به جیب رژیم خواهد ریخت و چهره رژیم را در سطح بین المللی بیشتر به عنوان یک قربانی معرفی میکند تا یک جنایتکار؟
پاسخ4:
هیچ جنگی بدون ضایعات نیست همانطور که خود حکومت اسلامی هم بدون ضایعات نیست. در مورد نقش روشنفکران ایرانی تنها نکته ای که باید گفت اتحاد عمل و مبارزه ای مشترک و فراگیر است. اگر به هردلیلی توان یا خواست یا ویژیگیهای لازم برای مبارزه ی مشترک آن هم در چنین شرایط حساس و سرنوشت ساز را نداریم! شوربختانه باید بنشینیم و "بر سرنوشت خویش گریه ساز کنیم"! ( شاملو)
در مورد کمپینهای ضد جنگ باید بگویم که هر حرکتی یکسویه یا بدون در بر داشتن خواست مشخص مبارزه و سرنگونی حکومت اسلامی باشد، حرکتی انحرافیست. چنین کارزاری یاری رساندن غیر مستقیم به جانیان اسلامی حاکم بر ایران است.
چنین وضعیتی را پیش از حمله امریکا به عراق نیز داشته ایم. اینکه شعار ضد جنگ دفاع از صدام نبود؟
اصولا باید عملگرایانه و واقعبینانه برخورد نمود. شعار بدون عمل یک نوع خود فریبی است و از طرفی بخش وسیعی از نیروها بویژه داخل را به انحراف کشاندن است. مخالفت با جنگ در رابطه با ما ایرانیان بخصوص، باید همراه و همزمان با مخالفت عملی و روشن ما با حکومت اسلامی و خواست پیگیرانه سرنگونی این حکومت باشد. آیا کمپینهای ضد جنگ چنین عمل می کنند؟
بگذارید به یک نکته اشاره کنم و آن اینکه تا کنون فراوان بوده بحرانهایی که توسط حکومت اسلامی ایجاد شده و نیروهای مخالف و معترض را با آن به انحراف کشانده و هدایت کرده است. نمونه های کشتار زندانیان سیاسی تابستان شصت و هفت، قتلهای زنجیره ای، سرکوب زنان، سنگسارها، ترورها، سرکوب دانشجویان و..... نمونه های مشخص بحرانهایی از این دست است که که نیروهای مخالف و معترض را در هر مرحله یا دوره ای از یکی به آن دیگری کشانده است حتی در گذار این بحرانها، تحلیلهای جناحبازانه و کشانده شدن بسیارانی در توهم و انحراف، جنبه های دیگر ضدیت بدون عمل و منطقی بوده است و شوربختانه هریک از فاجعه های یاد شده، شدت اعتراضی اش را میان معترضین و مخالفین از دست داده است ودر حد یک مراسم سالانه یادمان باقی مانده است نه یک مبارزه پیگیر و فراگیر و همبسته!
ماجرای ضد جنگ بودن هم جدای از چنین برخوردی نیست که از سوی کمپین ها صورت می گیرد. منظور من پیگیر بودن و مبارزه مشترک با کلیت حکومتی است که عامل اصلی همه این داغ ها و دارهاست. آیا چنین خواستی به همان شدت ضد جنگ بودن دیده می شود؟
پرسش5:
شما نقش جنبش های داخل ایران مثل جنبش زنان – جنبش دانشجویی و معلمان و کارگران و دیگر اقشار را چه میزان در این سناریوی سرنگونی دخیل میدانید و آیا امید به یک سازمان دهی گسترده تمام این نیروها وجود دارد؟ با توجه به این نکته که هیچ حزب یا سازمان فراگیری درحال حاضر درداخل ایران وجود ندارد که بتواند این جنبش ها را زیر یک چتر متحد به سمت مبارزه ای فراگیر و ضربه زننده به پیش ببرد .
نظر شما در این رابطه چیست ؟ کدام کانون فعال اجتماعی میتواند به یک نقطه مرکزی اتحاد بدل شود ؟
پاسخ 5
تنها نیرویی که بتواند تغییر اساسی در سیاستهای گفته شده ( جنگ، تحریم و.....) دهد، مردم ایرانند. به عبارت دیگر اعتراضات، شورشها و رو در رویی مردم ایران با حکومت اسلامی می تواند و باید هم معادله را از حالت کنونی و روندی که دارد، بنفع خود تغییر دهند. مشکل اصلی در این رابطه سازمان یافتگی و همبستگی است و دیگری انسجام رهبری اعتراضات
اصولا همه اعتراضات و شورشها در همه جای دنیا در هر جامعه ای با روند تکاملی و پیش رونده، رهبری خود را بوجود می آورد. هر جنبش اجتماعی نوزاد رهبری اش را در بطن خود می پروراند و می زاید. تردیدی در آن نیست. اما مشکل بزرگی که با آن روبروییم مشکل زمان است. ما ایرانیان در قالب سازمان و حزب و گروه و کانونهای سیاسی ، زمان بسیار زیادی را از دست داده ایم و نارسایی آزار دهنده ای رادچاریم که متاثر از فرهنگ سنتی سیاسی ما ست و بگونه عرف سیاسی در میان همه بویژه نیروهای سیاسی وجود دارد، فرهنگ عدم تحمل و خود محوریست و ماندگاری موروثی رهبران سیاسی علیرغم اشتباهات و در برخی موارد حتی خیانت بار که هنوز مبارزات سیاسی ما از وجود چنین رهبران ِ با کارنامه ی پر از اشتباه و انحراف رنج می برد و دیگر اینکه علیرغم اعتقاد به دمکراسی از ابتدایی ترین اصل دمکراتیک ، یعنی احترام به موجودیت مخالف سیاسی و تحمل و حتی مبارزه برای حق موجودیت آن، محرومیم. با چنین مشخصه و وضعیتی، همبستگی و مبارزه مشترک با گذشت سی سال در محدوده خیال و رویا باقی مانده است و فراوان نیز دچار انحراف و اشتباه و حتی برخی فریبکاری هم شده ایم.
به همین دلیل است که طرح شورای فرهیختگان را پیشنهاد کرده ام. زیرا براین باورم که هیچ رهبر سازمان یا حزب قادر به ایجاد اتحاد و همبستگی سیاسی نیست و نمی تواند انسجام و تمرکز رهبری در شرایط بسیار حساس درعین حال پیچیده و سرنوشت ساز کنونی بوجود آورد. از این رو فرهیختگان ما از هنرمند، نویسنده و شاعر گرفته تا شخصیتهایی که مقبولیت عمومی و همگانی دارند، می توانند به ایجاد شورایی همت کنند که در چارچوب آن همه ی نیروها و سازمانهای سیاسی بر سر پلاتفرم اعلام شده از سوی شورای فرهیختگان توافق کنند. البته یادآور شوم که تا کنون نشستها و گردهم آییها و اتحادیه و شورا و گامهایی با این موضوعیت برداشته شده است اما در همه این حرکتها، نیروهای سیاسی و رهبران سیاسی سازمانها و احزاب سیاسی بودند که بدلایل زیادی از جمله آنچه که در بالا برشمردم، به کارامدی مورد نیاز شرایط سیاسی جامعه و مردم نیانجامیده است.

