فشار متحدان به اوباما برسر ایران‎ ‎

فشار متحدان به اوباما برسر ایران‎ ‎
نگاه فايننشيال تايمز به خواست کشورهاي هم پيمان آمريکا به نگراني از ايران در مناسبات جهاني -

سه شنبه 25 تیر 1387 [2008.07.15]
‏
دنيل دامبي ‏
اسرائيل و متحدان اروپايي آمريکا قصد دارند در جريان سفرهاي باراک اوباما ظرف روزهاي آينده، نگراني ‏هاي خود را از سياست هاي اين نامزد دموکرات درباره ايران با وي درميان بگذارند. ‏
احتمالاً سفر آقاي اوباما به خاورميانه و اروپا، که انتظار مي رود اواخر اين هفته آغاز شود، يکي از مهمترين ‏و پر سر و صداترين رخدادهاي تبليغاتي وي به شمار مي آيد. اين درحالي است که اوباما به دنبال تقويت ‏اعتبار امنيت ملي خود و نمايش محبيوبيتش در خارج از آمريکاست. ‏
سفر اوباما با بالا گرفتن تنش ها درباره برنامه بحث انگيز هسته اي ايران از يک سو و نگراني اسرائيل، ‏انگلستان و فرانسه از سوي ديگر، خصوصاٌ نسبت به تمايل اين نامزد دموکرات در آغاز مذاکرات رسمي و ‏بدون قيد وشرط با تهران، همزمان شده است. يک ديپلمات غربي با ابراز نگراني از اينکه گفتگوهاي بدون ‏پيش شرط به تهران اجازه وقت کشي را مي دهد گفت: «ما نمي توانيم اينقدر زود در برابر ايران، تا اين اندازه ‏عقب نشيني کنيم.»‏
به گفته ديپلمات ها، اسرائيل بر نگراني فزاينده خود از نزديکتر شدن ايران به تسليحات هسته اي از طريق ‏غني سازي اورانيم تأکيد خواهد کرد، و نسبت به زمان اندک باقيمانده براي متقاعد ساختن ايران به تعليق ‏هشدارخواهد داد.‏
آقاي اوباما درجريان مبارزات مقدماتي دموکرات ها، وعده مذاکرات بدون پيش شرط با ايران را داده بود. ‏بااينحال، لحن محتاط تر وي پس از انتخاب شدن به عنوان نامزد اين حزب و اعلام اينکه تهران «تهديد ‏بزرگي» است، به ديپلمات هاي غربي اطمينان خاطر بيشتري داده است. اين ديپلمات ها از ديدگاه دولتهايشان ‏به اين سفر به عنوان فرصتي براي آشنا شدن با سياست هاي وي و تبيين اولويت هاي خود ياد کرده اند. ‏رهبران اروپايي با علم به اينکه اوباما نسبت به رقيب جمهوري خواه خود- جان مک کين- ارتباط کمتري با آن ‏قاره دارد، از برقراري شتاب زده روابط شخصي با سناتور اوباما دلواپس هستند. هرچند برنامه سفر آقاي ‏اوباما اعلام نشده است، اما انتظار مي رود او يک هفته را در خارج از آمريکا سپري کند و در آلمان، فرانسه، ‏انگلستان، اسرائيل، و اردن توقف داشته باشد. اننظارمي رود که ديدار از عراق و افغانستان هم به اين برنامه ‏افزوده شود، زيرا سناتور اوباما مايل است تا پيش از تابستان از هردو منطقه جنگي ديدن کرده باشد. ‏
در آمريکا بيشترين توجه به ديدار از عراق جلب خواهد شد، زيرا آقاي اوباما در اين ميان ممکن است به ‏‏«آماده سازي» برنامه خود براي خروج نيروهاي جنگي ظرف 16 ماه از به دست گرفتن کاخ سفيد بپردازد. ‏نتيجه يک نظرخواهي ماه گذشته از 24000 نفر در 24 کشور نشان داد که تقريباً در تمامي اين کشورها، ‏آقاي اوباما به آقاي مک کين ترجيح داده مي شود.‏
رهبران سياسي چپ و راست هر دو مشتاق ديدار با سناتور اوباما در جريان سفر وي هستند چرا که مي دانند ‏محبوبيت وي در خارج از آمريکا وراي جناح بندي هاي چپ و راست است.‏
نورم ارنشتين کارشناس سياسي از مؤسسه تجارت آمريکا، گفت تصاوير مربوط به استقبال گرم از آقاي اوباما ‏در خارج از کشور، به تقويت قابليت او در ترميم وجهه آمريکا در جهان منجر خواهد شد.‏
منبع: فايننشيال تايمز- 14 ژوئيه ‏

منبع : روز آن لاین

جار و جنجال بر سر ايران - تحليل واشنگتن پست از ديپلوماسي قهري

جار و جنجال بر سر ايران
تحليل واشنگتن پست از ديپلوماسي قهري - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏جيم هوگلند
با تأکيد شديد دولت بوش، اسرائيل از تهديد بمباران برنامۀ غني سازي هسته اي ايران عقب نشيني کرده و به تلاش هاي ‏آمريکا محلق گرديده است تا به ديپلماسي قهري با تهران فرصتي محدود دهد. ‏
در واقع، اسرائيل سه فرصت به ديپلماسي داده است و در عين حال در تلاشي هوشمندانه، مذاکرات غيرمستقيم صلح با ‏سوريه را دنبال مي کند تا اتحاد محدود اين کشور عرب با ايران را قطع کند. علاوه بر اين، اسرائيل اخيرا ً بخاطر ‏بازسازي روابط خود با مصر، آتش بس در غزه را پذيرفته است. ‏
بنابراين، شايد شما بخواهيد از روي احتياط پشت درها و پنجره هايتان تخته بکوبيد و پناهگاه ها را آماده کنيد. نظام ‏جنگ و صلح در خاورميانه حکم مي کند که هر زمان تنش در بخشي از اين سيستم بستۀ فشار فروکش کند، بايستي سر ‏از جاي ديگر درآورد. اگر اسرائيل به سوريه روي خوش نشان مي دهد، ايران بايد غرولند کند و يا چيزي بدتر از آن.‏
هفته گذشته درست زماني که آرامشي تازه خود را به معرض ظهور گذاشت و به کاهش بهاي نفت در بازارهاي پرتب و ‏تاب جهاني کمک کرد، ايران موشک هاي جديد خود را که به ادعاي اين کشور توان هدف گيري همۀ نقاط اسرائيل، ‏نيروهاي نظامي آمريکا در عراق و کشتي هاي مستقر در خليج فارس را دارند، پرتاب کرد.‏
اين ترتيب حوادث بوضوح نشان مي دهد که تهران بيش از واشنگتن تهديدي براي ثبات جهان امروز بشمار مي رود. ‏تضاد و درگيري به احمدي نژاد رئيس جمهوري ايران کمک کرده است سلطۀ ضعيف خود را بر پول و قدرت حفظ ‏کند. پرتاب موشک هاي برق آساي او براي همه طرف هاي نگران، از جمله ديپلمات هاي خود او، روشن کرده است ‏که احمدي نژاد هيچگونه نيازي به نشست هاي نفرت انگيز صلح ندارد. ‏
آزمايشات موشکي ايران بار ديگر جار و جنجال جنگ در منطقه را، که جرقۀ آن اوايل ماه ژوئن با اظهارات ‏غيرضروري و ستيزه جويانۀ يک مقام بلندپايه اسرائيلي و اجراي تصادفي مانورهاي هوايي اسرائيل در يونان زده شد، ‏به راه انداخت. انجام مانورهاي هوايي مشترک در ارتفاعات بالا که مدت ها قبل در جهت اهداف سياسي و اداري ‏برنامه ريزي شده بود، اساسا ً آمادگي براي حمله به ايران تعبير شده است. ‏
در واقع، سر و صداهاي جنگ تحولات مهم تر هفته هاي اخير مانند تغييرات جداگانه اما موازي سياست دولت بوش و ‏دولت ايهود اولمرت در جهت اتخاذ استراتژي پيچيده تر در قبال ايران را تحت الشعاع قرار داده است. بوش ماه گذشته ‏در اروپا خاطر نشان کرد که قصد دارد "براي حل مسأله هسته اي ايران، يک چارچوب چندجانبه از خود بجا گذارد."‏
همانطور که مقامات آمريکا بارها گفته اند، گزينۀ بمباران ايران احتمالا ً هنوز در دستور کار است. اما اين گزينه ‏تقريبا ً تحت هر شرايطي کنار گذاشته شده است. علاوه بر اين، دولت بوش در شش ماه گذشته، بازي با نياز سياسي ‏احمدي نژاد به درگيري و تنش را نيز کنار گذاشته است. به رغم اينکه واشنگتن بدنبال تحريم هاي جديد سازمان ملل بر ‏ضد ايران در حوزۀ اقتصادي و سفر مقامات اين کشور است، اما مهم ترين نشانۀ اين تغيير سياست از فشارهاي شديد ‏آمريکا بر اسرائيل براي چشم پوشي از حملۀ نظامي به ايران پيداست.‏
اما نه دولت بوش و نه دولت اولمرت، اعمال اين قبيل فشارها را تأييد نمي کنند. بوش خوش ندارد به اسرائيل نه بگويد، ‏و در عين حال او و اولمرت نمي خواهند ايران تصور کند که اکنون دست آن براي غني سازي باز است. اما ديپلمات ‏ها و منابع آمريکا اين عقب نشيني واشنگتن را شديد توصيف کرده اند و معتقدند که اين امر بيانگر آن است که آمريکا ‏در صورت حملۀ اسرائيل از آن پشتيباني نخواهد کرد و اجازه نخواهد داد بمب افکن هاي اسرائيل از حريم هوايي عراق ‏عبور کنند. ‏
در عوض، واشنگتن خواهان ادامۀ گسترش محدوديت هاي مالي و تجاري است که از طريق سه قطعنامۀ شوراي امنيت ‏سازمان ملل بر تهران اعمال شده اند. يک کار گروه به رياست وزارت دارائي آمريکا در حال تهيۀ پيش نويس طرحي ‏براي عقب نشيني شرکت هاي بين المللي بيمه از تحت پوشش گرفتن محموله هاي کشتي هاي باري و تأسيسات زيربنايي ‏و تجاري ايران است. ‏
سالاي مريدور سفير اسرائيل در آمريکا هفته گذشته به من تأکيد کرد که اسرائيل اين اقدام را اولين گام مؤثر مي داند، ‏اما حتي انتظار دارد که فشارهاي بيشتري با سرعت بر ايران اعمال گردند. او گفت، بنادر خليج فارس و ديگر بنادر ‏آسيايي "با راه دادن کشتي هاي باري ايران که محمولۀ آنها کالاهاي قاچاق هسته اي است، خطرات اصلي را متحمل مي ‏شوند" و بايد از هوا و دريا جلوي اين محموله ها را بگيرند.‏
مريدور خاطر نشان کرد: "تحريم بيمه و حمل و نقل هوايي و دريايي، هزينۀ فعاليت هاي تجاري ايران را افزايش ‏خواهد داد. اما تحريم مؤثر واردات محصولات پالايش شدۀ نفتي (ايران) مي تواند بازي را تغيير دهد. شرکت هاي نفتي ‏جهان نبايد به ايران بنزين بفروشند."‏
مريدور نگران است که بدون بکارگيري اين قبيل اقدامات شديد، ايران بتواند تا پايان سال 2009 به قابليت هاي ساخت ‏بمب هسته اي دست پيدا کند. او مي گويد: "اقدام نظامي واقعا ً آخرين راه چاره براي اسرائيل است."‏
منبع: واشنگتن پست، 13 ژوئيه، 2008‏

حمايت بوش از طرح اسرائيل عليه ايران - تحليل تايمز از شرايط اقدام نظامي

حمايت بوش از طرح اسرائيل عليه ايران
تحليل تايمز از شرايط اقدام نظامي - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏
اوزي مهنايمي ‏به گفته يک مقام ارشد پنتاگون، جورج بوش رئيس جمهور آمريکا به دولت اسرائيل گفته است که در صورت ‏شکست مذاکرات با تهران، احتمالاً او آماده تأييد حمله نظامي آتي اسرائيل به تأسيسات هسته اي ايران خواهد ‏بود. ‏
به گزارش ساندي تايمز، عليرغم مخالفت ژنرال ها و ترديدهاي گسترده درباره خطر عواقب نظامي، سياسي و ‏اقتصادي يک حمله هوايي به ايران، رئيس جمهور آمريکا به طرح اسرائيل براي حمله به مراکز اصلي هسته ‏اي توسط هواپيماهاي بمب افکن دوربرد "چراغ زرد" نشان داده است. ‏
اين مقام پنتاگون گفت: "چراغ زرد يعني اينکه خود را آماده کنيد، براي يک حمله آني حاضر باشيد و به ما ‏بگوئيد چه زمان آماده ايد."‏‏ درعين حال به اسرائيلي ها گفته شده که نمي توانند روي کمک نيروهاي آمريکايي حساب کرده و از پايگاه ‏هاي نظامي آمريکا در عراق براي کمک هاي لجستيکي استفاده کنند. ‏
ضمناً معلوم نيست که درفقدان رفتارخصومت آميز و مرگبار ايراني ها، بوش اين چراغ زرد را به چراغ سبز ‏تبديل کند. آزمايش موشک هاي دوربرد ايران در هفته گذشته از ديد واشنگتن به عنوان يک اقدام تحريک ‏کننده ارزيابي شده وبه صورت عاملي منفي تعبير شد، بااينحال نتيجه گيري پنتاگون و سيا اين بود که خطر ‏فوري اهداف آمريکايي و اسرائيلي را تهديد نمي کند. ‏
مقام ياد شده اضافه کرد: "همه چيز واقعاً بر عهده اسرائيل گذاشته شده است. اين دولت (آمريکا) به ايران ‏حمله نخواهد کرد. اين تصميم واقعاً گرفته شده است. اما رئيس جمهور آمريکا از حمله هسته اي به اسرائيل ‏نگران است و من مي دانم که او اعتقاد دارد هيچ چيز به جز زور مانع ايران نخواهد شد."‏
او گفت اسرائيل تا کنون يک پيشنهاد متقاعد کننده نظامي را در اختيار بوش نگذاشته است. "اگر هيچ نقشه ‏حسابي درکار نباشد، چراغ زرد هرگز به سبز تبديل نخواهد نشد."‏
ضمناً از سوي افسران داخل پنتاگون هم که نگران انتقامجويي ايران هستند، مقاومت هايي صورت گرفته ‏است. اين منبع گفت: "افراد اونيفرم پوش با طرح هاي نظامي مخالفت کردند، عمدتاً به اين دليل که فکر مي ‏کنند طرح هاي نظامي جان سربازان ما را در افغانستان و عراق به خطر مي اندازند."‏
مسأله اي که محاسبات واشنگتن و تل آويو را با پيچيدگي روبرو ساخته، دورنماي انتخاب يک رئيس جمهور ‏دموکرات در آمريکاست که از هم کنون گفته است که مذاکره را بر استفاده از زور ترجيح مي دهد. ‏
مخالفت قبلي سناتور باراک اوباما با جنگ عراق و ترديدهاي فعلي وي درباره فوريت تهديدهاي ايران، باعث ‏تشديد فشارهاي وارده بر بازهاي اسرائيلي شده است تا قبل از انتخابات نوامبر دست به کاري بزنند. مقام ‏پنتاگون گفت: "اگر من اسرائيلي بودم، ديگر منتظر نمي ماندم."‏
آخرين دور از تنش هاي منطقه اي هم با شليک نه موشک ميان برد و کوتاه برد سپاه پاسداران انقلاب در ‏جريان مانور نظامي چهارشنبه گذشته در خليج فارس بر پا شد. ‏
رسانه هاي دولتي ايران خبر دادند يکي از اين موشک ها، نوع تغيير يافته اي از موشک بالستيک شهاب 3 ‏بوده که به ادعاي آنها داراي برد 1250 مايل مي باشد و از نظر تئوري قادر به حمل کلاهک هسته اي يک ‏تني تا شهرهاي اسرائيل است. تل آويو تقريباً در فاصله 650 مايلي غرب ايران است. سردار حسين سلامي ‏فرمانده بلندپايه سپاه اعلام کرد: "انگشتان ما هميشه بر روي ماشه است و موشک هايمان آماده شليک است."‏
چيزي که همه طرف ها درباره آن اتفاق نظر دارند اين است که اگر حمله اي از سوي ايران يا اسرائيل ‏صورت بگيرد، ماشه يک سلسله انتقام جويي هاي مصبيت بار کشيده خواهد شد و با اثر بر بازار جهاني نفت، ‏قيمت آنرا به عرش مي رساند و نيز پيشرفت هاي نظاميان آمريکا در عراق را به شکست تبديل مي سازد. ‏
يکي از منتقدان حمله نظامي کنت کتزمن کارشناس سابق سيا و نويسنده کتابي در مورد سپاه پاسداران است. او ‏مي گويد: "من اين ديدگاه را قبول ندارم که ايران در جايگاهي نشسته که بتواند خسارت هاي عظيمي را بر ‏ديگران وارد کند." کتزمن را به خاطر هشداري که به فاصله کوتاهي قبل از وقوع حادثه تروريستي يازدهم ‏سپتامبر مبني بر وجود طرح هايي براي حمله به آمريکا داده بود، مي شناسند.‏
او گفت: "سپاه پاسداران هميشه از نظر نظامي قدرت اجرايي پاييني داشته است. تجهيزات آنها اگر غيرقابل ‏استفاده نباشد، لا اقل تاحد زيادي غيردقيق است. پرتاب آن موشک ها هم بيشتر شبيه گذاشتن علامت "مراقب ‏سگ باشيد" بود. آنها مي خواهند همه فکر کنند اگر کسي سر به سرشان بگذارد، او را گاز مي گيرند."‏
مشاور سابق رايس مي گويد رفتار ستيزه جويانه احمدي نژاد، برايش دشمنان قدرتمندي را در داخل رهبري ‏ديني ايران تراشيده است. شاي فلدمن مدير مطالعات خاورميانه دانشگاه برنديز گفت دولت ايران به دليل ‏فشارهاي اقتصادي جهاني، در آستانه "نابود شدن" بود. او گفت: "سياست هاي شکست خورده احمدي نژاد ‏ايران را دربرابر تحريم ها ضربه پذيرتر نموده و افراد نزديک به ملاها به اين باور رسيده اند که او ناخوش ‏است."‏
مقام پنتاگون گفت: "اينجا هيچ کس درباره چيزي بيش از به تأخير انداختن برنامه هسته اي صحبت نمي کند."‏او اضافه کرد براي اينکه حمله اسرائيل موفقيت آميز محسوب شود، بايد بتواند ايراني ها را حداقل پنج سال ‏عقب بنشاند. ‏
اگر قرار باشد اسرائيل به تنهايي اقدام کند، حتي همين نيز فراتر از توانايي اش است. اهداف واضح در ايران ‏شامل اين نقاط است: نيروگاه اصفهان به عنوان محل تبديل سنگ معدن اورانيوم به بخار، مجموعه نطنز که ‏بکمک سانتريفوژ اين گاز را براي غني سازي اورانيوم به کار مي برد، و سرانجام نيروگاه آبي اراک که ‏پلوتونيوم مي سازد. معلوم شده ايران بخش هاي ديگر برنامه هسته اي خود را در تأسيسات زيرزميني در نقاط ‏مختلف کشور پراکنده است. هيچيک از سرويس هاي اطلاعاتي آمريکا و اسرائيل نسبت به محل دقيق آنها ‏مطمئن نيستند. ‏
کتزمن گفت: "ممکن است اسرائيل حمله را شروع کند و ما را مجبور به تمام کردن آن کند. ممکن است در ‏تمام طول اين مدت، اين قصد آنها بوده است. اما درصورت انجام يک اقدام درازمدت نظامي، سرکوب دائمي ‏برنامه هسته اي ايران ضروري خواهد بود، و در حال حاضر فقط آمريکاست که قابليت انجام چنين کاري را ‏دارد."‏
منبع: تايمز آنلاين- 13 ژوئيه

پول نفت سر سفره "معجزه هزاره سوم" - صدها ميليارد تومان بودجه در اختيار رئيس جمهور

