جنگ لبنان ازديدگاه لوموند

جنگ لبنان ازديدگاه لوموند
اسراييل در جنگ غيرمستقيم با ايران
آلن فراشون

roozonline
از ديد دولت يهود، جنگ عليه حزب الله لبنان به مانند سرآغاز يک درگيري غيرمستقيم، ولي ريشه اي، با ايران است. اين جنگ صرفاً به دليل واکنش نسبت به ربودن دو سرباز اسراييلي نيست؛ صرفاً به اين دليل هم نيست که شبه نظاميان شيعه از آنسوي مرز اقدام به شليک موشک مي کنند. دليل اصلي آن بازگرداندن وجهه و آبروي ارتش اسراييل است که پس از خروج از لبنان در بهار سال 2000 و از غزه در تابستان 2005 به کلي از دست رفت.
پشت منطق اين جنگ اعلام شده به حزب الله، يک هدف استراتژيکي بسيار مهم نهفته است: اورشليم با حمله به گروهي که در نظرش بازوي مسلح ايران در خاورنزديک است، قصد دارد به جمهوري اسلامي بفهماند در درگيري هاي بين اسراييل و اعراب جايگاهي ندارد. اين مسأله از مصاحبه ها و نشست هاي دولت اورشليم براي اطلاع رساني به روزنامه هاي اروپايي برداشت مي شود. نشست هايي که پيام آنها گاهي به صورتي فرموله مي شوند که پاسخي به انتقادات وارده بر دولت يهود باشند: "عدم تناسب عکس العمل با عمل".
آيا اقدامات تلافي جويانه در پاسخ به تهديدهاي حزب الله، تعداد قربانيان غيرنظامي در لبنان و نابودي زيرساخت هاي غيرنظامي و شهري اين کشور را توجيه مي کند؟ جاده ها، اتوبان ها، پمپ هاي بنزين، مراکز برق، کارخانه ها، فرودگاه ها و هزاران ساختمان که سالها وقت و سرمايه مردم اين کشور را به خود معطوف داشته بودند، اکنون ازبين رفته اند.
زئيف شيف، سرشناس ترين تحليلگر نظامي اسراييلي هفته گذشته در روزنامه هاآرتص نوشت: "نبرد فعلي در لبنان جايگاه ايران را در خاورنزديک مشخص خواهد کرد."
شکست حزب الله شکستي براي مؤسس و حامي ايراني آن خواهد بود. اسراييلي ها نسبت به اين نکته غافل نيستند که حزب الله يک تشکيلات رخنه کرده در واقعيت لبنان است؛ هر چندآنها به خوبي مي دانند اکثريت شيعيان لبنان خود را از اعضاي اين تشکيلات به حساب مي آورند و آنها را مطمئناً نمي توان با عمليات نظامي ازبين برد.
ولي اسراييلي ها همچنين مي دانند که ايدئولوژي حزب الله مبني بر نابودي کامل اسراييل، ذاتاً از ايدئولوژي جمهوري اسلامي نشأت مي گيرد. حزب الله ساليانه 100 ميليون دلار کمک مالي، ازجمله پيشرفته ترين تجهيزات را دريافت مي کند؛ کادر و شبه نظاميان آن توسط گروهي از اعضاي سپاه پاسداران ايران که علناً در شرق لبنان مستقر هستند آموزش مي بينند؛ موشک هايي که اکنون بر سر شهرهاي اسراييل مي بارند، از مقصد ايران يا سوريه آمده اند؛ اکثر مردم شيعه لبنان تابع آيت الله خامنه اي، رهبر جمهوري اسلامي هستند و با او بيعت کرده اند.
جمهوري اسلامي مانند هر حکومت ديگري نيست. اين حکومتي است که مقصودش رسيدن به تسليحات هسته اي و رييس جمهورش خواهان نابودي اسراييل و حذف آن از روي نقشه جهان است. تاريخ خاورنزديک نشان مي دهد که معمولاً هر چه در اين منطقه گفته مي شود، به مرحله اجرا نيز مي رسد، از جمال عبدالناصر گرفته تا آريل شارون.
خانم تزيپي ليوني، وزير امور خارجه اسراييل و يک شخصيت مشهور در سياست دولت يهود، حسن نصرالله را به مثابه سخنگوي سياست جمهوري اسلامي در منطقه مي بيند. تهران در کمال وضوح اهداف خود را به تصوير کشيده: رد هرگونه راه حل قابل مذاکره در درگيري هاي فلسطين و اسراييل و نابود کردن هرگونه طرح اوليه در اين خصوص؛ يقين داشتن نسبت به اينکه اسراييل بايد روزي از اين منطقه ناپديد شود و در پايان اينکه، تأسيس يک دولت فلسطيني در کنار آن نشان از شکست پذيري اسراييل و سياست هايش دارد.
خانم ليوني در اين خصوص مي گويد: "به هيچ وجه نبايد اجازه داد که ايران انقلابي و متحدان جديد آن که از جبهه ديگري آمده اند [سوريه و حماس]، به قدرتي تبديل گردند که خيلي سريع بر خاورنزديک چيره شوند." و اين مهم مگر با شکست دادن حزب الله به طور تمام و کمال در جنگ فعلي لبنان به دست نخواهد آمد.
از زمان خروج ارتش اسراييل از لبنان، در يک خط مرزي که توسط سازمان ملل مشخص شده، ديگر هيچ اختلافي بين لبنان و دولت يهود وجود نداشت. پس گردهم آوردن 17000 موشک توسط حزب الله لبنان براساس چه انگيزه اي صورت گرفت؟ اورشليم پاسخ اين سؤال را اينگونه مي دهد: به دليل حضور نظامي و سياسي جمهوري اسلامي در منطقه. اهداف اين حکومت مشخص اند: تأثير گذاشتن بر روند درگيري هاي اعراب و يهوديان در يک جهت خاص؛ جواب دندان شکن دادن به اسراييل درصورت کوچک ترين حمله عليه ايران.
بسياري از سران عرب نيز مانند مقامات اسراييلي فکر مي کنند و براي اولين بار است که اين موضوع را با صداي بلند بر زبان مي آورند. مصر، عربستان سعودي، اردن و چندين دولت عربي در خليج عدم مسؤوليت حزب الله را در دومين گروگانگيري که در مورخ 12 ژوئيه انجام شد، به طور عمومي اعلام کرده اند. اين کشورها همچنين اميدوارند که حزب الله از جنگ جديد لبنان پيروز خارج نشود. ولي اين سران عرب برخلاف جريان فکري ملت و مرئوسين خود حرکت مي کنند. افکار عمومي در اين کشورها به سمت حزب الله معطوف است و با هر بمباراني که در شهرهاي لبنان صورت مي گيرد و با هر تصويري که از غيرنظاميان وحشت زده، مجروح يا کشته شده پخش مي شود، تشديد مي گردد.
حسن نصرالله با "قهرمان دنياي عرب" شدن فاصله چنداني ندارد. وي يکي از منجي هايي است که به طور مرتب هر از چند گاهي در جهان عرب ظاهر مي شوند و و مي گويند انتقام "تحقير" اعراب را از دشمنان خود مي گيرند و نويد آزادي و رهايي فلسطين از چنگال اسراييل را سر مي دهند: جمال عبدالناصر در سال هاي 1960 و پس از آن صدام حسين در سال هاي 1990 و 1991.
محبوبيت رهبر حزب الله اما براي دادن اطمينان لازم به انديشمندان عرب، به ويژه سني ها، کافي نيست. آنها وقتي مي بينند ايران به قدرت خود بازمي گردد، ترسشان جدي تري مي شود؛ ايراني که آنها فکر مي کردند قدرتش متعادل شده. اکنون رييس جمهور احمدي نژاد زنگ خطر اين ملقمه منفجره را که ترکيبي از ناسيوناليسم فوق ارتجاعي، منجي گرايي و موعودگرايي است، به صدا درمي آورد. اينها همان باورهايي هستند که سوخت اصلي انقلاب ايران را تأمين کردند.
اکنون در قاهره، در رياض و در امان، ترس اين است که شايد يک مجموعه قدرتمند از شيعيان درحال شگل گرفتن باشد؛ مجموعه اي که از تهران تا بيروت گسترده شده باشد. سرنگوني صدام حسين منجر به تشکيل يک قدرت شيعه عراقي شد که با سياست هاي ايران بسيار همگرايانه عمل مي کند.
اين تحليل استراتژيک يکي از عناصري است که تصميم کليدي از جانب اسراييل را رقم خواهد زد: چه زماني بايد آتش بس را پذيرفت؟
منبع: لوموند، 2 اوت 2006
مترجم: علي جواهرفروش

هر اتفاقي بيافتد، ايران پيروز است

تفسيري از ها آرتص:
هر اتفاقي بيافتد، ايران پيروز است
بردلي برستون
۱۵ مرداد ۱۳۸۵
roozonline
محمود احمدي نژاد، در غرب القاب بي شماري دارد که بسياري از آنها قابل چاپ نيست. اما زماني رسيده است که با لقبي که در مواجهه با غرب بدست آورده است، ناميده شود: نابغه.
هنوز چيزي از يک سال نگذشته است که احمدي نژاد با عنوان رئيس جمهور ايران، موقعيتي براي اين کشور کسب کرده است که در خاورميانه و حتي در جهان، بي همتا است: هر اتفاقي که بيافتد، ايران پبروز است.
عراق را در نظر بگيريد. هرچه آمريکا در آمريکا ناکام تر مي شود، لبخند بزرگ تري بر لب هاي احمدي نژاد نابغه، مي نشيند. جورج بوش با حمله به عراق، اين کشور را ويران و خنثي کرده است. دشمن منفور ايران در منطقه، براي ايران کاري را انجام داد که ايران در دوران جنگ ده ساله اش با عراق، موفق به انجام دادنش نشده بود.
مسئله ديگري که به نفع احمدي نژاد است، اين است که هرچه موقعيت در لبنان و عراق بحراني تر مي شود، قيمت نفت بالا تر مي رود و هر سنتي که در پمپ بنزين ها خرج مي شود، ميليارد ها دلار براي ذخيره ارزي ايران به ارمغان مي آورد.
پيشرفت تحسين برانگيز احمدي نژاد در اين موقعيت- که واشنگتن با سرمايه گذاري بي حساب و کتابش در ارتش و سياست هايش در عراق و جنگي که از هر سو به فاجعه ختم مي شود- باعث شده است که اين فکر در اذهان شکل بگيرد که غرب در آينده ، با وجود تضمين هايي که در صورت ادامه برنامه هاي اتمي ايران وجود دارد، اميدي براي لشگرکشي به ايران، نداشته باشد.
برداشت هاي متفاوت از جنگ با تروريسم، براي ايران ايجاد مصونيت کرده است. کارت رايگان خروج از زندان هم از سوي صدام حسين به احمدي نژاد هديه شده است. اين نکته را هم نبايد فراموش کرد؛ احمدي نژاد، بيش از هر کس ديگري ارزش منطقه اي بي حرمتي کردن را دريافته است.
تمام اظهارات احمدي نژاد درباره هولوکاست، پيشنهاداتش مبني بر از ريشه کندن اسرائيل، اينکه مي خواهد اثبات کند که انرژي هسته اي حق مسلم ايران است و وراجي هايش درباره شيطان بزرگ فقط پايه هاي مجسمه احمدي نژاد را به عنوان ستاره بزرگ مسلمانان سرکش و بينواي سرتاسر جهان را محکم مي کند.
بعلاوه احمدي نژاد و طرفداران خشن اش از يکي از ارکان هاي مهم "جهاد" سود مي برند که مي گويد همه پيروزند و در معيارهاي نظامي شان آمده است:1- اگر تو را بکشم، من پيروزم.2- اگر تو من را بکشي، من شهيد مي شوم و به پيروزي بزرگتري مي رسم.3- در سرزمين هاي دشمن، هيچ بي گناهي وجود ندارد. اگر من کودکان ، سالخوردگان، زنان باردار را حتي با آگاهي به اين موضوع بکشم، من پيروزم.4- اگر دشمن من، مردم عادي را حتي اشتباها هدف قرار بدهد و حتي اگر متحدانش هم او را به بي رحمي محکوم کنند، من پيروزم.
تعابير متفاوتي از اين نکته که " ايران در هر صورت پيروز است" وجود دارد، بي شمار است. اما بهترين تعبير متعلق به فيليپ دوست- بلازي، وزير امور خارجه فرانسه است که اين هفته و در جريان بازديد از مناطق جنگزده بيروت، ابراز کرد.
فرانسه که زماني پاريس خاورميانه (بيرو)، مستعمره اش بود، هنوز هم به لبنان علاقه اي خاص دارد. اما نکته اي که خيلي ها هنوز متوجه آن نشده اند، علاقه خاص فرانسه به ايران است.
اين نکته کاملا مشخص است. دوست- بلازي در کنفرانس مطبوعاتي اش در بيروت، اغلام کرد: «ما هرگز نمي توانيم بي ثباتي در لبنان را بپذيريم زيرا منجر به بي ثباتي منطقه مي شود.»
وزير امور خارجه فرانسه در ادامه گفت:« مسلما کشوري مثل ايران وجود دارد که کشوري بزرگ است و مردم و تمدن بزرگي دارد که بسيار قابل احترام است و نقش ثبات دهنده در منطقه را ايفا مي کند.»
منبع: ها آرتص 4 اوت 2006