پرسش 6:
آیا امکان شکل گیری یک جبهه گسترده از تمام نیروهای اپوزیسیون چه درداخل و چه خارج ازایران وجود دارد؟ این جبهه به نظرشما شامل چه گروه ها و اقشاری میتواند باشد؟ و چگونه میتواند تشکیل شود و موثرتر و جدی تر وارد صحنه گردد؟
پاسخ 6:
به باور من نه تنها امکان شکل گیری یک حبهه گسترده از تمام نیروهای اپوزیسیون وجود دارد بلکه راهی جز این نیست. اما گستردگی چنین جبهه ای مشخصه ای دو سویه دارد. یک سو حکومت اسلامی با همه مجموعه ها و زیر مجموعه هایش ( حال اگر بخواهید جناح و لایه و طیف و هرچه که از حاکمیت سیاه اسلامی باشد، بنامیدش) قرار دارد و سوی دیگر نیروهای مخالف چنین حاکمیت سیاهی
یکی از بزرگترین انحرافات بسیاری از نیروها و عناصر سیاسی و حتی روشنفکری ایران، جناح بندی حکومت اسلامی و دنباله روی از بحرانهای ناشی از همین حکومت مالیخولیایی است. به باور من، حکومت اسلامی کلیتی است با زیرمجموعه های مختلف که از سوی هرم اصلی آن هدایت می شود و هیچکدام از این زیر مجموعه ها بر شاخه نمی نشینند و بن نمی برند. بنابراین کل حکومت اسلامی و اصولا دین سیاسی در یک سو قرار دارد که مردم ما به بهای بسیار خونباری با آن در ستیزند و تاوان می دهند.
تیتر مقاله شما هست
ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری
پرسش 7:
دراین رابطه به نظر من لازم است که توضیحات مبسوط تری بدهید .
پاسخ 7:
اینکه زمانی ضروری تر و حتی وخیم تر از کنون ما وجود داشته باشد! بعید می دانم! یا حد اقل تصور آن نیز برایم دشوار است! اگر در چنین زمان و موقعیتی نتوانیم با هم و کنار هم مبارزه ای همبسته و فراگیر علیه دشمن مردم و میهنمان داشته باشیم! کدام زمان و موقعیتی خواهیم داشت!؟
از یک سو حاکمیتی خرافه ای و مالیخولیایی آشکارا می دزدد، غارت می کند، خیانت می کند، می کشد، شکنجه و اعدام می کند، بهترین فرزندان سرزمینمان را به خاک و خون کشیده و می کشد، بی عدالتی و فحشا ء و اعتیاد و تجاوز به دار و ندارمان را با وقاحت و بی شرمی هرچه تمامتر به اوج رسانده است و می رساند، در کنار اوتوپیای صاحب زمانی و هاله نور و جمکران و استخاره، خطر جنگ و ویرانی و پیوند سرنوشت سرزمین ما با غیر طبیعی ترین نیروها و حکومت های سیاسی از نظر منافع ملی ما می رود که تا نسلها تاوان چنین مدیریت شومی را بدهیم و از سوی دیگر مردم ما در مبارزات تاوان سنگینی از نبود سازمان یافتگی و رهبری بایسته سیاسی رنج می بردو...... همه و همه ضرورت اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری را به همه ما ایرانیان گوشزد می کند.
اگر در چنین شرایطی قادر به مبارزه ای مشترک نباشیم، بهتر است با خود صادق باشیم و خود را نفریبیم و وطن وطن نگوییم و دم از دمکراسی و برابری و ازادی و شعارهایی از این دست ندهیم . نه قادریم دو کارگر را متحد کنیم ( مصداق کارگران جهان متحد شوید!) و نه از عهده نیکبختی ده کوره ای بر می آییم! فقط قهرمان می سازیم و قهرمان می ستاییم و سوگواره گی پیشه می کنیم!
اگر ما ظرفیت اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری در چنین شرایطی را نداریم، سزاوار تکرار سرنوشت شومی هستیم که تاکنون برای مان رقم زده اند!
ما زندگان اکنون، میراثداران مبارزات یاران و جانهای شیفته ای هستیم که فرهنگ انسانی آنان را نمایندگی می کنیم. بجای میراثخواری، بر وظیفه ای که بر دوش ماست عمل کنیم و گشاده دست و مهربان و تحمل پذیری ِ ستودنی، دست یکدیکر را برای ستیز با دشمن مشترک بفشاریم.
پرسش 8:
منظورتان از ایجاد مرکزیت رهبری چیست ؟ و این رهبری از چه کسانی و یا چه گروههایی باید بوجود آید ؟. مکانیسم های آن چه میتواند باشد ؟ و ما به عنوان روشنفکران ، نویسندگان و شاعران و هنرمندان معتقد به سرنگونی این رژیم چه نقشی را میتوانیم درهمه این موارد ایفا کنیم .
پاسخ8:
نخست بگویم که طرحی بدنبال نوشتاری در همین راستا و برای همین منظور نوشته و منتشر کرده ام که شاید توجه به آن تا حد زیادی به پرسشهای با این سمت و سو پاسخ دهد.
و اما یکی از جنبه های غیر عملی بودن اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری که حتی طی سی سال اخیر وجود داشته است این است که فلان سازمان با فلان حزب نمی تواند کنار هم قرار گیرد یا اصولا همه جریانها با تفکر و فرهنگ و بینشهای کاملا متضاد و دگرگون، نمی توانند کنار هم قرار گیرند یا بقول آن گفته ی معروف ما ایرانیان آش شله قلمکار است! اما به باور من هر مشکلی را باید راه حلی باشد و هر بن بستی را باید برون رفتی جست. به نظرم شورای فرهیختگان که از فرهیختگان جامعه ما شکل می گیرد و هیچ نیروی سیاسی در هر شکل و فرم و سمت گیری ای، نمی تواند برچسبی به آنان بچسباند!، تشکیل می شود، همه متعهد به پذیرفتن هر برنامه ای خواهند بود که از سوی فرهیختگان اعلام می گردد. این بدان معناست که دو جریان متضاد و مخالف حتی در بدترین حالت آن، خائن به تعبیر بعضی، اگر شورای فرهیختگان بپذیرد و بخواهد، می توانند کنار هم قرار گیرند یعنی آن تابویی که لولوی هر اتحاد عملی شده است، از این طریق منتفی می گردد. در حقیقت با فرهیختگان و به رهبری فرهیختگان، پیوند و اتحاد صورت می گیرد نه با جریان سیاسی خاص!
اینکه نقش و وظایف ( ما ) چه خواهد بود. بنظرم ساده ترین پاسخ این می تواند باشد که برای آنچه که شعارش می دهیم بجنگیم یعنی جنگ با حکو.مت اسلامی پیش از هر چیزی و دیگر مقابله با تهدیدها و بحرانهای فاجعه باری که وقوع آن نزدیک و نزدیک تر می شود.
آماجهای سازمانی، حزبی، ایدئولوژیک هر جریان سیاسی به مرحله ی بعد از سرنگونی و با روند مبارزات سیاسی در چارچوب قوانین برامده از پس از سرنگونی حکومت اسلامی مربوط می شود.