پول نفت سر سفره "معجزه هزاره سوم"
صدها ميليارد تومان بودجه در اختيار رئيس جمهور - دوشنبه 24 تیر 1387 [2008.07.14]
‏امين رئوفي‌نژاد
يك روزنامه اقتصادي چاپ تهران گزارش داد كه در سه سال گذشته، هر ساله بين 50 تا 100 ميليارد تومان و در ‏مجموع رقم نامشخصي بين 150 تا 300 ميليارد تومان از بودجه كشور، در اختيار رئيس‌جمهور قرار داشته تا ‏هر طور كه خودش تشخيص مي دهد، خرج كند. بر اساس اين گزارش نهادهاي نظارتي از جمله ديوان محاسبات ‏كشور نيز مجاز نيستند بر نحوه مصرف اين "بودجه در اختيار" نظارت كنند! اين در حالي است كه گفته‌هاي يك ‏مقام سابق دولتي نشان مي‌دهد كه ميزان اين بودجه بي‌حساب، چندين برابر اين مبلغ است.‏
به نوشته روزنامه سرمايه، رئيس‌جمهور و وزيران عضو كابينه و نيز رئيس قوه قضاييه هر سال مبلغي به عنوان ‏‏"بودجه در اختيار" يا "تنخواه" دريافت مي‌كنند كه به آنها صفت "خارج از شمول" داده مي‌شود، به اين معنا كه ‏ديوان محاسبات بر آنها نظارتي ندارد و در گزارش تفريغ بودجه كشور نيز به آنها اشاره‌اي نمي‌شود. تنها قيدي كه ‏در خصوص نحوه هزينه‌كرد اين بودجه وجود دارد، "صلاحديد" مقام مربوط است.‏
اين در حالي است كه طبق اصل 55 قانون اساسي جمهوري اسلامي، "ديوان محاسبات به تمامي حساب‌هاي ‏وزارتخانه‌ها، موسسه‌ها، شركت‌هاي دولتي و ساير دستگاه‌هايي كه به نحوي از بودجه كل كشور استفاده مي‌كنند به ‏ترتيبي كه قانون مقرر مي‌دارد رسيدگي يا حسابرسي كند تا هيچ هزينه‌اي از اعتبارات مصوب تجاوز نكرده و هر ‏وجهي در محل خود به مصرف رسيده باشد. ديوان محاسبات حساب‌ها، اسناد و مدارك مربوطه را برابر قانون ‏جمع آوري و گزارش تفريغ بودجه هر سال را به انضمام نظرات خود به مجلس شوراي اسلامي تسليم مي‌كند و ‏اين گزارش بايد در دسترس عموم باشد."‏
‎‎خاتمي: اين بودجه فسادخيز است‎‎
گزارش روزنامه سرمايه در حالي بر بي‌حساب بودن "تنخواه" در اختيار مقامات عالي كشور تاكيد دارد كه اين ‏نقطه ضعف بزرگ قانوني در زمان دولت‌هاي قبلي هم وجود داشته و تلاشي براي اصلاح آن در قانون بودجه و ‏ديگر قوانين ازجمله "قانون تنظيم بخشي از مقررات مالي دولت" صورت نگرفته است.‏
با اين حال اين روزنامه تصريح كرده كه خاتمي، رئيس‌جمهور اصلاح‌طلب، در طول هشت سال فعاليت دولت ‏خود، هيچ‌گاه حاضر نشد مبلغي تحت عنوان تنخواه از بودجه عمومي كشور دريافت و هزينه كند؛ چرا كه وي ‏‏"معتقد بود سازمان مديريت و برنامه‌ريزي بهتر از او مي تواند محل هزينه كردن اين مبالغ را برآورد كند، ضمن ‏اينكه احتمال فساد و اشتباه در آن بسيار زياد است."‏
اكنون در حالي حداقل مبلغ تنخواه در اختيار احمدي‌نژاد تا حال حاضر، چيزي در حدود 150 ميليارد تومان ‏برآورد مي‌شود كه مقامات دولت اصلاحات از جمله ستاري‌فر، رئيس سازمان مديريت و برنامه‌ريزي در دولت ‏خاتمي، به صراحت از احمدي‌نژاد درباره سرنوشت درآمدهاي نفتي كشور در سال‌هاي رياست‌جمهوري وي ‏پرسيده‌اند.‏
اين پرسش هنوز به طور رسمي پاسخي دريافت نكرده است، اما اكنون مي‌توان مبالغ "در اختيار" احمدي‌نژاد و ‏وزيرانش را يكي از سرانجام‌هاي بخشي از درآمدهاي افسانه‌اي نفت ايران در اين سه سال قلمداد كرد. شايد يكي ‏ديگر از اين سرانجام‌هاي ناشناخته درآمدهاي نفتي را نيز بتوان در گزارش تفريغ بودجه سال 85 جست‌وجو كرد. ‏اين گزارش با وجود تصريح قانون اساسي، هنوز علني نشده است، اما نوشته‌هاي برخي رسانه‌ها حاكي از اين ‏است كه در اين گزارش، به گم شدن 32 هزار ميليارد تومان از بودجه كشور اشاره شده است.‏
‎‎بودجه نه، "بودجه‌ها"ي در اختيار‎‎
اما به‌رغم بي‌پاسخ ماندن سؤال ستاري‌فر از احمدي‌نژاد درباره سرنوشت ميلياردها دلار درآمد نفتي، يكي از ‏معاونان وي ديروز در گفت‌وگو با روزنامه سرمايه فاش كرد كه اگرچه تاكنون نظارتي بر نحوه هزينه شدن بودجه ‏در اختيار رئيس جمهور نشده، اما اين تنخواه "طبق قانون ديوان محاسبات و تفريغ بودجه" كاملا قابل پيگيري ‏است. با اين وجود، مبالغ ديگري نيز در اختيار رئيس‌جمهور قرار دارد كه "خارج از شمول" قانون محاسبات ‏عمومي است.‏
اين مقام اسبق سازمان منحل شده‌ي مديريت و برنامه‌ريزي، همچنين فاش كرد كه احمدي‌نژاد، که همفکرانش از ‏جمله همسر سخنگوي دولت به او لقب معجزه هزاره سوم را داده اند، علاوه بر دو مورد قبلي، مبالغ ديگري نيز ‏در اختيار داشته و دارد: "تمام دستگاه ها، وزرا و رئيس جمهور نيم در هزار بودجه دستگاه خود را به عنوان مبلغ ‏‏«دراختيار» خارج از شمول دراختيار دارند. البته رئيس جمهور به عنوان رئيس دولت، رديف بودجه ديگري نيز ‏به عنوان كمك به اشخاص حقيقي و حقوقي دارد. پيش از اين پيشنهاد اين كمك توسط سازمان مديريت و برنامه ‏ريزي مطرح و سپس توسط رئيس جمهوري و دولت تصويب مي شد اما اكنون كه احمدي‌نژاد سازمان مديريت را ‏منحل كرده، مشخص نيست كه با پيشنهاد چه كساني اين بودجه‌هاي كلان را اختصاص مي‌دهد."‏
اين مدير سابق، همچنين به مورد ديگري نيز اشاره كرده كه به بودجه سال 87 مربوط مي‌شود: "در دستورالعمل ‏بودجه سال جاري (سال 87) بخشي از عبارات عمراني و جاري (حدود 10 تا 15 درصد) دستگاه ها تخصيص ‏نيافته كه به تدريج در طول سال با توجه به نياز، به دستگاه مربوطه اختصاص خواهد يافت البته ممكن است بنا به ‏هر دليلي از جمله نياز نداشتن دستگاه مربوطه يا پايان يافتن بودجه اين مبلغ اختصاص پيدا نكند."‏
وي همچنين توضيحات خود را درباره ارقام نجومي بودجه در اختيار احمدي‌نژاد، با اشاره به يك "تنخواه ديگر" ‏تكميل كرده كه بر اساس آن، "درصدي از مجموع درآمدها و بودجه به عنوان تنخواه حوادث غيرمترقبه دراختيار ‏رئيس جمهوري است كه مي توان آن را نيز جابه جا كرد."‏
بدين ترتيب به نظر مي‌رسد حجم بودجه‌اي كه كاملا "در اختيار" احمدي‌نژاد است و هيچ حساب و كتابي درباره آن ‏وجود ندارد، به مراتب بيش از 150 ميليارد توماني است كه در روزنامه سرمايه به عنوان «حداقل» به آن اشاره ‏شده است.‏

احمد باطبی! خوش آمدی، بی خبر نروی-هادی خرسندی

احمد باطبی! خوش آمدی، بی خبر نروی!
هادی خرسندی

تحسين می کنم احمد باطبی را که با هوشمندی می گويد تصميم دارد به هيچ کدام از نوشته ها پاسخ ندهد. من فقط از اين نگرانم که يک روز خبردار شويم که احمد باطبی به ايران برگشته و به جمهوری اسلامی پناهنده شده و يکراست رفته خودش را به زندان اوين معرفی کرده است!
در انديشه بودم که تلفن خوشامدی به احمد باطبی بزنم که پسرم چند ايميل را که با مجله ی اکونوميست لندن رد و بدل کرده بود برايم فرستاد:
۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - در ژوئيه ۱۹۹۹ اکونوميست در گزارش تظاهرات تابستانی دانشجويان ايران، عکسی از احمد باطبی با تی-شرت خونين روی جلد چاپ کرد که منجر به زندانی شدن باطبی شد. او اخيراً با وثيقه آزاد شده بود و با کمک حزب دمکرات کردستان از ايران خارج شده و اکنون در شهر واشينگتن است. آيا مجله شما علاقه ای به مصاحبه با باطبی و شرح شکنجه و فرارش دارد. منتظر جواب هستم. پيوند خرسندی (ترجمه به خلاصه)
۳ ژوئيه. جواب:اقای خرسندی عزيز - ممنون از خبر خوب؛ ولی ما علاقه ای به شرح ماجرا نداريم. (ترجمه کامل)۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - ممنون از جواب فوری شما. احمد باطبی؛ شهره ترين زندانی سياسی دانشجويان ايران که شکنجه های جسمی و روانی تحمل کرده ، کلی از آنچه به سرش آمده مستقيماً به عکسی که شما چاپ کرديد مربوط است. حکم اعدام او به خاطر فشارهای بين المللی لغو شد. چطور مجله با اهميتی مثل اکونوميست که خود اين ماجرا را سبب شده حالا به دنباله اش بی اعتناست؟ بهتر است تجديد نظر کنيد. کافی است تصوير او را در مصاحبه با صدای آمريکا در اينجا (لينک) بينيد. لازم نيست فارسی بدانيد تا حيرت کنيد که اين چهره ی همان شخصی است که عکس او را چاپ کرده بوديد. پيوند خرسندی (ترجمه به خلاصه)
۳ ژوئيه. جواب اکونوميست:ممنون از توضيحات بيشتری که داديد. ممکن است بگوئيد نقش شما اين ميان چيست؟ آيا روزنامه نگار آزاد هستيد که مطلبی پيشنهاد ميکنيد يا نماينده ی آقای باطبی؟ (ترجمه کامل)
۳ ژوئيه: پيوند خرسندی به اکونوميستآقای عزيز - من روزنامه نگار مستقل هستم. آقای باطبی را نمی شناسم. فقط حيرانم که چرا ماجرای آزاديش در مطبوعات انگليسی بازتاب ندارد. در حاليکه به اکبر گنجی در سال ۲۰۰۶ اينهمه توجه شده. عکس روی جلد اکونوميست از باطبی فقط با عکس معروفی که آلبرتو کوردا از چه گوارا گرفته قابل مقايسه است. .... پيوند (ترجمه به اختصار)
۷ ژوئيه. جواب اکونوميست:آقای خرسندی عزيز - شما ما را ترغيب ميکنيد که مختصری راجع به آقای باطبی بنويسيم. اما چون قضيه مستقيماً به ما مربوط است ترجيح ميدهيم يکی از روزنامه نگاران خودمان اين کار را بکند. ما خوشحاليم که يک رقم کوچکی (اسمال فی!) به شما پرداخت کنيم که ما را به ماجرا توجه داديد. ميدانيد چه جوری با آقای باطبی تماس بگيريم؟ (ترجمه کامل)
۸ ژوئيه - من و پيوند در تلفن:پيوند- بابا جان. ايميل ها را خواندی؟ نظرت چيست؟من – خاک بر سرها، انگار صدقه سری ميخواهند بنويسند. لابد روابط پنهانشان با رژيم بهترتر شده باباجان. حالا من با احمد باطبی صحبت ميکنم ببينم چه ميگويد.
۹ ژوئيه – گفتگوی تلفنی با باطبیبا احمد باطبی تماس ميگيرم و خوشامد ميگويم. قرار ميگذارم برای يک گفتگوی مفصل. شايد مصاحبه!. پيوند هم ميخواهد به نشريات انگليسی بدهدش.۱۰ ژوئيه – جستجوی باطبی در اينترنتامروز قدری اينترنت را ميگردم تا برای مصاحبه با احمد باطبی مسلح باشم. حالم گرفته ميشود. صد رحمت به اکونوميست!يک آقائی شاهکار کرده. طوری نوشته که انگار وزارت اطلاعات رژيم احمد باطبی را به خارج فرستاده تا در اين راستا، روابط اين آقا با يک آدم خيلی گنده تر از خودش (ابراهيم نبوی) حسنه شود و ايشان بتواند تملق اوشان را بگويد و پامنبريش را بکند.فی الواقع فرصت طلبی را مغتنم شمرده و پشت يک سری الفاظ کج و کوله قايم شده و دستش را از آن زير درآورده که نوازشی پای نبوی را بکند و وشگونی از پای باطبی بگيرد!طرف انگار يک سری گنده‌گوئی در باره مضار سياست و فوائد ولنگاری آماده کرده بوده که سر راه يکی آب کند و بادی به غبغب بيندازد. آنقدر زور زده که انگار باد را از آن پائين ها به غبغبش رسانده.به مصداق آنکه "حکيم آن است که به سرش آمده باشد"، طرف احمد باطبی را برحذر ميدارد از روابط خارج کشوری و فعاليت سياسی که «انسان را لکه حيض ميکنند!»اينطور تجربه ی خود را با ديگران تقسيم کردن البته از نهايت مهربانی و همنوعدوستی سرچشمه ميگيرد؛ اما به نظر نميرسد که احمد باطبی هيچگونه سنخيت و نوعيتی با او داشته باشد.
به خاطر باطبی اينترنت را بعد از مدت ها ورق ميزنم. بعضی ها دل سوزانده اند برای آقائی به نام ميثمی که خانه اش را وثيقه گذاشته که باطبی فرار نکند. ميگويند باطبی نامردی کرده که در رفته؛ اما هيچکدامشان وکالتنامه ای از سوی آقای ميثمی ضميمه ی مقاله شان نکرده اند!
تحسين ميکنم احمد باطبی را که باهوشمندی ميگويد تصميم دارد به هيچ کدام از نوشته ها پاسخ ندهد. من فقط از اين نگرانم که يک روز خبردار شويم که احمد باطبی به ايران برگشته و به جمهوری اسلامی پناهنده شده و يکراست رفته خودش را به زندان اوين معرفی کرده است!نه در مسجد گذارندم که رندینه در ميخانه، کاين خمٌار؛ خام استميان مسجد و ميخانه راهيستغريبم، بی کسم، اين ره کدامست؟
www.AsgharAgha.com

گفتگو ی دکترزری اصفهانی با آقای گیل آوایی ، شاعر ، نویسنده و تلاشگر حقوق بشر دررابطه با مقاله اخیر ایشان ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری

گفتگوی دکترزری اصفهانی با آقای گیل آوایی، شاعر، نویسنده و تلاشگر حقوق بشر، دررابطه با مقاله اخیر ایشان ( ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری (
لینک به مقاله فوق
سلام آقای گیل آوایی .
اولا از اینکه وقتتان را برای این گفتگو به من میدهید سپاسگزارم.
دوما خوبست درابتدای صحبت کمی از خودتان، درمورد کم و کیف کارهای ادبی – سیاسی، سابقه فعالیتها و انتشارآثارتان بگویید.
پاسخ:
با درودو سپاس، انچه که می توان از خود گفت را باید چنین بگویم که اسمم رضا شفاعی است و بنام مستعار گیل آوایی قلم می زنم. پنجاه و یک بهار اگر چه مصداق آن شعر زیبای همشهری ام هوشنگ ابتهاج ( سایه ) که می گوید: این چه رازیست که هربار بهار، با عزای دل ما می آید!....، را پشت سر گذاشته ام . اهل لاهیجانم و در غربت کده ی این سالهایم، هلند، زندگی می کنم.
در مورد کم و کیف کار ادبی/سیاسی ام اجازه دهید دیگران بگویند. اما در مورد سابقه و کارهای منتشر شده ام اینکه دو مجموعه داستان کوتاه ، یک رمان، یک داستان، چهار مجموعه شعر و نیز یک مجموعه ی غزلها وُ یک مجموعه منظومه های گیکلی از من منتشر شده است. یک مجموعه شعر شامل سیصد و ده قطعه کوتاه عاشقانه به فارسی و یک مجموعه رباعیات گیلکی ام نیز دردست چاپ است که بزودی به بازار خواهد آمد.
جدای از داستان ها و شعرهای فارسی و گیلکی به نقد برخی از آثار شاعران و نویسندگان پرداخته ام و همزمان نوشتن مقالات و تحلیلهای مربوط به شرایط کنونی میهنمان را پیگیرانه دنبال کرده ام که تا کنون بیش از هشتاد و هفت مقاله که کتابی بالغ بر هفتصد صفحه می شود در سامانه های انترنتی انتشار داده ام.
البته همکاری و شرکت در فعالیتهای دفاع از حقوق بشر و تلاشهای فرهنگی و اعتراضات وغیره نیز از وظایف کنون خود می دانم.
و اما پرسشهای من بیشتر دررابطه با مقاله اخیر شما ست با عنوان :
ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری
دراین مقاله که بدرستی برروی نکات مهمی درصحنه سیاسی ایران و جهان درحال حاضر انگشت گذاشته اید وحساسیت دوران حاضر را درسرنوشت آینده ایران تا حدودی بیان کرده اید .
بطور خلاصه نتیجه گیری نهایی شما این است که رژیم جمهوری اسلامی چند صباحی بیشتر نمیتواند به عمر خود ادامه دهد.
این جمله از مقاله شما ست :
دلیل قطعی بودن سرنگونی حکومت اسلامی مدیریت پریشان و آشفته و ناکارآمد هرم رهبری و زیر مجموعه های آن است که چه بلحاظ داخلی و چه بین المللی اعتماد و اعتبار و ضرورت بودن بر قدرت را از دست داده است .
1-اگر ما این قطعی بودن سرنگونی را بپذیریم سئوالی که پیش می آید این است که چه زمانی را میشود برای آن مشخص کرد و مکانیسم آن چگونه خواهد بود؟ یعنی بطور عینی و واقعی چطور میشود تصویری از این سرنگونی را مجسم کرد ؟
آیا با درگیری های داخل جناح ها و مثلا یک کودتای نظامی خواهد بود؟ آیا حمله خارجی درکار است ؟ آیا شورش های وسیع مردم و فرسودگی قدرت سرکوب ، آنرا فرو خواهد ریخت ویا گروه ها و جناح های مختلف دریک اتحاد عمل هرم رهبری فعلی را بزیر خواهند کشید و خود با یک رفرم ویا به تعبیری انقلاب مخملی رژیم را تغییر میدهند. اگر ممکن است آن تصویری را که شما از سرنگونی و یا تغییر رژیم درذهن دارید بیشتر باز کنید. چون دردرجه اول چیزی که به ذهن مبادرت میکند این است که این رژیم نزدیک به 30 سال است که با بحران ها و عدم مدیریت اقتصادی وسیاسی و کارآ یی های لازم درحکومت بوده است و درهرشرایطی و سرفصلی بطو مقطعی فروریختن نظامش را به تعویق انداخته است. بنابراین آن سرفصل نهایی چه خواهد بود . و به عبارتی ضربه نهایی از کجا وارد خواهد آمد؟
پاسخ1:
نخست بگویم که نگفته ام چند صباحی نمی تواند به عمر خود ادامه دهد. اصولا پیشگویی نه کار من است و نه به آن اعتقاد دارم اما با توجه به شرایط و دگرگونیها و بحرانها و روند تکوینی آنها، چشم اندازی را می توان ترسیم نمود و احتمالات را با ضرایب مختلف در نظر گرفت. نگاه از چنین زاویه ای به ما آمادگی برخورد با زمان کنون و پیش ِ رو را می دهد.
و اما سرنگونی قطعی حکومت اسلامی ( حکومت اسلامی را جمهوری اسلامی نامیدن غلط و نابجاست حتی اگر با تعاریف عرف سیاسی و یا زبان رسمی دیپلماتیک و غیره توجیه شود! جمهوری اسلامی همان فریبکاری خمینی اهریمنی است که به یک ملت دروغ گفت و فریبشان داد) که بیان کرده ام و تا کنون نیز فراوان در مورد سرنگونی این حکومت سیاه گفته شده اما سی سال دوام آورده است، باید یک نکته را در نظر داشته باشیم که از یازده سپتامبر به این سو، شرایط جهان گردشی صدو هشتاد درجه ای داشته است و در راستای سیاستهای استراتژیک غرب و برنامه گلوبالیزاسیون امریکا، تغییر ساختار سیاسی بویژه خاورمیانه در دستور کار غرب با هژمونی امریکا، قرار گرفته است.
اگر حکومت جنایتکار اسلامی با همه جنایتها و سرکوبها و نکبتباری هایش توانسته بر سر کار بماند، گذشته از سرکوب های فاجعه آمیز و ترورهای کمرشکن، عمر ننگین خودرا تداوم بخشیده است، در وهله نخست ضعف ما و سپش حمایتهای غرب بویژه اروپا، ژاپن و صد البته روسیه و چین، درکنار غارت سرزمین ما، به یاری حکومت سیاه اسلامی آمده اند. فراموش نکنیم که اروپا علیرغم ژستهای انسانی و دمکراتیک، ماه عسل طولانی ای با عنوان مذاکرات انتقادآمیز با جمهوری اسلامی داشته است که ماندگاری این حکومت جنایتکار را یاری رسانده اند. یادمان باشد ترورهای رهبران سیاسی در قلب اروپا و محکومیت همین جانیان در دادگاه برلین برسر ماجرای معروف به ترور رهبران نیروهای اپوزیسیون در رستوران میکونوس، صورت گرفته اما روابط دوستانه ی اروپا با قاتلان اسلامی ولایت وقیح ادامه داشته و شریک جنایتکاران حکومت اسلامی بوده اند.
اما با ماجرای یازده سپتامبر صورت مسئله بکلی تغییر کرده است. حکومت های از نوع اسلامی در ایران و حکومتهای با ساختار سنتی از نوع کشورهای عربی، می بایست با سیاستهای تازه غرب مبنی بر تغییر بنیادی و ساختاری این کشورها انطباق یابند به زبان دیگر حکومت اسلامی ضرورت بودن خود بر اریکه قدرت را از دست داد. چرایی این مسئله ماهیت اساسی این حکومت که همان اسلام سیاسی و بحرانها و مالیخولیای صاحب زمانیست که جهانی رابرای ظهورش می خواهد دگرگون کند!
خلاصه بگویم اینکه بلحاظ دگرگونیها و بحرانهای موجود و روند تکوینی آنها، جهان غرب از نقطه نظر سرنگونی حکومت اسلامی با خواست همه سالهای تاکنونی مردم ما، همسو شده است. که این نقطه ی مشترک یعنی خواست داخل و خارج سرنگونی این حکومت است، شرایط سی سال اخیر را به نفع این حاکمیت پیش نمی برد و از طرف دیگر قطعی بودن سرنگونی حکومت اسلامی به این جهت است که حکومت اسلامی حتی اگر به کلیه شرایط و خواستهای جهانی گردن نهد! باز هم قابلیت انطباق با سیاست مورد نظر غرب را ندارد و با کوچکترین تلاش در انطباق با سیاستهای جهانی که پذیرفتن و محترم شمردن قوانین و مقررات و کنوانسیونهای بین المللی در امور سیاسی، اقتصادی، فرهنگی که آزادیهای اولیه و بکارگیری استانداردهای شناخته شده جهانی در امور قضایی و جزایی و.....از جمله آن است، با آتشفشان اعتراضات و شورشهای داخل روبرو خواهد بود ( هم اکنون نیز شیرازه حکومت می رود که از هم بپاشد) که در راس همه این فاکتورها، مدیریت تا مغزاستخوان فاسد و ناکارآمد و پریشان، شانس بیرون آمدن از چنین بحرانی را از حکومت اسلامی سلب کرده است که مجموع این عوامل قطعیت سرنگونی حکومت اسلامی را در نزدیکترین چشم انداز قرار می دهد.
در مورد آن بخش از پرسش شما که چگونگی سرنگونی را بیان می کند، نخست باید به نکته ای اشاره کنم که از زبان لاریجانی در مصاحبه ای، انتخاب پیش روی حکومت اسلامی عنوان گردید که گفت: از ترس مرگ خودکشی نباید بکنیم. در این پاسخ دو انتخاب است : یا کشته شدن ( جنگ ) یا خودکشی
پاسخ لاریجانی در رابطه با خطر خارجی بود که چیزی جز جنگ و سرنگونی از نوع آنچه که در افغانستان و عراق اتفاق افتاده نیست. اما با توجه به ساختار آشفته و مدیریت نا منسجم و بلبشویی سیاسی و نظامی در حکومت اسلامی، خطر اصلی برای حکومت، داخلی است تا خارجی! و همین نقطه ی وحشت حکومت اسلامی و خطر قطعی سرنگونی حکومت اسلامی است .
با توجه به تکوین بحرانهای از پیش آغاز شده در منطقه، حکومت اسلامی به نقطه پایان عمر ننگینش رسیده است. نگاهی به صف بندی های خارجی و بی اعتباری حکومت اسلامی در مجامع بین المللی و جایگاه آن در معادلات قدرت در زنجیره سیاست جهانی، بخوبی در می یابیم که حکومت اسلامی نه تنها ضرورت وجودی خویش را از دست داده است بلکه با اعتراضات پر شتاب و فزاینده ی داخلی باید دست و پنجه نرم کند. تفاوت روبرو شدن حکومت با شورشها و اعتراضات داخلی و مهار آنها، با همه دد منشی و جنایتباری اش، در این است که حکومت برعکس سه دهه ی گذشته از حمایتهای خارجی و مشروعیت بین المللی برخوردار نیست . دقیقا در چنین وضعیتی است که نقش مردم و نیروهای مردمی در بدست گرفتن سرنوشت خویش پیش از آنکه برایشان ( برای ما ) آنرا رقم بزنند، برجسته می شود که ضروری ترین زمان اتحاد عمل را مطرح کرده ام.
پرسش2:
شما نظرتان بر این است که حکومت جمهوری اسلامی نمیتواند وارد توافق هایی باغرب درهرزمینه ای ( چه اتمی و یا حقوق بشر و غیره بشود " جمله زیر از شماست :
حکومت اسلامی هیچ راهی ندارد جز با خون و جنگ از چاله ی موش بیرون کشیده شود. حکومت اسلامی زمان توافق و کسب مشروعیت بین المللی و ملی را از دست داده است
آیا نظر شما این است که چون جمهوری اسلامی مشروعیت بین المللی را از دست داده است امکان یک تصمیم جهانی برای تغییر آن وجود خواهد داشت ؟ چه کشورهایی دراین رابطه فعال خواهند شد ؟ فی المثل آیا کشورهای اروپایی به یک اتحاد عمل با آمریکا دراین رابطه خواهند رسید ؟ .واگر چنین شود آیا یک درگیری نظامی درراه خواهد بود یا صرفا با فشارهای اقتصادی و سیاسی بنیان های رژیم را تضعیف خواهند کرد و آنرا بسوی فروپاشی خواهند برد؟
پاسخ2:
ببینید سران حکومت اسلامی بخوبی می دانند که در هر حالتی قادر به رهایی از کابوس سرنگونی نیستندو بخوبی می دانند که گردن نهادن به خواستهای غرب مساوی با سرنگونی است و مقاومت هم .
اینکه جنگ و عملیات نظامی در پیش خواهد بود یا تحریم و فشارهای شدید سیاسی، اقتصادی، روانی، سیاست سرنگونی حکومت اسلامی را پیش خواهند برد، باید بگویم که همه نشانه ها خبر از جنگ می دهد. نگاهی به بحرانهای انرژی، بانکی، پولی، عرضه و تقاضا در سطح بین المللی از یک سو و صف بندی ها و انسجام در نزدیکی کشورها ی صنعتی در تفاهم و اشتراک راهبردی استراتژیکی، بخوبی نشان می دهد که جهان در لبه یک جنگ دیگر قرار گرفته است. جلودار چنین فاجعه ای امریکا و اسراییل است. در نظر داشته باشیم که در رابطه با جنگ عراق اگر صداهای مخالف حمله نظامی از پاریس و برلین و مسکو بلند بود، اینک همه ی جهان صنعتی در مقابل بحران ناشی از حکومت اسلامی به چنین احتمالی گردن نهاده اند. بنابراین حمله نظامی به حکومت اسلامی یکی از قوی ترین احتمالات در چشم انداز بسیار نزدیک است.
اینکه به تحریم و فشار سیاسی /اقتصادی برای سرنگونی حکومت اسلامی بسنده شود، فکر می کنم که یکی از ایده آل ترین حالت برای حاکمان اسلامی تحریم است. اهرم تحریم امتحانش را پیشترپس داده است. در مقاله ای به این موضوع پرداخته ام که تحریم نمی تواند حکومت اسلامی را سرنگون کند. عراق، کره شمالی، کوبا نمونه های مشخص چنین سیاستی است که کارایی اش را شاهد بوده ایم. قربانیان تحریم مردم بی دفاع بوده اند نه رژیم های دیکتاتوری همچون صدام. اگر چه قربانیان اصلی جنگ نیز مردمند اما حکومت نیز قربانی می شود.
پرسش3:
درمورد مثالی که درمورد عراق – کره شمالی و کوبا میزنید البته جای سئوال است .
کشورهای فوق که ساخت نیمه سوسیالیستی و یا سوسیالیستی داشتند و دارند و حکومت کاملا یک پارچه بوده است ودرضمن آن نفرت عمومی از حکومت هم که درایران هست به این نسبت وجود نداشته است البته تحریم ها ممکن است که درتغییر رژیم تاثیری نداشته باشد . اما درمورد ایران با توجه به اینکه چنان ساختارهای اجتماعی که بتواند نیازهای معیشتی را درشرایط سخت برای مردم فراهم آورد نیست و پول هنگفت نفت اگر با تحریم از دست رژیم خارج شود میتواند در چند دستگی و اختلافات درونی و ریزش نیروهای سرکوب موثر واقع شود . آیا تحریم نفت هم به نظر شما تاثیری در فرو پاشی رژیم درنهایت ندارد؟
پاسخ3:
نخست بگویم که حکومت های کره و کوبا را سوسیالیستی یا نیمه سوسیالیستی نمی دانم. در هیچ جای سوسیالیسم رهبری مطلق همچون " سونگ " در کره و " کاسترو " در کوبا تعریف و پذیرفته نشده است. اگر لازم باشد در این رابطه بیشتر توضیح خواهم داد. اما اینکه حکومت اسلامی با این دو کشور متفاوت است، باید مصداق آن مثل ما ایرانی هارا گفت که لعنت به هر دوتاشان!
به باور من حکومت اسلامی سیاه ترین نوع دیکتاتوری است و به همان ترتیب هم در شرایط تحریم با سیاهترین سرکوبها از نوع دست و پا بریدنها و سنگسارهای بیشتر دوام می آورد. زیرا روی این نقطه ضعف طرفهای تحریم کننده حساب باز کرده است که با بحران انرژی در جهان و تشدید بحرانها در منطقه که روی افکار عمومی جهان غرب تاثیر داشته و دارد، می تواند زمان تحریم را بنفع حکومت اسلامی کوتاه نماید.
فراموش نکنیم عراق نیز کشور نفت خیز بود و تحت تحریم هم قرار گرفت اما صدام سرنگون نشد! یکی از قربانیان تحریم پانصد هزار کودک عراقی بودند که از سوء تغذیه مردند! بنابراین تحریم حتی نفتی، بصورتی که حکومت اسلامی را بزانو درآورد، آن هم در مدتی که خود غرب دچار بحران نگردد، امکان پذیر نیست. لازم است بگویم که یکی از امیدهای حکومت اسلامی برای جان سالم بدر بردن از شرایط کنونی، قرار گرفتن در برنامه تحریم و حادتر شدن بحران انرژی و اوضاع اقتصادی و انرژی جهان است تا در چنان شرایطی از مهلکه جان بدر برد. اصولا دادن چنین فرصتی به حکومت اسلامی ، پذیرفتن شرایط بحرانی و نه جنگ و نه صلح با حکومت اسلامی و بدبنال آن کنار آمدن با همان ساختار پیش از یازده سپتامبر است که این خود بمفهوم شکست استراتژی غرب بویژه امریکاست. آیا چنین باجی به حکومت اسلامی داده خواهد شد!؟ پاسخ صد در صد منفی است.
پرسش4:
و با توجه به ضایعات یک جنگ گسترده دوباره درمنطقه خاورمیانه و تنش های جدید و تجزیه های جغرافیایی ممکن آیا واقعا غرب بدنبال این بحران تازه خواهد بود؟
درمورد تهدید جنگ خارجی نقش روشنفکران ایرانی چیست ؟ آیا کمپین های ضد جنگ علیه ایران درکشورهای مختلف موثرند و آیا اساسا ایرانی ها باید وارد این نمونه فعالیت های ضد جنگ بشوند ویا نتیجه آن درانتها به جیب رژیم خواهد ریخت و چهره رژیم را در سطح بین المللی بیشتر به عنوان یک قربانی معرفی میکند تا یک جنایتکار؟
پاسخ4:
هیچ جنگی بدون ضایعات نیست همانطور که خود حکومت اسلامی هم بدون ضایعات نیست. در مورد نقش روشنفکران ایرانی تنها نکته ای که باید گفت اتحاد عمل و مبارزه ای مشترک و فراگیر است. اگر به هردلیلی توان یا خواست یا ویژیگیهای لازم برای مبارزه ی مشترک آن هم در چنین شرایط حساس و سرنوشت ساز را نداریم! شوربختانه باید بنشینیم و "بر سرنوشت خویش گریه ساز کنیم"! ( شاملو)
در مورد کمپینهای ضد جنگ باید بگویم که هر حرکتی یکسویه یا بدون در بر داشتن خواست مشخص مبارزه و سرنگونی حکومت اسلامی باشد، حرکتی انحرافیست. چنین کارزاری یاری رساندن غیر مستقیم به جانیان اسلامی حاکم بر ایران است.
چنین وضعیتی را پیش از حمله امریکا به عراق نیز داشته ایم. اینکه شعار ضد جنگ دفاع از صدام نبود؟
اصولا باید عملگرایانه و واقعبینانه برخورد نمود. شعار بدون عمل یک نوع خود فریبی است و از طرفی بخش وسیعی از نیروها بویژه داخل را به انحراف کشاندن است. مخالفت با جنگ در رابطه با ما ایرانیان بخصوص، باید همراه و همزمان با مخالفت عملی و روشن ما با حکومت اسلامی و خواست پیگیرانه سرنگونی این حکومت باشد. آیا کمپینهای ضد جنگ چنین عمل می کنند؟
بگذارید به یک نکته اشاره کنم و آن اینکه تا کنون فراوان بوده بحرانهایی که توسط حکومت اسلامی ایجاد شده و نیروهای مخالف و معترض را با آن به انحراف کشانده و هدایت کرده است. نمونه های کشتار زندانیان سیاسی تابستان شصت و هفت، قتلهای زنجیره ای، سرکوب زنان، سنگسارها، ترورها، سرکوب دانشجویان و..... نمونه های مشخص بحرانهایی از این دست است که که نیروهای مخالف و معترض را در هر مرحله یا دوره ای از یکی به آن دیگری کشانده است حتی در گذار این بحرانها، تحلیلهای جناحبازانه و کشانده شدن بسیارانی در توهم و انحراف، جنبه های دیگر ضدیت بدون عمل و منطقی بوده است و شوربختانه هریک از فاجعه های یاد شده، شدت اعتراضی اش را میان معترضین و مخالفین از دست داده است ودر حد یک مراسم سالانه یادمان باقی مانده است نه یک مبارزه پیگیر و فراگیر و همبسته!
ماجرای ضد جنگ بودن هم جدای از چنین برخوردی نیست که از سوی کمپین ها صورت می گیرد. منظور من پیگیر بودن و مبارزه مشترک با کلیت حکومتی است که عامل اصلی همه این داغ ها و دارهاست. آیا چنین خواستی به همان شدت ضد جنگ بودن دیده می شود؟
پرسش5:
شما نقش جنبش های داخل ایران مثل جنبش زنان – جنبش دانشجویی و معلمان و کارگران و دیگر اقشار را چه میزان در این سناریوی سرنگونی دخیل میدانید و آیا امید به یک سازمان دهی گسترده تمام این نیروها وجود دارد؟ با توجه به این نکته که هیچ حزب یا سازمان فراگیری درحال حاضر درداخل ایران وجود ندارد که بتواند این جنبش ها را زیر یک چتر متحد به سمت مبارزه ای فراگیر و ضربه زننده به پیش ببرد .
نظر شما در این رابطه چیست ؟ کدام کانون فعال اجتماعی میتواند به یک نقطه مرکزی اتحاد بدل شود ؟
پاسخ 5
تنها نیرویی که بتواند تغییر اساسی در سیاستهای گفته شده ( جنگ، تحریم و.....) دهد، مردم ایرانند. به عبارت دیگر اعتراضات، شورشها و رو در رویی مردم ایران با حکومت اسلامی می تواند و باید هم معادله را از حالت کنونی و روندی که دارد، بنفع خود تغییر دهند. مشکل اصلی در این رابطه سازمان یافتگی و همبستگی است و دیگری انسجام رهبری اعتراضات
اصولا همه اعتراضات و شورشها در همه جای دنیا در هر جامعه ای با روند تکاملی و پیش رونده، رهبری خود را بوجود می آورد. هر جنبش اجتماعی نوزاد رهبری اش را در بطن خود می پروراند و می زاید. تردیدی در آن نیست. اما مشکل بزرگی که با آن روبروییم مشکل زمان است. ما ایرانیان در قالب سازمان و حزب و گروه و کانونهای سیاسی ، زمان بسیار زیادی را از دست داده ایم و نارسایی آزار دهنده ای رادچاریم که متاثر از فرهنگ سنتی سیاسی ما ست و بگونه عرف سیاسی در میان همه بویژه نیروهای سیاسی وجود دارد، فرهنگ عدم تحمل و خود محوریست و ماندگاری موروثی رهبران سیاسی علیرغم اشتباهات و در برخی موارد حتی خیانت بار که هنوز مبارزات سیاسی ما از وجود چنین رهبران ِ با کارنامه ی پر از اشتباه و انحراف رنج می برد و دیگر اینکه علیرغم اعتقاد به دمکراسی از ابتدایی ترین اصل دمکراتیک ، یعنی احترام به موجودیت مخالف سیاسی و تحمل و حتی مبارزه برای حق موجودیت آن، محرومیم. با چنین مشخصه و وضعیتی، همبستگی و مبارزه مشترک با گذشت سی سال در محدوده خیال و رویا باقی مانده است و فراوان نیز دچار انحراف و اشتباه و حتی برخی فریبکاری هم شده ایم.
به همین دلیل است که طرح شورای فرهیختگان را پیشنهاد کرده ام. زیرا براین باورم که هیچ رهبر سازمان یا حزب قادر به ایجاد اتحاد و همبستگی سیاسی نیست و نمی تواند انسجام و تمرکز رهبری در شرایط بسیار حساس درعین حال پیچیده و سرنوشت ساز کنونی بوجود آورد. از این رو فرهیختگان ما از هنرمند، نویسنده و شاعر گرفته تا شخصیتهایی که مقبولیت عمومی و همگانی دارند، می توانند به ایجاد شورایی همت کنند که در چارچوب آن همه ی نیروها و سازمانهای سیاسی بر سر پلاتفرم اعلام شده از سوی شورای فرهیختگان توافق کنند. البته یادآور شوم که تا کنون نشستها و گردهم آییها و اتحادیه و شورا و گامهایی با این موضوعیت برداشته شده است اما در همه این حرکتها، نیروهای سیاسی و رهبران سیاسی سازمانها و احزاب سیاسی بودند که بدلایل زیادی از جمله آنچه که در بالا برشمردم، به کارامدی مورد نیاز شرایط سیاسی جامعه و مردم نیانجامیده است.

پرسش 6:
آیا امکان شکل گیری یک جبهه گسترده از تمام نیروهای اپوزیسیون چه درداخل و چه خارج ازایران وجود دارد؟ این جبهه به نظرشما شامل چه گروه ها و اقشاری میتواند باشد؟ و چگونه میتواند تشکیل شود و موثرتر و جدی تر وارد صحنه گردد؟
پاسخ 6:
به باور من نه تنها امکان شکل گیری یک حبهه گسترده از تمام نیروهای اپوزیسیون وجود دارد بلکه راهی جز این نیست. اما گستردگی چنین جبهه ای مشخصه ای دو سویه دارد. یک سو حکومت اسلامی با همه مجموعه ها و زیر مجموعه هایش ( حال اگر بخواهید جناح و لایه و طیف و هرچه که از حاکمیت سیاه اسلامی باشد، بنامیدش) قرار دارد و سوی دیگر نیروهای مخالف چنین حاکمیت سیاهی
یکی از بزرگترین انحرافات بسیاری از نیروها و عناصر سیاسی و حتی روشنفکری ایران، جناح بندی حکومت اسلامی و دنباله روی از بحرانهای ناشی از همین حکومت مالیخولیایی است. به باور من، حکومت اسلامی کلیتی است با زیرمجموعه های مختلف که از سوی هرم اصلی آن هدایت می شود و هیچکدام از این زیر مجموعه ها بر شاخه نمی نشینند و بن نمی برند. بنابراین کل حکومت اسلامی و اصولا دین سیاسی در یک سو قرار دارد که مردم ما به بهای بسیار خونباری با آن در ستیزند و تاوان می دهند.
تیتر مقاله شما هست
ضروریترین زمان اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری
پرسش 7:
دراین رابطه به نظر من لازم است که توضیحات مبسوط تری بدهید .
پاسخ 7:
اینکه زمانی ضروری تر و حتی وخیم تر از کنون ما وجود داشته باشد! بعید می دانم! یا حد اقل تصور آن نیز برایم دشوار است! اگر در چنین زمان و موقعیتی نتوانیم با هم و کنار هم مبارزه ای همبسته و فراگیر علیه دشمن مردم و میهنمان داشته باشیم! کدام زمان و موقعیتی خواهیم داشت!؟
از یک سو حاکمیتی خرافه ای و مالیخولیایی آشکارا می دزدد، غارت می کند، خیانت می کند، می کشد، شکنجه و اعدام می کند، بهترین فرزندان سرزمینمان را به خاک و خون کشیده و می کشد، بی عدالتی و فحشا ء و اعتیاد و تجاوز به دار و ندارمان را با وقاحت و بی شرمی هرچه تمامتر به اوج رسانده است و می رساند، در کنار اوتوپیای صاحب زمانی و هاله نور و جمکران و استخاره، خطر جنگ و ویرانی و پیوند سرنوشت سرزمین ما با غیر طبیعی ترین نیروها و حکومت های سیاسی از نظر منافع ملی ما می رود که تا نسلها تاوان چنین مدیریت شومی را بدهیم و از سوی دیگر مردم ما در مبارزات تاوان سنگینی از نبود سازمان یافتگی و رهبری بایسته سیاسی رنج می بردو...... همه و همه ضرورت اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری را به همه ما ایرانیان گوشزد می کند.
اگر در چنین شرایطی قادر به مبارزه ای مشترک نباشیم، بهتر است با خود صادق باشیم و خود را نفریبیم و وطن وطن نگوییم و دم از دمکراسی و برابری و ازادی و شعارهایی از این دست ندهیم . نه قادریم دو کارگر را متحد کنیم ( مصداق کارگران جهان متحد شوید!) و نه از عهده نیکبختی ده کوره ای بر می آییم! فقط قهرمان می سازیم و قهرمان می ستاییم و سوگواره گی پیشه می کنیم!
اگر ما ظرفیت اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری در چنین شرایطی را نداریم، سزاوار تکرار سرنوشت شومی هستیم که تاکنون برای مان رقم زده اند!
ما زندگان اکنون، میراثداران مبارزات یاران و جانهای شیفته ای هستیم که فرهنگ انسانی آنان را نمایندگی می کنیم. بجای میراثخواری، بر وظیفه ای که بر دوش ماست عمل کنیم و گشاده دست و مهربان و تحمل پذیری ِ ستودنی، دست یکدیکر را برای ستیز با دشمن مشترک بفشاریم.
پرسش 8:
منظورتان از ایجاد مرکزیت رهبری چیست ؟ و این رهبری از چه کسانی و یا چه گروههایی باید بوجود آید ؟. مکانیسم های آن چه میتواند باشد ؟ و ما به عنوان روشنفکران ، نویسندگان و شاعران و هنرمندان معتقد به سرنگونی این رژیم چه نقشی را میتوانیم درهمه این موارد ایفا کنیم .
پاسخ8:
نخست بگویم که طرحی بدنبال نوشتاری در همین راستا و برای همین منظور نوشته و منتشر کرده ام که شاید توجه به آن تا حد زیادی به پرسشهای با این سمت و سو پاسخ دهد.
و اما یکی از جنبه های غیر عملی بودن اتحاد عمل و ایجاد مرکزیت رهبری که حتی طی سی سال اخیر وجود داشته است این است که فلان سازمان با فلان حزب نمی تواند کنار هم قرار گیرد یا اصولا همه جریانها با تفکر و فرهنگ و بینشهای کاملا متضاد و دگرگون، نمی توانند کنار هم قرار گیرند یا بقول آن گفته ی معروف ما ایرانیان آش شله قلمکار است! اما به باور من هر مشکلی را باید راه حلی باشد و هر بن بستی را باید برون رفتی جست. به نظرم شورای فرهیختگان که از فرهیختگان جامعه ما شکل می گیرد و هیچ نیروی سیاسی در هر شکل و فرم و سمت گیری ای، نمی تواند برچسبی به آنان بچسباند!، تشکیل می شود، همه متعهد به پذیرفتن هر برنامه ای خواهند بود که از سوی فرهیختگان اعلام می گردد. این بدان معناست که دو جریان متضاد و مخالف حتی در بدترین حالت آن، خائن به تعبیر بعضی، اگر شورای فرهیختگان بپذیرد و بخواهد، می توانند کنار هم قرار گیرند یعنی آن تابویی که لولوی هر اتحاد عملی شده است، از این طریق منتفی می گردد. در حقیقت با فرهیختگان و به رهبری فرهیختگان، پیوند و اتحاد صورت می گیرد نه با جریان سیاسی خاص!
اینکه نقش و وظایف ( ما ) چه خواهد بود. بنظرم ساده ترین پاسخ این می تواند باشد که برای آنچه که شعارش می دهیم بجنگیم یعنی جنگ با حکو.مت اسلامی پیش از هر چیزی و دیگر مقابله با تهدیدها و بحرانهای فاجعه باری که وقوع آن نزدیک و نزدیک تر می شود.
آماجهای سازمانی، حزبی، ایدئولوژیک هر جریان سیاسی به مرحله ی بعد از سرنگونی و با روند مبارزات سیاسی در چارچوب قوانین برامده از پس از سرنگونی حکومت اسلامی مربوط می شود.
پرسش9:
آقای گیل آوایی اما این شورای فرهیختگان که مسلما از روشنفکران تشکیل میشود نه از مثلا چریک ها و مبارزان صحنه نظامی چگونه میخواهد مردم را دریک جنگ رو دررو که بسمت نظامی شدن پیش میرود سازماندهی کند؟ آیا این فرهیختگان تا آن درجه میتوانند درمیان مردم اعتماد ی را که آنها به احزاب و گروه های سیاسی ندارند بوجود آورند که آنها را به یک وحدت درصحنه عمل برسانند. درمجموع میخواهم بگویم که وظایف این شورای فرهیختگان مبهم است .و همچنین آن جنگی که شما میگوئید هم مبهم است . چه نوع جنگی ؟ با چه سلاحی ؟ با چه استراتژی و تاکیتک هایی؟ دراین رابطه خوبست توضیحات بیشتر و روشن تری بدهید و یک مقدار به مکانیسم های کار بپردازید
پاسخ9:
نخست اینکه ضرورت چریک یا نظامی بودن یک رهبر یا رهبری سیاسی ، برداشتی اشتباه و نادرست است. رهبران سیاسی بیش از نظامی گری یا پارتیزانی گری، به دانش سیاسی، اجتماعی نیاز دارند. عوامل زیادی در یک جنبش اجتماعی وجود دارد که رهبر سیاسی با درایت و مدیریت منطقی و درست می تواند بی آنکه نظامی باشد یا چریک، مبارزه را رهبری نماید. در تاریخ مبارزات سیاسی نمونه های فراوانی وجود دارد که رهبران انقلابات اجتماعی، نظامی یا چریک نبوده اند. شاید بهتر باشد بعنوان نمونه های ملموس مصدق بعنوان یک نمونه ملی را نام برد و دیگر نمونه فاجعه بار یعنی خمینی!
نه مصدق نظامی بود و نه خمینی.
این بخش پرسش نیاز به آگاهی از جنبشها و مبارزات اجتماعی، سازماندهی، هدفهای مبارزه، رهبری است که با جنگ کلاسیک نظامی یا چریکی متفاوت است. برای شناخت از این مقوله ها، براحتی می توانید به نوشتارها و کتابها و جزوه ها ی نیروهای سیاسی مراجعه کنید. اصولا نیروهای تشکیل دهنده ی اعتراضات و شورشها، توانایی بدست گرفتن سلاح را نیز در بطن خود دارد. ما در مبارزات تاریخ معاصر مان، از مشروطه به این سو،نمونه فراوان داریم. با مرور آن پاسخ به این پرسشها را نیز خواهیم داشت.
در شرایط کنونی ما شکل دهی یا ایجاد اعتراضات و مبارزات اجتماعی منظور نیست بلکه جذب اعتراضات و شورشهای موجود است که از نبود رهبری و تمرکز مبارزه ای سازمان یافته رنج می برد. ایجاد کانون رهبری و هدایت این مبارزات است که شورای فرهیختگان با توجه به وضعیت پراکندگی سازمانها و احزاب سیاسی و ناکارامدی ناشی از آن، طرح شده است. شورای فرهیختگان پیش از اینکه برای مردم ما باشد، برای اتحاد نیروهای سیاسی مطرح است. مشکل ما مشکل سازمانیست، مشکل رهبری سیاسی متمرکز است نه مشکل توده ای ( مردمی ).
……….
آقای گیل آوایی از وقتی که برای این گفتگو گذاشتید سپاسگزارم