آمريکا و اسرائيل يکي هستند

جنگ لبنان در گفت و گو با هوشنگ امير احمدي
آمريکا و اسرائيل يکي هستند
شيلا پارسي
۱۳ مرداد ۱۳۸۵
خلاصه:
ابعاد جنگ لبنان گسترده تر مي شود، اما آمريکا همچنان با حق وتو جلوي تصويب هر قطعنامه اي عليه اسرائيل را مي گيرد. درخصوص رفتارهاي تناقض آميز آمريکا و تاثير لابي هاي اسرائيلي در کاخ سفيد با دکتر هوشنگ امير احمدي رييس مرکز مطالعات خاورميانه دانشگاه راتگرز آمريکا گفت و گو کرده ايم. او هيچ تفاوتي بين آمريکا و اسرائيل نمي بيند، مافياي اسرائيلي در آمريکا را ترسناک توصيف مي کند و از اسرائيليزه کردن آمريکا در خاورميانه مي گويد.
-->
ابعاد جنگ لبنان گسترده تر مي شود، اما آمريکا همچنان با حق وتو جلوي تصويب هر قطعنامه اي عليه اسرائيل را مي گيرد. درخصوص رفتارهاي تناقض آميز آمريکا و تاثير لابي هاي اسرائيلي در کاخ سفيد با دکتر هوشنگ امير احمدي رييس مرکز مطالعات خاورميانه دانشگاه راتگرز آمريکا گفت و گو کرده ايم. او هيچ تفاوتي بين آمريکا و اسرائيل نمي بيند، مافياي اسرائيلي در آمريکا را ترسناک توصيف مي کند و از اسرائيليزه کردن آمريکا در خاورميانه مي گويد.
آمريکا در خاورميانه چه سياستي را دنبال مي کند؟سياست تسلط. تسلط به منابع انرژي اولين هدف آمريکاست. هدف دومش حفظ وضعيت و موقعيت برتري نظامي اسرائيل است. سومين هدف حذف جريان غيراسرائيلي و تضعيف دولت ها و نيروهايي که ضد آمريکا هستند و يا حتي مي توانند در آينده ضدش باشند. در عين حال هدف ديگر آمريکا هم در خاورميانه اين است که رقباي جهاني خود در آينده، مثل چين و روسيه و اروپا را در وضعيت دشواري نگه دارد و برتري خود را به آنها، از طريق تسلط بر خاورميانه تحميل کند.
اين طرح خاورميانه جديد که اخيرا کاندوليزا رايس گفت چيست؟ آيا جايگزين طرح خاورميانه بزرگ شده است؟نه طرح خاورميانه بزرگ و نه اين طرح، هيچکدامشان طرح هاي صادقانه اي نيستند. مفاد طرح اصلي همان چهارموردي است که گفتم . حالا در عين حال در يک جاهايي دموکراسي و حقوق بشر منافع آمريکا را تامين مي کند، در جاهايي هم ديکتاتوري. ولي در هر حال آمريکا در خاورميانه، اصلي به عنوان اصل تامين دموکراسي و حقوق بشر به هر قيمت، نداشته و ندارد. آمريکا به خاورميانه به عنوان منطقه اي نگاه مي کند که در آن منافع حياتي دارد و اين منافع بايد به هر قيمتي حفظ شود و توسعه يابد. حالا در اين نبرد و روند اگر قرار باشد نيروهايي از بين بروند يا تغيير شکل هم بدهند از نظر آمريکا مساله اي نيست.
چرا آمريکا درمقابل برخوردهاي اسرائيل، مخصوصا فاجعه قانا سکوت و همواره از اسرائيل پشتيباني مي کند؟براي اينکه هدف آمريکا ازبين بردن تمام نيروهايي است که مخالف آن هستند يا فکر مي کنند که مخالفند. بنابراين آمريکا در اين وضعيت فکر مي کند، يا حداقل اسرائيلي ها اينگونه به آمريکا قبولانده اند که کشتار و از بين بردن ساختارهاي انساني حزب الله مفيد و به سود آمريکا است. اگر هم اشتباهي مي شود و تعدادي غيرنظامي کشته مي شوند اسرائيلي ها و حتي آمريکايي ها فکر مي کنند آن هزينه اي است که بايد براي چنين وضعيتي پرداخت. البته آمريکا مطمئنا خوشحال نيست که اسرائيل قانا را مي زند و 50، 60نفر از غيرنظاميان راکه کودکان و زنان هم جزشان بودند،مي کشد؛ ولي از طرفي آمريکا هم به منافعش فکر مي کند نه به انسانيت و دموکراسي و حقوق بشر. از آن طرف هم متاسفانه اسرائيلي ها به آمريکا اينگونه قبولانده اند که هرچه اسرائيل در منطقه انجام مي دهد در چارچوب منافع حياتي آمريکاست و منافع حياتي آمريکا و اسرائيل در منطقه و براي منطقه به هم گره خورده و قابل جداشدن از هم نيست. بنابراين عملا آمريکا و اسرائيل دو کشور نيستند، بلکه يک کشورند. واقعا هم يک کشور هستند. من ديگر فرقي بين اسرائيل و آمريکا نمي بينم. در واقع هردو دو روي يک سکه هستند.
پس نفوذ لابي هاي صهيونيستي بايد در کاخ سفيد بسيار زياد باشد.بسيار بسيار بسيار زياد. يعني بالاي 70، 80درصد سياست هاي آمريکا توسط لابي اسرائيلي اداره مي شود. در واقع نيروهاي به اصطلاح قراردادي و سنتي محافظه کار آمريکا عملا بازيچه نيروهايي هستند که طرفدار اسرائيل اند. نومحافظه کاران يا راست هاي جديد هم که اکنون قدرت را در آمريکا در دست دارند کاملا تحت تاثير اسرائيل هستند. حقيقت اين است که اين نيروها حرف آخر را مي زنند و برجامعه سياسي آمريکا تسلط دارند . اين قدرت چه در وزارت امورخارجه و چه در وزارت دفاع و اصلا دراکثريت سازمان هاي ريز و درشت آمريکايي سرايت کرده و به صورت يک حقيقت درآمده است.
نظر افکار عمومي آمريکا نسبت به اين جنگ و حمايت بي چون و چراي دولتش از اسرائيل چيست؟دو آمريکا داريم. يک آمريکاي جنگ طلب و ديگري آمريکاي صلح طلب. آمريکاي جنگ طلب همان محافظه کاران جديد هستند که دارند با اسرائيل کار مي کنند و فاجعه قانا را به وجود مي آورند. همان نيرويي که جنگ با افغانستان و عراق را هم به وجود آورد. اما نيروهاي صلح طلب آمريکا هم لزوما نيروهاي ضديهود يا ضد اسرائيل نيستند. بخشي از آنها حتي طرفداران اسرائيل هم هستند. اما با سياست جنگي و به کار بردن خشونت توسط آمريکا و اسرائيل مخالفند. در واقع در حاليکه در آمريکا نيروهاي ضدجنگ دارند رشد مي کنند، در کنار آنها نيروهاي ضد لابي اسرائيلي هم رشد مي کنند. اما اين نيروهاي ضد جنگ نه قدرت مهمي هستند و نه کار مهمي مي توانند انجام دهند. متاسفانه شرايط سياسي در جامعه آمريکا به اين صورت شکل گرفته که نيروهاي مخالف کار زيادي از پيش نمي برند و بنابراين در تحليل نهايي و در آينده نزديک قدرت نيروهاي طرفدار اسرائيل بلامنازع خواهد شد.
در جريان جنگ افغانستان و عراق نيروهاي ضدجنگ در آمريکا تظاهرات اعتراض آميزي بسياري برپا کردند اما اين امر در مورد جنگ لبنان به چشم نمي خورد. اين امر چه دليلي دارد؟دليلش قدرت لابي هاي اسرائيل است. يعني در جنگ عراق و افغانستان، آمريکا به اسرائيل ميدان نداد. مردم هم جرات بيشتري نشان مي دادند و روشنفکرانش هم با تصميم قاطع تري با جنگ مخالفت کردند؛ اما وقتي پاي اسرائيل به ميدان مي آيد اکثر اين نيروها در مي روند و فرار مي کنند. چون مي ترسند و به ميدان نمي آيند تا مخالفتشان را با جنگ ابراز کنند. الان اسرائيل است که دارد در لبنان دارد مي جنگد، پس هرگونه مخالفتي با جنگ عملا به معناي مخالفت با اسرائيل محسوب مي شود. و اين يعني اينکه نيروهاي مخالف در مقابل نيروهاي طرفدار لابي اسرائيل در همه سطوح جامعه آمريکا مي ايستند و صادقانه بگويم بسياري از بخش هاي جامعه آمريکا چه دانشگاهي و چه روشنفکرش از اين مقابله مي ترسند. چون مافياي اسرائيلي که در آمريکا ست ترسناک است.
نظرشما درباره ادعاي آمريکا و اسرائيل در خصوص ارتباط اين جنگ با ايران و سوريه چيست؟جنگ به هردوي اين کشورها به خصوص ايران مربوط مي شود. اسرائيلي ها دارند به طور مستقيم و غيرمستقيم به آمريکايي ها مي گويند اگر بتوانند حزب الله را از بين ببرند يا حداقل قدرت تهاجمي شان را کاهش دهند آن وقت برخورد آمريکا با ايران آسان تر خواهد شد. چون ايران هميشه به يک شکلي، چه مستقيم و چه غير مستقيم از حزب الله و نيروهاي مخالف آمريکا و اسرائيل حمايت کرده و اين حمايت را نيز به رخ آمريکا و اسرائيل کشانده است. آمريکا و اسرائيل هم در واقع اکنون هدفشان اين است که نيروهايي را در منطقه که به کمک ايران مي آيند از بين ببرند. اين جنگ به نوعي مبارزه ايران و آمريکا هم هست. اعتقاد دارم وضعيتي که در لبنان به وجود آمد هدف اصلي اش رابطه ايران و آمريکا بود. قبل از اين جريان، يک پيشنهادي از طرف اروپا شده و آمريکا هم پذيرفته بود که اگر ايران توقف غني سازي را قبول کند براي حل مسائل با جمهوري اسلامي ايران مذاکره کند. به هرحال اين امر شدني بود اما متاسفانه جريان نزديکي ايران و آمريکا دشمنان عظيمي دارد. دشمنانش هم در اسرائيل هستند هم در حزب الله و حماس وجود دارند و هم حتي در درون حکومت ايران. بنابراين به طور خيلي غيرمعقولانه و غيرمنتظرانه اي اين نيروهاي مخالف نزديکي ايران و آمريکا، وضعيتي را به وجود آوردند که صددرصد هدفش نشان گرفتن نزديکي ايران و آمريکا است. من معتقدم هدف اصلي اين جنگ اين بود که نگذارند ايران و آمريکا به هم نزديک شوند. حزب الله لبنان و موساد اسرائيل و تندروهاي داخل ايران در اين مورد باهم منافع مشترک دارند. اينها فکر مي کردند اگر آشوبي به وجود بيايد مي شود آن را در سطح محدودي نگه داشت اما اسرائيل که دنبال بهانه اي بود تا رابطه ايران و آمريکا را به طور کلي خراب کند از اين بازي که قرار بود کوچک باشد استفاده کرد و ابعادش را بزرگ تر کرد، و به نظر من متاسفانه بزرگ تر هم خواهد شد. من بسيار نگران اين جنگ هستم...
يعني امکان گسترش اين جنگ به کشورهاي ديگر منطقه هم وجود دارد؟واقعيت اين است که اگر اسرائيل بخواهد اين جريان را براي دو سه هفته ديگر هم ادامه دهد حتي اگر بين کشورهاي مختلف با اسرائيل جنگ نشود مطئنا وضعيتي در منطقه به وجود خواهد آمد که آمريکا احساس نگراني زيادي خواهد کرد. از آن طرف هم کشورهايي مثل ايران که اين همه حزب الله حزب الله مي گويند و مي خواهند که همه به داد حزب الله برسند هم بي آبرو مي شوند. يعني فکر کنيد جمهوري اسلامي آنجا نشسته و نيروهاي طرفدارش دارند کشته مي شوند و خودش اما نمي تواند کاري بکند. واقعا هم نمي تواند کاري انجام دهد و نبايد هم انجام دهد. چون آمريکا و اسرائيل دنبال بهانه هستند و اگر ايران کوچکترين حرکتي به صورت عملي به نفع حزب الله لبنان بکند آنها حتما ايران را مي زنند. حتي اعتقاد دارم که اسرائيل ممکن است جريان حمله به حزب الله را به ايران هم بکشاند. مثلا اگر ايران نخواهد غني سازي را متوقف کند اسرائيلي ها و آمريکايي ها صد در صد اين جريان را به ايران هم خواهند کشاند. هميشه اعتقاد داشتم و دارم که براي اسرائيل و آمريکا جريان غني سازي يک بهانه بوده تا در صورت نافرماني جمهوري اسلامي، به ايران حمله کنند. البته نه آن حمله اي که به عراق يا افغانستان شد.متاسفانه ما مشکلي که هميشه با نيروهايي مثل طالبان و صدام حسين و تندروهاي داخل ايران داشتيم و داريم اين است که اين ها هميشه فکر مي کنند که آمريکا و اسرائيل بلوف مي زنند و هيچ غلطي هم نمي توانند بکنند. اما واقعيتش اين است که متاسفانه بلوف نمي زنند و هر غلطي هم که بخواهند مي کنند و کسي هم نيست که جلوي غلط کردن هايشان را بگيرد. اسرائيلي ها هم الان درحال دعوا هستند. اينها الان اصلا در فضاي صلح و آشتي نيستند و تا جايي که بتواند آشوب راه مي اندازند و هيچ ابايي هم از اين جريان ندارند.
با اين اوصاف آيا اميدي به صلح در خاورميانه هست. اصلا چگونه صلح در منطقه ايجاد مي شود؟به نظر من هيچ اميدي به صلح در خاورميانه نيست مگر اينکه مشکل ايران و آمريکا حل شود. به نظر من مرکز ثقل منطقه از دعواي اسرائيل و اعراب بيرون آمده و به دعواي ايران و آمريکا منتقل شده. در يک طرف ايران و نيروهاي طرفدارش مانند حماس و حزب الله قرار دارند و در طرف ديگر اسرائيل و آمريکا. يعني من در وضعيت جنگ و صلح در خاورميانه که ريشه و مشکلش دعواي اعراب و اسرائيل نيست، يک تغيير استراتژيک مي بينم. اگرچه آن جريان هنوز هم وجود دارد اما به نظر من جريان اصلي مشکل خاورميانه دعواي ايران و آمريکا است که خودش را در دعواي حزب الله و اسرائيل نشان مي دهد. بنابراين اگر ايران و آمريکا نتوانند با هم کنار بيايند صد در صد در خاورميانه شاهد جنگ ها و تخريبات بيشتري خواهيم بود.
چگونه شد که آمريکا تا اين اندازه با اسرائيل يکي شد؟اسرائيلي ها در گذشته هدفشان اين بود که از آمريکا کمک نظامي بگيرند و بعد خودشان دعوايشان را انجام دهند اما الان به جاي اينکه از آمريکا اسلحه بخواهند از آمريکا بچه هايش را مي خواهند. يعني در اين دعوا حضور فيزيکي آمريکا را مي خواهند که من به اين مي گويم اسرائيليزه کردن آمريکا در خاورميانه. به اين ترتيب اسرائيلي ها توانستند با يک برنامه ريزي و استراتژي بلند مدت، آمريکايي ها را در منطقه اسرائيليزه کنند. اگر زماني دعوا بين اسرائيل و فلسطين بود، الان دعوا بين آمريکا و منطقه است. اسرائيليزه کردن آمريکا هم براي ايالات متحده خوب نيست اما اسرائيلي ها از آن نهايت استفاده را مي کنند. آن وقت اسرائيل يک ابرقدرت منطقه مي شود و آمريکا هم نمي تواند از گرداب اسرائيل بيرون بيايد.

جنگ های بی پایان

جنگ های بی پایان
و
فجایع جنگ لبنان
معلول ها ما را به گلایه وا می دارند، علّت ها را باید جستجو کرد!
جنگ لبنان اولین جنگ تاریخ معاصر نبوده و به یقین آخرین هم نخواهد بود. اولین بار نیست که جان و دل صلح طلبانِ بشر دوست به درد می آید و حیرت و تاسف جهانیان از اینهمه شقاوت و بیرحمی نسبت به کودکان و زنان و مردان بیگناه برانگیخته می شود. و باز اولین بار هم نبوده که در عکس العمل به این اندازه درد و رنج، به بیراهه رفته و بجای علتها به جنگ معلولها رفته شده باشد! تاریخ معاصر هنوز فجایع دو جنگ جهانی اول و دوم،……. جنگ ایران و عراق و دست به نقدتر از همه، جنگ آمریکا و عراق… و جنگ لبنان را از یاد نبرده است جنگهایی که میلیون ها انسان بیگناه بدون آنکه نقشی در شروع و پایان آنها داشته باشند را بکشتن داد. متاسفانه عکس العمل ها و موضع گیری های نادرست برخی صلح دوستان و حامیان حقوق بشر باعث شده که در پس ابراز انزجار از این حق کُشی ها، گاهاً آتش جنگ شعله ورتر شده و یا نطفۀ جنگ خانمانسوز دیگری بسته شود. برای مثال در عکس العمل به جنایات فاشیسم هیتلری، جریانات افراطی و نژادپرستانه صهیونیستی شکل میگیرد و در مقابل جریانات منحط صهیونیستی، جریانات ارتجاعی حزب اله و حماس! خلاصه آنکه تفکرات ارتجاعی یکدیگر را باز تولید میکنند و چنین است که شاهد جنگهای بی پایان در جهان و به ویژه در منطقه هستیم آنچه موجب بررسی اجمالی این نوع عکس العمل های نادرست در پوشش بشر دوستانه و صلح طلبی شد درج چند مقاله در سایتها توسط افرادی از منفردین چپ و دل آزرده از وقایع لبنان بود. در یکی از این مقالات با اشاره به خطر یهود سالاری و در مقاله ای دیگر-بدون توجه به اینکه حزب اله با استفاده از سپر مردمی بعنوان آلت دست آخوندها زمینه کشتار مردم بیگناه را فراهم کرده-آگاهانه یا ناآگاهانه به حمایت از حزب اله پرداخته است. ولی ادامه و پاگیری این نوع تفکر چیزی جز تشویق و ترویج جنگهای مذهبی در آینده و فجایع مرگبار دیگر نخواهد بود! دوستان! علت را باید جست!
شیپور جنگ علیه یهودیت زدن و حمایت از حزب اله-آنهم توسط روشنفکران مشکلی از مردم فلسطین حل نخواهد کرد! و این نوع جنگها بی پایان خواهند بود. تقویت جریانات صلح طلب و برسمیّت شناختن حق حیات دو ملّت فلسطین و اسرائیل برای یک همزیستی مسالمت آمیز تنها راه برقراری صلحی پایدار و جلوگیری از کشتار مردم بیگناه در حال و آیندۀ منطقه خواهد بود. نه آنگونه که احمدی نژاد میگوید دیگر میشود اسرائیل را از پهنۀ گیتی حذف کرد و نه خواست افراطیون اسرائیلی مبنی بر حذف فیزیکی فلسطینیان عملی است تنها راه به رسمیّت شناختن دو ملّت و دو کشور فلسطین و اسرائیل است !
اگر قرار است کشتار انسانهای بیگناه محکوم شود چه فرقی دارد باید کشتار مردم بیگناه اسرائیلی، فلسطینی و لبنانی تماماً از جانب هرکس که باشد محکوم گردد!
چپ تاآنجا که به خاطر می آید بعنوان نیرویی رو به آینده و ترقی خواه بود نه واپس گرا و هیزم بیار آتش گرایشات مذهبی و قومی! دوستان! جنگهای مذهبی متعلق به قرون وسطی است! بحث روز چگونگی رسیدن به صلح و آزادی است! دموکراسی و همزیستی مسالمت آمیز و پذیرش یکدیگر با هر مرام و عقیده تحت یک نظام قانون گرا و انسانی است اگر مرهم نیستیم لااقل درد هم نباشیم!
مجید آریا-آمریکا