پرسش9:
آقای گیل آوایی اما این شورای فرهیختگان که مسلما از روشنفکران تشکیل میشود نه از مثلا چریک ها و مبارزان صحنه نظامی چگونه میخواهد مردم را دریک جنگ رو دررو که بسمت نظامی شدن پیش میرود سازماندهی کند؟ آیا این فرهیختگان تا آن درجه میتوانند درمیان مردم اعتماد ی را که آنها به احزاب و گروه های سیاسی ندارند بوجود آورند که آنها را به یک وحدت درصحنه عمل برسانند. درمجموع میخواهم بگویم که وظایف این شورای فرهیختگان مبهم است .و همچنین آن جنگی که شما میگوئید هم مبهم است . چه نوع جنگی ؟ با چه سلاحی ؟ با چه استراتژی و تاکیتک هایی؟ دراین رابطه خوبست توضیحات بیشتر و روشن تری بدهید و یک مقدار به مکانیسم های کار بپردازید
پاسخ9:
نخست اینکه ضرورت چریک یا نظامی بودن یک رهبر یا رهبری سیاسی ، برداشتی اشتباه و نادرست است. رهبران سیاسی بیش از نظامی گری یا پارتیزانی گری، به دانش سیاسی، اجتماعی نیاز دارند. عوامل زیادی در یک جنبش اجتماعی وجود دارد که رهبر سیاسی با درایت و مدیریت منطقی و درست می تواند بی آنکه نظامی باشد یا چریک، مبارزه را رهبری نماید. در تاریخ مبارزات سیاسی نمونه های فراوانی وجود دارد که رهبران انقلابات اجتماعی، نظامی یا چریک نبوده اند. شاید بهتر باشد بعنوان نمونه های ملموس مصدق بعنوان یک نمونه ملی را نام برد و دیگر نمونه فاجعه بار یعنی خمینی!
نه مصدق نظامی بود و نه خمینی.
این بخش پرسش نیاز به آگاهی از جنبشها و مبارزات اجتماعی، سازماندهی، هدفهای مبارزه، رهبری است که با جنگ کلاسیک نظامی یا چریکی متفاوت است. برای شناخت از این مقوله ها، براحتی می توانید به نوشتارها و کتابها و جزوه ها ی نیروهای سیاسی مراجعه کنید. اصولا نیروهای تشکیل دهنده ی اعتراضات و شورشها، توانایی بدست گرفتن سلاح را نیز در بطن خود دارد. ما در مبارزات تاریخ معاصر مان، از مشروطه به این سو،نمونه فراوان داریم. با مرور آن پاسخ به این پرسشها را نیز خواهیم داشت.
در شرایط کنونی ما شکل دهی یا ایجاد اعتراضات و مبارزات اجتماعی منظور نیست بلکه جذب اعتراضات و شورشهای موجود است که از نبود رهبری و تمرکز مبارزه ای سازمان یافته رنج می برد. ایجاد کانون رهبری و هدایت این مبارزات است که شورای فرهیختگان با توجه به وضعیت پراکندگی سازمانها و احزاب سیاسی و ناکارامدی ناشی از آن، طرح شده است. شورای فرهیختگان پیش از اینکه برای مردم ما باشد، برای اتحاد نیروهای سیاسی مطرح است. مشکل ما مشکل سازمانیست، مشکل رهبری سیاسی متمرکز است نه مشکل توده ای ( مردمی ).
……….
آقای گیل آوایی از وقتی که برای این گفتگو گذاشتید سپاسگزارم

من هم از شما سپاسگزارم

******

دوستان عزیز! اگر سئوالی درمورد مسایل مورد بحث دراین گفتگو دارید و یا موضوعات قابل بررسی دیگری را مورد نظر دارید لطفا آنها را به یی میل من ارسال کنید .

zisfahani@yahoo.co.uk

از وقتی که برای خواندن این گفتگوگذاشتید تشکر میکنم

امام جمعه مشهد: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره موثرتر هستند/ بی حجاب جايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار است

امام جمعه مشهد: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره موثرتر هستند/ بی حجاب جايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار است
ايرنا : امام جمعه مشهد گفت:اقشار مختلف جامعه بايد با حركتي فرهنگي و مردمي با بي حجابي به عنوان يكي از معضلات بسيار مهم در جامعه مقابله كنند. آيت الله "سيد احمد علم الهدي" امروز در خطبه هاي نماز جمعه مشهد در حرم مطهر رضوي افزود: مردم بايد در اين ارتباط بايد خودداري از فرافكني و سلب مسووليت از خود با اين معضل در جامعه مقابله كنند.به گزارش ايرنا وي ادامه داد: با توجه به محدوديت اقدامات و اجراييات دولت، ادارات و ارگانهاي ذيربط كشور در برخورد با معضل بي حجابي، مردم بايد به صورت فرهنگي و مردمي به طور قاطع با اين معضل مبارزه كنند.خطيب نماز جمعه مشهد گفت: بي حجابي تنها گناه و نافرماني پروردگار متعال نيست بلكه نوعي جنايت گري كم نظير و حتي بي نظير در جامعه اسلامي ما است.نماينده مردم استان خراسان رضوي در مجلس خبرگان رهبري اضافه كرد: فرد بي حجابي كه با قيافه اي ناهنجار در جامعه ظاهر مي شود، جنايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار و ابزاري در دست مستكبران براي براندازي دين در كشور اسلاميمان است.آيت الله علم الهدي گفت: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره در راستاي اهداف شوم استكبار براي ضربه زدن به انقلاب اسلامي و آرمانهاي متعالي آن موثرتر هستند.وي خطاب به مسوولان و دولتمردان ومتوليان فرهنگي و ارگانهاي انتظامي و امنيتي افزود: هيچ مساله امنيتي خطرناكتر از معضل بي حجابي در كشور نيست و بي حجابي به عنوان بزرگترين ناهنجاري امنيت عمومي جامعه را به مخاطره مي اندازد.امام جمعه مشهد با اشاره 22 تيرماه سالروز جنايت عمال رضاخان در سركوب و قتل عام مردم و متحصنين و معترضين به كشف حجاب در مسجد گوهرشاد حرم مطهر رضوي افزود: در اين روز تعداد زيادي از مردم مجاهد و با غيرت مشهد و خراسان در راه دفاع از هويت ديني خود كشته شدند.وي گفت: مهمترين هدف دشمنان و رضاخان براي كشف حجاب براندازي هويت ديني جامعه بود و مي خواستند با براندازي هويت ديني مردم، آنان را ملعبه دست مزدوران و مستكبران قرار داده و بي عفتي را در جامعه رواج دهند.