من هم از شما سپاسگزارم

******

دوستان عزیز! اگر سئوالی درمورد مسایل مورد بحث دراین گفتگو دارید و یا موضوعات قابل بررسی دیگری را مورد نظر دارید لطفا آنها را به یی میل من ارسال کنید .

zisfahani@yahoo.co.uk

از وقتی که برای خواندن این گفتگوگذاشتید تشکر میکنم

امام جمعه مشهد: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره موثرتر هستند/ بی حجاب جايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار است

امام جمعه مشهد: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره موثرتر هستند/ بی حجاب جايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار است
ايرنا : امام جمعه مشهد گفت:اقشار مختلف جامعه بايد با حركتي فرهنگي و مردمي با بي حجابي به عنوان يكي از معضلات بسيار مهم در جامعه مقابله كنند. آيت الله "سيد احمد علم الهدي" امروز در خطبه هاي نماز جمعه مشهد در حرم مطهر رضوي افزود: مردم بايد در اين ارتباط بايد خودداري از فرافكني و سلب مسووليت از خود با اين معضل در جامعه مقابله كنند.به گزارش ايرنا وي ادامه داد: با توجه به محدوديت اقدامات و اجراييات دولت، ادارات و ارگانهاي ذيربط كشور در برخورد با معضل بي حجابي، مردم بايد به صورت فرهنگي و مردمي به طور قاطع با اين معضل مبارزه كنند.خطيب نماز جمعه مشهد گفت: بي حجابي تنها گناه و نافرماني پروردگار متعال نيست بلكه نوعي جنايت گري كم نظير و حتي بي نظير در جامعه اسلامي ما است.نماينده مردم استان خراسان رضوي در مجلس خبرگان رهبري اضافه كرد: فرد بي حجابي كه با قيافه اي ناهنجار در جامعه ظاهر مي شود، جنايت گر و جاسوس بي جيره و مواجب استكبار و ابزاري در دست مستكبران براي براندازي دين در كشور اسلاميمان است.آيت الله علم الهدي گفت: افراد بي حجاب از بمب و مواد منفجره در راستاي اهداف شوم استكبار براي ضربه زدن به انقلاب اسلامي و آرمانهاي متعالي آن موثرتر هستند.وي خطاب به مسوولان و دولتمردان ومتوليان فرهنگي و ارگانهاي انتظامي و امنيتي افزود: هيچ مساله امنيتي خطرناكتر از معضل بي حجابي در كشور نيست و بي حجابي به عنوان بزرگترين ناهنجاري امنيت عمومي جامعه را به مخاطره مي اندازد.امام جمعه مشهد با اشاره 22 تيرماه سالروز جنايت عمال رضاخان در سركوب و قتل عام مردم و متحصنين و معترضين به كشف حجاب در مسجد گوهرشاد حرم مطهر رضوي افزود: در اين روز تعداد زيادي از مردم مجاهد و با غيرت مشهد و خراسان در راه دفاع از هويت ديني خود كشته شدند.وي گفت: مهمترين هدف دشمنان و رضاخان براي كشف حجاب براندازي هويت ديني جامعه بود و مي خواستند با براندازي هويت ديني مردم، آنان را ملعبه دست مزدوران و مستكبران قرار داده و بي عفتي را در جامعه رواج دهند.

ردم شهرهای مهاباد ، سقز، اشنویه و بوکان به مناسبت نوزدهمین سالگرد ترور دکترعبدالرحمان قاسملو و به منظور محکوم کردن ترور و تروریسم ، مغازه و محل کسب خو

آژانس خبری موکریان : صبح امروز شنبه 22 تیر ماه 1387 مردم شهرهای مهاباد ، سقز، اشنویه و بوکان به مناسبت نوزدهمین سالگرد ترور دکترعبدالرحمان قاسملو و به منظور محکوم کردن ترور و تروریسم ، مغازه و محل کسب خود را به حالت تعطیل در آوردند. این اعتراض مدنی در کلیه مناطق شهر مهاباد از جمله میدان شهرداری ، خیابان شاپور ، خیابان طالقانی ، چهارراه میدان آرد ، میدان ملاجامی ، خیابان شهریکندی ، جام جم ، چهارراه مولوی ، فلکه ماملی ، چهارراه آزادی ، میدان استقلال ، باغ شایگان و پشت تپ ، فلکه شوانه ، خیابان دانشگاه ، بازارچه ، تاریکه بازار و خیابان محمد قاضی به چشم میخورد.در سقز نیز به همین مناسبت مغازه ها و بازار در راسته بازار اردلان ، بازار روز، بازار پارچه فروش ، بازار نه که روز ، میدان هه لو ، چهارراه آزادگان ، گاراژمیرده ، خیابان جمهوری و سرچم ولی خان تا لحظه تنظیم خبر تعطیل بود. بنا به گزارش های رسیده ، در شهرهای بوکان و اشنویه نیز مردم با به حالت تعطیل درآوردن مغازه و محل کسب خود در بازار ، مراکز تجاری و خیابان های اصلی شهر، در این اعتراض مدنی شرکت نموده اند.