تاثیر بحران لبنان بر نفوذ ایران در خاور میانه

bbc
تاثیر بحران لبنان بر نفوذ ایران در خاور میانه

روزنامه های آمريکا از درگيری های نظامی پيکارجويان حزب الله لبنان و ارتش اسرائيل به عنوان نبردغيرمستقيم ايران و ايالات متحده نام می برند.
روزنامه های لس آنجلس تايمز و نيويورک تايمز روز یک شنبه در گزارش های جداگانه ای به نقل از جورج بوش رييس جمهور آمريکا و برخی از مقام های اين کشور، درگيری های لبنان را زورآزمايی واشنگتن با تهران عنوان کرده اند.
جورج بوش روز جمعه در مصاحبه مطبوعاتی مشترک با تونی بلر نخست وزير بريتانيا، خواستار برخورد با حزب الله برای برقراری ثبات بلندمدت در خاورميانه شده بود.
او در اين سخنان ضمن نام بردن از ايران به عنوان پشتيبان اصلی جنبش حزب الله، هدف جمهوری اسلامی از حمايت اين گروه را گسترش نفوذ خود در منطقه دانسته بود.
در اين حال به نوشته اين روزنامه يکی از مقام های ارشد آمريکايی که خواسته نامش فاش نشود، شکست حزب الله در اين نبرد را به نفع منافع دراز مدت ايالات متحده دانسته و خودداری کاخ سفيد از اعمال فشار بر اسرائيل برای پايان دادن به خشونت ها را در همين راستا دانسته است.
از سوی ديگر به نوشته نيويورک تايمز، طولانی شدن درگيری های لبنان، مقام های ايرانی را از ضعيف شدن قوای نظامی حزب الله نگران کرده است.
به گزارش اين روزنامه مقام های ايرانی از نتيجه اين جنگ چندان مطمئن نيستند و نمی دانند در پايان، شاهد از دست رفتن منافع خود در منطقه خواهند بود يا با افزايش قدرت نفوذ خود در بين کشورهای خاورميانه مواجه خواهند شد.
نيويورک تايمز بدون نام بردن از يکی مشاوران دولت ايران، به نقل از او می نويسد در صورتی که پيکارجويان حزب الله بتوانند برای مدتی به آتش باری خود بر مناطق اسرائيلی ادامه دهند، شاهد افزايش نفوذ جمهوری اسلامی در صحنه سياسی لبنان همانند عراق خواهيم بود.
در اين حال در صورتی که درگيری ها به نفع گروه حزب الله پايان يابد، سران کشورهای عربی که رابطه خوبی با اين گروه ندارند برای حضور درعرصه سياسی لبنان ناچار به توسل به ايران خواهند بود که اين موضوع به افزايش قدرت ايران در خاورميانه کمک خواهد کرد.
از سوی ديگر همزمان با ادامه درگيری ها مقام های ايرانی سعی دارند به مردم منطقه نشان دهند که نگرانی از قدرت گرفتن اين کشور و گروه های همسوی آن ساخته و پرداخته آمريکا و دولت های وابسته به آن است و اين کشور سعی دارد با مقابله با اسرائيل در جهت منافع آنها حرکت کند.


مطالب مرتبط
بررسی شرايط آتش بس توسط آمريکا و اسرائيل
30 ژوئيه، 2006 صفحه نخست
مرز لبنان به سوريه بر اثر حمله هوايی بسته شد
29 ژوئيه، 2006 صفحه نخست
رد درخواست سازمان ملل برای آتش بس موقت
29 ژوئيه، 2006 صفحه نخست
نخست وزير لبنان: اسرائيل 'ديوانگی' می کند
18 ژوئيه، 2006 صفحه نخست
اخبار روز
شرط رهبر حزب الله برای آتش بس
حضور کمرنگ اعراب در نشست سازمان کنفرانس اسلامی
درخواست تشکيل هيئت حقيقت ياب در مورد مرگ اکبر محمدی
مذاکرات ايران، هند و پاکستان بر سر بهای گاز

فروپاشی اسطوره ی شکست ناپذیری ارتش اسرائیل

فروپاشی اسطوره ی شکست ناپذیری ارتش اسرائیل


کورش عرفانی korosherfani@yahoo.com


عقب نشینی اسرائیل از نوار غزه به عنوان یکی از علائم اصلی بحران ایدئولوژیک رژیم صهیونیستی ارزیابی شده بود. [1] حمله ی فاجعه آمیز ارتش آدمکش صهیونیستی به کشور لبنان اینک بحران دیگری را آشکار ساخته است : فروپاشی اسطوره شکست ناپذیری ارتش اسرائیل.
دولت جنایت پیشه ی اسرائیل که موفق شده بود با بهره برداری از فن آوری مدرن اهدایی آمریکا،[2] انگلستان، اروپا در جنگ های سال 1948، 1967 و 1973 بر ارتش های نامجهز و فاقد سازماندهی کشورهای عرب، که به تازگی از سلطه ی استعمار گریخته بودند، بر آید با تبلیغات فراوان این فکر را جا انداخته بود که شکست ناپذیر است و خود را به عنوان ارتش قدرتمند چهارم – یا پنجم جهان معرفی کرده بود. اما واقعیت این است که ارتش جنایت پیشه ی اسرائیل از سال 1973 و پایان جنگ کیپور هیچ نبرد نظامی کلاسیکی نکرده و تنها به قتل عام مردم بی دفاع فلسطین و لبنان پرداخته بود. ارتش صهیونیستی به معنای واقعی کلمه یک ارتش زن و بچه کش بوده و هست.

به ذلت کشیده شدن ببر کاغذی

ارتش صهیونیستی که قرار بود ابزار سلطه ی یهودیان بر خاورمیانه و بعد جهان شود اینک ضعف وزبونی را در لبنان تجربه می کند. سال ها بود که فرماندهان ارتش آدمکش اسرائیل می پنداشتند بتوانند با استفاده از ناوگان هوایی خود متشکل ازهواپیماهای شکاری، هلیکوپترهای جنگی و هواپیماهای بی سرنشین هدایت شونده مانع از هرگونه آتشباری بر روی شهرهای اسرائیل توسط نیروهای مبارز لبنانی مانند حزب الله شوند.[3] با این تصور خام بود که ارتش صهیونیستی حمله ی اخیر خود را به لبنان آغاز کرد. اما به فاصله ی کمی این رویا به کابوس جنایتکاران صهیونیست بدل شد. نه فقط این خیال خام تحقق نیافت که موشک های بزرگ و کوچک حزب الله بر سر شهرهای یهودی نشین اسرائیل فرو گرفت و بیش از یک میلیون و نیم اشغالگر را از خانه های غصبیشان بیرون ریخت. در بیست و یکمین روز از نبرد و درست زمانی که اهود اولمرت نخست وزیر جنایت پیشه ی رژیم صهیونیستی قبل از ظهر خبر از «نابودی کامل زیر ساخت های حزب الله » می داد، مبارزان این جنبش 180 موشک راهی شهرهای اشغال شده ی اسرائیل نمودند.[4]
نیروی هوایی ارتش جنایتکار اسرائیل که در مهار قدرت نظامی مبارزان لبنانی عاجز مانده بود به فلسفه ی اصلی خویش که زن و بچه کشی بود بازگشت و در خشمی حیوان وار روستای قانا و ساکنان آنرا با خاک یکسان کرد.
فرمانده آدمکش نیروی هوایی جنایت پیشه ی اسرائیل که سه ماه پیش در جریان یک سمینار امنیتی از قدرت نیروهای تحت فرمان خویش دم می زد در این روزها چهره ای تو سری خورده به خود گرفته و اعتراف کرده است که از دستیابی به اهداف تعیین شده ی خویش دور می باشد. با بیش از 7 هزار پرواز، نیروی هوایی اسرائیل تنها به موفقیت در تخریب زیربناهای اقتصادی مردم بی دفاع لبنان و قتل عام پیرمردان و کودکان و بمباران بیمارستان ها و منازل دست یافته است.

معامله با جان انسان ها

باید دانست که اسرائیل سالانه بیش از 3 میلیارد دلار تسلیحات به کشورهای مختلف می فروشد و قرار بود عملیات نابودی حزب الله نمایش قدرتی برای بازاریابی های جدید تولیدات هوایی رژیم صهیونیستی باشد. اما این نمایش بازاریابی از حیث نظامی به افتضاحی کشیده است و تنها در زمینه ی جنایت پیشگی کارنامه ی رژیم ضد انسانی اسرائیل راسیاهتر کرد.
کارشناسان اضافه گویی های فروشندگان یهودی را درباره ی توان وکارآیی واقعی تجهیزات جنگی شان زیر سوال می برند و حرف از یک آبروریزی جدی در این زمینه می کنند و احتمال مشکلات تازه ای را در قراردهای فروش تجهیزات رژیم صهیونیستی پیش بینی می کنند. آنها می گویند که یهودیان اسلحه فروش از این پس باید لاف کمتری بزنند زیرا اکثریت چند صد کشته ی لبنانی[5] در جنگ اخیر شهروندان عادی بوده اند. بدیهی است که مشتریان تجهیزات اسرائیلی، برخلاف ارتش زن و بچه کش رژیم صهیونیستی، تسلیحات را برای مبارزه با نظامیان می خواهند و نه مثل ارتش یهودی اسرائیل برای قتل عام بیگناهان .
روبرت هیسون سردبیر هفته نامه ی تخصصی ایرلانچ ویپونز[6] عملکرد ارتش صهیونیستی را به مسخره گرفته و می گوید : « آنچه در این گونه موقعیت ها مهم است قتل عام مردمی نیست که قرارست آزادشان کنیم. این شکست بزرگ هجوم اسرائیل است.» [7]
ناظران می بینند که در بیست ویکمین روز از تجاوز اسرائیل به خاک لبنان، پس از 7000 پرواز عملیاتی، فروریحتن دهها هزار گلوله ی توپخانه ی سنگین، استفاده از بمب های فسفری، سلاح های غیر متعارف و حضور بیش از 8000 سرباز آدمکش در خاک لبنان، نیروهای مبارز حزب الله همچنان باران موشک را بر سر صهیونیست ها فرو می پاشند. اسطوره دروغین شکست ناپذیری ارتش زن و بچه کش اسرائیل فرو ریخته است. جهان عرب و مسلمان بیدار می شود. آرزوی نابودسازی قدرت نظامی اسرائیل قوت می گیرد. صهیونیسم به بحران فرو رفته است. باید دید آیا این بحران جنون یهودیان حاکم بر اسرائیل را افزایش خواهد داد یا کاهش.
حکومت ایالات متحده که تحت نفوذ لوبی یهود، دست اسرائیل را برای آدمکشی نتیجه دار باز گذاشته بود اینک در مقابل قتل عام های بی نتیجه ارتش جنایت پیشه اسرائیل حیران مانده است و به گفته ی تحلیل گر روزنامه ی وال استریت ژورنال آمریکا برای این همدستی خود بهای سنگینی خواهد پرداخت.
در یک کلام می توان گفت که باردیگر در تجربه ی مقاومت قدرتمند مردم لبنان می بینیم هیچ قدرتی بالاتر از اراده ی انسان هایی که می خواهند آزاد زیست کنند نیست. آیا ما ایرانیان نباید از مبارزه ی شرافتمندانه ی لبنانی ها در مقابل آدمکش ترین و جنایت پیشه ترین ارتش جهان درس بگیریم و اسطوره ی شکست ناپذیری رژیم جنایتگر جمهوری اسلامی، این همدست قدیمی صهیونیسم را، درنبردی شجاعانه از میان بریم ؟

* *
www.korosherfani.com
02/08/2006




[1] http://www.korosherfani.com/neveshteha/aghabneshini.htm
[2] http://www.monde-diplomatique.fr/2006/01/ALGAZY/13115
[3] بحث ارزشیابی و قضاوت در مورد حزب الله لبنان و وابستگی آن به رژیم ایران را به فرصتی دیگر واگذار می کنیم.
[4] http://fr.news.yahoo.com/02082006/342/les-represailles-de-l-operation-commando-de-balbeeck-ne-se.html
[5] تا پایان روز 2 اوت آمار رسمی کشته شدگان لبنانی به حداقل 853 نفر رسیده است. اکثریت مطلق آنان غیر نظامی هستند.
[6] l'hebdomadaire spécialisé Jane's Air-Launched Weapons.
[7] http://fr.news.yahoo.com/02082006/290/le-liban-a-revele-a-isra-euml-l-l-insuffisance.html

از جمعه تا جمعه در ایران69

سلامی چو بوی خوش آشنا

قطعنامه ی 1696

سرانجام شواری امنیت ملل متحد با صدور نخستین قطعنامه ی خود, از دیکتاتوری مذهبی خواست تا به رای جامعه جهانی گردن نهاده و تمام فعالیت‌های مربوط به غنی‌سازی اورانیوم، از جمله فعالیت‌های تحقیقاتی را ظرف یکماه متوقف سازد. در قطعنامه ی صادره که با اکثریت آرا بتصویب رسید, آمده است که در صورت تخطی رژیم آخوندی از این قطعنامه روند جریانات به اعمال تحریم‌های اقتصادی و سیاسی کشیده خواهد شد. همچنین ملل متحد از تمامی کشورها خواستار آن گردید تا از انتقال کالا هایی با مصارف دوگانه یعنی آندسته از تکنولوژِی که رژیم آخوندی برای ساختن بمب و حمل موشکی میتواند استفاده نماید, خودداری ورزند.
تلويزيون سي.ان.ان در گزارشي میگوید: همانطور كه انتظار مي رفت شوراي امنيت قطعنامه يي تصويب كرد كه به ايران ضرب الاجلي داده تا غني سازي اتمي را تا پايان ماه ا وت متوقف سازد. ايران به بسته مشوقهاي بين المللي جواب نداد. اعضاي شورا با رأي 14 به 1 به نفع اين قطعنامه رأي دادند. پيشنويس اين قطعنامه توسط فرانسه، بريتانيا و آلمان تهيه شده بود. اين قطعنامه گفته است كه اگر ايران متابعت نكند شوراي امنيت اقدامات مناسب را در نظر خواهد گرفت. اين اولين قطعنامه در مورد ايران است كه قدرت اجرايي دارد و تهديد كرده است كه تحريمها را در نظر مي گيرد.,,
مشارکت و رای تمایل کشورهای طرفدار رژیم در صدور این قطعنامه خود نیز از جمله تحولات اخیر می باشد. در حالیکه روسیه و چین بکرات از هرگونه همکاری در راه صدور قطعنامه ئی علیه رژیم خود داری میکردند, در اجلاس اخیر شورای امنیت , سرانجام در پی فشارهای غرب, آنان نیز به جرگه ی موافقان پیوسته و نشان دادند که منافع طولانی مدت برای این دوکشور, نه در راستای طرح های دیوانه وار آخوندی و تولید سلاح اتمی بدست مشتی قدرت پست نهفته است, بلکه منافع دراز مدت برای ایندو کشور در رابطه با غرب و همکاری با آنان است. این خود یکی از تحولات عمده در پی صدور قطعنامه می باشد و مبنائی است تا با آن بتوان قدمهای احتمالی بعدی را پیش بینی نمود.
بی بی سی در این رابطه میگوید: ,, بعضی از مسئولان پرونده هسته ای ايران اميدوار بودند که روسيه و چين بتوانند تعريف جديدی از تعليق غنی سازی اورانيوم به اعضای ديگر شورای امنيت بقبولانند و در نتيجه جمهوری اسلامی با کوتاه آمدن در مورد تعليق غنی سازی در مقياس بزرگ حداقل برای حفظ آبرو و راضی نگهداشتن طرفداران خود بتواند غنی سازی در سطح کوچک و تحقيقی را ادامه دهد. ,,
رژیم که به عمد سیاست خرید زمان و کش دادن اوضاع را در دستور کار خود قرار داده بود و به یمن آتش افروزی ها در لبنان هرگز تصور صدور قطعنامه , آنهم در این اوضاع و احوال را نداشت. آخوندها بر این باور بودند که اکنون جهان با معضل بزرگتری دست به گریبان است و بطور اصولی توان حل دو تضاد آنهم در منطقه ی مهمی مانند خاورمیانه را دارا نمی باشد. یعنی با براه انداختن جنگ افروزی در لبنان و به کشتن دادن مردم بیگناه این کشور, تلاش داشت تا مسئله اتمی و پروژکتورهای بین الملل را هرچه بیشتر و بیشتر بروی پروژه های اتمی اش کم نور تر نماید. عدم پاسخ نهائی به بسته ی پیشنهادی از سوی کشورهای 5 بعلاوه 1 نیز با همین بینش و به عمد به تاخیر انداخته میشد. دیپلماسی کودن و جنگ افروز آخوندی بر این باور بود که با پیدایش جنگی همه جانبه در خاورمیانه و انحراف نگاهها به لبنان , اکنون با خیال راحت میتواند در خفا و با خریدن وقت زرادخانه ی اتمی را شتاب بیشتر بخشیده و با خیالی آسوه بدنبال ,, معبود ,, خود, همانا بمب اتم باشد.
اما پاسخ رژیم به این شوک چه بود. جلالي مخبر كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي رژیم در واكنش به تصويب قطعنامه‌ي شوراي امنيت می گوید: قطعنامه‌ي شوراي امنيت مورد پذيرش ما نيست و اين قطعنامه فضا را به سمتي مي‌برد كه به نفع هيچ‌كس نخواهد بود. آمريكايي‌ها مطمئن باشند كه ايران بازي برد - باخت را نخواهد پذيرفت و اگر قرار باشد در اين بازي بازنده‌اي وجود داشته باشد، بازنده كساني هستند كه مسير پرونده‌ي ايران را از راه گفتگو و حركت مصالحه‌جويانه خارج كرده باشند.,,
بهرحال اکنون توپ در زمین ولی فقیه ارتجاع است و این رژیم است که یا باید از عربده کشی و باج خواهی از مردم ایران وجهانیان دست بردارد و جام زهر دیگری نوش جان نماید و یا بر همین بستر به مانند ماشینی که ترمز اش بریده و در جاده ی سقوط قرار دارد, تا به آخر بر طبل اتمی بکوبد. از ظواهر امر چنین بر می آید که آخوندها از سر ناچاری و آبروباختگی راه دوم را همچان در دستور کار دارند. از واکنش های هراس آلود پاسدار احمدی نژاد در راستای رد قطعنامه و دیگر مقامات ریز و درشت آخوندی میتوان نتیجه گرفت که استفاده از بند 41 منشور ملل متحد علیه رژیم آخوندی روز بروز جدی تر میگردد.