ردم شهرهای مهاباد ، سقز، اشنویه و بوکان به مناسبت نوزدهمین سالگرد ترور دکترعبدالرحمان قاسملو و به منظور محکوم کردن ترور و تروریسم ، مغازه و محل کسب خو

آژانس خبری موکریان : صبح امروز شنبه 22 تیر ماه 1387 مردم شهرهای مهاباد ، سقز، اشنویه و بوکان به مناسبت نوزدهمین سالگرد ترور دکترعبدالرحمان قاسملو و به منظور محکوم کردن ترور و تروریسم ، مغازه و محل کسب خود را به حالت تعطیل در آوردند. این اعتراض مدنی در کلیه مناطق شهر مهاباد از جمله میدان شهرداری ، خیابان شاپور ، خیابان طالقانی ، چهارراه میدان آرد ، میدان ملاجامی ، خیابان شهریکندی ، جام جم ، چهارراه مولوی ، فلکه ماملی ، چهارراه آزادی ، میدان استقلال ، باغ شایگان و پشت تپ ، فلکه شوانه ، خیابان دانشگاه ، بازارچه ، تاریکه بازار و خیابان محمد قاضی به چشم میخورد.در سقز نیز به همین مناسبت مغازه ها و بازار در راسته بازار اردلان ، بازار روز، بازار پارچه فروش ، بازار نه که روز ، میدان هه لو ، چهارراه آزادگان ، گاراژمیرده ، خیابان جمهوری و سرچم ولی خان تا لحظه تنظیم خبر تعطیل بود. بنا به گزارش های رسیده ، در شهرهای بوکان و اشنویه نیز مردم با به حالت تعطیل درآوردن مغازه و محل کسب خود در بازار ، مراکز تجاری و خیابان های اصلی شهر، در این اعتراض مدنی شرکت نموده اند.

شکنجه سفيد دربازحوئي هاي بعد 18 تير
عزت الله سحابي در مصاحبه باروز - پنجشنبه 20 تیر 1387 [2008.07.10]
‏‏
نادر ايراني‏
مهندس عزت الله سحابي، از رهبران نيروهاي ملي مذهبي درگفت وگو با روز از ماجراي 18 تير گفته است ‏و اينکه چرا ناطق نوري معتقد بود بايد «ملي مذهبي را سينه ديوار» گذاشت. وي همچنين از شکنجه سفيد گفته ‏و اينکه اساس بازجويي هاي در دوران پس از هجده تير بر «شکستن» زنداني استوار بود. متن مصاحبه در ‏پي مي آيد.‏
آقاي مهندس سحابي، نظام جمهوري اسلامي ايران دوم خرداد را همان پروژه پروسترويكا وگلاسنوست ‏گورباچف مي دانست كه درراس آن خاتمي قرار گرفته ودرنهايت از درون آن قرار است يلتسيني بيرون آمده ‏و فروپاشي انقلاب را مانند فروپاشي شوروي سابق رقم بزند. جنبش دانشجويي و 18 تير را دراين راستا ‏تحليل مي كردند. آيا اين بهانه اي بود براي آغاز سركوب ها يا از يك واقعيت عيني نشات مي گرفت؟ اين ‏موضوع از اين جهت بيشتر اهميت مي يابد كه مسئوليت اين موضوع را آقاي ناطق نوري درسخنان اخير به ‏گردن ملي ـ مذهبي ها انداخته است. از اين رو مهم است بدانيم كه درآن زمان طيف ملي مذهبي چگونه عمل ‏كرد و ماهيت پديده 18 تير چه بود و ملي مذهبي ها براساس مواضع اعلام شده مايل بودند حوادث 18 تير به ‏كجا ختم شود؟ و درنهايت سيستم سياسي ايران در ايجاد حادثه 18 تير وبه خيابان آمدن دانشجويان تا چه اندازه ‏نقش داشت؟ شايد نظام سياسي ايران مايل بود از حوادث 18 تير يك ميدان تيان آن من چيني را بازتوليد كند؟‏شب قبل روزجمعه اي كه حادثه 18 تير به وجود آمد من درتهران نبودم وعصر جمعه كه به تهران رسيدم ‏تازه اين خبر را شنيدم. درروزهاي شنبه ويك شنبه خبر مي آمد كه حمله سنگيني از سوي نيروهاي مقابله كننده ‏با دانشجويان صورت گرفته است.‏
‎‎آيا اين حمله برنامه ريزي شده بود؟‎ ‎
خبرها اين بود كه طبق يك برنامه طراحي شده اي ابتدا نيروهاي انتظامي وبه دنبال آنان نيروهاي لباس ‏شخصي حمله كردندو دانشجويان هم البته از اتاق هايشان بيرون آمدند ويك نوع سنگ پراني آغاز شد. منتهي ‏سنگ پراني دانشجويان زماني انجام شد كه حمله به آنان انجام شده بود ودانشجويان مورد ضرب وشتم سنگين ‏واقع شده بودند. به عبارت ديگر دانشجويان مهاجم نبودند.‏
‎‎پاي شما به عنوان نيروهاي ملي مذهبي از چه زماني به حوادث كوي دانشگاه كشيده شد؟‎ ‎‎‎
از روز سوم، يعني يكشنبه ظهر از دفتر تحكيم وحدت بامن تلفني تماس گرفتند و گفتند كه دانشجويان زيادي در ‏كوي دانشگاه جمع هستند، از دانشگاه هاي ديگر نيز درآن جا جمع شده وتصميم گرفته اند راهپيمايي توام با ‏تظاهرات درشهر انجام بدهند. تحكيمي ها عنوان مي كردند كه نگران هستند ومي خواهند از اين حركت ‏ممانعت به عمل بياورند ولي قادر به انجام اين كار نيستند. آنان مي گفتند از صبح تا حالا، چندين نفر از معاون ‏وزارت كشور آقاي تاج زاده گرفته تا شمس الواعظين و... به كوي دانشگاه آمده اند ولي هرچقدر صحبت كرده ‏اند موثر واقع نشده است ودانشجويان همچنان مصمم هستند كه حركت خود را به شهر بكشانند. ‏
‎‎عكس العمل نيروهاي سپاه وانتظامي نسبت به اين موضوع چه بود؟‎ ‎
گفته مي شد كه سپاه نيز اطلاعيه هايي داده مبني براين كه اگر كساني درشهر تظاهرات كنند، و اگر بخواهد ‏پاي اصل جمهوري اسلامي به ميان بيايد، اقدام به تيراندازي خواهندكرد. ‏بسيج چه نقشي به عهده داشت؟خبرداشتيم كه نقاطي از شهر دركنترل نيروهاي لباس شخصي است ازجمله مسجدي در تقاطع جمهوري ‏اسلامي ووليعصر که در آن مكان ها به افراد لباس دانشجويان مي پوشاندند و آنان نيز داخل دانشجويان تظاهر ‏كننده مي شدند تا بتوانند سربزنگاه ها اهداف خود را محقق سازند.‏
‎‎برگرديم به دانشگاه، به ويژه اززماني كه شما داخل دانشجويان شديد وبراي آنان سخنراني كرديد.‏‎ ‎‎‎