شکنجه سفيد دربازحوئي هاي بعد 18 تير
عزت الله سحابي در مصاحبه باروز - پنجشنبه 20 تیر 1387 [2008.07.10]
‏‏
نادر ايراني‏
مهندس عزت الله سحابي، از رهبران نيروهاي ملي مذهبي درگفت وگو با روز از ماجراي 18 تير گفته است ‏و اينکه چرا ناطق نوري معتقد بود بايد «ملي مذهبي را سينه ديوار» گذاشت. وي همچنين از شکنجه سفيد گفته ‏و اينکه اساس بازجويي هاي در دوران پس از هجده تير بر «شکستن» زنداني استوار بود. متن مصاحبه در ‏پي مي آيد.‏
آقاي مهندس سحابي، نظام جمهوري اسلامي ايران دوم خرداد را همان پروژه پروسترويكا وگلاسنوست ‏گورباچف مي دانست كه درراس آن خاتمي قرار گرفته ودرنهايت از درون آن قرار است يلتسيني بيرون آمده ‏و فروپاشي انقلاب را مانند فروپاشي شوروي سابق رقم بزند. جنبش دانشجويي و 18 تير را دراين راستا ‏تحليل مي كردند. آيا اين بهانه اي بود براي آغاز سركوب ها يا از يك واقعيت عيني نشات مي گرفت؟ اين ‏موضوع از اين جهت بيشتر اهميت مي يابد كه مسئوليت اين موضوع را آقاي ناطق نوري درسخنان اخير به ‏گردن ملي ـ مذهبي ها انداخته است. از اين رو مهم است بدانيم كه درآن زمان طيف ملي مذهبي چگونه عمل ‏كرد و ماهيت پديده 18 تير چه بود و ملي مذهبي ها براساس مواضع اعلام شده مايل بودند حوادث 18 تير به ‏كجا ختم شود؟ و درنهايت سيستم سياسي ايران در ايجاد حادثه 18 تير وبه خيابان آمدن دانشجويان تا چه اندازه ‏نقش داشت؟ شايد نظام سياسي ايران مايل بود از حوادث 18 تير يك ميدان تيان آن من چيني را بازتوليد كند؟‏شب قبل روزجمعه اي كه حادثه 18 تير به وجود آمد من درتهران نبودم وعصر جمعه كه به تهران رسيدم ‏تازه اين خبر را شنيدم. درروزهاي شنبه ويك شنبه خبر مي آمد كه حمله سنگيني از سوي نيروهاي مقابله كننده ‏با دانشجويان صورت گرفته است.‏
‎‎آيا اين حمله برنامه ريزي شده بود؟‎ ‎
خبرها اين بود كه طبق يك برنامه طراحي شده اي ابتدا نيروهاي انتظامي وبه دنبال آنان نيروهاي لباس ‏شخصي حمله كردندو دانشجويان هم البته از اتاق هايشان بيرون آمدند ويك نوع سنگ پراني آغاز شد. منتهي ‏سنگ پراني دانشجويان زماني انجام شد كه حمله به آنان انجام شده بود ودانشجويان مورد ضرب وشتم سنگين ‏واقع شده بودند. به عبارت ديگر دانشجويان مهاجم نبودند.‏
‎‎پاي شما به عنوان نيروهاي ملي مذهبي از چه زماني به حوادث كوي دانشگاه كشيده شد؟‎ ‎‎‎
از روز سوم، يعني يكشنبه ظهر از دفتر تحكيم وحدت بامن تلفني تماس گرفتند و گفتند كه دانشجويان زيادي در ‏كوي دانشگاه جمع هستند، از دانشگاه هاي ديگر نيز درآن جا جمع شده وتصميم گرفته اند راهپيمايي توام با ‏تظاهرات درشهر انجام بدهند. تحكيمي ها عنوان مي كردند كه نگران هستند ومي خواهند از اين حركت ‏ممانعت به عمل بياورند ولي قادر به انجام اين كار نيستند. آنان مي گفتند از صبح تا حالا، چندين نفر از معاون ‏وزارت كشور آقاي تاج زاده گرفته تا شمس الواعظين و... به كوي دانشگاه آمده اند ولي هرچقدر صحبت كرده ‏اند موثر واقع نشده است ودانشجويان همچنان مصمم هستند كه حركت خود را به شهر بكشانند. ‏
‎‎عكس العمل نيروهاي سپاه وانتظامي نسبت به اين موضوع چه بود؟‎ ‎
گفته مي شد كه سپاه نيز اطلاعيه هايي داده مبني براين كه اگر كساني درشهر تظاهرات كنند، و اگر بخواهد ‏پاي اصل جمهوري اسلامي به ميان بيايد، اقدام به تيراندازي خواهندكرد. ‏بسيج چه نقشي به عهده داشت؟خبرداشتيم كه نقاطي از شهر دركنترل نيروهاي لباس شخصي است ازجمله مسجدي در تقاطع جمهوري ‏اسلامي ووليعصر که در آن مكان ها به افراد لباس دانشجويان مي پوشاندند و آنان نيز داخل دانشجويان تظاهر ‏كننده مي شدند تا بتوانند سربزنگاه ها اهداف خود را محقق سازند.‏
‎‎برگرديم به دانشگاه، به ويژه اززماني كه شما داخل دانشجويان شديد وبراي آنان سخنراني كرديد.‏‎ ‎‎‎
شب ها جلوي دانشگاه شلوغ بود. بالاخره دانشجويان دفتر تحكيم وحدت از من خواستند كه براي دانشجويان ‏صحبت كنم شايد آنان به حرف من گوش كنند. من نگران آن بودم كه بچه ها به داخل خيابان بيايند و درگيري ‏ها به اوج خود برسد. چون براساس رفتار شب اولشان معلوم بود كه آنان مصمم به قتل دانشجويان هستند. ‏همانگونه كه عرض كردم افرادي با لباس مبدل در چهارراه بهبودي به دو بانك حمله كردند وشيشه هاي آن ها ‏را شكستند تا اين گونه نشان بدهند كه اين دانشجويان هستند كه دارند به تخريب گسترده دست مي زنند؛ تا ‏شرايط براي سركوب آنان فراهم شود. اين خبرها را مي شنيديم و براي ما مسلم بود كه اين دست از حوادث ‏برنامه اي است از سوي حمله كنندگان به كوي دانشگاه، يعني نيروهاي انتظامي كه درپشت سرآن ها هم ‏نيروهاي حزب اللهي قرار دارند. اين هم مسلم بود كه اگر دانشجويان وارد شهر شوند، حتما حمام خون به راه ‏خواهد افتاد. دفترتحكيم هم به اين موضوع به خوبي آگاه بودو مي خواستند از وقوع چنين حوادثي جلوگيري به ‏عمل بياورند. اما زورشان نمي رسيد. تا اينکه بنده با دوسه نفر ازدوستان از محل دفتر مجله ايران فردا به ‏ميدان مركزي كوي دانشگاه رفتيم.‏
‎‎جمعيت حاضر چه تعداد بودند؟‎ ‎
چيزي حدود 5تا 6 هزار نفردرآن جا جمع شده بودند. البته يك تظاهراتي به نفع ما درآن جا انجام شد ولي ‏بيشتر هووجنجال عليه ما بود. دانشجويان مي گفتند كه شما آمده ايد تا ما سازش كنيم، ماخريداري نمي شويم ‏و....تا اينكه بالاخره با مقاومت خود بچه هاي دفتر تحكيم وحدت كه آن زمان سخنگوي دانشجويان كوي ‏دانشگاه تهران بودند، من به پشت تريبون رفتم وبه مدت 45 دقيقه درآنجا صحبت كردم. درصحبتم حادثه كوي ‏دانشگاه را درقياس با حادثه 16 آذر سال 32 بسيار تهاجمي تر و بيرحمانه تر ذكر كردم. درآن جا تاكيد كردم ‏كه دانشجويان متوجه باشند كه برايشان طرحي ريخته شده تا به خيابان ها بيايند وآن ها نيز دانشجويان را ‏سركوب كنند. نهضت دانشجويي درآن زمان داغ بود وگفتم كه مي خواهند جنبش را ادب كنند. درنهايت نيز ‏اعلام كردم كه به مصلحت نيست وارد خيابان بشويد، بهتر آن است كه به تحصن خود دردانشگاه ادامه بدهيد و ‏طي تحصن خواستار تعقيب فرماندهاني كه عمليات كوي را برعهده داشتند بشويد. دوم اينكه آقاي لطفيان که ‏درآن زمان فرمانده نيروي انتظامي بود، صبح روز شنبه يك مصاحبه راديويي انجام داده ودر آن مصاحبه ‏کوشيده بود عمليات نيروي انتظامي دركوي دانشگاه راتوجيه كند. منتها از آن جا كه فرمانده نيروي انتظامي ـ ‏به دور واقعيت ـ ادعا كرده بود كه آنها دفاع کرده اند به دانشجويان گفتم مي توانيد طي تحصن بركناري ايشان ‏را هم خواستار بشويد. بعداز سخنراني، من به دفتر آمدم وطرف هاي ساعت 7شب بود كه از دفتر تحكيم به ‏من زنگ زدند وگفتند كه صحبت هاي من درآن جا موثر واقع شده است و از ما تشكر كردند. ما تا اين جا فكر ‏كرديم كه نقش مهاريك شورش وآشوب را داشته ايم. از اين رو خوشحال بوديم كه دانشجويان ديگر به خيابان ‏نمي روند تا آن پيامدها برآن ها عارض شود. ‏
‎‎نيروهايي شبه نظامي كه درداخل دانشجويان نفوذ كرده بودند چه واكنشي به صحبت هاي شما ‏داشتند؟‎ ‎
بعدا شنيدم درميان همان جمعي كه عليه امثال من كه به كوي رفته بوديم تا دانشجويان را ازآمدن به داخل ‏خيابان منصرف كنيم، تظاهرات مي كردند، دانشجويان به يك دونفر كه خيلي داغ بودند مظنون مي شوند. بعد ‏شنيدم در جيب آنها گاز اشك آور هم پيدا كرده اند. از اين رو معلوم بودكه عوامل مهاجمين به داخل دانشجويان ‏نفوذ كرده بودند تا با تحريك آنان وورودشان به داخل خيابان، حركت را به انحراف بكشند واز اين طريق به ‏اهداف خود برسند به اين معنا كه با سركوب جنبش دانشجويي آن را خاموش كنند. منتها فرداي آن روز شنيديم ‏كه يك نفر از كساني كه با ما ارتباط مقاله اي داشت، به اين معنا كه مطلب مي فرستاد وما منتشر مي كرديم، ‏به نام عزت ابراهيم نژاد توسط نيروهاي امنيتي دستگيرشده است. بعد از دوسه روز اعلام شد كه ايشان سرباز ‏بوده و شب حادثه براي ديدار دوستانش به كوي دانشگاه رفته است.در نيمه هاي شب كه اين جريان شروع ‏مي شود و او نيز درسنگ پراني شركت مي کند، درميان دانشجويان، شناسايي و دستگير مي شود. ولي ‏مكاني كه به آنجا منتقل مي شود، محل نيروي انتظامي و نظامي نبوده است. او را به داخل خانه مخفي مي ‏برند. اما از آن جا كه او افسر وظيفه بود، فرمانده پادگانش كار او را تعقيب مي كند و بالاخره متوجه مي شوند ‏كجاست. اين فرمانده برادروخواهر عزت ابراهيم نژاد را برسرجنازه او مي برد. زماني كه براي ديدن خانواده ‏ابراهيم نژاد در پل دختر رفتيم، يكي از اعضاي خانواده او تعريف مي كرد كه زماني كه جسد را به آن ها ‏تحويل دادند، مشاهده كرده بودند كه گويي زنجيري به دور بدن او بسته بودند و آنقدرجسم او را با اين ‏زنجيركشيده بودند كه زنجير دربدن او وماهيچه هايش فرو رفته بود. برروي ران هايش نيز با يك شيئ تيزي ‏به صورت عميق پاره شده بود. يعني به صورت چمباتمه درقل وزنجير اورابسته ودرنهايت كشته بودند. ‏
‎‎حوادث كوي دانشگاه تا چه اندازه در دستگيري شما موثر بود؟‎ ‎
در اواخر آذر 1379 من را دستگير كردند. البته من به دنبال كنفرانس برلين يك بار ديگر هم بازداشت شدم. ‏دو ماهي درآن زمان درزندان بودم ودرآمدم. در پاييز سال 79 محاكمه شدم وقاضي مقدس من را به 6 سال ‏حبس محكوم كرد. 5 سال و شش ماه براي جرياني كه هدف اش براندازي جمهوري اسلامي ايران بوده است. ‏بعد از اين ماجرا به مناسبت 16 آذر من را به دانشگاه اميركبير دعوت كردند. من آن جا صحبت كردم كه ‏بلافاصله بعد از آن صحبت ها شايد 18 يا 19 آذر بود كه به دادگاه انقلاب احضار شدم. درآن جا طي دو جلسه ‏آقاي حداد درشعبه 26 از من بازجويي كرد و سپس درجلسه سوم معاونش از من بازجويي كرد وبعد از آن هم ‏گفت كه شما بازداشت هستيد. من بازداشت شدم. دراين بازداشت ابتدا من را به زندان شماره 3 اوين بردند كه ‏درآن جا عده اي از فعالان سياسي حضورداشتند مانند آقاي طبرزدي، آقاي زيد آبادي، آقاي اميرانتظام، و آن ‏گروه 6 نفره هم كه درجريان قتل هاي زنجيره اي با سعيد امامي متهم بودند درآن جا حضور داشتند. بنده به ‏مدت يك هفته آن جا بودم، سپس از آن جا من را به زندان انفرادي منتقل كردند. درزندان انفرادي بازجويي ‏هايي آغاز شد كه تا آن موقع سابقه نداشت. درجريان مسايل برلين بنده توسط قاضي مرتضوي بازجويي شده ‏بودم ولي رفتار اين گونه نبود، محترمانه بود، دربازجويي هاي جديد توهين وتهمت امثال اين ها شديد بود. در ‏اين بازداشت كه از اواخر آذر 1379 شروع شد من به مدت شش ماه درزندان انفرادي بودم آن هم به صورت ‏چشم بسته و اصلا نمي دانستم كجا هستم. من خيلي به زندان افتاده ام، اما بازجويي که آن بار شد حتي قبل از ‏انقلاب وبعد از آن هم از من اين گونه بازجويي نشده بود. رفتارهايي با من انجام شد كه بعدها كه آزاد شدم ‏درمجله آفتاب خواندم تحت عنوان شكنجه سفيد به تازگي درزندان هاي جمهوري اسلامي مرسوم شده است. ‏شكنجه سپيد شكنجه اي است كه زنداني را نمي زنند، بلكه با تلقين مداوم و توهين به همراه تهمت هاي خيلي ‏سنگين كه به هيچ وجه به آدم نمي چسبد، روحيه زنداني را مي شكنند تا بتوانند به اين ترتيب درزنداني نفوذ و ‏شخصيت اورا عوض كنند. اين رفتاربامن درزندان انجام شد. به گونه اي بود كه ازبعدازظهر به بازجويي مي ‏رفتم و تا فردا صبح اين بازجويي ادامه داشت ونماز صبح را در مكان بازجويي مي خواندم. 18 ساعت مداوم ‏از من بازجويي مي شد. وروزبعد اين روند به همين صورت ادامه داشت. بعد هم من را به زنداني منتقل كردند ‏كه نمي دانستم كجاست. حتي رييس اداره زندان ها از وجود اين زندان اظهار بي اطلاعي كرده بود. بعدها ‏متوجه شدم كه زندان 59 معروف بوده است. به هرحال روزگار بدي را از سرگذراندم.‏
‎‎در اين بازجويي ها مهمترين اتهامي كه به شما وارد مي كردند چه بود؟‎ ‎
درتمام مدت بازجويي ها صحبت از اين كه شمادخالتي درايجاد اين حوادث يا دامن زدن به آن يا تبليغ آن نقش ‏داشتيد، نبود. اتهام آنان به من اين بود كه مي گفتند اظهارات تو در جريان كوي فريب بوده، هرجند درآن جا از ‏دانشجويان خواستيد كه به شهرنروند و دردانشگاه بمانند، ولي به آنان توصيه كرديد كه خواسته هاي خود را ‏دنبال كنند و من جمله بركناري رييس نيروي انتظامي را خواهان شوند. براين اساس تو غرض داشتي ومي ‏خواستي از اين طريق مقام معظم رهبري را از پشتيباني نيروي انتظامي محروم كني و از اين طريق به مقام ‏معظم رهبري ضربه بزني. بنا براين اتهام چه بود؟ با وجود آنكه با كمال خصومت با من رفتار مي كردند، ‏هرگز به من نگفتند كه شما در راه انداختن اين حوادث نقشي داشتيد، يا به تحريك دانشجويان اقدام كرده ايد. من ‏اين موارد را از اين جهت گفتم که آقاي ناطق نوري حالا مي گويد ملي مذهبي ها دراين جريان دخيل بودند. ‏بايد بگويم كه اين موارد 100 درصد بافته خيال خودايشان است.‏
‎‎آيا اين موضوع مي تواند به حوادث دوم خرداد ونقش ملي مذهبي ها براي راي دادن به آقاي ‏خاتمي برگردد؟‎ ‎
آقاي ناطق نوري چند سال پيش وقتي من از زندان آزاد شده بودم، صحبت ملي مذهبي را كرده و گفته بود كه ‏من همان موقع به دستگاه توصيه كردم كه راه حل جماعت ملي مذهبي اين است كه آنها را سينه ديوار بگذاريد. ‏يعني اعدامشان كنيد. ايشان آن زمان اين موضوع رابدون هيچ دليلي بيان كرده بود، زيرا ما درهيچ دادگاهي ‏به اعدام محكوم نشده بوديم. ‏
البته آقاي ناطق نوري مي دانست كه ما ازابتدا با اومخالف بوديم. ما درانتخابات سال 1376 به شدت از آقاي ‏خاتمي حمايت كرديم. درمقاله اي تحت عنوان " نه بزرگ " در ايران فردا نوشتيم ودرآن يادآوري كرديم ‏زماني كه از در وديوار درتبليغات دولتي حمايت از آقاي ناطق نوري مي باريد، آقاي خاتمي 22 ميليون راي ‏آورد. ما گفتيم انتخابات سال 76 يك رفراندوم بود. اين سخنان آقاي ناطق نوري واطرافيان ايشان را دلخور مي ‏كرد. حالا پاسخشان در سال هاي 82 يا 83 اين بود كه راه حل اين است كه ملي مذهبي را سينه ديوار قرار ‏بدهيم. بازهم تاكيدمي كنم تا آن تاريخ حتي دربازجويي هايي كه با آن شدت خصومت توسط اطلاعات موازي ‏انجام مي شد، نمي گفتند كه شما محرك اين جريان بوديد يا درآن دست داشتيد. اين اولين بار است كه چنين ‏سخن هايي مي شنوم. ‏
‎‎از لحاظ رواني فكر مي كنيد چه اتفاقي افتاده است كه آقاي ناطق نوري از خود اينگونه عكس ‏العمل نشان مي دهد؟‎ ‎
من فكر مي كنم شايد ايشان از سوي دوستان وهم حزبي هايش دربرابر برخي سوال ها قرارگرفته يا شايد از ‏سوي قوه قضاييه مورد اين سوال قرارگرفته كه شما كه مي گوييد اين ها رابايد گذاشت سينه ديوار به چه دليلي ‏گفتيد؟ لذا در چنين شرايطي خواسته موضع خود را توجيه كند و براي همين چنين سخناني را به زبان آورده ‏است. ‏
‎‎شما منظورتان اين است كه سخنان ايشان، حتي سياست نظام دربرخورد با شما دربازجويي ها ‏نبوده و به يك برخورد وكينه شخصي به دلايل حمايتي كه درانتخابات ازآقاي خاتمي به عمل آورديد تنزل پيدا ‏كرده است؟‎ ‎
بله اين هست ضمن آنكه او مقداري مايل بود به نوعي خودشيريني کند، آن هم با توجه به اينكه به رهبري ‏كشور هم نزديك بود. بعد از اينكه من بازداشت شدم آقاي خامنه اي به دانشگاه اميركبير رفتند ودرهمان سالني ‏كه من درآن صحبت كرده بودم ايشان نيزدرهمان سالن سخنراني كردند. حرف اصلي ايشان اين بود كه مي ‏گفتند يك عده اي هستند كه اين ها براندازان قانوني هستند. اينها مي خواهند از طريق قانوني نظام را براندازي ‏كنند. متعاقب اين سخنان، آقاي مهندس معين فردرمصاحبه اي گفته بود كه مفهوم برانداز قانوني ماننداين است ‏كه بگوييم فلاني كچل موفرفري است. اگر قانوني است كه ديگر برانداز نيست. قانوني به اين معنا است كه ما ‏قانون اساسي را قبول داريم و براساس آن حركت مي كنيم. از اين روحداكثر اتهام آقاي خامنه اي اين بود. ‏ضمن آنكه معلوم شد باماجراي بازجويي هاي ما درزندان كه از سوي اطلاعات موازي انجام مي شد، وزارت ‏اطلاعات به شدت مخالف بوده است، ‌از اين رو به خود آقاي خامنه اي گزارش داده و خود آقاي يونسي ‏گزارش خود را درمجلس دركميسيون اصل 90 داد واعلام كرد كه ما، يعني وزارت اطلاعات، با مجموعه ‏اطلاعاتي كه از اين گروه داريم من جمله شنودهاي تلفني آنان به اين نتيجه رسيده ايم كه اين ها گروه برانداز ‏نيستند. وزارت اطلاعات رسمي اين موضوع را مطرح مي كرد ولي اطلاعات موازي كه درواقع اطلاعات ‏سپاه وتحت هدايت مقام رهبري است معتقد بودند كه ما مي خواستيم براندازي كنيم. مع ذلك اين ها نمي گفتند ‏كه من قيام يا شورش كرده ام بلكه حرفشان اين بود كه چرا گفتي لطفيان را بردارند. به دنبال اين موضوع به ‏آقاي يوسفي اشكوري گفته بودند كه ما سحابي را درجامعه سياهش مي كنيم تا جرات نكنددرمقابل مقام معظم ‏رهبري بيايد وكانديداي رياست جمهوري شود. معلوم شد كه آنان مسائلشان چيزهاي ديگري بوده است. بنا ‏براين بازهم تاكيد مي كنم كه صددرصد اين موضوع بافته هاي ذهن آقاي ناطق نوري است. ‏
‎‎البته شنيده شده بود كه نظام سياسي ايران اين تصوررا داشت نيروي جايگزين اتحاديه اروپا ‏درايران شما هستيد واطلاعات موازي با اين توهم مي خواست از شرايط به وجود آمده فرصتي بسازد تا شما ‏وملي مذهبي ها را درجامعه نابود كند.‏‎ ‎
من اظهارات آنان را عرض مي كنم. بله آنها من را به عنوان رقيب و خطري كه عليه مقام معظم رهبري تبليغ ‏وكار مي كند و هدف دارد شناخته بودند. از اين رو مي خواستند مرابه اين دلايل تنبيه كنند. البته من هم اين ‏راهم شنيده ام كه برخي گفته اند نظام سياسي ايران بنده را به آمريكا وصل نمي كند بلكه فكر مي كنند كه به ‏جامعه اروپا وصل هستم. آنان فكر مي كنند كه جامعه اروپا پشت سرتوقرار دارد و مي خواهند توبرسركار ‏بيايي. اين را من هم شنيدم، ولي درباره كم وكيف اين موضوع تا امروز كه اين مصاحبه را انجام مي دهم ‏اطلاعي ندارم. ‏
‎‎پس مي خواستند طيف ملي مذهبي ها را در جامعه نابود كنند. الان اولويت نظام سياسي ايران کدام ‏طيف است؟ آيا كما كان ملي مذهبي ها مورد تهاجم هستند؟‎ ‎
تا آن اندازه كه من از مجموعه برخوردهاي وزارت اطلاعات احساس كرده ام، تضاد اصلي اصولگرايان ‏درحال حاضر اصلاح طلبان هستند. به عبارت ديگر خواهان آن هستند كه به هرترتيب كه شده اصلاح طلبان ‏را از صحنه حذف كنند. از اين رو برنامه اصلي روي آنها است و فعلا ما درزمره اهداف اصلي آنان قرار ‏نداريم. ما نيروهاي ملي مذهبي دردسته دوم هستيم. البته از اين نظر هنوز عدول نكرده اند كه ما برانداز ‏نيستيم.اين را بعيد مي دانم. آقاي خامنه اي هم درسخنراني خود درمشهد اعلام كردند كه همه مردم پشت سرما ‏هستند وتنها يك عده كمي معدودي مخالف ما هستند واينها همه شان از آمريكا پول دريافت مي كنند. به هر ‏صورت نظام سياسي همه مخالفان خود را به نحوي منصوب آمريكا مي كند ولي اينكه درتحليل آنان ما الان ‏درصف جلو براندازي نظام باشيم به نظر مي رسد چنين باشد. ‏
‎‎وضعيت جنبش دانشجويي را دراين شرايط چگونه مي بينيد؟ به عبارت ديگر جنبش دانشجويي ‏نسبت به سال 78 يعني بعد از نزديك به يك دهه درسال 87 درچه شرايطي قرار دارد؟‏‎ ‎
جنبش دانشجويي درحال حاضر درتلاطم است. اولا وحدت آن روز جنبش دانشجويي بسيار گسيخته شده است، ‏ثانيا نوعي سرگرداني هايي درآن هست، ثالثا نوعي عقب گرد هم درآن ها به وجود آمده است. مثلا همين ‏حركتي كه آقاي سازگارا و افشاري انجام دادند كه به نوعي از رهبران دانشجويان به شمار مي رفتند، و ‏همچنين عده اي هستند درميان دانشجويان كه دردفترتحكيم هم نفوذ دارند ولي اكثريت نيستند طرفدار تز تيپ ‏هايي مانند افشاري هستند و معتقدند كه ما بايد از قدرت آمريكا استفاده كنيم. اين درحالي است كه همه ‏دانشجويان اين نظر را ندارند. مثلا دفتر ادوار تحكيم اعلام كرده كه درنيروهاي موجود با ملي مذهبي ها تفاهم ‏بيشتري دارد به طوري كه آقاي زيد آبادي را به عنوان دبيرادوار تحكيم انتخاب كردند. دانشجوها البته اينكه ‏مبارزه كنند واينكه شيوه مبارزه شان چه باشد، طرف اصلاح طلبان را بگيرند يا طرف براندازان و... بين ‏شان اختلاف وجود دارد. درهرصورت جنبش دانشجويي الان آن وحدت، حدت وخطر را براي رژيم ‏ندارد.ضمن آنكه رژيم هم دستگاه هاي دانشجويي تحت عنوان بسيج دانشجويي را به وجود آورده كه آنان به ‏نوعي به جان دانشجويان افتاده اند. ‏
‎‎آيا فكر مي كنيد جنبش دانشجويي درانتخابات آينده جنبش دانشجويي فعال خواهد بود؟‎ ‎
من ازحالا نمي توانم پيش بيني كنم وليكن دانشجوهايي كه برسرموضع شان درباره حاكميت وجريان راست ‏هستند، بين شان درانتخابات مجلس هشتم اختلاف بود ولي دست آخر به نظرم مي رسد كه با سياست هاي جبهه ‏مشاركت همراهي كنند. بعيد است كه جنبش دانشجويي دركنار حزب اعتمادملي قرار بگيرد زيرا با آنان تفاهم ‏ندارند. به مشاركت نزديك ترند. ‏
‎‎درنهايت فكر مي كنيد آرمان هاي ملي مذهبي ها و آن شعارهايي كه داشتند آيا به مرور زمان ‏توسط مردم بيشتر شناخته خواهد شد. يا اينكه مسايل از اين حرف ها گذشته ومردم نگاه به خارج را انتخاب ‏كرده اند؟‎ ‎
امروزه همه مردم، حتي كاسبان خيابان هم سياسي اند. ولي آگاهي هايشان زياد نيست. اكثر مردم عادي چشم ‏شان به نيروي خارجي است. ولي نيروهاي سياسي وسابقه دار بيشتر به تز ملي مذهبي ها يعني عدم دخالت ‏خارجي واستقرارقانون متمايلند. ‏
‎‎مايلم چند سوال درباره مسايل پر ونده هسته اي ايران ازشما بكنم. وضعيت پرونده هسته اي را ‏چگونه مي بينيد؟‎ ‎
من از برخي منابع شنيده ام كه آقاي خامنه اي با اظهار ناراحتي شديد به دليل تهديداتي كه وجود دارد موافقت ‏كرده اند كه بسته پيشنهادي را بپذيرند. به عبارتي ايشان تعليق موقت غني سازي را قبول كرده اند. برخي هم ‏مصاحبه هاي آقاي ولايتي را حاكي ازآن دانسته اند كه آقاي احمدي نژاد نيست كه تعيين كننده سياست نظام ‏است. ‏
‎‎پس اين سخنان آقاي احمدي نژاد كه ايران تعليق را نپذيرفته، صحت ندارد؟‎ ‎
خير صحت ندارد.‏
‎‎آخرين مواضع ملي مذهبي ها درباره پرونده هسته اي چيست؟‎ ‎
‏ ما اعلاميه اي دربهمن سال 85 درباره حقوق مسلم ايران صادر كرديم. آن جا تاكيدكرديم كه مسئله استفاده ‏صلح آميز از انرژي هسته اي جزو حقوق همه ملت ها است، بخصوص آن هايي كه قرارداد ان پي تي را ‏امضا كرده اند. دراين هم ترديد نداريم كه انرژي هسته اي از حقوق مسلم ايران است. اما ايران از حقوق ‏ديگري نيز برخورداراست ازجمله يكي از حقوق مسلم ما قانون اساسي ايران است. قانون اساسي ميثاق ميان ‏حاكميت ومردم است وراي مردم درپاي آن قرار د ارد. امضاي مقام رهبري درپاي آن قرار دارد. از اين رو ‏اين قانون اساسي هم يكي از حقوق هاي مسلم ما محسوب مي شود. يك بخش از قانون اساسي حقوق مربوط به ‏رهبري است، يك بخش ديگر اصول 3 تا 39 قانون اساسي است كه درآن ها به حقوق ملت توجه شده است. ‏يكي از حقوق مسلم ما اجراي اين قانون است. اين قانون به كلي زيرپا گذاشته شده است. حال اينكه عواقب آن ‏به سوي فروپاشي اجتماعي وفساد و.... مي برد بماند. دوم اينكه كشور ما سابقه تمدني چند هزارساله دارد، ‏ضمن آنكه داراي منابع غني زيرزميني ومنابع انساني بسيار پيشرفته است. بنابراين حق مسلم مردم اين كشور ‏است كه از پيشرفته ترين كشورهاي جهان باشد اين درحالي است كه دركل منطقه آسيا وآسياي غربي، آسياي ‏جنوبي وآسياي ميانه از عقب مانده ترين كشورها به شمار مي رود. ايران با وجود درآمد نفتي جزو حقوق ‏مسلم اش است كه با اين گراني وتورم و تيره روزي مواجه نباشد. در صورتي كه اين حقوق زير پا گذاشته ‏شده است. اين نيز از حقوق مسلم ما است كه طالب جنگ نباشيم آن هم بعد از 8 سال جنگ با عراق، اين ملت ‏آن اندازه بيدار شده است كه ديگر جنگ را به نفع خود نمي داند. همچنين درگيري با جهان را به مصلحت خود ‏نيز نمي داند. ما درحال حاضر منزوي شده ايم وهيچ كشوري به نفع ما راي نمي دهد. حتي دولت روسيه ‏وچين دارند با ما بازي مي كنند. ممكن است درجايي به طور مشروط با انتفاع اقتصادي بالا از ما حمايت كنند ‏اما درنهايت آنان سهم خود را ازنظام بين الملل جدا نخواهند ساخت ودرنهايت قطعنامه هايي كه عليه ما صادر ‏مي شودرا امضا مي كنند. از اين رو اين حق ما است كه منزوي نباشيم ياخير؟ ما اعلام كرديم كه دربرابراين ‏همه حق مسلم، يكي نيز حق مسلم هسته اي است. آيا عقل آزاد ايجاب مي كند كه ما آن پكيج حقوق مسلم خود ‏را قرباني يك حق هسته اي كنيم؟ پافشاري ما برروي غني سازي نتيجه اش اين شده كه ما از مابقي حقوق خود ‏محروم شويم. ما برروي اين موضوع تاكيد كرديم و پاي آن نيز 9 امضا داشت. ‏
‎‎براساس خبري كه فرموديد آقاي خامنه اي به عنوان رهبري نظام تعليق را پذيرفته است. نظر شما ‏درباره اين پذيرش چيست؟‎ ‎
اين پذيرش نيزدارد مانند پذيرش قطعنامه 598 توسط امام خميني كه نوشيدن جام زهر از طرف ايشان نام ‏گرفت، يا موضوع واگذاري گروگان ها، كه درزمان حضيض دولت ايران انجام شد صورت مي گيرد. ‏درزمان پذيرش قطعنامه ايران نيروهايش مجدد به داخل ايران هجوم آورده بودند. به عبارت ديگر نپذيرفتند ‏ووقتي پذيرفتند كه ايران درموقعيت ضعف قرارگرفت. چندوقت پيش با من تماس گرفتند ودرباره اين موضوع ‏از من سوال كردند كه نظرم درباره تاسيس دفتر حافظ منافع آمريكا به طور مستقيم درايران چيست؟من ‏عرض كردم كه به طور كلي به اين امر خوشبين هستم. براي اينكه اين امر خود باب مراوده مستقيم را باز مي ‏كند. پرسيدند كه آيا ايران با چنين موضوعي موافقت مي كند، كه عرض كردم فكر مي كنم دير يازود اين امر ‏را مي پذيرند زيرا دولت جمهوري اسلامي ايران نشان داده كه همواره دردقيقه 90 خيلي چيزها را مي پذيرد। ‏اين موضوع درباره انصراف دخالت دركشورهاي خاورميانه نيز اين گونه خواهد بود.

roozonline

فرجامِ كار استبداديان--محمد ملكي

فرجامِ كار استبداديان

محمد ملكي - پنجشنبه 20 تیر 1387 [2008.07.10]

مي‌گويند "اگر از نخستين استبدادگر تاريخ درس و عبرت گرفته مي‌شد. استبدادگر دوم بوجود نمي‌‌آمد". آن‌ها كه با ‏نوشته‌هاي صاحب اين قلم آشنايند مي‌دانند، سال‌هاست به‌خاطر آزادي و اگاهي و برابريِ مردمي كه قرن‌ها از سلطه‌ي ‏صاحبان‎ ‎‏ زر و زور و تزوير رنج برده‌اند قلم مي‌زنم و بر اين اعتقادم كه سعادت انسان‌ها ميسر نمي‌گردد مگر با ‏كاربرد "قلم" به‌جاي "شمشير"، قلمي كه در خدمت مردم باشد نه در خدمت زرمداران و زورمندان و تزويرگران.‏

به "نون و القلم" اي دوست خورده‌ام سوگند
كه جز به خدمت مستضعفان در غل و بند
قلم به دست نگيرم هر آن‌كه جز اين كرد
بريده باد دو دستش هميشه باد نژند

اوايل ارديبهشت 87 نامه‌اي به آيت‌الله خامنه‌اي نوشتم كه در پايان آن آمده بود.‏
نمي‌دانم آن‌چه در كشور ما مي‌گذرد چگونه و تاچه اندازه باطلاع شما مي‌رسد اما ميدانم وضع بسيار بدتر از آن است ‏كه شما گاه‌گاه در فرمايشات خود به آن‌ها اشاره مي‌كنيد، احتمالاً افراد بيت و دوستان و نزديكان به شما مي‌گويند كه ‏اكثريت قريب باتفاق مردم طرفدار رژيم هستند. گولِ اين حرف‌ها و تظاهراتي كه صاحبانِ زر و زور و تزوير ‏برايتان راه مي‌اندازند را نخوريد. بياييد براي نجات كشور و ثبت در تاريخ با استفاده از اختياراتي كه قانون اساسي ‏در بند 3 از اصل يكصد و دهم به شما داده است فرمان يك همه پرسي در مورد نظام ولايي را با تمام شرايطِ يك ‏انتخابات آزاد و شفاف صادر فرماييد تا هركس كه "شناسنامه"‌ي ايراني دارد بتواند در آن شركت كند و حكومت ‏دلخواه خود را بار ديگر پس از گذشتِ 30 سال انتخاب نمايد.... كه اگر امروز چنين نكنيد فردا دير است.‏

پيرو آن نامه سرگشاده در اين يادداشت مي‌خواهم در مورد جمله آخر آن نوشته كه گفته بودم "اگر امروز چنين نكنيد ‏فردا دير است" كمي توضيح دهم البته من پس از 60 سال كار سياسي و مبارزه با استبداد شاهي و شيخي خوب ‏مي‌دانم قدرت بدستان به چيزي جز انحصار قدرت فكر نمي‌كنند و هيچ توهمي در اين مورد ندارم آما بنا به گفته‌ي ‏اينيا تسيوسيلونه در كتاب مكتب ديكتاتورها معتقدم "والاترين كاربرد نويسندگي اين است كه تجربه را به شعور تبديل ‏كند و جاي واقعي نويسنده در درونِ جامعه است نه در نهادهاي سياسي كشور".‏

حال با چنين اعتقادي مي‌خواهم نخست ويژگي‌هاي رژيم‌هاي ديكتاتوري و سلطه‌گر را بيان كنم بعد نمونه‌هايي از ‏فرجام كار ديكتاتورها و فاشيست‌ها و سلطه‌گرايان در طول تاريخ را تحليل نمايم. در دايره‌المعارف بين‌المللي علوم ‏اجتماعي صفات ويژه‌ي زير را در مورد رژيم‌هاي توتاليتر ذكر مي‌كند.‏

‏1- تعهد در برابر يك هدف يگانه.‏




‏2- غير قايل پيش‌بيني بودن (يعني تفسير دلبخواهي از ايدئولوژي رسمي، كه در نتيجه‌ي آن قهرمان امروز خائن ‏ديروز و رفتار وفادارانه امروز خيانت و براندازي فرداست).‏ ‏3- كاربرد گسترده‌ي خشونت سازمان يافته به وسيله‌ي نيروي نظامي و شبه‌نظامي و پليس معمولي و مخفي ‏4- كاربرد خشونت به‌منظور از ميان بردن يا به راه آوردن سازمان‌ها و كساني كه همگام رژيم نيستند.‏ ‏5- كاربرد خشونت براي شركت دادنِ عموم مردم در سازمان‌هايي كه وقف رسيدن به هدف اصلي هستند ‏6- جهاني كردن هدفِ يگانه‌ي رژيم به‌منظور آن‌كه همه‌ي بشريت به شكل جامعه‌ي زيرِ تسلط رژيم درآيد.‏

كارل فردريك رژيم توتاليتر را مجموعه‌اي از شش صفت مي‌داند كه با هم در ارتباط و تأثير متقابل هستند.‏





‏1- يك حزب واحد توده‌اي كه معمولاًٌ يك رهبر كاريزماتيك آن را رهبري مي‌كند ‏2- يك ايدئولوژي رسمي‏ ‏3- كنترل حزب بر اقتصاد‏ ‏4- كنترل حزب بر رسانه‌هاي همگاني ‏5- كنترل حزب بر سلاح‏ ‏6- يك نظام تروريستي كنترل پليسي‏

و اما لئونارد شاپيرو صفات ويژه‌ي رژيم توتاليتر را از ركن‌هاي اساسي رژيم جدا مي‌كند.‏
صفات ويژه