جنگ افروزی آخوندی در لبنان

سرانجام دولت پاسدار احمدی نژاد به دستور ولی فقیه ارتجاع مذهبی حاکم بر ایران آن کاری که نباید میکرد, انجام داد و منطقه را به جنگ حانمان سوزی دیگر سوق داد. اگر تا سال گذشته کسی تهدید های رژیم را برای بحرانی کردن منطقه را باور نمیکرد و به آن با دیده ی شک و تردید ناه مینمود, اکنون دیگر بر همگان ثابت شده است که با آمدن پاسدار احمدی نژاد , رژیم به جهان و کشورهای منطقه ئی اعلان جنگ داده است. این جنگ اکنون در سه جبهه خود را به نمایش گذاشته است. نخست اتمی, دوم جبهه ی عراق و سوم جبهه ی لبنان و کشور فلسطین می باشد. دبیر خانه ی شورای ملی مقاومت در اطلاعیه خود در این رابطه میگوید:
,, اظهارات خامنه اي هيچ ترديدي در اهداف شوم رژيم آخوندي براي به آتش كشيدن منطقه باقي نميگذارد و نشان ميدهد فاشيسم مذهبي حاكم بر ايران, مانع اصلي صلح و آرامش دراين منطقه از جهان است. جامعه جهاني بايستي يك سياست قاطع در مقابل رژيم آخوندي اتخاذ نموده و به مقابله بلادرنگ با آتش افروزي و صدور تروريسم و بحران از سوي اين رژيم برخيزد همانطور كه رئيس جمهور برگزيده مقاومت ايران در ابتداي بحران جديد خاورميانه گفت : راه حل , خلع يد از رژيم ملايان در سراسر خاورميانه بويژه در لبنان و فلسطين و عراق توسط شوراي امنيت ملل متحد است. تنها بازنده صلح در منطقه و دمكراسي در عراق, ديكتاتوري ديني حاكم بر ايران است. اين رژيم برخلاف دعاوي دجالگرانه اش, بيشترين ضربه را به مردم فلسطين و لبنان زده است.,,
قریب دو هفته است که لبنان دستخوش جنگی ناخواسته گردیده است. جنگی که خود در آن هیچ منفعتی نداشته و بواقع دستخوش دسیسه های منطقه ئی و بویژه از سوی دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران شده است. به باور بسیاری از کارشناسان , گرچه طرح حمله به لبنان و قطع دستان آخوندی در منطقه از مدت ها پیش کشیده و برنامه ریزی شده بود, اما نقطه ی قلیان آن یعنی درگیری و موشک پرانی و همچنین گروگانگیری های آخرین, دست طرف مقابل را برای دخالت نظامی هرچه بیشتر و بیشتر باز نمود و خود توجیهی شد برای لشکر کشی به مردم بی گناه این سرزمین. آخوندها بر این باور بودند که با گشودن جبهه ئی دیگر در خاورمیانه , نگاهها را که طی ماههای گذشت بسوی سیاست های اتمی, دخالت در امور داخلی عراق و همچنین به وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران معطوف شده بود, منحرف نمایند. واقعیت این است که دیکاتوری مذهبی اطمینان داشت که با ربودن سربازان طرف مقابل, میتواند به مانند سنوات گذشته همچنان با اهرم ,, گروگانگیری ,, دست به معامله بزند و برای مدتی بحران هایش را حل و فصل نماید. اما اینبار اشتباه محاسبه ی عظیمی کرد که با بازتاب بسیار سنگین و خشنی روبرو گردید. زاویه ورود رژیم به این بازی خطرناک نیز همان مسئله ی اتمی بود. جنگ ناعادلانه ئی که اکنون به مردم این سرزمین تحمیل شده , اساسا برآیند خواسته های مردم لبنان نمی باشد, بلکه جنگی است تحمیلی که راه به کشتار کودکان و سالخوردگان و تهی دستان برده است. دیدن صحنه های تکان دهنده ی کشتار مردم بی دفاع لبنان یقیننا دل هر انسانی را بدرد می آورد. دیدن اجساد قطعه قطعه شده ی کودکان و نوجوانان لبنانی که این چنین ورد تعرض بی رحمانه و تجاوزکارانه قرار میگیرند, نمونه ی بارز و انکار ناپذیز جنایت علیه بشریت است. عدم تعادل قوای نظامی راه بدانجا برده که تا به امروز بیش از 900 نفر از شهروندن این کشور قتل عام شده اند و قریب یک میلیون آواره گردیده اند. با هر دید و تصوری به این صورت مسئله نگاه کنیم, هیچ چیز نمی تواند اینگونه جنایات علیه شهروندان بیگناه را توجیه نماید. با نگاهی به موضعگیری بسیااری از سیاستمداران, بویژه کشورهای عربی بخوبی میتوان دریافت که بواقع مردم منطقه براین اعتقاد اند که دستان پلید آخوندی دراین جنگ افروزی نقش عمده ئی داشته و اساسا طرح ها و نقشه های شوم آنان بوده که لبنان را اکنون به ویرانه ئی تبدیل کرده است. تجهیز نیرو های شبه نظامی و آموزش سیاسی, ایدئولوژیک و تقویت مالی آنان که سالیان متمادی در بستر سیاست ,, گسترش انقلاب اسلامی ,, نهفته بود, کار به آنجا برده که طرف مقابل با دستی باز به نیروی قهریه ی نظامی روی بیاورد. در حالیکه رسانه های غربی با زاویه و احتیاط اخبار مربوط به جنگ را دنبال میکنند, با نگاهی اجمالی به دستگاه تبلیغات آخوندی, میتوان خشنودی دیکتاتوری مذهبی از براه افتادن جنگی دیگر و آنهم بیش از 2000 کیلومتر دورتر از مرزهای رژیم, بغایت استقبال میکنند و روزی نیست که بر تنور ادامه ی جنگ ندمند.
نکته ی قابل تامل در این رابطه اینکه آخوندها به هیچ وجه تمایل شرکت مستقیم در این جنگ را ندارند, زیرا از ابعاد ضربات نظامی احتمالی آن بخوبی آگاهی دارند. اما تا میتوانند از جیب مردم لبنان و فلسطین برای حفظ بقای خود سوء استفاده مینمایند. قضیه جکایت آن مثل معروف را دارد که میگوید , مرگ خوب است اما برای همسایه.

یکی از تحلیل گران بنام عرب بنام فواد عظیم در مصاحبه با شبکه ی سی بی اس میگوید: ,, این ایران است که پشت خزب الله است که نخ حزب الله را در دست دارد و اين جنگ را برافروخته است. در واقع جنوب لبنان, هم مرز نيست, اين ايران است كه هم مرز با سوريه است. اين ايران است كه هر گاه كه بخواهد و منافعش اقتضا كند, سرنخ حزب الله را تكان ميدهد و به خاطر منافعي كه دارد, حزب الله را به حركت و اقدام وادار ميكند. شيخ نصرالله آخوند جواني است كه كاملا بر اساس منويات روحانيون حاكم بر ايران كار ميكند و خواسته هاي آنها را انجام ميدهد».

وليد جنبلاط دبيركل حزب سوسياليست و نماينده مجلس لبنان كه با روزنامه فرانسوي فيگارو مصاحبه مي كرد، گفت كه حزب الله با ربودن دو سرباز اسرائيلي بازي بسيار خطرناكي را آغاز كرده و افراطي‌گري مورد حمايت رژيمهاي ايران و سوريه را به اجرا در مي آورد. جنبلاط افزود : يك سال است كه سوريه به كشوري از اقمار تهران تبديل شده است. دمشق سعي مي كند لبنان را بي ثبات سازد و دولتش را سرنگون نمايد.,,



هفته ی خوبی برایتان آرزومندم مهرداد هرسینی

گلي سرخ دوباره به خاك افتاد نوشته شده توسط

گلي سرخ دوباره به خاك افتاد نوشته شده توسط
جواد شفايي

گلي سرخ دوباره به خاك افتاد

چه خوب هم رزمانش گفتن نه مي بخشيم ونه فراموش مي كنيم وحتماراهش راادامه خواهند داد.
رژيم ضد بشري آخوندي اكبرمحمدي رابه قتل رساند.
تجربه زندان دريك كلام چيزي نيست جزعبورلحظه به لحظه ازيك تراژدي فوق متناقض.جنگ نابرابرد رسرزمين دشمن.آنهم دشمني كه چنان مرزهايي رادرشقاوت درنورديده كه نظيرش رادرهيچ كجاي اين كره خاكي نمي توان يافت.دوران زندان براي بچه هايي كه زندان بودند هيچ وقت فراموش نمي شود.
ازشكنجه تاشكنجه گرش تاشعبه هاي بازجويي تابچه هايي كه جلوي چشممان دارزدند{مجاهدشهيدحبيب اله اسلامي}وفعل واقعه به گفته اشرف شهيد دنياخبردارنشدكه برمردم ايران چي گذشت اماهيچ چيزمخفي نخواهد ماند.بخصوص رزم وپايداري فرزندان رشيدخلق درسياهچالهاي رژيم ضدبشري آخوندي ويك روزتاريخ گواهي خواهدداد برپايداري نسلي كه به رژيم آخوندي گفت نه وبرسراصول وعهدوپيمان خودپايدارماند.وذره ايي ازشرف خلقش كوتاه نيامد.
اكبرمحمدي هم مثل شمع شبانه خوش وبي پرواسوخت تاروشنايي بخش شبهاي تيروتارمردمش باشد.اودرپيكاري نابرابربادژخيمان زندان درحالي كه دراثرسال ها شكنجه وآزارگرفتاربيماري هاي مختلف شده بود بابدني ضعيف وفرسوده همه قدرت وتوانش را جمع كرد ودربرابررژيم آخوندي ايستاد وازآرمانش دفاع كرد ودريك كلام زجركش شد.البته اكبرمحمدي آخرين نفرنخواهدبود وهستند هزاران هزارقهرمان و
مشعل هاي آزادي كه راه اورا ادامه دهند.

درود برشهيد قهرمان اكبرمحمدي
درودبرتمامي زندانيان سياسي مجاهد و مبارزدرسياهچالهاي رژيم ضدبشري آخوندي
جواد شفايي ايتاليا