شب ها جلوي دانشگاه شلوغ بود. بالاخره دانشجويان دفتر تحكيم وحدت از من خواستند كه براي دانشجويان ‏صحبت كنم شايد آنان به حرف من گوش كنند. من نگران آن بودم كه بچه ها به داخل خيابان بيايند و درگيري ‏ها به اوج خود برسد. چون براساس رفتار شب اولشان معلوم بود كه آنان مصمم به قتل دانشجويان هستند. ‏همانگونه كه عرض كردم افرادي با لباس مبدل در چهارراه بهبودي به دو بانك حمله كردند وشيشه هاي آن ها ‏را شكستند تا اين گونه نشان بدهند كه اين دانشجويان هستند كه دارند به تخريب گسترده دست مي زنند؛ تا ‏شرايط براي سركوب آنان فراهم شود. اين خبرها را مي شنيديم و براي ما مسلم بود كه اين دست از حوادث ‏برنامه اي است از سوي حمله كنندگان به كوي دانشگاه، يعني نيروهاي انتظامي كه درپشت سرآن ها هم ‏نيروهاي حزب اللهي قرار دارند. اين هم مسلم بود كه اگر دانشجويان وارد شهر شوند، حتما حمام خون به راه ‏خواهد افتاد. دفترتحكيم هم به اين موضوع به خوبي آگاه بودو مي خواستند از وقوع چنين حوادثي جلوگيري به ‏عمل بياورند. اما زورشان نمي رسيد. تا اينکه بنده با دوسه نفر ازدوستان از محل دفتر مجله ايران فردا به ‏ميدان مركزي كوي دانشگاه رفتيم.‏
‎‎جمعيت حاضر چه تعداد بودند؟‎ ‎
چيزي حدود 5تا 6 هزار نفردرآن جا جمع شده بودند. البته يك تظاهراتي به نفع ما درآن جا انجام شد ولي ‏بيشتر هووجنجال عليه ما بود. دانشجويان مي گفتند كه شما آمده ايد تا ما سازش كنيم، ماخريداري نمي شويم ‏و....تا اينكه بالاخره با مقاومت خود بچه هاي دفتر تحكيم وحدت كه آن زمان سخنگوي دانشجويان كوي ‏دانشگاه تهران بودند، من به پشت تريبون رفتم وبه مدت 45 دقيقه درآنجا صحبت كردم. درصحبتم حادثه كوي ‏دانشگاه را درقياس با حادثه 16 آذر سال 32 بسيار تهاجمي تر و بيرحمانه تر ذكر كردم. درآن جا تاكيد كردم ‏كه دانشجويان متوجه باشند كه برايشان طرحي ريخته شده تا به خيابان ها بيايند وآن ها نيز دانشجويان را ‏سركوب كنند. نهضت دانشجويي درآن زمان داغ بود وگفتم كه مي خواهند جنبش را ادب كنند. درنهايت نيز ‏اعلام كردم كه به مصلحت نيست وارد خيابان بشويد، بهتر آن است كه به تحصن خود دردانشگاه ادامه بدهيد و ‏طي تحصن خواستار تعقيب فرماندهاني كه عمليات كوي را برعهده داشتند بشويد. دوم اينكه آقاي لطفيان که ‏درآن زمان فرمانده نيروي انتظامي بود، صبح روز شنبه يك مصاحبه راديويي انجام داده ودر آن مصاحبه ‏کوشيده بود عمليات نيروي انتظامي دركوي دانشگاه راتوجيه كند. منتها از آن جا كه فرمانده نيروي انتظامي ـ ‏به دور واقعيت ـ ادعا كرده بود كه آنها دفاع کرده اند به دانشجويان گفتم مي توانيد طي تحصن بركناري ايشان ‏را هم خواستار بشويد. بعداز سخنراني، من به دفتر آمدم وطرف هاي ساعت 7شب بود كه از دفتر تحكيم به ‏من زنگ زدند وگفتند كه صحبت هاي من درآن جا موثر واقع شده است و از ما تشكر كردند. ما تا اين جا فكر ‏كرديم كه نقش مهاريك شورش وآشوب را داشته ايم. از اين رو خوشحال بوديم كه دانشجويان ديگر به خيابان ‏نمي روند تا آن پيامدها برآن ها عارض شود. ‏
‎‎نيروهايي شبه نظامي كه درداخل دانشجويان نفوذ كرده بودند چه واكنشي به صحبت هاي شما ‏داشتند؟‎ ‎
بعدا شنيدم درميان همان جمعي كه عليه امثال من كه به كوي رفته بوديم تا دانشجويان را ازآمدن به داخل ‏خيابان منصرف كنيم، تظاهرات مي كردند، دانشجويان به يك دونفر كه خيلي داغ بودند مظنون مي شوند. بعد ‏شنيدم در جيب آنها گاز اشك آور هم پيدا كرده اند. از اين رو معلوم بودكه عوامل مهاجمين به داخل دانشجويان ‏نفوذ كرده بودند تا با تحريك آنان وورودشان به داخل خيابان، حركت را به انحراف بكشند واز اين طريق به ‏اهداف خود برسند به اين معنا كه با سركوب جنبش دانشجويي آن را خاموش كنند. منتها فرداي آن روز شنيديم ‏كه يك نفر از كساني كه با ما ارتباط مقاله اي داشت، به اين معنا كه مطلب مي فرستاد وما منتشر مي كرديم، ‏به نام عزت ابراهيم نژاد توسط نيروهاي امنيتي دستگيرشده است. بعد از دوسه روز اعلام شد كه ايشان سرباز ‏بوده و شب حادثه براي ديدار دوستانش به كوي دانشگاه رفته است.در نيمه هاي شب كه اين جريان شروع ‏مي شود و او نيز درسنگ پراني شركت مي کند، درميان دانشجويان، شناسايي و دستگير مي شود. ولي ‏مكاني كه به آنجا منتقل مي شود، محل نيروي انتظامي و نظامي نبوده است. او را به داخل خانه مخفي مي ‏برند. اما از آن جا كه او افسر وظيفه بود، فرمانده پادگانش كار او را تعقيب مي كند و بالاخره متوجه مي شوند ‏كجاست. اين فرمانده برادروخواهر عزت ابراهيم نژاد را برسرجنازه او مي برد. زماني كه براي ديدن خانواده ‏ابراهيم نژاد در پل دختر رفتيم، يكي از اعضاي خانواده او تعريف مي كرد كه زماني كه جسد را به آن ها ‏تحويل دادند، مشاهده كرده بودند كه گويي زنجيري به دور بدن او بسته بودند و آنقدرجسم او را با اين ‏زنجيركشيده بودند كه زنجير دربدن او وماهيچه هايش فرو رفته بود. برروي ران هايش نيز با يك شيئ تيزي ‏به صورت عميق پاره شده بود. يعني به صورت چمباتمه درقل وزنجير اورابسته ودرنهايت كشته بودند. ‏
‎‎حوادث كوي دانشگاه تا چه اندازه در دستگيري شما موثر بود؟‎ ‎