ركن‌هاي اساسي رژيم توتاليتر



كتاب توتاليتاريسم (سلطه‌گرايي) از انتشارات پژوهشگاه علوم انساني ‏1- اصلِ اصالت رهبر‏ ‏2- انقياد نظام قضايي ‏3- مميزي قلمرو‌ي زندگي خصوصي‏ ‏4- مشروعيت رژيم بر اساس تأييد ظاهري توده‌اي ‏5- بسيج توده‌اي ‏1- دستگاه حاكم‏ ‏2- ايدئولوژي‏ ‏3- حزب‏

با توجه به تعاريفِ نظام سلطه وجوه مشتركي در تمام آن‌ها مشاهده مي‌گردد كه عبارتند از:‏
الف – اصالت رهبر‏
ب - سركوبي نظام قانوني‏
ج - كنترل اخلاق خصوصي‏
د - بسيج توده‌اي براي كسب مشروعيت
ه – سلطه بر همه جهان
و – شعبه شعبه كردن مردم‏
نخست پيرامون ويژگي‌هاي نظام‌هاي سلطه‌گر يا توتاليتر به‌گونه‌ي بسيار فشرده توضيح مي‌دهم تا بعد...‏

‎‎اصالت رهبر:‏‎
‎ در جوامع استبداد‌زده، رهبر همه كاره است و مردم جز اطاعت و فرمانبري وظيفه‌ي ديگري ندارند، رهبر صفاتي ‏فوق انساني دارد و اين صفات چنان برجسته مي‌گردد كه دارنده آن را به‌صورت فرستاده‌ي خداوند، يا واسط ميان خدا ‏و خلق معرفي مي‌كنند و با چنان اوصافي مي‌توانند فكر و ذهن توده‌ها را به خود جلب كنند و آنان را به دنبال خود ‏بكشند و در مواقع ضروري از آن‌ها سپري سازند براي توجيه خود و القاء اين امر كه اعمال ما خواست مردم است و ‏ما اجرا كننده اوامر توده‌هاي مردم هستيم و مخالفت با ما عينِ جنگ با توده‌هاست. در رژيم‌هاي توتاليتر و فاشيستي ‏رهبر تنها يك رييس مقتدر حكومت نيست، كسي است كه در برابرش هيچ "نهاد" مستقلي وجود ندارد ماكس وبر ‏مي‌گويد:‏

‏"رهبر كاريزما (فرهمند) كسي است كه صفاتي فوق انساني دارد و به هر صورت اين صفات داراي چنان برجستگي ‏هائي است كه دارنده‌ي آن‌را به‌صورت فرستاده‌ي خداوند يا مرد تقدير معرفي مي‌كند. ممكن است اين صفات صورت ‏ظاهري بيش نباشد و رهبر تنها به داشتن آن‌ها تظاهر نمايد، ولي مسأله‌ي مهم اين است كه او بتواند به توده مردم ‏بقبولاند كه چنين صفاتي را دارد. در واقع از حيث تأثيري كه رهبران كاريزما بر جريان حوادث دارند واقعي بودن يا ‏نبودن "صفات انساني" آن‌ها اهميت زيادي ندارد به همين جهت اين مسأله كه رهبران مورد بحث به حقيقت مردان ‏برجسته‌اي بوده‌اند يا نه موضوع بحث ما نيست واقعيت اين است كه آن‌ها نفوذ رهبر فرهمند را بر توده مردم داشتند".‏
كتاب توتاليتاريسم (سلطه‌گرايي) از انتشارات پژوهشگاه علوم انساني – صفحات 21-22‏

در بررسيِ ماهيت استبداديان به قضاوتِ تاريخ، يك صفت در همه آن‌ها مشترك است و آن اين‌كه آن‌ها خود را تافته‌اي ‏جدا بافته مي‌دانند و با هر وسيله سعي دارند خود را به ماوراء الطبيعه وصل كنند. در اين نوشته وقتي نمونه‌هايي از ‏اين رهبران را به شناخت مي‌نشينيم، در اين مورد مفصل‌تر بحث خواهيم كرد.‏

‎‎سركوبي نظام قانوني:‏‎ ‎

ديكتاتورها براي به قدرت رسيدن، رژيم‌هاي قبلي را متهم به انواع تجاوز به قانون مي‌كنند و براي جلب توده‌هاي ‏مردم به سوي خود دست روي مشكلات آن‌ها مي‌گذارند و ادعا مي‌كنند پس از رسيدن به قدرت جلوي بي‌قانوني‌ها و ‏تجاوز به حقوق ملت را خواهند گرفت، اما با تسلط بر اوضاع، نخستين كار آن‌ها سركوبي نظام قانوني است. ‏
براي يك حكومت استبدادي و يك رهبر بلامنازع گذراندنِ قوانيني كه با هدف‌‌ها يا سليقه‌ها‌يش بخواند و لغو قوانيني كه ‏آن‌ها را مزاحم بپندارد كار دشواري نيست، در حقيقت ديكتاتور از چنان قدرتي برخوردار است كه به يك اشاره نه ‏تنها هر قانوني تهيه و تصويب مي‌كند بلكه در صورتِ لزوم حقوق‌دانان را وا مي‌دارد در مدح اين قوانين و مطابقت ‏آن‌ها با علايق نژادي يا منافع توده‌ها كتاب‌ها بنويسند. تا آن‌جا كه اعمال خود را تجسم اراده‌ي ملت قلمداد مي‌كنند و ‏براي اقتدار و مرجعيت آن‌ها حدي وجود ندارد. زيرا مأموريت تاريخي خود را برتر از همه‌ي تشريفات قانوني ‏مي‌دانند و هنگامي كه قيوميت رژيم بر عهده‌ي پليس گذاشته مي‌شود طبيعي است كه پليس علاوه بر نقش آدمكش و ‏شكارچي، نقش روانشناس و نظريه‌پرداز را هم به عهده مي‌گيرد. در نظام‌هاي توتاليتر اختيارات دستگاه اداري براي ‏صدور جواز، بازرسي و كنترل تجارت، حرفه‌ها و آموزش، رسانه‌هاي همگاني، منافع خارج از كشور و جنبه‌هاي ‏ديگر فعاليت دستگاه اداري زير نفوذ پليس سياسي قرار مي‌گيرد، از سوي ديگر دستگاه پليس كه زماني ضابط قوه ‏قضايي بود خود به نوعي قوه‌ي قضاييِ مستقل تبديل مي‌شود و اختيار دستگيري، بازداشت، نظارت و محاكمه و ‏مجازاتِ اشخاص را در خارج از كنترل قوه‌ي قضايي به دست مي‌آورد.‏
كتاب توتاليتاريسم (سلطه‌گرايي) انتشارات پژوهشگاه علومِ انساني چاپ پاييز 1358‏

‎‎در اين زمينه اينياتسيو سيلونه از زبان تومازوي كلبي مي‌گويد:‏‎ ‎

براي كسي كه مي‌خواهد ديكتاتور شود تنها يك قاعده وجود دارد و آن رسيدنِ به‌قدرت است بقيه‌ي چيزها، چه دروغ و ‏چه راست، در تناسب با اين اصل مورد بررسي قرار مي‌گيرد نطقِ معروفِ ناپلئون خطاب به شوراي كشور فرانسه ‏نمونه‌ي كاملِ حقانيت بخشيدن به دروغ است، گفته‌ي ناپلئون اين بود "براي پايان دادن به جنگ كاتوليك شدم. براي ‏استقرار در مصر خودم را مسلمان قلمداد كردم، براي جذب كشيش‌هاي ايتاليا طرفدار پاپ شدم، و اگر بنا باشد بر ‏يهوديان حكومت كنم هيكل سليمان را دوباره مي‌سازم.‏
كتاب مكتب ديكتاتورها، نوشته اينياتسيو سيلونه ترجمه مهدي سحابي – ص 128‏

‏"قدرت" همه اعمالِ ديكتاتور را توجيه مي‌كند، دروغ و فريب كاري صحيح و مقدس مي‌شود: زير سلطه گرفتن همه ‏قوايي كه براي اداره مملكت وجود دارد امري پسنديده مي‌گردد و به زير سخره گرفتن قوانين اساسي كه ديكتاتورها با ‏اتكاء به آن رهبري را در دست گرفته‌اند عملي در جهت پيشرفت كشور تلقي مي‌شود. ممكن است در يك نظام ‏فاشيستي قانون اساسي و تفكيك قوا وجود داشته باشد اما از آن‌جا كه رهبر خود را ما فوق همه قوا و تصميم گيرنده ‏نهايي مي‌داند آن‌گونه كه بخواهد قوانين را تفسير مي‌كند. هانا آرِنت در اين مورد مي‌گويد:‏
آزار دهنده‌تر آن‌كه نحوه‌ي برخورد رژيم‌هاي توتاليتر با مسأله قانون اساسي اين‌گونه بود كه، نازيها در نخستين ‏سال‌هاي قدرتشان سيلي از قوانين و فرامين را جاري كردند، اما هرگز به دردسر لغو رسمي قانون تن در ندادند آن‌ها ‏حتي سرويس‌هاي كشوري را دست نخورده گذاشتند.‏
كتاب توتاليتاريسم (حكومت ارعاب، كشتار، خفقان) نوشته هانا آرنت – ص 191‏

‏ هانا آرنت دست روي يك نقطه‌ي كليدي مي‌گذارد. بله ديكتاتورها نيازي به از بين بردن قوانين از جمله قانونِ اساسي ‏ندارند؛ آن‌ها با تفسير خود از دِل قوانين آن‌چه را مي‌خواهند بيرون مي‌كشند، آن‌همه كشتار به دست دادگاه‌هاي تفتيش ‏عقايد و استالين و هيتلر و ديگر مستبدين همه در پناه قانون انجام شد، مهم اين است كه رهبر تشخيص دهد براي حفظ ‏سيطره‌ي خود چه اصولي از قانون اساسي را اجرا كند و به چه اصولي بي‌اعتنا باشد هيچ نظمي و قانوني نبايد ‏به‌گونه‌اي باشد كه قدرت مطلقه‌ي رهبر را زير سؤال ببرد. وقتي قرار باشد رهبر مافوق قانون باشد چه نيازي به از ‏بين بردن قانونِ اساسي و ديگر قوانين است؟ هر روز بخواهد و اراده كند دادگاهي را با نامي عَلَم مي‌كند و در همين ‏باصطلاح دادگاه‌ها مخالفين و انتقاد كنندگان را نابود مي‌نمايد.‏

‎‎كنترل اخلاق خصوصي:‏‎‎

در نظام‌هاي استبدادي حد و مرز اخلاق را رهبر تعيين مي‌كند آن‌چه را او اخلاقي مي‌داند بايد جامعه آن را بپذيرد. ‏اخلاقِ خوب و پسنديده آن است، و جز آن غير اخلاقي و بداخلاقي تلقي مي‌شود. بهتر است در اين مورد هم به ‏پژوهش‌گران علوم انساني مراجعه كنيم آن‌ها مي‌‌گويند:‏

براي رژيمي كه مدعي ساختن يك جهان تازه بر اساس الگويي از پيش معين است، و براي رژيمي كه مي‌خواهد ‏انسان‌هاي "طراز نو" بسازد كه جز به مسلك يا ايدئولوژي رسمي به چيزي اعتقاد نداشته باشند. طبيعي است كه ‏هيچ‌گونه اصولِ اخلاق شخصي يا ارزش‌هايي كه از حوزه‌ي كنترل رهبري جامعه خارج باشند، دستِ‌كم از حيث ‏نظري قابل تحمل نيست، بنابراين رژيم توتاليتر مي‌كوشد اصولِ اخلاقي خاص خود را جانشين اصولي سازد كه در ‏دستگاه‌هاي اخلاقي ديگر، چه مذهبي و چه غيرمذهبي وجود داشته است... آن‌چه به هدف اصلي رژيم خدمت مي‌كند ‏اخلاقي و آن‌چه در راهِ آن مانع ايجاد مي‌كند غير اخلاقي است...‏
كتاب توتاليتاريسم (سلطه‌گرايي) ص 47‏

اصحاب كليسا در دوران انگيزيسيون اعتقاداتي را اخلاقي مي‌دانستند كه با گفته‌ها و نوشته‌هاي آن‌ها مغاير نباشد و ‏هر كس نيز خلاف انديشه كليسائيان مي‌انديشيد، سزاوار مرگ و شكنجه بود. سرنوشت صدها دانشمند و محقق به ‌دليل ‏دگرانديشي چنين شد، ولي سرانجام آن‌چه در اثر جدائي دين از حكومت به‌دست آمد، همين آزادي وجدان شخصي ‏است و اگر قرار باشد هركس آن‌گونه كه مي‌خواهد و مي‌فهمد بيانديشد و اظهار عقيده نمايد، چگونه مي‌توان چنين ‏انديشه‌هايي را كنترل نمود. اينجاست كه ديكتاتور فيلسوفان وابسته را به خدمت مي‌گيرد تا خشونت و ظلم و بي‌رحمي ‏او را توجيه فلسفي نمايند. به‌عنوان نمونه بايد از فيلسوف فاشيسم "جنتليه" نام برد كه درباره اخلاق شخصي چنين ‏مي‌گويد: "و بنابراين هيچ چيزِ خصوصي وجود ندارد و در برابر عملِ دولت هيچ حد و مرزي نيست" رژيم استبدادي ‏معتقد است يك مركز مقاومت در برابر اصول اخلاقي توصيه شده به‌وسيله‌ي او دستگاهي است كه براي خود اصولِ ‏اخلاقي ويژه دارد، رژيم يكه تاز نمي‌تواند اجازه دهد در برابر اصول اخلاقي او، يك دستگاه خود مختار با ارزش‌هاي ‏اخلاقي توصيه شده به‌وسيله ديكتاتور مخالفت كند. در هر حال بايد پذيرفت كه رژيم‌هاي يكه‌تاز نمي‌توانند اجازه دهند ‏در برابر اصول اخلاقي آن‌ها يك دستگاه خود مختار با ارزش‌هاي اخلاقي توصيه شده به‌وسيله ديكتاتور مخالفت كند. ‏

‎‎بسيج توده‌اي براي كسب مشروعيت:‏‎ ‎

آن‌چه يك رژيم استبدادي به آن نياز مبرم دارد نشان دادنِ پشتيباني مردم از خويش است در چنين رژيم‌هايي سكوت ‏علامت رضا نيست و مردم بايد هواداري خود را از رژيم عملاً نشان دهند. استبداديان بين خود و توده واسطه ‏نمي‌پذيرند، بايد سازمان‌ها و گروه‌هايي كه مي‌توانند اين نقش را بازي كنند از ميان برداشته شوند. زيرا يكي از ‏شرايط لازم براي تسلط رژيم استبدادي وجود "جامعه‌ي توده‌وار" ‏mass society‏ مي‌باشد. هنر يك رهبرِ كاريزما ‏اين است كه بتواند با تبليغاتِ وسيع و يك جانبه مغز مردم را شستشو دهد و آن‌ها را به هر سو كه مي‌خواهد بكشد. ‏شايد امروز با پيشرفت شگفت‌آور ارتباطات اين امر ميسر نباشد. اگر در گذشته استبداديان همه‌ي امكانات تبليغاتي را ‏در اختيار مي‌گرفتند، امروز با استفاده از تكنولوژي‌هاي پيشرفته مي‌خواهند مانع آگاهي بيش‌تر مردم شوند، اما شايد ‏زمان آن گذشته باشد. اگر روزي گوبلز مجبور شد با وضع مقرراتي مانع گوش دادن مردم به ايستگاه‌هاي خارجي ‏گردد، امروز در كشورهاي استبداد زده سعي مي‌شود از ارتباطِ مردم با جهان به هر وسيله (پارازيت، فيلترينك و...) ‏جلوگيري گردد. چرا؟ براي اين‌كه ديكتاتور نياز دارد مردم را در بي خبر‌ي نگاه دارد تا هر موقع اراده كرد آن‌ها را ‏بسيج كند و به صحنه بياورد و چنين وانمود كند كه مردم دوستدار او هستند و راه و روشش را در اداره‌ي امور كشور ‏قبول دارند. در جوامع استبدادي انسان‌ها به‌شدت خويشتن خويش را از دست مي‌دهند و به سوي از خود بيگانگي ‏مي‌روند. ويليام كورن‌ها وزر مي‌گويد: ‏

از خود بيگانگي منحصر به جامعه‌ي توده‌اي نيست اما ميزان آن در اين نوع جوامع گسترده و شديد است، در نتيجه ‏جامعه‌ي توده‌اي از نظر روانشناختي در مقابل جاذبه‌ها و تقاضاهاي جنبش‌هاي توده‌اي آسيب‌پذير است. اين‌كه تمايلات ‏توده‌اي در عرصه‌هاي روان‌شناختي و فرهنگ جنبش‌هاي توده‌اي نمايان مي‌شود يا نه اساساً به ساختار اجتماعي و ‏مطالباتي كه وقايع بر مبناي آن‌ها شكل مي‌گيرند. وابسته خواهند بود. اين واقعيت كه ميليون‌ها آلماني تسليم جاذبه‌ي ‏نازي‌ها شدند، بدون شك با بحران‌هاي اقتصادي دهه‌ي 1920 و 1930 مرتبط است، زيرا در چنين شرايطي براي ‏تعداد زيادي از مردم دشوار است كه صرفاً به‌عنوان تماشاچيان بدبين به سياست باقي بمانند، اين بدان معني است كه ‏جامعه‌ي توده‌اي در مواقع بحراني قادر نيست در مقابل يورش‌هاي انقلابي به نظام موجود بايستد. بحران‌ها ساختار ‏بي‌ثباتِ جامعه‌ي توده‌اي را مختل كرده و در نتيجه زمينه‌هاي شكل‌گيري جنبش توده‌هاي ضد دموكراتيك را فراهم ‏مي‌سازند.‏
كتاب توتاليتاريسم، مقاله‌ي ويليام كورن‌ هاوزر – ص 242‏

در پايان بدنيست قسمتي از مقاله‌ي هربرت اشپيرو راهم در اين زمينه بخوانيد.‏
مشاركت همگاني اجباري در سازمان‌هاي عمومي به‌طور اخص ويژگي توتاليتاريسم به‌شمار آمده است. وضوح اين ‏ادعا را مي‌توان در ارقام مشاركت انتخاباتي مشاهده كرد در اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي و آلمان نازي ‏مشاركت نزديك به 100 درصد اعلام مي‌شد در حالي كه در دموكراسي‌هاي قانوني تنها بين 40 تا 80 درصد از ‏افراد واجد شرايط در انتخابات شركت مي‌كنند.‏
كتاب توتاليتاريسم – ص 8‏

‎‎سلطه بر همه جهان:‏‎ ‎

بارها شنيده يا خوانده‌ايم كه استبدادگران شعار گسترش ايدئولوژي خود بر سراسر جهان و نجات بشريت از فقر و ‏فساد و فحشا و بي‌عدالتي و نابرابري را سرداده‌اند، اما در عمل از حل مشكلاتِ نه تنها كشور خود كه خانواده خود ‏نيز عاجز مانده‌اند. بارها شنيده‌ايم كه ديكتاتورها پس از افشاء جنايت‌هايشان، اعمال و رفتار خود را به اطرافيان ‏نسبت داده‌اند. استبدادگري كه نمي‌تواند بر اعمال و رفتار اطرافيان خود نظارت داشته باشد چگونه مي‌خواهد جامعه‌ي ‏جهاني را اداره و پر از عدل و داد كند؟‏

تاريخ پر است از چنين ادعاهايي از سوي استبداديان، براي بهتر روشن شدنِ ادعاي حكومت‌هاي توتاليتر بي‌مناسبت ‏نيست نظر هربرت اشپيرو را بخوانيم.‏

جهاني كردن هدفِ اساسي و يگانه‌ي نظامِ مبتني بر بازسازي نوع بشر در شكل دلخواه خود، وجه تمايز اصلي ‏توتاليتاريم است. رژيم‌هاي غير توتاليتر نيز گاهي اوقات يك چنين اهدافي را براي خود قايل مي‌شوند.‏
كتاب توتاليتاريسم، مقاله‌ي اسپيرو – ص 7‏

نويسنده مقاله در جاي ديگري از نوشته‌ي خود در بيان ويژگي‌هاي يك نظام توتاليتر مي‌گويد: "استبداديان مي‌خواهند ‏هدف نظام خود را به همه جهان گسترش دهند و اين‌كار را از طريق ادعاي بازسازي نوعِ بشر طبق تعريف خود ‏انجام دهند" و اين همان چيزي است كه بر آن "صدور انقلاب" نام نهاده‌اند و فاشيسم هيتلري و سوسياليسم استاليني و ‏دين حکومتي که همه مدعي آن بودند و ديديم چنين انقلاب‌هايي اگر چه براي مدتي مي‌توانند بعضي جوامع را تحت ‏تأثير قرار دهند، اما بزودي هدف آن‌ها كه گسترش استبداد و سلطه بر قسمت‌هايي از جهان است آشكار مي‌گردد. ‏شعار ناپلئون كه مي‌گفت: در كوله‌بار سربازان من آزادي و برابري حمل مي‌شود، نمونه بارز تفكر استبداديان است.‏

‎‎شعبه شعبه كردن مردم:‏‎ ‎

يكي ديگر از ويژگي‌هاي استبداديان تفرقه انداختن بين مردم و حكومت كردن بر آن‌هاست و اين روش مربوط به ‏ديروز و امروز نيست. در كتب مقدس از جمله قرآن آمده است "فرعون در آن سرزمين برتري خواه بود و مردم را ‏به گروه‌‌هايي تقسيم كرد. گروهي را تحت فشار گذاشت {تا آن‌جا كه} پسرانشان را مي‌کشت و دخترانشان را {براي ‏خدمت} زنده نگه مي‌داشت (قرآن كريم سوره قصص آيه 4) و چنين كاري در رژيم‌هاي استبدادي به‌شكل‌هاي ‏گوناگون وجود داشته است. هيتلر از نژاد برتر سخن مي‌گفت و استالين از طبقه‌ي برتر و در رژيم ولايي ايران شاهد ‏‏"خودي" و "غير خودي" بودنِ مردم هستيم. شاهديم كه چگونه به اختلافات شيعه و سني، كرد و بلوچ، ترك و عرب، ‏حل شدگان در ولايت و حل نشدگان در آن، دامن مي‌زنند، البته فرقه فرقه كردن مردم فوايد بسياري براي استبداديان ‏دارد كه يكي از آن‌ها جلوگيري از همبستگي و مقاومت مردم در برابر استبدادگران مي‌باشد.‏

‎‎فرجام كارِ استبداديان‎‎

در اين نوشته تنها به چند نمونه از اعمال و فرجام كار فاشيست‌ها و استبداديان مي‌پردازم تا شايد عبرتي گردد قبل از ‏حسرتي، البته آن‌گونه كه در آغازِ كلام گفتم استبداديان هرگز استبدادگري را رها نمي‌كنند مگر آن‌كه به كامِ مرگ ‏روند يا مجبور به اين‌كار شوند، اما از آن‌جا كه معتقدم در نوشتن اثري است كه در ننوشتن نيست، پس مي‌نويسم تا ‏بماند در تاريخ، تاريخي كه پر از ماجرا و فرجامِ كار استبداديان است.‏

اجازه مي‌خواهم اين تحليل را با فرجام كار دو نظام ديني (فرعون به مردم گفت من مي‌ترسم موسي دينِ شما را تغير ‏دهد) آغاز و با فرجام كار دو رهبر دين آويز پايان دهم. ‏