غم آوا و غمنامه هاي امردادي

Thursday, Aug 3,
۱۲ مرداد ۱۳۸۵
غم آوا و غمنامه هاي امردادي
محمد قائد

mGhaed@lawhmag.com
۱۲ مرداد ۱۳۸۵
ماه مرداد براي روشنفكران ايران تبديل به نوعي ماه سوگواري شده است. تقيه طي قرنها بر طرز فكر غيرمؤمنان نيز اثر گذاشته است و مردم غالباً ناچارند بيش از يك عقيده داشته باشند تا از انواع مخمصه ها جان به در برند. و آئين سوگواري براي مردگان، تا حد پرستش آنها، شكلهايي غيرديني نيز به خود گرفته است. به همين سان، روشنفكران ايراني براي خودشان ماه غصّه خوردن ِ لائيك دارند. نيمة اول ماه نيمة تابستان وقف حسرتخواري براي نهضت جوانمرگ شدة مشروطيت است و نيمة دوم آن براي شهادت فجيع جواني ناكام موسوم به 28 مرداد.
ترجيع بند تمام بحثهاست كه نهضت مشروطيت ناكام ماند و به انحراف كشانده شد، و آنچه در 28 مرداد 1322 اتفاق افتاد حركتي راستين را قيچي كرد. اما كمتر كسي مي كوشد روشن كند كاميابي واقعي مشروطيت و ادامة حركت پيش از 28 مرداد چه نتايجي مي توانست داشته باشد و به كجاها برسد. مي توان پنداشت تنها بر سر همين دونكته،‌ يا در واقع يك نكته، اتفاق نظر وجود دارد و هر تلاشي براي ادامة داستان در خيال، به گونه اي كه به پاياني خوش از نوع يك بار براي هميشه ‌بينجامد، مخالفت برانگيز خواهد بود. از اين رو، امن ترين شيوه آن است كه معتقد باشيم "نشد" و «نبود». اينكه چه مي شد و چه مي بود البته تاريخ نيست، خيالپردازي است. اما آنچه در اين سالها در ايران قلم و به قلم، و در واقع سينه به سينه، مي چرخد تا چه اندازه تاريخ است؟
بـِنـِدِتـّو كروچه، انديشمند ايتاليايي، با نظر روسو موافق بود كه تاريخ يك مشت دروغ است كه از لابه لاي آنها ما بايد آنچه را به حقيقت نزديك تر به نظر مي رسد برگزينيم. خود كروچه،‌ به عنوان يك ايده آليست، در گفتن اين حرف مشكلي نداشت، اما ناظران كمتر آيده آليست و بيشتر شكـَاك ممكن است بپرسند: ببخشيد پروفسور، حقيقت را چگونه تعيين مي كنيد، "به نظر" چه كسي، و تازه اگر عقايد و روحيات شـُماي ناظر به مرور تغيير كند، اين "به حقيقت نزديك تر" هم دستخوش نوسان خواهد شد؟ درهرحال، با حرف ديگر كروچه مي توان كمي بيشتر همراه بود كه تاريخْ يكسره تاريخ معاصر است. وضع موجود به درك ما از تاريخ شكل مي دهد: "هركه نقش خويشتن بيند در آب." تاريخ مانند كاتالوگ عقايد است. علايقتان را ــــ‌ يا آنچه به علايقتان نزديك تر است ــــ در وقايع پيشين بجوييد، حتما پيدا مي كنيد.يكي از عجيب ترين جنبه هاي سوگواري مردادماه، همنوايي اهل ديانت است كه البته همواره مشتاق عزاداري به هر بهانه اي اند. كساني از اين گروه حتي اصرار دارند بيش از صاحب عزا گريه كنند. اگر، آنچنان كه گفته مي شود، در نهضت مشروطيت روشنفكران سبب شدند دين در رأس امور قرار نگيرد، و 28 مرداد كودتايي بود عليه پشت كنندگان به ديانت، پس چه جاي تأسف، زيرا امروز حقيقت سرانجام پيروز گشته است. در فاصلة صبح ازل و شام ابد، و در عمر ملتها پنجاه و صد سال زماني چندان دراز نيست. اگر اين سرزمين ِ اهورايي جاودانه است و سنت الهي تبديل ناپذير، و وقتي دربارة هزار و دو هزار سال پيش طوري صحبت مي كنند كه انگار همين ديروز بود، قاعدتاً اين چند صباح تأخير را نبايد چندان مهم گرفت.
ظاهرا درد همه، چه روشنفكر و چه اهل ديانت، اين است كه فرصتها از دست رفت. فرصت مورد نظر دستة اول بايد معطوف به ترقي باشد؛ و نزد جناح دوم، فرصت ِ هرچه ديني تر كردن جامعه. وقتي جملات صادر شده طي زمان را كنار هم بچينيم، مي بينيم به رغم حالت پدرمرده واري كه هر دو دسته در عزاي 14 و 28 مرداد به خود مي گيرند، هر يك غمي كاملا متفاوت دارد: روشنفكران مي گويند اگر مشروطيت به ثمر رسيده بود در ابتداي هزارة سوم همچنان گرفتار هزارة اول نبوديم. و اهل ديانت متأسفند كه اگر مشروعه به كرسي قدرت نشسته بود هرآينه افكاري شبهه انگيز كه امروز اسباب گمراهي خلق است مجال رشد نمي يافت.گرچه تكرار تاريخ در عمل ناممكن است، دست كم مي توان به گمانزني پرداخت كه اگر يك واقعة معين همين امروز اتفاق مي افتاد نتيجه تا چه اندازه ممكن بود به آنچه در تاريخ ثبت شده است شبيه باشد. در اين جا بحث بر سر تاريخ نيست؛‌ در اين باره است كه اگر جنبش مشروطه پس از صد سال، و ماجراي ملي شدن نفت پس از پنجاه سال پيش مي آمد نتيجه چه مي توانست باشد.
آنچه در پي مي آيد نيم نگاهي است به طرز نگاههاي معاصران ما در "برگزيدن آنچه به حقيقت نزديك تر به نظر مي رسد" از ميان خروارها متن مربوط به نهضت مشروطيت و 28 مرداد. آن وقايع چنان پيچ در پيچ و پر از جزئيات است كه حتي تصويري كلي از هر يك مثنوي هفتادمن كاغذ خواهد شد. غرق شدن در جزئيات اين خطر را هم در پي دارد كه به داستانپردازي بيفتيم. و در حالي كه هم روشنفكران لائيك و هم دينمداران مي توانند در يك عزاي واحد گريبان چاك كنند، پس لابد متوفي، يا متوفيان، بيش از يك چهره و شخصيت داشته اند يا به مرور پيدا كرده اند. اسكار وايلد مي گفت "تنها وظيفة ما در برابر تاريخ اين است كه آن را دوباره بنويسيم." اما اگر صد بار هم تاريخ را بنويسيم، نگارشگري صد و يكمي پيدا خواهد شد كه با آنچه پيشتر گفته شده موافق نيست. با اين حساب، يك بار كمتر يا بيشتر بازنگري ِ تاريخ شايد علي السّـويه باشد.
مشروطة ناكام
اين حرف كه نهضت مشروطيت ناكام ماند تبديل به اصلي چنان بديهي شده است كه دشوار بتوان در برابر آن ايستاد. ناكامي البته كم نبود. يكي اينكه پس از خلع يك شاه كله شق به عنوان مانع تحقق حاكميت ملت، جانشين او از آن طرف بام افتاد. احمدشاه را به عنوان پادشاهي دموكرات و نرمخو ستوده اند. نخستين كسي بود كه از مطبوعات [روزنامة مساوات به مديريت محمدرضا مساوات] به دادگاه شكايت كرد اما وقتي به او اندرز دادند كه برنده شدن در چنين دعوايي به اندازة بازنده شدن در آن براي يك پادشاه كسر شأن است، كوتاه آمد و رضايت داد مدير آن نشريه مدتي از ايران دور باشد. و در ماجراي قرارداد 1919، ظاهراً در ديدارش از لندن از تاييد آن سر باز زد.
اما پادشاهي كه از ملت حقوق بگيرد و در خارجه قدم بزند در ايران فلاكت زده كمتر كسي را خشنود مي كرد. طي جنگ جهاني اول در دهة 1290، قحطي و وبا بيداد مي كرد. محمد مسعود در خاطراتش مي نويسد در شهر زادگاه او، قم، نه تنها كار به خوردن گوشت سگ و گربه كشيده بود، بلكه گاه بچه هاي خردسال ناپديد مي شدند. در چنان شرايطي، شاه مدام از مجلس پول مي خواست تا بتواند در اروپا زندگي كند. مشروطه خواهان توقع داشتند شاه در باغ سعدآباد باشد و در امور اداري كشور مستقيماً دخالت نكند، نه اينكه كشتي خود به ساحل بكشاند و هيچ كمكي به هيچ كس و هيچ چيز نرساند. وقتي رضاخان سردار سپه ترتيبي داد تا عكس شاه را با كت و شلوار و شاپوي سفيد و در حال قدم زدن در معيـَّت بانويي مكشوفه در سواحل جنوب فرانسه در تهران تكثير كنند، تاثير آن در افكار عمومي قابل پيش بيني بود.تصوير نه چندان درخشان خاندان قاجار در جامعه و تاريخ ايران تا حد زيادي نتيجة همان تبليغات دامنه دار است. اما پيش از آن هم علاقه مندان ترقي از آن خانواده نااميد بودند. با توجه به انقراض بسياري سلسله هاي كهن اروپا و جهان در همان عهد، يك انقراض ديگر در سرزميني كه انقراضْ گاه سلسله هاست شايد عادي بنمايد. با وجود تمام تبليغاتي كه حتي در كتابهاي درسي عليه قاجار جريان ادامه يافت، آن طايفه تا انتهاي دهة‌ 1330 قدرت سياسي داشت و تا سال 1357 صاحب حدي از نفوذ اجتماعي ماند. اما شمار افرادي از آن خاندان كه نامي نيك از خود به يادگار گذاشته اند بسيار اندك است. وقتي پس از وقايع 1917 در روسيه نمايندگان دولت انگلستان درهند كوشيدند كسي را در ايران پيدا كنند كه كشور را جمع و جور كند، اعضاي آن خاندان نامزد طبيعي اجراي چنين برنامه اي بودند. اما در حالي كه سران بسيار جاه طلب و پولكي ِ قبيله حاضر نبودند زير بار رياست يكي از خودشان بروند، از ملت نمي شد چنين انتظاري داشت. قرارداد 1919، شايعة پول گرفتن وثوق الدوله و ديگران براي امضاي آن و برانگيختگي افكار عمومي به هر اميدي نسبت به پيشقراول شدن آن خاندان پايان داد. علي اميني، آخرين بازماندة‌ قاجار كه در سال 1357 كوشيد بر سير وقايع تاثير بگذارد، با صدايي بسيار بم كه بيشتر به درد تئاتر مي خورد و اعتماد به نفسي نتيجة يك عمر روي مبل نشستن و متكلـّم وحده بودن، بيش از آنكه مورد توجه قرار گيرد اسباب تمسخر شد. ايل قاجار براي ايران در مجموع بيشتر سربار بود تا سرور.
با توجه به تصوير بسيار منفي قاجاريه، ادامة طبيعي نهضت مشروطيت در دهة بعد بايد برچيدن كل بساط سلطنت باشد. مناديان اولية نهضت نمي توانستند به رياست قاجار پايان دهند زيرا هيئت حاكمه، گرچه يكشبه مشروطه خواه شد، براي دفاع از موقعيت خويش ‌به اندازة كافي قدرتمند بود، و اساسا ايجاد سلسله اي جديد در زماني كه پادشاهان جهان يكي پس از ديگري مرخص مي شدند نمي توانست قابل تصور باشد. با اين همه،‌ وقتي علماي دين به اطلاع رضاخان سردار سپه رساندند كه فكر جمهوري در ايران غيرقابل قبول است، او رضايت داد كه لطف كند و شاه شود. امروز هم مي بينيم كه فكر جمهوريت تا چه حد با مباني دين ناسازگار است.
تحول ديگري كه همان ابتدا رخ نمود انتظارات غافلگيركنندة علماي دين بود. طي نيمة دوم قرن نوزدهم كساني در ايران كوشيده بودند اين فكر را تقويت كنند كه دين با ترقــّي تضادي آشتي ناپذير ندارد و خدا قافله سالار ِ ترقيخواهان است. كساني هم مي گفتند چنين تصوري واهي است و در دين ظرفيتهاي كشف نشده اي براي گشودن راه ترقي وجود ندارد. درهرحال، قرار بر قانونگذاري و ايجاد عدليه اي بر پاية‌ آن قوانين بود اما وقتي بنا به اصل صنفي بودن ِ انتخاب نمايندگان مجالس اوليه، از علما هم كساني حضور يافتند اين ادعا مطرح شد كه علماي دين نه به عنوان فرد، بلكه به عنوان نمايندگان خدا عمل مي كنند. انتصاب هيئتي پنج نفره كه انطباق قوانين وضع شدة نمايندگان منتخب مردم را با شرع بسنجد و حق وتو داشته باشد در حكم پنبه كردن تمام رشته ها بود. و ماجراي شيخ فضل الله نوري در پي آمد.
دربارة انگيزه يا انگيزه هاي شيخ فضل الله در برافراشتن عـَـلـَـم مخالفت با مشروطه نظرهاي متفاوتي هست، از جمله اينكه وقتي براي او منزلتي در حد بهبهاني و طباطبائي قائل نشدند از در مخالفت درآمد. درهرحال، حمله هايش مملوّ بود از زياده روانه ترين اتهامها. در شب‏نامه‏هايى كه عليه مشروطه‏خواهان نشر مى‏داد، از جمله، به اين موارد مى‏تاخت: اينكه مى‏گويند بايد فروعى از شريعت را تغيير داد؛ اباحة‌ مسكرات، اشاعة‌ فاحشه خانه‏ها و افتتاح مدارس تربيت نسوان و دبستان دوشيزگان‏؛ صرف وجوه روضه‏خوانى و زيارت در ايجاد كارخانجات و ساختن جاده و احداث راههاى آهن و جلب صنايع فرنگ؛ اينكه تمام ملل روى زمين بايد در حقوق مساوى بوده ذمّى و مـُسلم خونشان مساوى باشد؛ آتشبازى، عادات خارجه، هوراكشيدن و "زنده ‏باد مساوات" و "برادرى، برابرى"؛ نشردادن‏عقايد مزدكيان، از جمله، كلمة آزادى؛ رواج فنون فحشا و فسق و فجور كه زنها لباس مردانه بپوشند و به كوچه و بازارها بيفتند؛ و اينكه روزنامه‏چى‏ها مى‏گويند بايد در ايران مجلسى باشد مثل پارلمنت آلمان.
در حالي كه براي محمدعلي شاه مخلوع و متواري مقرري تعيين كردند، اجبار به دارزدن شيخ يكي از بدبياري هاي نهضت مشروطيت بود. و در حالي كه از سالها پيش مي گفتند بايد آئين دادرسي نوين بر پاية قوانيني روشن و قابل تعريف به كار گرفته شود، گرچه به او فرصت دفاع دادند، همين نكته كه به او عنوان مفسد في الارض داده شد با روح نهضت تضاد داشت و رجعتي بود به قبل. اما ظاهراً چاره اي نديدند. يك ناكامي ديگر در همان باء بسم الله.
شيخ صراحتاً آزادي فروش مشروب الكلي، تأسيس فاحشه خانه و ايجاد مدرسة دخترانه را در يك رديف مي گذاشت. خطاب او مستقيماً به تودة مردمي بود كه در گوششان آزادي و ترقي موضوعهايي بود دور از ذهن و حتي منفي. ترقيخواهان به اين شيوة مخاطب قراردادن توده و سعي در تهييج احساسات عوام با تحقير و انزجار نگاه مي كردند. در روزگار ما كساني عار داشتن از توسل به اين نوع تهييج را كمبود روشنفكراني قلمداد مي كنند كه بلد نيستند هر موضوعي را ناموسي كنند تا خلايق شيرفهم شوند.
در خطاب به مردمي سخت دلمشغول وساوس نفساني و شديداً سركوفته، كشاندن مقولات تعقـلي به حيطة اندامهاي خصوصي لازمة هر سياست عوامگرايانه اي است [در روزگار ما گمان مي رود "آزادي دو درجه و 360 درجه" نيز چيزي در همين مايه باشد، گرچه اشاراتي تا اين حد رمزآلود براي اهل هندسه هم به آساني قابل فهم نيست.] دوازده سال بعد، در خرداد 1302، حسن مدرّس در استيضاح مستوفي الممالك در مجلس چهارم نطقي پرآب و تاب ايراد كرد كه يك جملة آن بعدها شعار شد:
اگر يك كسى از سر حدّ ايران بدون اجازه دولت ايران پايش را بگذارد در ايران و ما قدرت داشته باشيم او را با تير مى‏زنيم و هيچ نمى‏بينيم كه كلاه پوستى سرش است يا عمامه يا شاپو. بعد كه گلوله خورد دست مى‏كنم ببينم ختنه شده است يا نه. اگر ختنه شده است بر او نماز مى‏كنم و او را دفن مى‏نماييم و الاّ كه هيچ. پس هيچ فرق نمى‏كند. ديانت ما عين سياست ماست، سياست ما عين ديانت ماست. ما با همه دوستيم مادامى كه با ما دوست باشند و متعرض ما نباشند. همان قِسم كه به ‏ما دستورالعمل داده شده است رفتار مى‏كنيم.
به نظر مدرّس، سياست خارجي مملكت مي تواند چنان بديهي و ساده باشد كه با ختنه بودن يا نبودن سرباز متجاوز اجنبي ــــ آن هم به تشخيص لامسة تيرانداز و نه با نظر قاضي عسكر يا طبيب قشون ــــ و نوع كفن و دفن او تعيين شود. درهرحال، براي اجراي چنين سياستي بايد مرزي، مرزباني، فرماندهي، سربازي، تفنگي و فشنگي وجود داشته باشد. ايران نه تنها هيچ يك از اينها را نداشت، بلكه فقط چند سال پيش از ايراد اين نطق غرّا جماعتي، از جمله خود مدرس، با پشتيباني مالي دولتهاي عثماني و آلمان از تهران به كرمانشاه رفتند تا دولت سومي ـ در كنار مناطق تحت اشغال روسيه در شمال و بريتانيا در جنوب ايران ـ تشكيل بدهند. يعني عملاً تجزية ايران را به رسميت شناختند. با شكست آن دو دولت در جنگ جهاني اول، منابع مالي خشكيد و مهاجراني كه در نبرد قدرتهاي بزرگ بر سر تقسيم جهان نقش مهره هايي بي مقدار را بازي كرده بودند دست از پا درازتر برگشتند. حالا يكي از همانها در نهايت رشادت مي خواست هركس را بدون اجازة به اصطلاح دولت ايران پا اين طرف مرز گذاشت با تير بزند.