در اواخر آذر 1379 من را دستگير كردند. البته من به دنبال كنفرانس برلين يك بار ديگر هم بازداشت شدم. ‏دو ماهي درآن زمان درزندان بودم ودرآمدم. در پاييز سال 79 محاكمه شدم وقاضي مقدس من را به 6 سال ‏حبس محكوم كرد. 5 سال و شش ماه براي جرياني كه هدف اش براندازي جمهوري اسلامي ايران بوده است. ‏بعد از اين ماجرا به مناسبت 16 آذر من را به دانشگاه اميركبير دعوت كردند. من آن جا صحبت كردم كه ‏بلافاصله بعد از آن صحبت ها شايد 18 يا 19 آذر بود كه به دادگاه انقلاب احضار شدم. درآن جا طي دو جلسه ‏آقاي حداد درشعبه 26 از من بازجويي كرد و سپس درجلسه سوم معاونش از من بازجويي كرد وبعد از آن هم ‏گفت كه شما بازداشت هستيد. من بازداشت شدم. دراين بازداشت ابتدا من را به زندان شماره 3 اوين بردند كه ‏درآن جا عده اي از فعالان سياسي حضورداشتند مانند آقاي طبرزدي، آقاي زيد آبادي، آقاي اميرانتظام، و آن ‏گروه 6 نفره هم كه درجريان قتل هاي زنجيره اي با سعيد امامي متهم بودند درآن جا حضور داشتند. بنده به ‏مدت يك هفته آن جا بودم، سپس از آن جا من را به زندان انفرادي منتقل كردند. درزندان انفرادي بازجويي ‏هايي آغاز شد كه تا آن موقع سابقه نداشت. درجريان مسايل برلين بنده توسط قاضي مرتضوي بازجويي شده ‏بودم ولي رفتار اين گونه نبود، محترمانه بود، دربازجويي هاي جديد توهين وتهمت امثال اين ها شديد بود. در ‏اين بازداشت كه از اواخر آذر 1379 شروع شد من به مدت شش ماه درزندان انفرادي بودم آن هم به صورت ‏چشم بسته و اصلا نمي دانستم كجا هستم. من خيلي به زندان افتاده ام، اما بازجويي که آن بار شد حتي قبل از ‏انقلاب وبعد از آن هم از من اين گونه بازجويي نشده بود. رفتارهايي با من انجام شد كه بعدها كه آزاد شدم ‏درمجله آفتاب خواندم تحت عنوان شكنجه سفيد به تازگي درزندان هاي جمهوري اسلامي مرسوم شده است. ‏شكنجه سپيد شكنجه اي است كه زنداني را نمي زنند، بلكه با تلقين مداوم و توهين به همراه تهمت هاي خيلي ‏سنگين كه به هيچ وجه به آدم نمي چسبد، روحيه زنداني را مي شكنند تا بتوانند به اين ترتيب درزنداني نفوذ و ‏شخصيت اورا عوض كنند. اين رفتاربامن درزندان انجام شد. به گونه اي بود كه ازبعدازظهر به بازجويي مي ‏رفتم و تا فردا صبح اين بازجويي ادامه داشت ونماز صبح را در مكان بازجويي مي خواندم. 18 ساعت مداوم ‏از من بازجويي مي شد. وروزبعد اين روند به همين صورت ادامه داشت. بعد هم من را به زنداني منتقل كردند ‏كه نمي دانستم كجاست. حتي رييس اداره زندان ها از وجود اين زندان اظهار بي اطلاعي كرده بود. بعدها ‏متوجه شدم كه زندان 59 معروف بوده است. به هرحال روزگار بدي را از سرگذراندم.‏
‎‎در اين بازجويي ها مهمترين اتهامي كه به شما وارد مي كردند چه بود؟‎ ‎
درتمام مدت بازجويي ها صحبت از اين كه شمادخالتي درايجاد اين حوادث يا دامن زدن به آن يا تبليغ آن نقش ‏داشتيد، نبود. اتهام آنان به من اين بود كه مي گفتند اظهارات تو در جريان كوي فريب بوده، هرجند درآن جا از ‏دانشجويان خواستيد كه به شهرنروند و دردانشگاه بمانند، ولي به آنان توصيه كرديد كه خواسته هاي خود را ‏دنبال كنند و من جمله بركناري رييس نيروي انتظامي را خواهان شوند. براين اساس تو غرض داشتي ومي ‏خواستي از اين طريق مقام معظم رهبري را از پشتيباني نيروي انتظامي محروم كني و از اين طريق به مقام ‏معظم رهبري ضربه بزني. بنا براين اتهام چه بود؟ با وجود آنكه با كمال خصومت با من رفتار مي كردند، ‏هرگز به من نگفتند كه شما در راه انداختن اين حوادث نقشي داشتيد، يا به تحريك دانشجويان اقدام كرده ايد. من ‏اين موارد را از اين جهت گفتم که آقاي ناطق نوري حالا مي گويد ملي مذهبي ها دراين جريان دخيل بودند. ‏بايد بگويم كه اين موارد 100 درصد بافته خيال خودايشان است.‏
‎‎آيا اين موضوع مي تواند به حوادث دوم خرداد ونقش ملي مذهبي ها براي راي دادن به آقاي ‏خاتمي برگردد؟‎ ‎
آقاي ناطق نوري چند سال پيش وقتي من از زندان آزاد شده بودم، صحبت ملي مذهبي را كرده و گفته بود كه ‏من همان موقع به دستگاه توصيه كردم كه راه حل جماعت ملي مذهبي اين است كه آنها را سينه ديوار بگذاريد. ‏يعني اعدامشان كنيد. ايشان آن زمان اين موضوع رابدون هيچ دليلي بيان كرده بود، زيرا ما درهيچ دادگاهي ‏به اعدام محكوم نشده بوديم. ‏
البته آقاي ناطق نوري مي دانست كه ما ازابتدا با اومخالف بوديم. ما درانتخابات سال 1376 به شدت از آقاي ‏خاتمي حمايت كرديم. درمقاله اي تحت عنوان " نه بزرگ " در ايران فردا نوشتيم ودرآن يادآوري كرديم ‏زماني كه از در وديوار درتبليغات دولتي حمايت از آقاي ناطق نوري مي باريد، آقاي خاتمي 22 ميليون راي ‏آورد. ما گفتيم انتخابات سال 76 يك رفراندوم بود. اين سخنان آقاي ناطق نوري واطرافيان ايشان را دلخور مي ‏كرد. حالا پاسخشان در سال هاي 82 يا 83 اين بود كه راه حل اين است كه ملي مذهبي را سينه ديوار قرار ‏بدهيم. بازهم تاكيدمي كنم تا آن تاريخ حتي دربازجويي هايي كه با آن شدت خصومت توسط اطلاعات موازي ‏انجام مي شد، نمي گفتند كه شما محرك اين جريان بوديد يا درآن دست داشتيد. اين اولين بار است كه چنين ‏سخن هايي مي شنوم. ‏
‎‎از لحاظ رواني فكر مي كنيد چه اتفاقي افتاده است كه آقاي ناطق نوري از خود اينگونه عكس ‏العمل نشان مي دهد؟‎ ‎
من فكر مي كنم شايد ايشان از سوي دوستان وهم حزبي هايش دربرابر برخي سوال ها قرارگرفته يا شايد از ‏سوي قوه قضاييه مورد اين سوال قرارگرفته كه شما كه مي گوييد اين ها رابايد گذاشت سينه ديوار به چه دليلي ‏گفتيد؟ لذا در چنين شرايطي خواسته موضع خود را توجيه كند و براي همين چنين سخناني را به زبان آورده ‏است. ‏
‎‎شما منظورتان اين است كه سخنان ايشان، حتي سياست نظام دربرخورد با شما دربازجويي ها ‏نبوده و به يك برخورد وكينه شخصي به دلايل حمايتي كه درانتخابات ازآقاي خاتمي به عمل آورديد تنزل پيدا ‏كرده است؟‎ ‎