‎‎فرجامِ كار نمرود و فرعون:‏‎ ‎

زمان را در مي‌نورديم و پس از گذار از هزاران سال به شهري تاريخي به‌نام "بابل" سري مي‌زنيم و از كتب مقدس ‏كمك مي‌گيريم.‏

آن روزها در آن‌جا استبدادگري كه نامش "نمرود" بود به اريكه‌ي قدرت نشسته بود، او سوار جهل مردم شده و ‏خويش را خدا ناميد و قوم را به اطاعت و پرستش خود فراخواند و مانند ديگر ستمگران به بسيج توده‌اي دست‌زد و ‏مردم نا‌آگاه را به سوي خود جلب نمود. اما از آن‌جا كه فرجام استبداديان مرگ و ننگ و شكست است، مردي ‏‏"ابراهيم" نام بر او شوريد و بساط قدرتمداري او را در هم كوبيد و تلاش‌هاي اين جبار فتنه‌گر را بي‌ثمر گذاشت، اگر ‏چه نمرود سعي بسيار نمود تا با قيام‌گري كه مردم را عليه ظلم و ستم او مي‌شوراند، به مبارزه برخيزد و ابراهيم را ‏نابود سازد، اما چنين نشد و حيله‌ها و زشتكاري‌ها به خودش برگشت. سيد صدرالدين بلاغي در كتاب قصصِ قرآن ‏يكي از برنامه‌هاي نمرود را براي از بين بردنِ ابراهيم چنين شرح مي‌كند.‏

قوم تصميم گرفتند كه ابراهيم را به‌جرمِ توحيد و مبارزه با بت پرستي و دشمني با بت‌ها به آتش سپارند. انديشه‌ي ‏سوختن ابراهيم در دل‌ها جاي‌گرفت و از هر طرف خروارها پشته‌هاي هيزم و چوب فراهم آمد و هر كس براي تقرب ‏به معبود خود به‌قدر قدرت در اين‌كار شركت كرد، حتي زن‌ها براي بهبودي از بيماري و قضاء حوايج خود در تهيه ‏هيزم شركت مي‌كردند! و از همه‌ي شهرهاي كشور نيز دعوت به عمل آمد تا در اين مراسم، سهيم و شريك باشند. ‏مدتي همچنان به تهيه‌ي هيزم گذشت تا چوب و هيزمي انبوه مانند كوه فراهم شد. ابراهيم در كامِ امواج آتش و دود ‏فرورفت و شعله‌هاي خروشان از هر سو او را فرا گرفت و غريو آتش صداي او را فرو نشاند. اكنون ببينيم آتش با ‏ابراهيم چه كرد، آتش قيد و بندهاي ابراهيم را بسوخت و بگداخت و او را آزاد ساخت و خداي‏ تعالي سوز و حدّت ‏آتش را از او فروكاست و آن را بر او سرد و سلامت ساخت.‏

اين سرگذشتِ حيرت افزا و معجزه‌ي عظيم نمرود را جز طغيان و عصيان نيفزود چون ابراهيم را دشمن دستگاهِ ‏جلال و هادِمِ بنيان جبروتِ خود مي‌ديد.‏
كتاب قصصِ قرآن تأليف صدرِ بلاغي چاپ تيرماه 1341 (چاپ چهارم) صفحات 55-56‏

فرجام مبارزه‌ي ابراهيم و قيام او عليه ظلم و استبداد آن شد كه ابراهيم قوم‌اش را نجات داد و نمرود مستبد و مدعي ‏خدايي به سزاي اعمال خود رسيد.‏

و اما جالب‌تر و عبرت آموز‌تر داستان "فرعون" است و "موسي" باز از كتاب قصص ِقرآن.‏
موسي در خانه‌ي فرعون بزرگ شد وقتي از ظلم و ستم و فشار او بر مردم آگاه گرديد، به قيام عليه او برخاست و قوم ‏خودش را عليه فرعون شوراند، فرعون و فرعونيان سال‌ها در مصر حكومت مي‌كردند و بر قبطيان و بني‌اسراييل ‏فرمان مي‌راندند و به‌ظلم و فساد ادامه مي‌دادند و بت‌ها را به صورتِ خود مي‌ساختند مردم را به پرستش آن‌ها وا ‏مي‌داشتند.‏

فرعون و درباريانش در پيروي از شهوات، پافشاري كردند و از نور ايمان روي برتافتند و از راه هدايت و صراط ‏مستقيم حق منحرف گشتند.‏

با توجه به عمومِيت فساد و شمول ظلم، اوضاع و احوال ايجاب مي‌كرد كه نور رحمت الهي آن محيط تيره را روشن ‏سازد و چشمه‌هاي عدل و كرم الهي بجوشد و جريان يابد. موسي‌ مأمور شد تا به سوي فرعون رهسپار گردد و با ‏لحني ملايم با او گفت‌گو كند تا مگر دِلِ سنگش نرم گردد و از كبر وسطوتش فرو كاهد و حجت بر او تمام و راهِ عذر ‏به رويش بسته شود... موسي و هارون به جانب مصر رهسپار شدند و به در بار فرعون رفتند، ولي فرعون ايشان را ‏تحقير كرد و به دعوتشان ترتيب اثر نداد... فرعون از شنيدن سخنان مو‌سي بر آشفت و چون به حجت فروماند بزور ‏متوسل شد و گفت: اگر غير از من معبودي بگيري تورا از زندانيان خواهم ساخت ولي مو‌سي به تهديد او ترتيب اثر ‏نداد و دعوت خود را تعقيب كرد. فرعون بر كفر و عناد پافشاري كرد و قومِ او {عوامل و طرفدارنش} نيز از ‏اراده‌اش پيروي و پشتيباني كردند و گفتند: آيا مو‌سي و قومش را مي‌گذاري تا در زمين فساد كنند و موسي تو را و ‏خدايانت را واگذارد؟ پس فرعون به سركشي و خود سري بيافزود و كارِ ظلم و فسادش بالا گرفت و گفت: همانا كه ما ‏خونِ همه‌ي پسران نوزادشان را خواهيم ريخت و دخترانشان را زنده خواهيم گذاشت. پس آن‌گاه بني‌اسراييل را زير ‏بار جور و بيداد و شكنجه و استبداد كشيد.‏

خدا به موسي وحي فرستاد كه عصاي خود را به دريا زند پس چون عصا را به آب دريا زد صبح درخشانِ اميد از ‏گريبان شب ديجور يأس بدميد و دوازده راه در دريا پديد آمد و قوم آسوده و ايمن به راه افتادند تا قوم به سلامت ‏بگذشتند...‏

فرعون و سپاهيانش ديدند كه راه‌هاي دريا همچنان پيش رويشان باز و گشوده است و مي‌توانند بزودي از آن راه‌ها به ‏بني اسراييل دست يابند. پس غرور ديده‌ي عقلشان را كور ساخت و فرعون روبه سپاهيان كرد و از سر لاف گفت: ‏تماشا كنيد چگونه دريا بفرمان من شكافته شد و راه داد تا بندگان فراري را تعقيب كنم! قومِ فرعون اين منظره‌ي ‏عجيب را به‌حساب اعجاز فرعون گذاشتند و به قدرت نصرتش قوتِ قلب و اطمينان يافتند و مانند سيل سر به دريا ‏گذاشتند و چون بميان دريا رسيدند و از پاياب در گذشتند، آب‌ها سر به هم گذاشتند و همه را به‌كامِ مرگ فرو بردند و ‏سرگذشتِ ايشان را براي آيندگان درسِ عبرتي ساختند.‏

به‌نظر مي‌رسد قصه فرعون و موسي كه در قرآن آمده است، يكي از عبرت آموزترين قصه‌هاست براي استبداديان در ‏هر زمان و مكان، تاببينند فرجامِ كار آن‌ها به كجا ختم مي‌شود. اما اين جماعت چنان در نخوت و غرور و خودخواهي ‏غرق مي‌گردند كه در برابر واقعيت‌ها كر و كور مي‌شوند. ماجراي فرعون را از كتاب قصص قرآن بخوانيم:‏
فرعون چون به آغوش گرداب در افتاد كبرياء و مجد خود را فراموش كرد و حقيقتي را كه سال‌ها بر او پوشيده بود ‏در همان لحظه دريافت و دانست كه او بنده‌ي كم خرد و بي‌مقدار و ناتوان و بيچاره‌اي بيش نيست و چون حجاب‌هاي ‏جاه و مال از برابر قلبش به‌ يك سو رفت، پرتوي از حق در آن درخشيد. فرعون تنها در آن لحظه‌ي خطرناك ايمان ‏آورد و گفت: "ايمان آوردم كه جز آن خدا كه بني‌اسراييل به او گرويده‌اند معبودي نيست و من از مسلمينم" ولي خدا ‏مكر آن طاغي جبار را كه خونها ريخته و فسادها كرده بود نپذيرفت و او را به كيفر اعمالِ ناستوده‌اش دچار ساخت.‏
‏ كتاب قصص قرآن بحث مربوط به فرعون‏

‎‎فرجام كار هيتلر و استالين:‏‎ ‎

اگر نمرود و فرعون را از قعر تاريخ بيرون كشيديم فرجام دو استبدادي قرن اخير (هيتلر و استالين) را نيز به مطالعه ‏مي‌نشينيم.‏

هيتلر سرباز سابق جنگ نخست جهاني در سالِ 1920 به حزب كوچك ناسيونال سوسياليست (نازي) پيوست و در ‏مدتِ كوتاهي به رهبري آن رسيد و در ماه اوت 1934 پس از نابودي روهم كه رقيبش بود و بعد از مرگِ ‏هيندنبورگ رئيس جمهور، هيتلر به رهبري بلامنازع آلمان دست يافت. هيتلر در بسيج توده‌اي بسيار موفق بود تا ‏آن‌جا كه توانست ارتشي بسيار قوي به‌وجود آورد و به اقتصاد فلج شده آلمان سرو سامان دهد. او سخنراني بسيار ‏ماهر بود و مي‌توانست با كلمات در قلب توده‌ها نفوذ كند. او بارها گفته بود "رايش" هزار ساله‌اي را پي افكنده كه از ‏‏"باد و باران" و هجوم اقوام ديگر دچار گزندي نخواهد شد. در گفت‌گوهاي خصوصي بارها گفته بود جانشيني كه ‏شايسته‌ي او باشد تصوركردني نيست. او خود را يك نابغه مي‌دانست، شايد اين ادعا از اين نظر كه او توانست دنيا را ‏به آتش و خون بكشد، پذيرفتني است. هيتلر با رسيدن به‌قدرت در از ميان بردن نظام قانوني بسيار موفق بود و خود ‏را مافوقِ قانون مي‌دانست و فلسفه‌ي جديدي در رهبري به‌وجود آورد و آن اين‌كه "پيشوا" تجسم اراده‌ي ملت است و ‏براي اقتدار و مرجعيت او حدي وجود ندارد. بنابراين مأموريت تاريخي او برتر از همه‌ي تشريفات قانوني شد او با ‏تضعيف قوه قضايي آلمان، در كنار آن "دادگاه‌هاي خلق" را به‌وجود آورد كه زير نظر پليس و حزب عمل مي‌كرد و ‏رسيدگي به جرايم خاصي را برعهده داشت. پليس از زير نظارت دادگستري تا حد زيادي خارج شد و كم‌كم حوزه‌ي ‏اختيارات پليس افزايش يافت. بالاخره در سال 1938 پليس سياسي اين قدرت را به‌دست آورد كه هركس را كه صلاح ‏بداند به‌نام "دشمن خلق و دولت" بازداشت كند و به چنين بازداشت‌هايي هيچ اعتراضي مسموع نبود. هيتلر چنين ‏وانمود مي‌كرد كه مرجعيت او نه از رياست حزب و نه از رياست دولت بلكه زائيده‌ي اراده خلق است. هيتلر درعين ‏حال كه تمام اهرم‌هاي قدرت را در دست داشت، موظف نبود به هيچ‌كس حساب پس بدهد و تنها مرجعي كه حق ‏قضاوت در مورد او را داشت "تاريخ" بود و اين‌گونه وانمود مي‌كرد كه "تاريخ" از پيش درباره پيشوا به‌گونه‌اي ‏مثبت داوري كرده است. بعضي مي‌گويند هيتلر مردي رواني و ديوانه بود، اما روش‌ها و منش‌هاي او اختصاصي ‏نبود، در تمام استبداديان تاريخ و در ميان همه‌ي رهبران مطلق‌گرا كم‌وبيش چنين خصلت‌هايي وجود دارد و وجوه ‏مشترك آن‌ها بسيار زياد است. هيتلر با تمام جنايت‌ها و آدمكشي‌ها و جنگ و ويراني كه ببار آورد در آخرين لحظات ‏حيات مجبور به خودكشي شد و تاريخ نيز خلاف پندار او چنين قضاوت كرد كه هيتلر يكي از بي‌رحم‌ترين و ‏جنايتكار‌ترين مردان روزگار بود و اين تنها حقيقتي است كه در حافظه‌ي تاريخ مانده است.‏

و اما استالين را بشناسيم ويتالي شنتالينسكي مي‌گويد از 1613 ميلادي كه رومانف‌ها بر اريكه‌ي قدرت تكيه زدند تا ‏سال 1917 كه به‌وسيله بلشويك‌ها به زير كشيده شدند اعمالِ آن‌ها گوياي خونين‌ترين ادوار تاريخ جوامع بشري است. ‏بگذريم از اين‌كه حكومتِ هفتاد ساله‌ي بلشويك‌ها گوي سبقت را از همه ربود. او در مورد استالين مي‌گويد: ‏

اگر جباراني چون ايوانِ مخوف تنها خواهانِ افسر زفاف و پادشاهي بودند، استالينِ مخوف‌تر از او حد و مرزي براي ‏آمالِ خويش نمي‌شناخت. اگر ايوانِ مخوف دستگاهِ چاپ را به روسيه آورد، استالين آن را بر سرِ ملتِ خويش كوبيد و ‏خُرد كرد. زماني كه روسيه به "جامعه‌ي بزرگ صنعتي سوسياليسم" مبدل شد و يك پايش در كره‌ي ماه بود، ‏نويسندگانش حقِ استفاده از ماشين فتوكپي را نداشتند... حيرت انگيز آن كه روسيه در اعصار بعدي هم، به رغم ‏داشتن روابط رسمي و ديپلماتيك با تقريباً همه‌ي جهان باز به‌نوعي در انزواي سياسي بسر مي‌برد هيچ‌گاه حكومت و ‏ملتي به دور از سياست‌هاي مصلحت‌جويانه و برنامه‌ريزي شده، دستِ دوستي به سويش دراز نكرده است. چه آن ‏روز كه منطقه‌ي نفوذ شوروي از تورينگ تا تنگه‌ي برينگ و از درياي بالتيك تا فلاتِ پامير گسترده بود و بر 400 ‏ميليون رعايا و صدها مليت فرمان مي‌راند و دولت‌هاي مطيع و فرمانبرداري مثل كوبا، آنگولا، يمن جنوبي و ‏افغانستان جزيي از امپراتوري آن محسوب مي‌شدند. و چه امروز كه آن "خرس ‌قطبي" به لانه‌اش خزيده و مردمان ‏قلمروهاي كوچك سابقش چون چچن و داغستان با نيزه و تفنگِ حسن موسي به جانش افتاده‌اند، آن مناسبات يكسويه ‏همچنان تداوم دارد.‏
كتاب روشنفكران و عاليجنابان خاكستري: نوشته ويتالي شنتالينسكي ‏
ترجمه‌ي غلامحسين ميرزا صالح – صفحات 8 -9 ‏

در مورد قدرت و صلابت استالين بدنيست درباره‌ي ماهيت چاپلوسي و تملق از استالين هم از اِلكساندر سولژه نيتسين ‏جملاتي در اين‌جا بياوريم.‏

‏"نقش او بيش‌تر از هر شباهتِ نسبت داده شده به يك انسان، در طولِ تاريخ بشر است. اين نقش بر سنگ‌ها حك شده ‏بود. با رنگ‌هاي روغني، آبرنگ "گواش" و "سپيا" نقاشي شده بود، در ذغال، چوب، گچ تحرير و گردِ آجر ترسيم ‏شده بود، در شن، صدف‌هاي دريايي، كاشي‌هاي درخشان، دانه‌هاي گندم و لوبياي سويا منقوش شده بود" و در يك ‏سرود مذهبي كه در روزنامه‌ي پراودا چاپ شده چنين آمده. ‏

اي استالين كبير / اي رهبر ملت‌ها‌ / تو بزرگترين انساني هستي كه تاكنون تولد يافته / توسودمندترين انسانِ كره‌ي ‏خاكي هستي / تو اصلاح‌گرترين انسان در گذرانِ سده‌ها هستي / تو بهار را شكوفا مي‌كني / تو ميزان‌هاي موسيقي را ‏به لرزه در مي‌آوري / تو شكوهِ بهارِ من هستي، آري تو / هم چون آفتاب بر مليون‌ها قلب مي‌تابي.‏
اما همين شخص كه به‌عنوان يك تابلو از او ياد مي‌كردند، سرمنشاء و عاملِ هزاران جنايت و فجايع انساني بود كه ‏تاريخ هرگز او را به فراموشي نخواهد سپرد. شخصيتي كه از دورانِ حكومتِ او يا عنواني "وحشت بزرگ" ياد ‏مي‌كنند. ‏

در اين نوع حكومت‌ها مردم از ترسِ سوداگرانِ اجير شده‌ي حكومتي و خفيه نويسان، اصل شرافت و يك رنگي را به ‏كنار نهاده و به دامانِ ريا و تظاهر كشيده مي‌شوند.‏
كتاب اصلاح يا انقلاب در ايدئولوژي مقدس از علي عسگر رضايي – صفحات 140-141‏

راستي آن مگسانِ دور شيريني كه دورِ استبداديان را مي‌گيرند و مجيز او را مي‌كشند تا به آلاف و علوفي برسند، ‏نمي‌دانند چه سرنوشتي در انتظار آن‌هاست. به اين جماعتِ نادان توصيه مي‌كنم اين قسمت را با دقت بخوانند. ‏

كارنامه استالين از اين جهت بسيار جالب است. "ياكودا" رئيس پليس استالين كه كارگردان محاكمه‌ي زينو ويف و ‏كامنف بود دو سال بعد در محاكمه‌ي شگفت‏‌انگيز بوخارين (محاكمه‌ي بلوك تروتسكيستها و دستِ راستي‌ها) در ‏نيمكت متهمان نشسته است و به همراه بقيه اعدام مي‌شود. يژوف كارگردانِ محاكمه‌ي بوخارين مدتي بعد سر به نيست ‏مي‌شود و جانشين او "بريا" اندكي پس از مرگ استالين در حالي كه - بنابر روايات گوناگونِ رسمي و غير رسمي – ‏در آستانه‌ي به‌دست گرفتن قدرت از راهِ يك كودتاي پليسي بود به دستِ بقيه‌ي رهبران دستگير و اعدام مي‌شود. ‏
كتاب توتاليتاريسم (سلطه‌گرايي) از انتشارات پژوهشگاه علوم انساني – ص 44‏

و استالين چه فرجام عبرت آموزي داشت آن‌گاه كه پس از مرگش خروشچف جانشين و همكارش گوشه‌هايي از ‏جنايات استالين كبير و رهبر ملت‌ها !!! را كه بهار را شكوفا مي‌كرد و سودمندترين انسان كره‌ي خاكي نام گرفته بود ‏را بر ملا كرد و خوابِ خفتگان مسخ شده را بر آشفت و يكبار ديگر جبار و استبدادگري افشاء شد كه فرجام كار ‏همه‌ي، جباران تاريخ چنين است و امروز در روسيه، "اتحاد جماهير شوروي سوسياليستيِ" زمان استالين، ديگر نه ‏مجسمه‌اي از او باقي مانده و نه نامي از او بر شهري كه "استالين گراد"ش ميناميدند.‏

‎‎فرجام كارِ رضا شاه و محمدرضا شاه:‏‎ ‎

باز گرديم به كشور استبداد زده‌ي خودمان كه گفته‌اند "از هرچه بگذري سخن دوست خوش‌تر است" و از سفر پر درد ‏به بابِل نمرودي و مصر فرعوني و آلمان هيتلري و شوروي استاليني باز مي‌گرديم به سرزميني كه هميشه سايه‌ي ‏شومِ استبداديان را برسرداشته و هيچگاه از جهنم ساخته و پرداخته‌ي استبدادگران خلاصي نيافته. رضا شاه پس از ‏كودتاي 1299 و به دست گرفتن اهرم‌هاي قدرت همان راهي را در پيش گرفت كه جباران در طولِ تاريخ آن را ‏پيموده‌اند. او قانونِ اساسي مشروطه را به سخره گرفت و حكومت پليسي را بر مردم حاكم كرد و مجلس شوراي ملي ‏را "طويله" ناميد و خلاصه با قدرت و صلابت اعليحضرتِ قدر قدرت شد، نصيحت ناصحان را كه او را از ‏استبدادگري بر حذر مي‌داشتند به هيچ گرفت و بزرگاني چون مدرس و عشقي را در كام مرگ فرو برد و هر صداي ‏اعتراضي را خفه كرد. دكتر مصدق را به تبعيد فرستاد و نشريات را به تيغ سانسور سپرد و چنان حكومت رعب و ‏وحشتي به‌وجود آورد كه هيچكس جرئت كوچكترين انتقادي را به خود نمي‌داد و همه تسليم اعليحضرت بودند و او را ‏‏"خدايگان" مي‌ناميدند. او هر مخالف و منتقدي را سركوب كرد و به بهانه‌ي "اصلاحات" و مدرن كردن ايران به هر ‏خشونتي دست زد. فرجام كار او بسيار شنيدني است. وقتي در ميانه‌ي جنگ جهاني دوم متفقين كه با آلمان ‏مي‌جنگيدند، به ايران حمله كردند و قسمت‌هايي از ايران را اشغال نمودند، ارتش ساخته و پرداخته او كه با نظم و ‏ديسيپلين خاص آماده‌ي دفاع از او، نه وطن شده بود، حتي چند ساعت از مرز‌هاي كشور دفاع نكرد و فرماندهان ‏اكثراً فراري شدند و شاه را تنها گذاشتند و اشغالگران اورا با خفت و خواري به آفريقاي جنوبي تبعيد كردند. ديگر از ‏آن همه غبغبه و كبكبه خبري نبود. از قولِ اطرافيان و خانواده‌اش كه همراه او بودند نقل شده كه اعليحضرت همايوني ‏در تبعيد‌گاه دچار ناراحتي رواني شده بود و گاهي راه مي‌رفت و خطاب به خود مي‌گفت: اعليحضرتِ قدر قدرت و ‏بلافاصله خودش مي‌گفت "آي زِكي" و بالاخره در غربت مرد و زندگيش به پايان رسيد و توده‌هاي مردم از تبعيد و ‏مرگش نه تنها غمگين نشدند، كه شاد شدند. راستي چرا پسرش از پدر عبرت نگرفت و خود استبدادگري پيشه كرد، ‏اين هم از طنز‌هاي تاريخ است كه استبداديان مي‌پندارند فرجام كار آن‌ها با استبدادگران ديگر متفاوت است. ‏