نزد شنوندة پاي منبر، چنين بياناتي مي تواند بسيار نغز و حكيمانه و حتي به خاطرسپردني باشد. اهل نظر به اين گونه رجزخواني با تحقير نگاه مي كنند. مي گفتند استيضاح مستوفي الممالك از سوي مدرس به تحريك قوام السلطنه انجام شد كه مي خواست رئيس الوزرا شود. مستوفي پشت تريبون رفت و پس از نطقي كوتاه و نيشدار در تـقبيح "آجيل دادن و آجيل گرفتن"،‌ بيدرنگ از مجلس بيرون آمد، استعفا داد و به خانه رفت. ميرزاده عشقي در مستزاد مشهور "اين مجلس چارم به خدا ننگ بشر بود" نطق مدرس را هجو كرد و مهدي قلي هدايت مخبرالسلطنه در خاطرات و خطرات نوشت مدرس با كلمات بازي مي كند و "در نطق قادر بر اختلاط موضوع است. . . . من از اين فرمايشات مدركي به دستم نيامد. گناه فهم من است، گناه اين آقا نيست." در سال 1305، در مجلس ششم، وقتي محمد مصدق صلاحيت وثوق الدوله براي پست وزارت ماليه را رد كرد و گفت او به عنوان عاقد قرارداد 1919 مجرم است، مدرّس در تلاش براي تبرئة برادر بدنام قوام السلطنه، از جمله، گفت: "ناكرده خطا در جهان كيست بگو/ آن كس كه گنه نكرد چون زيست بگو." چنين بده بستان هاي كاسبكارانه اي ــــ تو از من دفاع كن، من هم چندتا پـُست را بنا به توصية‌ تو پـُر مي كنم ــــ حتي با يك خروار توجيه، مشكل بتواند در افكار عمومي براي كسي ايجاد اعتبار كند.
مدافعان نظرية انحراف نهضت مشروطيت طايفة منورّالفكرها را به گناه ايجاد اصطلاح "آخوند سياسي" ملامت مي كنند، برچسب منفي رايجي كه سبب شد اهل ديانت مدتهاي طولاني دست به عصا راه بروند. اما حتي اگر مخالفت با ايجاد جمهوري در ابتداي سال 1303 را كنار بگذاريم، همين نمونه هاي صدر مشروطيت تا سلطنت پهلوي كافي بود تا در جامعه تصويري بسيار منفي نسبت به دخول دين در دولت پيدا شود. شيخ فضل الله را فردي بغايت جاه طلب مي ديدند كه وقتي كسي جدي اش نگرفت عـَـلـَـم تكفير برافراشت. نيك مي دانستند كه اگر او را با دادن سهمي ساكت كنند اين عـَـلـَـم را يك نفر ديگر هوا خواهد كرد. و نطقهاي مدرّس كسي را به ياد احكام الهي نمي انداخت. مجالس چهارم و پنج ششم هر يك بيهوده تر از ديگري بود و در مذاكرات آنها كمتر چيزي كه بتوان اسم آن را بحث در انطباق قوانين موضوعه بر شرع گذاشت به چشم مي خورد. لفـّـاظي هاي ملال آورشان عمدتا پشتك و واروهايي بود با نقشة اين را ساقط كن آن را بالا ببر. بندوبست هايي بازاري، نادلپسند و حتي چركين.
تعطيل آن بساط از سوي رضاشاه و شروع عصر فرمان از بالا نبايد ماية تاسف چنداني شده باشد. پس از پانزده سال بيحاصلي، جامعه خاطرات رنگ باختة نهضت مشروطيت را در ِ كوزه گذاشته بود و در فقدان مرد قوي و اهل عمل خميازه مي كشيد. اصطلاح "به مشروطه رسيدن" معنايي منفي،‌ در ماية‌ دستبرد به اموال عمومي و بستن بار خويش، پيدا كرد و "پارتي بازي" از حيطة فعاليت حزبي وارد زبان روزمره شد و به معني شفاعت ِ خلاف قانون در امور اداري به كار رفت ـ و همچنان به كار مي رود.
ناكامي ها آرزوهاي برآورده نشده اند. با توجه به آرمانهاي دور و دراز ترقيخواهان، فهرست ناكامي هاي مشروطه به همان اندازه سنگين بود. علت و معلول را وارونه مي ديدند و مي پنداشتند صنعت اروپا مستقيما نتيجة پارلمان است. محمدامين رسول زاده در همان ابتداي كار نوشت "مشروطيت با موجوديت فئودالي و خان خاني هرگز قابل ائتلاف نيست" اما مجلس اول دست به ثبت رسمي املاك و اراضي زمينداران بزرگ زد. شاه را كه هزارها سال مالك مطلق خزانه تلقي مي شد به حد حقوق بگير تنزل دادند اما زماني كه او مواجبش را مطالبه مي كرد مجلس نوپا طفره مي رفت چون نه استطاعت پرداخت داشت و نه احمدشاه را مستحق دريافت دستمزد مي ديد. شاهان بعدي دنبال فئودال شدن و پول جمع كردن رفتند تا دست جلو نمايندة مجلس، كه خودْ حقوق بگيري ناچيز بيش نبود، دراز نكنند.
براي دفع محمدعلي شاه از نيروهاي مردمي و ايلات و عشاير كمك خواستند اما زماني كه تفنگچي هاي آذربايجاني در تهران لنگر انداختند و خيال داشتند از خودشان پذيرايي كنند ژاندارمها را به سراغ آنها فرستادند. تيرخوردن ستارخان در واقعة پارك اتابك البته ماية شرمندگي بود اما اگر مي گذاشتند تفنگچيها در تهران بمانند دولت در دولتي كه ايجاد مي شد كارها را خراب تر مي كرد [هفتاد سال بعد كه براي سرنگوني يك شاه ديگر باز نيروهاي روستا به شهرها ريختند اين نكته به روشني ديده شد] و البته تهديدي مستقيم براي طبقة حاكمه و ثروتش بود، طبقه اي كه مي پنداشت اگر وضع موجود از نظر طبقاتي به هم نخورد شكل حكومت مهم نيست. اصطلاحي كه اينها براي اشاره به عوام الناس به كار مي بردند "فلان آب حوضي" بود. كارگري كه دستمزدي مختصر مي گرفت و آب لجن گرفتة حوض ها را با سطل خالي مي كرد از نظر اعيانْ شاخص شعور كل خلايق قلمداد مي شد.
از عهد يونانيان باستان حق راي دادن بستگي به ميزان دارايي شخص داشت اما فكر جدا كردن قدرت از ثروت همواره آرزوي اهل نظر بوده است. در يك سر طيف سياسي، حيدرخان عموغلي "هيئت مـُدهِشه" درست كرده بود [معادلي رسا براي سازمان تروريستي]. به نظر او و همفكرانش، در ميان دستجات مختلف سارقان مسلحي كه در مملكت مشغول كسب و كارند، يك دسته هم در تهران سكونت دارد و هيئت حاكمه خوانده مي شود. مردم زير چوب وفلك اين اشقيا جان مي دهند و حرص ستمكاران را پاياني نيست. هيچ استدلالي جز تپانچه و بمب در برابر اين طبقة فاسد كارايي ندارد و توبة گرگ مرگ است. در سر ديگر طيف، فرمانفرما جاي داشت كه مي گفت تحول در جامعه هيچ بد نيست به اين شرط كه اجراي تغييرات به آدمهاي چيزفهمي مثل خود او سپرده شود، يعني اقليتي كه يقين دارد ثروت و مـُـكنت امانتي است پاداش گونه از سوي قادر متعال به هوش و دانايي ِ افرادي معدود.
نزد روشنفكر، ظرافت و نكته سنجي آدمهاي جهانديدة نوع اخير البته دلپذير است، بخصوص در قياس با زمختي ِ دشمنانشان. وقتي به استدلالهاي گروه دوم دل بسپارد چه بسا متقاعد شود كه دستة اول نابود بايد گردد. اما اگر قرار بر انتخاب بين هيئت مـُدهشه و هيئت حاكمه باشد جامعة بشري ظلم دائمي را به فتنة بي پايان ترجيح مي دهد و به حدي از ثبات ــــ كه روشنفكران انقلابي اسم آن را سكون مي گذارند ــــ نياز دارد. از اين رو، مجلس كه دوامش محتاج آزادي بيان و قلم و چاپخانه بود "به نكوهش رفتار هنگامه جويان برخاست"، يعني رفتار كساني كه اعتقاد داشتند چندين هزار سال وقت تلف شده است و عدالت بايد بيدرنگ برقرار شود. اين هم ناكامي ديگري بود كه جناح ترقيخواه در برابر ارتجاعيون تضعيف شود. صد و سي سال پيش از آن در فرانسه و بيش از سيصد سال پيشتر در انگلستان نيز تحولاتي مشابه رخ داده بود.
در اوضاع و احوال صد سال پيش آنچه در ايران اتفاق افتاد تبديل به انقلابي تمام و كمال نشد. در تعبيري ماركسي مي توان گفت مشروطيت توانست روبنا را در جهت بهبود تغيير دهد اما زيربنا همان كه بود ماند. سالها به درازا كشيد تا تغييرهايي اساسي از نوع زيربنايي اتفاق بيفتد. نظام بزرگْ زمينداري پنجاه سال بعد برچيده شد و اين كار يك دهه به درازا كشيد بي آنكه وسيعاً اسباب خشنودي شود، زيرا تلقي غالب اين است كه اصلاحات ارضي ترفند استعمار بود و به ويراني روستاها و نابودي كشاورزي سنتي انجاميد. در صدر مشروطيت، در مجلسي كه هر دسته اي ساز خودش را مي زد مي پنداشتند ترقي خارجه به اين سبب است كه دولت را مي توان استيضاح كرد. در نتيجه، كمتر از نيم دوجين رئيس الوزرا در تسلسلي ابلهانه مدام جا عوض مي كردند بي آنكه بانكي درست شود يا كارخانه اي راه بيفتد.
با اين همه، به بركت افكار روشنفكران مشروطه خواه و نهضت مشروطيت، جامعه اي نيمه وحشي به حد جامعه اي نيمه متمدن رسيد. شيوه هاي باستاني ِ چشم درآوردن و زنده پوست كندن و شقــّه كردن ناگهان منسوخ شد و براي نخستين بار در تاريخ ايران،‌ دست كم طي نزديك به پانزده سال اموالي مصادره نشد و عـُـمّـال حكومت به منظور بالا كشيدن دارايي افراد سر آنها را زير آب نكردند. در حالي كه روابط اداري در جامعة ‌ايران سراسر بر پاية پيشكش و باج سبيل و حق و حساب دادن و پرداخت وجوهات است، همين اندازه كه توانستند با صداي بلند خطاب به مردم بگويند روشهاي ديگري هم براي زندگي وجود دارد بينهايت مهم بود. حفظ و ادامة آن دستاوردها نياز به تداوم داشت. اما در فرهنگي كه اصل بر بيزاري از حكومت و آرزوي سرنگوني آن باشد تداوم به آساني ميسر نيست. مي گويند و مي نويسند كه اگر مشروطيت كاملا كامياب شده بود دستاوردهايش قابل برگشت نمي بود. مثل دارو كه اگر مقدار معيني مصرف نشود بي اثر خواهد ماند. اين تصوري است هگلي بر پايه خطـّي پنداشتن ِ تاريخ و اينكه گويا تاريخ به سمت و سويي معين حركت مي كند: قطاري با ضريب اصطكاك صفر‌ كه وقتي راه افتاد تا ابد روان است. اما تطوّر جوامع نه تقدير محتوم است و نه در جهتي صد در صد معين؛ تصادف محض هم نيست.
به حرف منتسكيو كه جامعه به شكل سرزمين در مي آيد مي توان افزود كه فكر انسان هم گرچه به شكل جامعه در مي آيد گاه مي تواند جامعه را تا حد زيادي تغيير دهد. اما هيهات كه بتواند شرايط سرزمين و پيشينة تاريخي اش را دگرگون كند. دستاوردهاي اساسي مشروطه چنان به شكل پيش از آن بازگشته اند يا در مسيري چنان متفاوت افتاده اند كه بازشناختني نيستند. روح ِ لابد در برزخ سرگردان ِ شيخ فضل الله نوري از مشروطه طلبان و آزاديخواهان و مساواتيان انتقامي هولناك گرفته است. زماني گمان مي رفت فقط چند فقره قانون مهم كه پس از شور و با قيام و قعود تصويب شود حاكمان را از خودسري باز خواهد داشت و مملكت را به پاي آلمان و بريتانيا خواهد رساند. امروز انبوه قوانين تكراري و نالازم و ضد ونقيض و به اجرادرنيامدني روي هم انباشته شده و دولت به راه خويش مي رود. مشروطيت، با الهام از قوانين ملتهاي متمدن جهان،‌ كوشيد از اموال متعلق به ملت، اموال تحت اختيار دولت و اموال خصوصي تعاريفي مشخص به دست دهد. ايران بار ديگر به عصر مصادره و چپو رجعت كرده است، بنگاه خيريه از سازمان دولتي و از دكان شخصي قابل تفكيك نيست، نظام مقرري بگيري و تيولداري بار ديگر رايج شده و دخل و خرج مملكت در چنان پرده اي از ابهام است كه پيش از مشروطيت هم سابقه نداشت. مواجب بگيربودن دولت در برابر ملت به حقوق بگيرشدن ِ ملت از سوي حكومت تبديل گشته، منشأ حق حاكميت بار ديگر از دست ملت به دست نيروهاي غيبي افتاده است و عدالتخانه و عدليه كه مبدأ شروع جنبش بود كمتر شباهتي به تصور بنيانگذارانش دارد.
منشأ تفاوت ايران ِ امروز با ايران ِ صد سال پيش، ‌و تفاوت ايران با افغانستان را مي توان در دو عامل فكري و مادّي خلاصه كرد: تأثير فرهنگ غرب و پول نفت. همين اندازه كه به بركت تلاش روشنفكراني معدود در نيرنگستان آريايي ـ اسلامي افكاري درخشان در ذهن مغشوش و زبان پرلقلقة مردم جا افتاد و بر قلمها جاري شد جاي افتخار دارد. در ايران چند ساختمان صد و دويست ساله همچنان قابل سكونت است؟ اگر هم بر جا مانده باشد مشتي زينت و دكور و سر در براي عكس انداختن، يا ويرانة‌ متروك است. مشروطيت هم يكي از آن همه. فكر به شكل جامعه، و جامعه به شكل سرزمين درمي آيد. بدون نفرين شيخ فضل الله هم اوضاع چندان تعريفي نداشت. حد توان اين سرزمين شايد فقط همين باشد كه در شن ِ روان اين صحاري نقشها شكل ببندند و محو شوند.28 مرداد: مرثيه اي فوق العاده ضروري
با وجود تمام تعاليم بودا و مسيح و مولوي در توصيه به مهرورزي، كينه سنگ بنايي است در سازة تمدن بشر و در شخصيت بسياري آدمها. فهرست ِ طولاني صفات منتـسب به پروردگار گرچه كلمات جبـّار و منتـقـِم [انتقامْ گيرنده] را هم در بر مي گيرد، در آن از كينه خبري نيست. اما اين دليل نمي شود كه انسان فاني از انگيزش عاطفي نسبت به گذشته و به رفتار ديگران عاري باشد.
كينه را مي توان يادآوري ِ گذشته همراه با نفرت و خشم مداوم تعريف كرد. فرد اگر با يادآوري زردآلوهايي كه در كودكي از درخت همسايه مي كـَـند، و بي ميل دست زدن به اقدامي در آينده، با ياد ضربه هاي تركة صاحب باغ اشك در چشمانش جمع شود، به چنين احساسي رقــّت قلب و نوستالژي مي گويند. چنانچه با يادآوري ِ جفايي كه در زماني دور فردي دربارة او روا داشته است همچنان آرزو كند روزي بتواند رفتار آن نابكار را تلافي كند، و اين احساس طي زمان به همان شدت اوليه و كاهش ناپذير بماند، چنين عاطفه اي رنجش ِ تسكين ناپذير است و به آن كينه مي گويند. برخلاف تمام آموزه هاي اخلاقي و ديني و عرفاني، محبت بسيار زودتر از نفرت رنگ مي بازد. بسياري آدمها وقتي به ياد مي آورند زماني از كسي فوق العاده خوششان مي آمد [ماضي مطلق] شايد فقط لبخندي محزون بزنند. اما وقتي به ياد كسي مي افتند كه همواره از او متنفر بوده اند [ماضي نقلي] لهـيب شراره هاي غضب را مي توان در فضاي پيرامونشان احساس كرد.
از جمله خرده حساب هاي مشهور جوامع بشري، آزردگي مردمان شبه جزيرة كره و جنوب چين از اشغالگران ژاپني است. ارمنيان هم مي گويند دولت تركيه دست به قتل عام آن قوم زد. تنها در مورد اردوگاههاي مرگ آلمان نازي رژيم بعدي آن كشور رفتار پيشينيانش در كشتار غيرنظاميان را محكوم كرد. اما تنها در يك مورد نظامهاي مستقر پذيرفته اند كه اشتباه كردند. از دهة 1980 در متون آمريكايي و انگليسي هم اذعان به دست داشتن خارجي در سرنگوني دولت محمد مصدق رايج شد و رفته رفته حتي مقامهاي هر دو كشور از بابت خطاي پيشينيانشان رسماً پوزش خواستند. در حالي كه مناقشه هاي تاريخي ِ ديگر ظاهراً مي تواند با صدور بيانيه اي رسمي رو به كاهش بگذارد، رنجش ايرانيان تسكين ناپذير به نظر مي رسد. در جاهاي ديگري مانند آمريكاي جنوبي كه سركوبي خشن مخالفان سياسي دهه ها جريان داشت، دولت ايالات متحده حتي حاضر نيست بپذيرد كه تقريبا در تمام آن كشورها بسياري وقايع ناگوار رخ داد و قدرتي خارجي در آن وقايع دست داشت، تا چه رسد كه گناهي به گردن گيرد.
در دنيايي چنين فتنه بار و كينه آلود و اهل حاشا، ايرانيان آنچه را از بسياري ملتها دريغ مي شود به دست آورده اند اما تسلي نمي يابند. فراموش كردن ْ عملي ارادي نيست، اما حتي در برابر فكر بخشش هم كه مي تواند به طور ارادي انجام شود گويي ملت ايران تصميم گرفته است 28 مرداد را نبخشد. گرچه اسناد وقايع سال 1953 ايران در بايگاني هاي محرمانة‌ آمريكا و بريتانيا پشت هفتاد قـفـل است، دلجويي ِ كلامي بارها شنيده مي شود و در غرب كاملا عادي شده كه بگويند و بنويسند مردم ايران بحق از بابت آن وقايع شاكي اند.
آيا نظامهاي فكري و سياسي ِ آمريكايي ـ انگليسي وقايع سال 1953 ايران را، در قياس با فجايعي عظيم و برنامه ريزي شده در جاهاي ديگر، در حكم جنحه اي كم اهميت مي بينند كه اقرار به آن نشانة صداقت و بزرگواري است؟ از اين سو، آيا نزد مردم ايران ميل به تاكيد وسواس آميز بر دخالت خارجيان در آن واقعه مرهمي است كه كمك مي كند زخمهاي التيام نيافته پنهان بماند؟ روانشناسان باليني و روانپزشكان مي دانند كه فرد روان نژند وقتي مدام از درد جسمي مرموزي مي نالد چه بسا مي كوشد اسباب انصراف خاطر خويش را از درد روحي ِ جانكاه تري فراهم كند.