بله اين هست ضمن آنكه او مقداري مايل بود به نوعي خودشيريني کند، آن هم با توجه به اينكه به رهبري ‏كشور هم نزديك بود. بعد از اينكه من بازداشت شدم آقاي خامنه اي به دانشگاه اميركبير رفتند ودرهمان سالني ‏كه من درآن صحبت كرده بودم ايشان نيزدرهمان سالن سخنراني كردند. حرف اصلي ايشان اين بود كه مي ‏گفتند يك عده اي هستند كه اين ها براندازان قانوني هستند. اينها مي خواهند از طريق قانوني نظام را براندازي ‏كنند. متعاقب اين سخنان، آقاي مهندس معين فردرمصاحبه اي گفته بود كه مفهوم برانداز قانوني ماننداين است ‏كه بگوييم فلاني كچل موفرفري است. اگر قانوني است كه ديگر برانداز نيست. قانوني به اين معنا است كه ما ‏قانون اساسي را قبول داريم و براساس آن حركت مي كنيم. از اين روحداكثر اتهام آقاي خامنه اي اين بود. ‏ضمن آنكه معلوم شد باماجراي بازجويي هاي ما درزندان كه از سوي اطلاعات موازي انجام مي شد، وزارت ‏اطلاعات به شدت مخالف بوده است، ‌از اين رو به خود آقاي خامنه اي گزارش داده و خود آقاي يونسي ‏گزارش خود را درمجلس دركميسيون اصل 90 داد واعلام كرد كه ما، يعني وزارت اطلاعات، با مجموعه ‏اطلاعاتي كه از اين گروه داريم من جمله شنودهاي تلفني آنان به اين نتيجه رسيده ايم كه اين ها گروه برانداز ‏نيستند. وزارت اطلاعات رسمي اين موضوع را مطرح مي كرد ولي اطلاعات موازي كه درواقع اطلاعات ‏سپاه وتحت هدايت مقام رهبري است معتقد بودند كه ما مي خواستيم براندازي كنيم. مع ذلك اين ها نمي گفتند ‏كه من قيام يا شورش كرده ام بلكه حرفشان اين بود كه چرا گفتي لطفيان را بردارند. به دنبال اين موضوع به ‏آقاي يوسفي اشكوري گفته بودند كه ما سحابي را درجامعه سياهش مي كنيم تا جرات نكنددرمقابل مقام معظم ‏رهبري بيايد وكانديداي رياست جمهوري شود. معلوم شد كه آنان مسائلشان چيزهاي ديگري بوده است. بنا ‏براين بازهم تاكيد مي كنم كه صددرصد اين موضوع بافته هاي ذهن آقاي ناطق نوري است. ‏
‎‎البته شنيده شده بود كه نظام سياسي ايران اين تصوررا داشت نيروي جايگزين اتحاديه اروپا ‏درايران شما هستيد واطلاعات موازي با اين توهم مي خواست از شرايط به وجود آمده فرصتي بسازد تا شما ‏وملي مذهبي ها را درجامعه نابود كند.‏‎ ‎
من اظهارات آنان را عرض مي كنم. بله آنها من را به عنوان رقيب و خطري كه عليه مقام معظم رهبري تبليغ ‏وكار مي كند و هدف دارد شناخته بودند. از اين رو مي خواستند مرابه اين دلايل تنبيه كنند. البته من هم اين ‏راهم شنيده ام كه برخي گفته اند نظام سياسي ايران بنده را به آمريكا وصل نمي كند بلكه فكر مي كنند كه به ‏جامعه اروپا وصل هستم. آنان فكر مي كنند كه جامعه اروپا پشت سرتوقرار دارد و مي خواهند توبرسركار ‏بيايي. اين را من هم شنيدم، ولي درباره كم وكيف اين موضوع تا امروز كه اين مصاحبه را انجام مي دهم ‏اطلاعي ندارم. ‏
‎‎پس مي خواستند طيف ملي مذهبي ها را در جامعه نابود كنند. الان اولويت نظام سياسي ايران کدام ‏طيف است؟ آيا كما كان ملي مذهبي ها مورد تهاجم هستند؟‎ ‎
تا آن اندازه كه من از مجموعه برخوردهاي وزارت اطلاعات احساس كرده ام، تضاد اصلي اصولگرايان ‏درحال حاضر اصلاح طلبان هستند. به عبارت ديگر خواهان آن هستند كه به هرترتيب كه شده اصلاح طلبان ‏را از صحنه حذف كنند. از اين رو برنامه اصلي روي آنها است و فعلا ما درزمره اهداف اصلي آنان قرار ‏نداريم. ما نيروهاي ملي مذهبي دردسته دوم هستيم. البته از اين نظر هنوز عدول نكرده اند كه ما برانداز ‏نيستيم.اين را بعيد مي دانم. آقاي خامنه اي هم درسخنراني خود درمشهد اعلام كردند كه همه مردم پشت سرما ‏هستند وتنها يك عده كمي معدودي مخالف ما هستند واينها همه شان از آمريكا پول دريافت مي كنند. به هر ‏صورت نظام سياسي همه مخالفان خود را به نحوي منصوب آمريكا مي كند ولي اينكه درتحليل آنان ما الان ‏درصف جلو براندازي نظام باشيم به نظر مي رسد چنين باشد. ‏
‎‎وضعيت جنبش دانشجويي را دراين شرايط چگونه مي بينيد؟ به عبارت ديگر جنبش دانشجويي ‏نسبت به سال 78 يعني بعد از نزديك به يك دهه درسال 87 درچه شرايطي قرار دارد؟‏‎ ‎
جنبش دانشجويي درحال حاضر درتلاطم است. اولا وحدت آن روز جنبش دانشجويي بسيار گسيخته شده است، ‏ثانيا نوعي سرگرداني هايي درآن هست، ثالثا نوعي عقب گرد هم درآن ها به وجود آمده است. مثلا همين ‏حركتي كه آقاي سازگارا و افشاري انجام دادند كه به نوعي از رهبران دانشجويان به شمار مي رفتند، و ‏همچنين عده اي هستند درميان دانشجويان كه دردفترتحكيم هم نفوذ دارند ولي اكثريت نيستند طرفدار تز تيپ ‏هايي مانند افشاري هستند و معتقدند كه ما بايد از قدرت آمريكا استفاده كنيم. اين درحالي است كه همه ‏دانشجويان اين نظر را ندارند. مثلا دفتر ادوار تحكيم اعلام كرده كه درنيروهاي موجود با ملي مذهبي ها تفاهم ‏بيشتري دارد به طوري كه آقاي زيد آبادي را به عنوان دبيرادوار تحكيم انتخاب كردند. دانشجوها البته اينكه ‏مبارزه كنند واينكه شيوه مبارزه شان چه باشد، طرف اصلاح طلبان را بگيرند يا طرف براندازان و... بين ‏شان اختلاف وجود دارد. درهرصورت جنبش دانشجويي الان آن وحدت، حدت وخطر را براي رژيم ‏ندارد.ضمن آنكه رژيم هم دستگاه هاي دانشجويي تحت عنوان بسيج دانشجويي را به وجود آورده كه آنان به ‏نوعي به جان دانشجويان افتاده اند. ‏