محمدرضا شاه تا چند سالي پس از رسيدن به سلطنت چون هنوز جا نيافتاده بود با مردم مدارا كرد و سعي كرد اموالِ ‏مصادره شده از سوي پدرش را باز گرداند و پوشش زنان را كه پدر چادر از سرِ آن‌ها كشيده بود تا حدودي آزاد ‏بگذارد، به روزنامه‌ها و احزاب آزادي‌هاي محدود بدهد و بالاخره از خود پادشاهي آزاد انديش و مردم دوست بسازد. ‏اما هيهات كه باز اين واقعيت روشن شد كه "قدرت فساد مي‌آورد". شاه جوان وقتي جا افتاد و بر امور مسلط شد، ‏فيلش ياد هندوستان كرد و استبدادگري پيشه نمود و پا را از گليم خود بيرون نهاد. دكتر مصدق و ديگر دلسوزانِ به ‏وطن هر چه او را نصيحت كردند كه "سلطنت كن نه حكومت" پاسخ او به اين پيام‌ها كودتاي 28 مرداد بود و كسب ‏قدرت مطلق. سال‌ها با كشتارهاي بي‌رحمانه و با غرور و نخوت مي‌پنداشت قدرتِ ظالم هميشگي است. و در 37 ‏سال (1320-1357) يكه تازي آن‌چه خواست كرد و به حرف هيچ مشفقي اعتنا نكرد. من در اين‌جا وظيفه‌ي خود ‏مي‌دانم يادي از دكتر علي‌اصغر حاج سيد جوادي كنم كه نظام ولاتي بلائي به سرش آورد كه شاه نياورد و او امروز ‏در هجرت سخت‌ترين دورانِ زندگي خود را مي‌گذراند. او طلسم ترس از زندان و شكنجه و مرگ را شكست و ‏شجاعانه در زماني كه ساواك شاه، با كشتار و به زندان و شكنجه كشيدن مردان و زنان مجاهد و مبارز مي‌پنداشت ‏همه چيز تمام شده و به شاه گزارش مي‌دادند كسي ديگر جرئت نفس كشيدن ندارد، در چنين روزگاري نامه‌ي او كه ‏تاريخ 27/11/54 زير آن بود، منتشر شد و انفجار نوري شد در شب تاريك و ظلماني: نامه در 53 صفحه و با ‏عنوان "فساد در دستگاهِ دولت" خطاب به نصرت‌الله معينيان رييس دفتر مخصوصِ شاه نوشته شده بود كه قسمت‌هايي ‏از آن را مي‌خوانيد.‏

كساني‌كه به آينده‌ي وطنِ خود علاقه دارند، بايد با تمام خطرهاي ممكني كه جان آن‌ها را از طرف خشونت‌هاي قانوني ‏دولت تهديد مي‌كند، اين حقيقت را بازگو كنند و با صراحت عواقب فاجعه‌آميز سياسي و اجتماعي اين تجاهل را كه از ‏طرف دولت براي فرار از واقعيت مشكلات و توسل به معاذيري نظير توطئه‌ي بيگانگان وانمود مي‌شود، بدون ترس ‏از زندان و شكنجه و يا مرگِ‌‌هاي نامرئي بگويند.‏

دكتر پس از افشاگري مفصل از فساد دستگاه اداري در پايان نامه درد مندانه مي‌نويسد:‏
‏"اگر رژيم مدعي است كه در جهت تأمين عدالت و حقوق اجتماعي براي همه گام بر مي‌دارد، چه نيازي داريم كه در ‏برخورد با مخالفت‌هاي فكري و اعمالِ فشار و شكنجه‌هاي غير انساني، در زير زمين‌هاي تاريك تا آن‌جا پيش رويم كه ‏ديگران، دولتِ ما و رژيم ما را يكي از" فرومايه‌ترين" رژيم‌ها معرفي ‌كنند؟ دولتي‌ها، دكتر شريعتي و پدر هفتاد ‏ساله‌ي او را به جرم تبليغات اصيل و واقعي اسلامي به زندان مي‌اندازند و پس از يك سال زندان بدونِ محاكمه و ‏بدون محكوميت آن‌ها را آزاد مي‌كنند {... } آيا اعليحضرت مي‌دانند كه اكنون ده‌ها نفر از روحانيون واقعي و مجاهدِ ‏اسلامي، كه جرمي جز تبليغ اسلامِ حقيقي ندارند، در زندان‌ها و تبعيد بسر مي‌برند؟ آيا اين سؤال مطرح نمي‌شود كه ‏دولت از اسلامِ حقيقي هراس دارد، زيرا اسلامِ حقيقي چيزي جز يك انقلاب اجتماعي و اقتصادي نيست؟ البته مي‌توان ‏با تنظيم برنامه‌هاي راديويي و تلويزيوني از طرفِ مبلغانِ سياسيِ دولت و انتشار مقالات و بر پا كردنِ مجالسِ ‏سخنراني‌ها و بيانيه‌ها و اجتماعاتِ بزرگ و اعلاميه‌هاي طولاني، با امضاهاي فراوان همه‌ي اين مطالب را تكذيب ‏كرد، و به كمكِ الفاظ و امواجِ تبليغاتي، طوفاني در جهت اثبات حقانيت روش‌ها و برنامه‌هاي دولت، به راه انداخت، ‏اما هيچ يك از اين طوفان‌هاي تبليغاتي قادر به مقاومت در برابر حقيقت نخواهند بود...‏

اگر عقيده و بيانِ صريح من به مذاق دولت و سازمان‌هاي انتظاميِ آن خوش نيايد و اين ناخوشايندي، به قيمت زندگي ‏من تمام شود باكي نيست {...} خُم مي سرش سلامت شكند اگر صبوحي..."‏
كتاب تاريخ سياسي بيست و پنج ساله ايران، سرهنگ غلامرضا نجاتي ص 16 جلد دوم‏

ولي شاه مغرورتر و متكبرتر از آن بود كه به اين قبيل تذكرات توجه كند و براي ديگران و دگرانديشان ارزشي قايل ‏باشد. او مانند همه‌ي استبداديان خود را مافوقِ انسان‌ها مي‌دانست و مي‌پنداشت سلطنت موهبتي است الهي كه از سوي ‏مردم به او تفويض شده و اين كبر و غرور تا آن‌جا او را در خود فرو برد كه چشم و گوشش در برابر واقعيت‌ها كور ‏و كر شد و سست بنيادي استبداد را احساس نكرد هم او بود كه روزي تاج بر سر با گردنِ برافراخته در كنار مقبره‌ي ‏كوروش فرياد زد "كوروش بخواب ما بيداريم" اما چندي نگذشت كه اعليحضرت قدر قدرت نه تاج بر سر كه خاك بر ‏سر، در مقابل مردم زانو زد و با صداي لرزان ناليد كه "مردم صداي انقلاب شما را مي‌شنوم" اما چه دير ! او هم ‏مانند پدرش بي‌پناه و سرگردان در ديار غربت جان داد و اين در حالي بود كه نه ارتشي كه ساخته بود و ادعاي قدرت ‏برتر منطقه را داشت، نه گارد سلطنتي و نه ساواك نتوانستند او را از خشم ملت نجات دهند و همان‌گونه كه ارتش ‏رضاشاه ساخته در چند ساعت فروريخت، ارتش محمدرضا ساخته هم چون كوه‌ يخ در برابر حرارتِ انقلاب مردم ‏ذوب شد و نتوانست يا نخواست به كمك كسي كه با استبداد حكومت مي‌كرد بشتابد. آيا استبداديان از سرنوشت هم ‏پالكي‌هاي خود عبرت مي‌گيرند. تاريخ چنين امري را تاكنون تأييد نكرده است.‏

و اما لازم است در همين‌جا به يك نكته‌ي بسيار مهم اشاره كنم و آن اين‌كه وقتي نامه حاج سيدجوادي و چند نامه‌ي ‏ديگر منتشر شد، عده‌اي از آدم‌هاي پر حرف و بي عمل در گوشِ هم نجوا مي‌كردند كه اصغر و ديگران به دستور ‏ساواك اين نامه‌هاي تند و انتقادي را مي‌نويسند. ساواك مي‌خواهد با نشان دادن اين نامه‌ها به سازمان‌هاي بين‌المللي ‏بگويد كه آن‌قدر نگوييد در ايران آزادي نيست، اگر چنين است پس اين نامه‌ها كه در نقد حاكميت است چيست؟ با ‏تأسف بايد گفت امروز هم عده‌اي از آدم‌هاي عافيت‌طلب براي توجيه كم كاري يا بي‌كاري خود چنين زمزمه‌هايي را ‏سر مي‌دهند و هر كس براي افشاء حاكميت و آگاه سازي مردم گامي پيش مي‌نهد، نه تنها با او همكاري نمي‌كنند كه ‏مي‌كوشند مانع حركت او شوند.‏

‎‎استبداديان دين‏آويز:‏‎ ‎

بحث پيرامونِ استبداد ديني و استبداديان دين‏آويز، هميشه و در هر زماني مطرح بوده است. يكي از نويسندگان ‏مي‌گويد:‏

در حكومتِ ايدئولوژيكِ ديني، اگر رهبر و حاكم مرتكب هرگونه فسادي شود، اثر اين فساد تأثير مستقيم در باورهاي ‏ديني مردم نيز خواهد داشت.‏

بنابراين فساد در حكومت ايدئولوژيك ديني شامل دو جنبه است. اول اين‌كه اين نوع فساد تأثير مستقيم در باورهاي ‏ديني مردم خواهد گذاشت، بدين معنا كه مردمانِ معتقد به آن، اكثراً از آن نوع رويكرد گريزان شده و در نهايت به ‏اصلِ آن دين نيز شك خواهند كرد و هم‌چنين مسايل اخلاقي و انساني به‌طور كلي لگدمال شده و نيز هر روز مردم در ‏اثر دوري از مسايل انساني به دامان مسايل ضد اخلاقي و انساني و مادي‏گرايي صرف كشيده خواهند شد. دوم اين‌كه ‏فساد حكومتي موجبات فاسد شدنِ روابط مردم از يك سو را فراهم كرده، از سوي ديگر موجبات و شرايطي را فراهم ‏مي‌كند كه ظلم، ستم و بي‌عدالتي به طبقات گوناگون سرايت مي‌كند. هم‌چنين ديكتاتوريِ متوليان رسمي، روح استبداد ‏را گسترش داده و شرافت و انسانيت را از بين برده و به رياكشاندنِ اعمال و كردار مردم منتهي خواهد شد.‏
كتاب اصلاح يا انقلاب در ايدئولوژي مقدس، نويسنده علي عسگر رضايي – صفحه 142‏

دين آويزانِ ساكنِ كليسا قرن‌ها مردمِ نا آگاه را به سُلابه كشيدند و رفتاري داشتند كه آن دوران را دورانِ سياه تفتيش ‏عقيده (انگيزيسيون) نام نهادند، قرآن كساني را كه خود را واسطِ ميان خدا و خلق مي‌دانند (احبار و رهبان) مالِ مردم ‏خورهايي كه سدّ راهِ جانشين خدا شدنِ مردم در زمين مي‌گردند، نام گذاري مي‌كند. و من مي‌خواهم پس از گذشتِ 30 ‏سال از به قدرت رسيدنِ دين‏آويزان (روحانيان) در ايران به آن‌چه در اين مدت بر مردمِ ما گذشت و آن‌چه "ولايتِ ‏مطلقه‌ي فقيه" بر سرِ ملك و ملت آورد بپردازم اجازه مي‌خواهم نخست اعلام كنم كه يك ايراني، مسلمان، شيعه و ‏معتقد به ولايت علي‌ابن ابيطالب هستم و در نقد واليان به دستور علي عمل مي‌كنم. خطبه‌ي 214 از نهج‌البلاغه را ‏بخوانيد:‏

خداوند براي من به موجب اين‌كه ولي امر و حكمران شما هستم حقي بر شما قرار داده است و براي شما نيز بر من ‏همان اندازه حق است كه از من بر شما، همانا حق براي گفتن وسيعترين ميدان‌ها و براي عمل كردن و انصاف دادن ‏تنگ‌ترين ميدان‌هاست، حق بر سودِ كسي جريان نمي‌يابد مگر آن‌كه به زبانِ او نيز جاري مي‌گردد و حقي از ديگران ‏بر عهده‌اش ثابت مي‌شود، و بر زبان كسي جاري نمي‌شود و كسي را متعهد نمي‌كند مگر اين‌كه به سودِ او نيز جاري ‏مي‌گردد و ديگران را درباره‌ي او متعهد مي‌كند. هيچكس هر چند مقام و منزلتي بزرگ و سابقه‌اي درخشان در راه ‏حق و خدمتِ به دين داشته باشد در مقامي بالاتر از همكاري و كمك به او در اداء وظايفش نمي‌باشد، و هيچكس هم ‏هر اندازه مردم او را كوچك شمارند و چشم‌ها او را خرد ببينند در مقامي پايين تر از همكاري و كمك رساندن و كمك ‏گرفتن نيست. با من آنسان كه با جباران و ستمگران سخن مي‌گويند سخن نگوييد، القاب پر طنطنه برايم به‌كار مبريد، ‏آن ملاحظه كاري‌ها و موافقت‌هاي مصلحتي كه در برابر مستبدان اظهار مي‌دارند، در برابر من اظهار مداريد، با من ‏به سبك سازشكاران معاشرت نكنيد، گمان مبريد كه اگر به حق سخني به من گفته شود بر من سنگين آيد و يا از كسي ‏بخواهم مرا تجليل و تعظيم كند كه هر كس شنيدنِ حق يا عرضه شدنِ عدالت بر او ناخوشايند و سنگين آيد، عمل به ‏حق و عدالت بر او سنگين‌تر است، پس از سخن حق يا نظر عادلانه خودداري نكنيد.‏
كتاب سيري در نهج‌البلاغه از مرتضي مطهري صفحات 125-126‏

اما آقاي مطهري در جايي از همين كتاب با عنوانِ "حكمران امانتدار است نه مالك" سخني دارد شنيدني، او مي‌نويسد:‏
در منطق اين كتابِ شريف (نهج‌البلاغه)، امام و حكمران، امين و پاسبانِ حقوقِ مردم و مسؤول در برابر آن‌هاست، از ‏اين دو – حكمران و مردم – اگر بنا است يكي براي ديگري باشد، اين حكمران است كه براي توده‌ي محكوم است، نه ‏توده‌ي محكوم براي حكمران.‏
كتاب سيري در نهج‌البلاغه از مرتضي مطهري – ص 129‏

حال با توجه به آن‌چه امام راستين، علي در رابطه بين مردم و حاكمان سفارش مي‌كند مي‌خواهم با پذيرش تمامِ ‏خطرات، بدونِ موافقت‌هاي مصلحتي و نه به سبك سازشكاران به نقد دو رهبر رژيم ولايي بپردازم با اين اميد كه اگر ‏كارم را نمي‌پسندند با "قلم" به جنگِ من آينده نه با "شمشير".‏

آن‌چه در اين نوشته در بيان ويژگي‌هاي يك حكومت استبدادي و رهبران مستبد به آن‌ها اشاره شد به اين منظور بود كه ‏بگوييم هر حكومتي يا رهبري كه اين خصلت‌ها را داشته باشد استبدادگر است.‏

ميدانيم آقاي خميني 10 سال و آقاي خامنه‌اي 19 سال با عنوان ولي فقيه و رهبر، تمام اهرم‌هاي قدرت را در دست ‏داشته‌اند و تاكنون كم‌تر كسي از ترسِ خمينيست‌ها و مدعيان ذوب در ولايت به خود جرأت داده نقد جانداري بر آن‌ها ‏وارد كند و اين در حالي است كه اين آقايان نه معصومند و نه مي‌توانند ادعاي معصوميت داشته باشند. انسان‌هايي ‏هستند كه احتمال خطا در آن‌ها بسيار زياد است. وقتي امامِ معصوم مي‌گويد "با من آن‌سان كه با جباران و ستمگران ‏سخن مي‌گويند، سخن نگوييد و القاب پر طنطنه برايم به‌كار نبريد"، چرا نبايد آقايان را به نقد كشيد و مورد سؤال قرار ‏داد؟ مگر مي‌شود كسي يا كساني سرنوشت مردم را در دست گيرند و هرگونه مي‌خواهند عمل كنند، اما كسي نتواند ‏در مورد اعمالشان سوال كند و از آن‌ها بخواهد كه جوابگو باشند؟ بايد از خمينيست‌ها و پيروانِ خط آقاي خميني ‏پرسيد، اين چگونه تابويي است كه درست كرده‌ايد و به پايش افتاده‌ايد كه هيچكس حق ندارد بگويد بالاي چشم آقا ‏ابروست و هنوز بعد از گذشتِ 30 سال و هزاران بدبختي كه دامنگير اين كشور و ملت به‌خاطر تصميمات و ‏گفته‌هاي ايشان شده، باز هم همه بايد سكوت كنند و دم فرو بندند، بدين جهت كه انتقاد از او خلافِ شرع و عرف است ‏در حالي‌كه به‌نظر اين قلم زن، در اين شرايط "اگر خاموش بنشيني گناه است".‏

پس باز هم مي‌گويم چون معتقدم نقد حاكمان و امر به‌معروف و نهي از منكر وظيفه‌ي هر مسلماني است، مي‌گويم تا ‏كسي فكر نكند مي‌تواند هر كاري انجام دهد و پاسخ‌گو نباشد كه اين شيوه‌ي استبداديان است. من به‌عنوان يك ايراني كه ‏‏30 سال است كشور را در آتشي مي‌بينم كه به ‌نام اسلام بر افروخته شده و امروز در همه‌‌جا دامن‏گستر شده است، ‏مي‌گويم و مي‌پرسم چرا آقاي خميني وعده‌هايي را كه به مردم در پاريس و هنگامِ ورود به ايران داده بود، عملي نكرد ‏مگر خداوند نفرمود "اوفوا بالعهود" به وعده‌هاي خود عمل كنيد؟

چرا آقاي خميني پس از آن‌كه تعدادي از دانشجويان احساساتي و ناآگاه از ديوار سفارت آمريكا بالا رفتند و آن‌جا را ‏اشغال نمودند و كارمندان سفارت را به گروگان گرفتند و همين عمل موجب بزرگترين خسارت‌ها (از جمله تحميل ‏جنگ هشت ساله) به ملت ايران شد، نه تنها آن‌ها را از اينكار باز نداشتند كه آن عمل نابخردانه را "انقلاب دوم" نام ‏نهادند؟ ‏

چرا آقاي خميني به عوامل خود از جمله سيدمحمود دعايي سفير ايران در عراق اجازه دادند تا خواستار برپايي ‏جمهوري اسلامي به سبك ايران در عراق شوند و با اين اعمال و گفته‌ها بهانه‌ي حمله‌ي صدام حسين به ايران را ‏فراهم ساختند؟ ‏

چرا وقتي هيأت‌صلح كنفرانس اسلامي به رياست احمد سكوتوره رئيس جمهور گينه و حبيب شطي دبيركل اين ‏سازمان براي صلح به ايران آمدند، آن‌ها را دست خالي روانه كردند؟ ‏

چرا پس از آن‌كه روز دوشنبه 3 خرداد 61 خرمشهر آزاد شد و بسياري از دلسوختگان به حالِ وطن پيشنهاد قبول ‏آتش بس دادند، نه تنها اين امر مورد پذيرش آقاي خميني قرار نگرفت، بلكه با حمله به خاك عراق و اشغال قسمتي از ‏خاك آن كشور موافقت و جنگ تا 8 سال ادامه يافت و صدها هزار كشته و معلول و صدها ميليارد دلار خسارت مادي ‏روي دست اين ملت گذاشت و بالاخره جام زهرِ پذيرش قطعنامه را نوشيد و نتيجه آن شد كه تا امروز و تا ده‌ها سال ‏ديگر ملت در آثار آتش جنگ 8 ساله بسوزد، راستي چه كسي بايد جوابگو باشد؟

چرا آقاي خميني به اسدالله لاجوردي كارت سفيد داد تا ده‌ها هزار زن و مرد را بدونِ محاكمه‌ي عادلانه به جوخه‌ي ‏اعدام بسپارد و در سالِ 67 فرمان داد تا هزاران زنداني را در زندان‌هاي سراسرِ كشور قتلِ عام كنند و وقتي آيت‌الله ‏منتظري به اين كشتارها اعتراض كرد (خاطرات آقاي منتظري) با او رفتاري كردند كه از بازگو كردنِ آن‌ها شرم ‏دارم و ده‌ها و صدها چراي ديگر كه بايد خمينيست‌ها و حل شدگان در ولايت به ملت پاسخ دهند.‏

و اما آقاي سيدعلي خامنه‌اي كه كلمه "مطلقه" را هم به‌عنوانِ او اضافه كردند (ولايت مطلقه‌ي فقيه) تا با دست بازتر ‏هر كاري مي‌خواهد بكند و جوابگوي هيچ كس نباشد، بايد پاسخ دهد كه آيا اعمال اين دو رهبر در 30 سال ‏رهبريشان، با ويژگيهاي يک حکومت توتاليتر شباهت نداشته است؟
مي‌خواهم بار ديگر ويژگي‌هاي يك رژيم توتاليتر را يادآوري كنم:‏

‏1- اصالتِ رهبر، 2- سركوبي نظام قانوني 3- كنترل اخلاقِ خصوصي 4- بسيج توده‌اي براي كسب مشروعيت 5- ‏سلطه بر همه‌ي جهان 6- شعبه شعبه كردنِ مردم. ‏

براي جلوگيري از اطاله‌ي كلام از خوانندگان عزيز اين رنجنامه مي‌خواهم به قضاوت بنشينند كه آيا در نظام ولايي ‏چنين ويژگي‌هايي وجود دارد يا خير؟ در پايان يادآوري اين نكته ضروريست كه آن روز كه در نامه سرگشاده به آقاي ‏سيدعلي خامنه‌اي نوشتم (ارديبهشت 87) "فردا خيلي دير است"، چه زود صدق اين گفته روشن شد. نمي‌دانم ايشان ‏فرياد اعتراض دانشجويان، كارگران، معلمان، زنان و ديگر اقشار جامعه عليه استبداد ديني را مي‌شنوند (در هر سال ‏هزاران مورد) يا نه؟ مملكت در حال تلاشي است.‏

اين نوشته را به همه‌ي دانشجويان به‌ويژه شهدا و مجروحين حوادث 18 تير 1378 و معلمان، كارگران، زنان و ‏مرداني كه در اين 30 سال تازيانه‌ي استبداد ديني بر گرده‌هاي آن‌ها فرود آمده است، تقديم مي‌كنم و سخنم را با چند ‏بيت از شعري كه در زمستانِ سالِ 1361 در زندان قزلحصار سرودم و هشداري بود به استبداديان و فرجام كار آن‌ها ‏به پايان مي‌برم:‏

پنداشتيد قدرتِ ظالم هميشگي است
تاكي توان به قدرتِ شمشير تكيه داد
بيهوده دل به دولتِ ده روزه مسپريد
پيروز، حاكمي كه بپا داشت عدل و داد

ديديد سرنوشت طواغيت و مترفين
فرعونِ غرق گشت و ثروتِ قارون به باد رفت
بس قصه ماند از جم و دارا و كيقباد

كي ظلم حاكمانِ ستم‏گر ز ياد رفت؟