بازنگري در وقايع منتهي به 28مرداد 1332 به گونه اي كه نتيجه اي متفاوت با كليشه هاي رايج به دست دهد در آيندة نزديك اتفاق نخواهد افتاد. نسلي كه در آن وقايع دخالت داشت يا در قدرت است يا معارض قدرت، و در حالي كه وضع موجود بر درك ما از تاريخ سايه مي افكند، بازنويسي ِ آن وقايع به احتمال زياد در برابر انتخاب يا اين/ يا آن قرار مي گيرد. به اين واقعيت ناخوشايند هم بايد توجه داشت كه تنزل مقام شخصيتهاي مثبت تاريخي به مراتب آسان تر است تا ترفيع كمترمحترم ها. عزيزها را شايد بتوان از چشم مردم انداخت اما تقريباً محال است كه، به بيان اهل شيمي، اكسيدشده ها احيا گردند. قانون جاذبة خاك ِ پست كه آدم ابوالبشر از آن آفريده شد و به آن سقوط كرد چنين حكم مي كند كه محبت به آساني تبديل به تـنفر شود اما حركت در جهت عكس بينهايت نامحتمل است. بازنويسي ِ تاريخ در بسياري موارد مي تواند خراب كردن تلقي شود.
تصوير كلي فضاي سياسي ايران اواخر دهة‌ 1320 از اين قرار بود كه چهار نيروي ناسيوناليست، كمونيست، فئودال ـ درباري، و مذهبي سرشاخ بودند. موضوع دعوا ظاهراً ملي كردن صنعت نفت بود كه تبديل به قانون شده بود و كمتر كسي، ‌دست كم به طور علني، با اصل آن مخالفت مي ورزيد. بي دست وپا تر از همه محمدرضا شاه بود كه براي تفريحات و برنامه هاي شخصي و راضي نگهداشتن خانوادة پرجمعيت و حريصش سخت نياز به پولهاي قلـنبه داشت و منطقاً نمي توانست با افزايش درآمد مملكت مخالف باشد. اما بحث اين بود كه برنامه به دست كدام جناح به اجرا در آيد. طرز فكر رايج در جامعة‌ ايران حكم مي كند كه، ‌هدف هراندازه عالي و به سود آيندة جامعه، با توسل به هر كارشكني ِ ممكني نبايد گذاشت حريف برنده شود. تمايل مصدق به اينكه شخصاً و راساً و به هر قيمتي برنده باشد، و بيزاري عميق و قديمي اش از خانوادة پهلوي، دعوا را به حيطه هايي از قبيل فرماندهي بر ارتش كشاند. ظاهراً فرصت را براي پايان دادن به سوم اسفند مغـتـنم مي ديد. آيت الله ابوالقاسم كاشاني در دفتر رياست مجلس به صحبت با فضل الله زاهدي ادامه مي داد و، ‌به عنوان يكي از عجايب ايراني ـ اسلامي، شايد در تاريخ پارلمانتاريسم در جهان تنها رئيس مجلسي بود كه هرگز پا به صحن علني نگذاشت. و در حالي كه خزانه خالي بود، فدائيان اسلام براي اجراي فوري و تمام و كمال احكام الهي ـ ‌از جمله، ممنوعيت مشروبات الكلي كه ماليات آن منبع عايداتي براي دولت بود ـ فشار مي آوردند. در ادامة بن بست طولاني ِ سياسي ـ اقتصادي و با تحكيم ائتلاف طبيعي ِ دربارـ ديانت، مليـّون شكست خوردند و كمونيست ها سركوبي شدند.
بيش از نيم قرن است همه، جز هواداران دربار، اصرار دارند كه نتيجة دعوا را دخالت خارجي تعيين كرد. در اين صحاري، آبرو چنان مهم است كه آدم حتي وقتي شكست مي خورد بايد از جاي مهمي شكست خورده باشد وگرنه آبروريزي است. همچنان كه سال 1367 جمهوري اسلامي اصرار داشت ثابت كند نه از عراق بلكه از آمريكا شكست خورد، در سال 1332 هم نيروهاي خوب ِ داخلي از نيروهاي بد ِ خارجي شكست خوردند. خارجي بودن ِ توطئه، مظنـّـة بحث را بالا مي برد. كساني هم كه در داخل با آنها همكاري كردند موجوداتي بودند در حد شعبان جعفري [خود او مي گويد بعد از ظهر 28 مرداد، وقتي كار يكسره شده بود، از زندان آزادش كردند]. جعل مضحكه اي در هجو ِ خصم ِ دون. اين حرف هم از فرط تكرار تبديل به يقين شده است كه براي شكست دادن تقي رياحي، رئيس كمرو و ناپيداي ستاد ارتش مصدق، لازم بود از خارجه جواسيس اعزام كنند.
در اين تكْ گويي هاي بي پايان، اصل قضية نفت به عنوان موضوعي اقتصادي ـ فني جاي چندان مهمي ندارد. از ابتدا هم نداشت و دستاويزي براي نبرد خرده فرهنگ هاي متخاصم بيش نبود. پس از جنگ جهاني دوم، عصر امپرياليسم به شكلي كه پس شكست ناپلئون در 1815 آغاز شده بود سپري گشت. تقسيم سرزمين هاي داراي منابع و بازار فروش و ايجاد دولت مستعمراتي و سربازخانه در آن سوي درياها ديگر نه براي همة قدرتهاي بزرگ صرفة‌ اقتصادي داشت و نه در برابر رشد جنبشهاي استقلال طلبانه امكان ادامة آن بود. يكي از پيامدهاي نظم جهاني جديد،‌ توافق بهره برداري از منابع زيرزميني، از جمله نفت، بود كه شيوة پنجاه درصد عايدات براي صاحب سرزمين و پنجاه درصد براي استخراج كنندة‌ خارجي را باب كرد [اين شيوه كلا از دهة‌ 1340 در ايران هم معمول شد و همچنان ادامه دارد].
در دهة‌1320 گرچه كتاب در باب مسائل روز جهان بسيار كم منتشر مي شد، مذاكرات مجلس و مقاله هاي نشريات جدي نشان مي دهد كه كساني سير وقايع را دنبال مي كردند و از تحولات نظام جهاني خبر داشتند. اما آنچه با الهام از نظم جديد راه افتاد تا حد زيادي نبرد با اشباح تاريخي و ميل به جبران مافات بود. زماني كه قدرتهاي بزرگ به شيوه اي ديگر بر دنيا سروري مي كردند ايرانيان نتوانسته بودند دست خارجي را از مملكت كوتاه كنند. حالا كه تقسيمات جهاني بر پاية توافقهاي جديد شكل ديگري يافته بود مشتاق بودند وانمود كنند چون اينجانب اراده كرده ام خارجي بيرون مي رود. قوام السلطنه وانمود كرده بود قواي شوروي را بيرون كرده است و نوبت يكي ديگر بود تا طفرمندانه دست به اخراج انگلستان بزند.
تلاش ايرانيان براي ساختن اسطوره هاي خويش جاي تحسين دارد، اما اين تلاشي است بيشتر بر پاية احساسات. دو فرض در تمام ادعاها و گلايه هاي ايرانيان جاري است: اول، ايران به خودي خود و صرف نظر از همه چيز، كشوري بسيار مهم بوده و هست و خواهد بود و سرنوشت آن فقط با فريادهاي ملتش تعيين مي شود. دوم، نفت ايران، هرچند كشف ديگران باشد و بخشي از كالاهاي موجود در دادوستد كل بازار جهاني به حساب آيد،‌ تا بدان حد متعلق به خود ِ خود ِ ملت ايران است كه دولت ايران، به نمايندگي از سوي اسطوره هاي جاودانة ملت، مي تواند آن را استخراج كند يا نكند، و بفروشد يا نفروشد. به اين تصورات نامي بهتر از خرافات سياسي نمي توان داد.
از تصورات رايج آن زمان، تفكيك شركت نفت ايران و انگليس از دولت بريتانيا بود. هيئتهاي ايراني در شوراي امنيت سازمان ملل و در دادگاه لاهه به طرح اين نظريه پرداختند كه دولت ايران با شركتي نفتي قرارداد بسته است و اين قرارداد ربطي به دولت متبوع آن شركت ندارد. ملت سرشار از غرور بود كه شيرازة امپرياليسم از هم گسيخت و شركت بريتيش پتروليوم اكنون جوجة لرزان ِ بي صاحبي است در برابر استدلالي پولادين كه از مرز و بوم اهورايي به قلب استعمار شليك مي شود.
چنين حرفي نه در آن زمان ذرّه اي مصداق واقعي داشت و نه امروز دارد. دولتهاي بزرگ نمايندة هويت تاجرانة ملت خويشند. دولت كشوري امپرياليست چيزي نيست جز نوك پيكان شبكه اي از منافع تجاري، و زرهي كه نظام سرمايه داري ِ كشور متروپل به تن كرده است. غيرقابل تصور است كه بازرگانانش را در برابر نيروهاي متخاصم يا رقيب به حال خود رها كند. كاملا برعكس، حتي ممكن است تاجر را كنار بزند و مستقيما وارد عمل شود. آنچه اهميت دارد منافع امپراتوري است، نه تابلو اين يا آن كمپاني. در پي قيام خونين سال 1857 در هند، دولت بريتانيا كمپاني هند شرقي را كنار زد و مستقيما ادارة امور شبه قاره را به دست گرفت. در سال 1921 با به هم چسباندن چاههاي نفت كركوك در شمال و بصره در جنوب، كشوري ساخته شد كه اسم آن را عراق گذاشتند. شركت بهره بردار ِ اين منابع، مانند خود كشور جديد، ممكن بود هر نامي داشته باشد. امروز هم شركتها،‌ هر اندازه بزرگ، تابع سياست دولتهاي متبوع خويشند و مي بينيم سياست دولتها تا چه حد تعيين كنندة خط مشي شركتهايي به عظمت بوئينگ و زيمنس و كروپ در مبادلات خارجي است. اين توقع كه بريتانيا و كشتيهاي جنگي اش جنـتـلمنانه كنار بايستند تا دولت كوچولوي متزلزلي در خاورميانه، بي پرداخت يك شاهي غرامت، اموال شركتي نفتي را تحت عنوان خلع يد مصادره كند فقط به درد نطقهاي آتشين براي مردمي نارس و رؤيازده مي خورد [سه دهه بعد از آن وقايع هم بار ديگر سرمايه گذاران غربي تا دينار آخر ِ خسارت مصادرة اموالشان را گرفتند].
مصدق از ميانگين جامعة ‌خويش يك سر و گردن بالاتر بود اما، به گفته اي در زبان انگليسي، انسان نمي تواند از روي ساية خويش بپرد. او هم از خلقيات نامعتدل و افكار پريشان مردم خويش سهمي داشت و، به نوبة خود، آن فكرها را تقويت مي كرد. برخي مشخصاتش او را نزد مردم ايران عزيز و بلكه يگانه كرده است. در سرزميني كه مالدارشدن ِ گردنكشاني كه به قدرت مي رسند و تبديل يعقوب ليث صفاري به مفسد اقتصادي امري عادي است، او فردي بود متـنعـّم و بلندنظر، برخوردار از ثروت موروثي و بي اعتنا به بيت المال. وزير خارجه اش، حسين فاطمي، يكي از دوست داشتني چهره هاي سياسي ايران معاصر است و اگر كار به ايجاد جمهوري مي كشيد يحتمل نخستين رئيس آن مي شد [بي سبب نبود كه فدائيان اسلام هفت تير به دست پسري صغير دادند تا او را ترور كند]. سرسخت و مقاوم و مغرور و بي نياز از تملق آدمهاي حقير، زيرا در بزرگداشت خويش مجدّانه كوشا بود [در دادگاه نظامي، لوايح دفاعيه اش را "دكتر محمد مصدق" امضا مي كرد، گويي نسخه نوشته باشد]. در بيان نظراتش شجاع بود و در رساله اي كه در سال 1292،‌ پس از بازگشت به ايران در پايان تحصيلاتش در سويس، انتشار داد نوشت اجراي "قانون شرع كه مي گويد غيرمـُسلم اگر با خودشان طرف باشند قانون آنها در حق خودشان اجرا مي شود امروز مضرّ به استقلال ايران و اسلام است" و نتيجه گرفت كه اين يعني كاپـيتولاسيون. مانند همة رندان، تأكيد مي كرد كه خدا و وحي را صددرصد قبول دارد اما ارباب عمائم را چندان جـّدي نمي گرفت.
امام راحل در سال 1360 گفت قبل از 28 مرداد پيش بيني كرده بود كه "اين آقا سيلي مي خورَد، و سيلي هم خورد"،‌ نظر داد كه وي "مُـسلـِم نبود" و در ذمّ ملي گرايان كه، به گفتة ايشان، علماي دين را در چشم مردم خراب مي كردند خاطره اي تعريف كرد: روزي در سالهاي پس از 1332، آيت الله ابوالقاسم كاشاني در تهران وارد مسجدي شد كه در آن مجلس ترحيم برپا بود. جز راوي، احدي برنخاست تا به او احترام بگذارد و جا بدهد.
مصدق شخصا فئودال و اشراف زاده بود اما مي خواست پرچمدار جنبش بورژوازي باشد. يكي از فكرهايي كه به خود مشغولش مي كرد اصلاح قانون انتخابات بود تا حق رأي به باسوادها محدود شود و خيال داشت اين قاعده را در انتخابات مجلس هجدهم به اجرا بگذارد. اگر در اين كار موفق شده بود تحولي عظيم در صحنة سياسي ايران رخ مي داد: فئودالها ـ‌ و به تبع آن، دربارـ كه متكي به آراي رعيت هاي املاك شان بودند بازي را مي باختند. به بيان ديگر، تنة سنگين روستا بر نيروي پوياي شهر آوار نمي شد و مجلس به دست نمايندگان درس خوانده ها مي افتاد. اما چنين تغييرنقطه ثـقلي يك بازندة ديگر هم داشت: جناح ديانت هم بشدت تضعيف مي شد و شايد حتي از كار مي افتاد. آن گاه كساني كه در ميدان مي ماندند ناسيوناليست ها بودند در برابر كمونيست ها.
نوشته هايش در خاطرات و تألمات به روشني نشان مي دهد در كشمكش نفت روي جَـذ َبة استالين [تا زمان مرگش در اسفند 1331] و در مبارزة‌ پارلماني روي نيروي چپ حساب مي كرد، البته با اين اميد كه حزب توده همواره پشت در ِ مجلس بماند و هرگز نتواند داخل شود. مي نويسد: "احزاب چپ بواسطة تشكيلات منظم خود مى‏توانستند در هر موقع از آخرين[؟] افراد خود استفاده كنند، ولى احزاب ملى چون تشكيلات منظمى نداشتند از اين استفاده محروم بودند" و "انتخابات دورة هفدهم بهترين دليل و حاكي از اين معناست كه در طهران با تمام جديتهايي كه احزاب چپ نمودند حتى يك نفر از كانديداهاى خود را نتوانستند روانة مجلس كنند و كانديداهاى جبهه ملى با آرائى چند برابر بيشتر در صف اول واقع شدند." اين دو حرف، كه فقط دو پاراگراف فاصله بين آنهاست، آشكارا ناهمخواني دارد. درهرحال، با محدودشدن حق رأي به باسوادها،‌ نمي توانست كسي را پشت در نگه دارد مگر با نخواندن آراي داده شده به افراد نامطلوب در تمام حوزه هاي رأي گيري [مانند برنامه اي كه در سال 1359 اجرا شد].
هيچ يك از طرفين دعوا به اندازة حزب توده تـلفات نداد و هيچ طرفي به دليل مخالفت شديد [تا پيش از 30 تير 1331] به چنان شدتي ملامت نشد. شگفتا كه بعدها [پس از 22 بهمن] به موافقت شديد افتاد و باز هم بشدت ملامت شد. وقتي جاي محمدعلي شاه ِ خانْ صفت را احمدشاه ِ توريست بگيرد و وقتي تعادل و اعتدال در مردماني نباشد، ماركسيست ـ لنينيست ها هم به اندازة شاهان از اين صفات كم بهره اند.
دربار و ديانت و زمينداران بزرگ البته با قلع وقمع چپ كاملا موافق بودند اما محال بود دست روي دست بگذارند تا طرحي مثل كنارگذاشتن بيسوادان، كه عليه خود آنها بود، عملي شود. با اين همه، فرض كنيم اين فكر به اجرا در مي آمد و حتي ادامه مي يافت. ادامة‌ منطقي چنين فكري بايد اصلاحات ارضي، ايجاد مدرسه در دهات و بالا بردن سطح درك روستاييان باشد. طي يكي دو دهه، فرزندان كساني كه پـيشتر از حق رأي محروم بودند پا به عرصه مي گذاشتند. حتي اگر شماري بزرگ از آنها به مليـّون و به چپ رأي مي دادند، بي ترديد رأي شماري قابل توجه از آنها به كسان ديگري مي بود [مگر اينكه فرض كنيم افرادي از قبيل مهدي بازرگان و علي شريعتي هرگز ظهور نمي كردند].
كساني كه نوعاً قرار بود از روند رأي گيري حذف شوند امروز فوج فوج دكترا مي گيرند و آن را به پيشاني شان مي زنند. نبرد ميان درس خواندة شهري و بي سواد روستايي، به اصطلاح اهل رياضيات، برون يابي شده است: نقطة‌ صفرـ صفر محور مختصات از سطح اكابر به دانشگاه انتقال يافته،‌ اما منحني، كمي و بيش، همان است. امروز ايران فقط سيزده درصد بي سواد مطلق و غالباً سالخورده دارد. در مقابل، سي درصد جمعيت زير سي سال دارد و تقريباً همة آنها مدرسه رفته اند. با اين همه، مي بينيم خط كشي هاي سياسي ـ فرهنگي به همان پررنگي است كه پنجاه سال پيش بود. مصدق اعتقاد داشت صندوق رأي را نبايد سر جاليز برد. امروز كه در دانشگاه هم صنوق مي گذارند نتيجه به همان اندازه جاليزمحورانه است زيرا اين بار جماعتي كثير از باسوادها از حق رأي محرومند چون كانديدايي ندارند.
اندوه 28 مرداد و مويه بر آرزوهايي كه به سبب دخالت بيگانگان به باد رفت كمك مي كند دردهايي بسيار آشنا ناگفته بماند و افسانه هايي دربارة آنچه اتفاق نيفتاد جاي نتايج محتوم را بگيرد. پذيرش برخي واقعيات چنان دردناك است كه براي فراموش كردن آنها به مخدّري شبه تاريخي توسل مي جويند: وطن دوستي ِ ايراني نه تلقي اي مثبت و سازنده، بلكه نوعي سودازدگي است كه فرد به محض شنيدن كلمة وطن شروع به فريادكشيدن و زدن حرفهايي بيربط مي كند، در همان حال كه آمادگي دارد وطن را نقداً معامله كند چون يقين دارد همه همين كار را مي كنند. آن نبرد اگر امروزهم در مي گرفت به استيلاي يك خرده فرهنگ مي انجاميد و شكست خوردگان مي ناليدند كه قدرتهاي خارج
دریافت با ایمیلبرای دریافت روزانه‌ی مطالب روز دو راه پیش رو دارید:۱) آدرس ایمیل خود را در فرم پایین وارد کنید و دگمه‌ی «تایید» را بزنید ۲) به نشانی پایین یک ایمیل ساده بفرستید RoozOnline-subscribe@googlegroups.com
دریافت با ایمیل
برای دریافت روزانه‌ی مطالب روز آدرس ایمیل‌تان را وارد کنید:
-->
استفاده‌ی غیر تجاری از مطالب «روز»‌ تنها بر اساس پروانه‌ی کریتیو لایسنس و به‌طور مشروط آزاد است.
Rooz Online
Online newspaper in Persian, published by expatriate Iranian journalists