‎‎آيا فكر مي كنيد جنبش دانشجويي درانتخابات آينده جنبش دانشجويي فعال خواهد بود؟‎ ‎
من ازحالا نمي توانم پيش بيني كنم وليكن دانشجوهايي كه برسرموضع شان درباره حاكميت وجريان راست ‏هستند، بين شان درانتخابات مجلس هشتم اختلاف بود ولي دست آخر به نظرم مي رسد كه با سياست هاي جبهه ‏مشاركت همراهي كنند. بعيد است كه جنبش دانشجويي دركنار حزب اعتمادملي قرار بگيرد زيرا با آنان تفاهم ‏ندارند. به مشاركت نزديك ترند. ‏
‎‎درنهايت فكر مي كنيد آرمان هاي ملي مذهبي ها و آن شعارهايي كه داشتند آيا به مرور زمان ‏توسط مردم بيشتر شناخته خواهد شد. يا اينكه مسايل از اين حرف ها گذشته ومردم نگاه به خارج را انتخاب ‏كرده اند؟‎ ‎
امروزه همه مردم، حتي كاسبان خيابان هم سياسي اند. ولي آگاهي هايشان زياد نيست. اكثر مردم عادي چشم ‏شان به نيروي خارجي است. ولي نيروهاي سياسي وسابقه دار بيشتر به تز ملي مذهبي ها يعني عدم دخالت ‏خارجي واستقرارقانون متمايلند. ‏
‎‎مايلم چند سوال درباره مسايل پر ونده هسته اي ايران ازشما بكنم. وضعيت پرونده هسته اي را ‏چگونه مي بينيد؟‎ ‎
من از برخي منابع شنيده ام كه آقاي خامنه اي با اظهار ناراحتي شديد به دليل تهديداتي كه وجود دارد موافقت ‏كرده اند كه بسته پيشنهادي را بپذيرند. به عبارتي ايشان تعليق موقت غني سازي را قبول كرده اند. برخي هم ‏مصاحبه هاي آقاي ولايتي را حاكي ازآن دانسته اند كه آقاي احمدي نژاد نيست كه تعيين كننده سياست نظام ‏است. ‏
‎‎پس اين سخنان آقاي احمدي نژاد كه ايران تعليق را نپذيرفته، صحت ندارد؟‎ ‎
خير صحت ندارد.‏
‎‎آخرين مواضع ملي مذهبي ها درباره پرونده هسته اي چيست؟‎ ‎
‏ ما اعلاميه اي دربهمن سال 85 درباره حقوق مسلم ايران صادر كرديم. آن جا تاكيدكرديم كه مسئله استفاده ‏صلح آميز از انرژي هسته اي جزو حقوق همه ملت ها است، بخصوص آن هايي كه قرارداد ان پي تي را ‏امضا كرده اند. دراين هم ترديد نداريم كه انرژي هسته اي از حقوق مسلم ايران است. اما ايران از حقوق ‏ديگري نيز برخورداراست ازجمله يكي از حقوق مسلم ما قانون اساسي ايران است. قانون اساسي ميثاق ميان ‏حاكميت ومردم است وراي مردم درپاي آن قرار د ارد. امضاي مقام رهبري درپاي آن قرار دارد. از اين رو ‏اين قانون اساسي هم يكي از حقوق هاي مسلم ما محسوب مي شود. يك بخش از قانون اساسي حقوق مربوط به ‏رهبري است، يك بخش ديگر اصول 3 تا 39 قانون اساسي است كه درآن ها به حقوق ملت توجه شده است. ‏يكي از حقوق مسلم ما اجراي اين قانون است. اين قانون به كلي زيرپا گذاشته شده است. حال اينكه عواقب آن ‏به سوي فروپاشي اجتماعي وفساد و.... مي برد بماند. دوم اينكه كشور ما سابقه تمدني چند هزارساله دارد، ‏ضمن آنكه داراي منابع غني زيرزميني ومنابع انساني بسيار پيشرفته است. بنابراين حق مسلم مردم اين كشور ‏است كه از پيشرفته ترين كشورهاي جهان باشد اين درحالي است كه دركل منطقه آسيا وآسياي غربي، آسياي ‏جنوبي وآسياي ميانه از عقب مانده ترين كشورها به شمار مي رود. ايران با وجود درآمد نفتي جزو حقوق ‏مسلم اش است كه با اين گراني وتورم و تيره روزي مواجه نباشد. در صورتي كه اين حقوق زير پا گذاشته ‏شده است. اين نيز از حقوق مسلم ما است كه طالب جنگ نباشيم آن هم بعد از 8 سال جنگ با عراق، اين ملت ‏آن اندازه بيدار شده است كه ديگر جنگ را به نفع خود نمي داند. همچنين درگيري با جهان را به مصلحت خود ‏نيز نمي داند. ما درحال حاضر منزوي شده ايم وهيچ كشوري به نفع ما راي نمي دهد. حتي دولت روسيه ‏وچين دارند با ما بازي مي كنند. ممكن است درجايي به طور مشروط با انتفاع اقتصادي بالا از ما حمايت كنند ‏اما درنهايت آنان سهم خود را ازنظام بين الملل جدا نخواهند ساخت ودرنهايت قطعنامه هايي كه عليه ما صادر ‏مي شودرا امضا مي كنند. از اين رو اين حق ما است كه منزوي نباشيم ياخير؟ ما اعلام كرديم كه دربرابراين ‏همه حق مسلم، يكي نيز حق مسلم هسته اي است. آيا عقل آزاد ايجاب مي كند كه ما آن پكيج حقوق مسلم خود ‏را قرباني يك حق هسته اي كنيم؟ پافشاري ما برروي غني سازي نتيجه اش اين شده كه ما از مابقي حقوق خود ‏محروم شويم. ما برروي اين موضوع تاكيد كرديم و پاي آن نيز 9 امضا داشت. ‏
‎‎براساس خبري كه فرموديد آقاي خامنه اي به عنوان رهبري نظام تعليق را پذيرفته است. نظر شما ‏درباره اين پذيرش چيست؟‎ ‎
اين پذيرش نيزدارد مانند پذيرش قطعنامه 598 توسط امام خميني كه نوشيدن جام زهر از طرف ايشان نام ‏گرفت، يا موضوع واگذاري گروگان ها، كه درزمان حضيض دولت ايران انجام شد صورت مي گيرد. ‏درزمان پذيرش قطعنامه ايران نيروهايش مجدد به داخل ايران هجوم آورده بودند. به عبارت ديگر نپذيرفتند ‏ووقتي پذيرفتند كه ايران درموقعيت ضعف قرارگرفت. چندوقت پيش با من تماس گرفتند ودرباره اين موضوع ‏از من سوال كردند كه نظرم درباره تاسيس دفتر حافظ منافع آمريكا به طور مستقيم درايران چيست؟من ‏عرض كردم كه به طور كلي به اين امر خوشبين هستم. براي اينكه اين امر خود باب مراوده مستقيم را باز مي ‏كند. پرسيدند كه آيا ايران با چنين موضوعي موافقت مي كند، كه عرض كردم فكر مي كنم دير يازود اين امر ‏را مي پذيرند زيرا دولت جمهوري اسلامي ايران نشان داده كه همواره دردقيقه 90 خيلي چيزها را مي پذيرد। ‏اين موضوع درباره انصراف دخالت دركشورهاي خاورميانه نيز اين گونه خواهد بود.

roozonline