Hossein Derakhshan









-->
var site="s21roozonline"




_uacct = "UA-291661-2";
urchinTracker();

جنگ لبنان و تاثير آن بر مساله فلسطين

جنگ لبنان و تاثير آن بر مساله فلسطين

احمد زید آبادی کارشناس امورخاورمیانه


بمباران های مکرر بیروت توسط هواپیماهای اسرائیلی بخش قابل توجهی از شهر را تخریب کرده است
در حالی که جنگ در جنوب لبنان، رسانه‌های بين‌المللی را به خود مشغول کرده است، روند وقايع در سرزمين‌های فلسطينی مسير خاص خود را می‌پيمايد، مسيری که برخی از سران قدرت‌های بزرگ اميدوارند در جهت استقرار آرامش و صلح باشد.
طی هفته‌های گذشته، ارتش اسراييل با بهره‌برداری از تمرکز رسانه‌های جهانی بر جنگ لبنان، تهاجم سنگينی عليه پايگاهها و ساختارهای گروههای مسلح فلسطينی بويژه گروه حماس در نوار غزه به اجرا گذاشته و دهها شبه‌نظامی و غيرنظامی را به قتل رسانده است.
از نگاه اسراييل، جنگ لبنان در واقع فرصتی در اختيار اين کشور گذاشته است تا بتواند در کنار نابودی امکانات حزب‌الله، قدرت حماس در نوار غزه را نيز به حدی تضعيف کند که دولت تحت رهبری اين گروه نهايتا راهی جز پذيرفتن يک راه حل سياسی برای حل مساله فلسطين نداشته باشد.
به نظر می‌رسد که کشورهای ميانه‌رو عرب نظير مصر، اردن، عربستان و حتی محمود عباس رئيس دولت خودگردان فلسطين نيز با ديدگاه اسراييل مخالف نباشند، گرچه آنها قاعدتا ترجيح می‌دهند که تضعيف حماس تحت تاثير شکست احتمالی حزب‌الله لبنان صورت گيرد و نه از طريق حمله ارتش اسراييل به نوار غزه.
گفتگو با عباس ميلانی در مورد سفر رايس به خاور ميانه
واقعيت اين است که اعراب ميانه‌رو همواره نگران الگوبرداری گروههای فلسطينی از روش مبارزاتی حزب‌الله لبنان بوده‌اند و يکی از دلايل سکوت آنان در برابر جنگ اسراييل و حزب‌الله نيز ريشه در همين واقعيت دارد.
حزب‌الله لبنان پس از آنکه موفق شد ارتش اسراييل را در سال ۲۰۰۰ ميلادی به خروج يکجانبه از منطقه اشغالی جنوب لبنان وادار سازد، در برنامه تبليغاتی دامنه‌داری، خود را به عنوان تنها نيروی عربی معرفی کرد که توانسته است به خلاف ارتش‌های بزرگ عربی، افسانه شکست‌ ناپذيری اسراييل را باطل کند.
اين نوع تبليغات هر چند که در بين برخی توده‌های عرب و بويژه فلسطينی بازتاب مثبتی داشت، اما تکرار آن نمی‌توانست سران کشورهای عرب را خشمگين نکند چرا که اين تبليغات به گونه‌ای روشن به تحقير آنها منجر می‌شد.
در عين حال، شيعه بودن گروه حزب‌الله نکته ديگری بود که نه فقط سران عرب بلکه برخی از گروههای غير دولتی و حتی برخی از رهبران مذهبی حماس را نگران کرده بود. نگرانی آنها از اين بود که حزب‌الله پيروزی خود بر اسراييل را به ايدئولوژی شيعه نسبت دهد و بدين‌وسيله باعث تضعيف مذهب سنی در بين جوانان مبارزه‌ جوی عرب شود.
در واقع، در يکی – دو سال گذشته گزارش‌های پراکنده ‌ای از نگرانی برخی رهبران مذهبی حماس از نفوذ انديشه‌های حزب‌الله در بين مبارزان فلسطينی انتشار يافته و در اين ميان بويژه گروه جهاد اسلامی فلسطين به رهبری رمضان عبدالله شلاح که گروهی سنی مذهب است، به دليل روابط نزديکش با ايران و حزب‌الله متهم به گرايش‌های شيعی شده است.
اعلام موجوديت يک جنبش شيعه مذهب در فلسطين، در چند ماه پيش، بر نگرانی رهبران مذهبی حماس افزود و باعث شد تا آنان با موضع‌گيری تند در اين باره اعلام کنند که در سرزمينی که حتی يک شيعه نيز وجود ندارد، اعلام موجوديت يک گروه شيعه چه معنا و مفهومی دارد.
اين در حالی است که حزب‌الله لبنان در طول فعاليت‌های خود نشانی از علاقه به تبليغات فرقه ‌ای نشان نداده و بر وحدت اسلامی تاکيد داشته است، با اين همه امکان اينکه ظهور دولت محمود احمدی ‌نژاد در ايران، بر فرقه‌گرايی حزب‌الله تاثير گذاشته باشد، منتفی نيست چرا که دولت احمدی ‌نژاد و حاميان آن برخلاف سياست ‌های اعلام شده جمهوری اسلامی مروج نوعی افراطی از فرقه‌گرايی مذهبی هستند.
با توجه به رويدادهای فوق، به نظر می‌رسد که برخی کشورهای ميانه‌رو عرب و محافل فلسطينی، از اينکه حزب ‌الله در رويا رويی نظامی با اسراييل آسيب جدی ببيند، ناراضی نخواهند بود، زيرا به زعم آنان، خلع سلاح و يا شکست حزب‌الله دو پيام توامان برای جوامع عرب و بخصوص فلسطينی‌ها خواهد داشت، پيام نخست اينکه در صحنه کارزار، ايدئولوژی شيعه تفاوتی با مذهب سنی ندارد و پيام دوم اينکه، خط مشی حزب‌الله در برابر اسراييل نه فقط در دراز مدت تاثير مثبتی ندارد، بلکه ممکن است باعث شکست و نابودی شود.
بر اين اساس، سير تحولات جنگ در جنوب لبنان می‌تواند بر موضع حماس در برابر اسراييل تاثير جدی بر جا بگذارد، از همين رو نتيجه جنگ، بيش از آن اهميت دارد که در ابتدای امر به نظر می‌رسد.

اهمیت حیاتی حزب الله لبنان برای سوریه

اهمیت حیاتی حزب الله لبنان برای سوریه

مجدی عبدالهادیتحلیلگر امور جهان عرب در بی بی سی


بشار اسد، رئيس جمهوری سوريه به نيروهای مسلح کشورش دستور داده که سطح آمادگی خود را افزايش دهند.
بشار اسد گفت که سربازان سوری بايد خود را برای چالش های منطقه ای و بين المللی آماده کنند.
بشار اسد دستور جديد را در نشريه ارتش و به مناسبت روز ارتش سوريه داده و گفته است که سوريه در کنار مقاومت قهرمانانه لبنان و فلسطين دوشادوش می ايستد.رئيس جمهوری سوريه از حزب الله نام نبرده ولی منظور او روشن است.
سوريه به شدت نگران طرح استقرار نيروهای حافظ صلح بين المللی درخاک لبنان و در طول مرزهای اسرائيل و نهايتا خلع سلاح حزب الله است.
يک چنين استقراری می تواند در عمل سوريه را از مهمترين کارتی که برای سالها در مناقشه اش با اسرائيل داشته محروم کند.
سوريه به حزب الله نيازمند است زيرا ارتش منظم سوريه بهيچوجه با نيروی دفاعی اسرائيل که مجهزتر و آموزش ديده تراست قابل مقايسه نيست.
حزب الله در رويارويی با قدرت نظامی اسرائيل از هر ارتش ديگرعرب، به مراتب موثرتر بوده است.
در حالی که متن سخنرانی آقای اسد انتشار می يافت، وليد معلم، وزير خارجه وی گفت که چنانچه نيروهای حافظ صلح بين المللی بدون رضايت حزب الله استقرار يابند لبنان به عراق ديگری تبديل خواهد شد.
وزير خارجه سوريه افزود که يک چنين نيروی خارجی، ممکن است نيروی اشغالگر محسوب شده و لبنان به صورت مغناطيس ديگری برای جلب القاعده درآيد.
در عین حال اکنون که آمريکائی ها از يک صلح جامع و پايدار در مرز اسرائيل و لبنان صحبت می کنند، پيامی که از دمشق می رسد همان پيام قديمی است. اينکه مادام که بلندی های جولان در اشغال اسرائيل است يک صلح جامع در خاورميانه برقرار نخواهد شد.

آنان که حقیقت را نمیدانند ابله اند

آنان که حقیقت را نمیدانند ابله اند
اما آنان که حقیقت را میدانند ولی آنرا انکار میکنند، تبهکارند!
(برتولت برشت)

این روزها یاد آور یکی از تلخترین و هولناکترین فجایع تاریخ ایران میباشد. هیجده سال پیش در سال 1367 در چنین ایامی رژیم جمهوری اسلامی به یکی از فجیعترین جنایات قرن دست زده است! در چنین ایامی پاسداران اسلامی فرزندان رشید خلقی در بند را در زندانهای رژیم اسلامی دسته دسته و گروه گروه به بالای چوبه های دار فرستادند. زندانیان بیگناهی که تنها به جرم عقیده شان در زندانهای تفتیش عقاید حاکمان اسلامی بسر میبردند. بسیاری از آنها حتی دوران به اصطلاح محکومیتشان هم به اتمام رسیده بود و منتظر آزادشدن بوده اند... بسیاری از آنان سالیان سال را در زندان گذرانده بوده اند. بسیاری هم از زندان آزاد شده بوده اند ولی مجددا فقط جهت پاره ای توضیحات کوتاه به زندان فرا خوانده شده بودند. آنان چه ساده لوحانه و معصومانه برای ادای پاره ای توضیحات به سلاخ خانه پا گذاشتند! و بی خبر از آنکه خون آشام جماران به کمک همدستان خود قصد سلاخی آنان را دارد.
مرداد بود و یاد آور ایامی شوم گذشته های دور.. یاد آور کودتای ننگین بورژوازی علیه دولت ملی مصدق... و اینبار نیز شبه کودتایی دیگر در شرف تکوین بود. خمینی و همدستانش کمر به قتل تمامی آزادیخوا هان به معنی واقعی کلمه بسته بودند. مقدمات امر از ماهها قبل در حال آماده سازی بود. ماشین جنگی خمینی که تاب مقاومت در مقابل ماشین جنگی عراق را از دست داده بود و امام قاتلان زمان میرفت که با نوشیدن جام زهر به حیات ننگین سیاسی خود خاتمه دهد، مصمم شده بود که همه چیز را بعد از خود نیست و نابود سازد و فرصت دوباره سازی کشور را از خلق به جان آمده بگیرد. برای اینکار میبایست هر آن کس و هر آنچه که متعلق به جبهه خلق بود و نشانی از مقاومت بر علیه فاشیست اسلامی خمینی داشت نابود گردد. این ادامه سیاست جنگی هیتلر بود که در مقابل هر شکست از پارتیزانها و نیروهای مقاومت دست به انتقام کشی از مردم بی دفاع و اسرای جنگی میزد. اسرا و مردم بی دفاع و بی گناه را دسته دسته برای تلافی شکستهای خود در جبهه های جنگ به جوخه های تیرباران میفرستاد تا بدین ترتیب پارتیزانها و نیروهای ضد هیتلری دست از مقاومت بکشند. آری این تاکتیک کثیف و ضد بشری از هیتلر به خمینی به ارث رسیده بود.
خمینی و حامیان وی که میدانستند چاره ای جز تسلیم خفت بار در جنگ ضد خلقی را ندارند از اوایل تیرماه 67 شروع به قتل عام زندانیان سیاسی نمودند تا در صورت وقوع هر گونه اعتراض و شورشی از سوی مردم لاقل نیروهای بالقوه سیاسی در صحنه نباشند. همچنین با افکندن رعب و وحشت میان مردم در نتیجه موج اعدامهای جدید به مانند سال 60 جلوی اعتراض و قیام و شورش احتمالی خلق گرفته شود. سیاستی که همواره از سوی اسلام گرایان حاکم بر ایران اجرا شده است. از جریان سرکوب خلق کرد در سال 58 تا سرکوب خلق عرب و ترکمن در سالهای بعد و تا سرکوب خونین سال 60 و ... تا قتل عام سال 67 همه اینها ادامه همان سیاست کشتار و گسترش جو رعب و وحشت بوده است.

اما نکته دردناک امروز پس از گذشت هیجده سال از وقوع این جنایت ضد بشری این است که عده ای خواسته و نا خواسته با بیانات آگاه و ناآگاهانه خود مجددا دارند سیاستهای کثیف و ضد بشری حاکمان اسلامی را ترویج میکنند و سعی در عوض نمودن جای قربانی و قاتل دارند.
از جمله این رجالگان میبایست به مزوران اکثریتی/ توده ای اشاره کرد که کشتار و قتل عام تابستان 67 را نتیجه عملیات نظامی مجاهدین خلق دانسته اند. و یا نمونه دیگر همین دوست مبارز مان که سعی دارد ژستی مثل گاندی بگیرد یعنی برادر اکبر گنجی عضو سابق و فعال سپاه پاسداران که سعی مینماید به نحوی زیرکانه بار دیگر هم پالگی ها و یاران سابقش را از زیر ضرب بیرون ببرد و قتل عام را نتیجه حمله نظامی یک سازمان اپوزیسیون به رژیمی ضد بشری قلمداد کند!!! زهی وقاهت و بی شرمی!!!
در پاسخ به این یاوه سرایان باید بگویم که اولا گیریم که قتل عام نتیجه حمله نظامی یک سازمان اپوزیسیون بوده است!!! آیا هیتلر برای جلوگیری از عملیات پارتیزانها دست به چنین اقدامات حیوانی و کثیفی نمیزد؟؟ آیا بارها ما در کتب و وقایع تاریخی نخوانده ایم که عوامل هیتلری اهالی یک روستا را به خاطر پناه دادن به پارتیزانها قتل عام کرده اند؟؟ ایا این همه جنایات به حساب پارتیزانهای مقاومت که سمبل غرور و افتخار یک ملتی بوده اند نوشته شد یا مسببین این جنایت یعنی همان عوامل هیتلری به دادگاههای جنایی کشیده شده اند؟؟
ولی نکته مهمتر و قابل توجه در اینجاست که این قتل عام بر خلاف ادعاهای مزدوران رنگ و وارنگ حکومتی به هیچ وجه نمیتوانست نتیجه حمله نظامی یک سازمان سیاسی نظامی اپوزیسیون باشد!!! چرا؟؟؟
بخاطر اینکه موج قتل عامها از اوایل تیر ماه آغاز گردیده بود و رژیم به چنان فلاکت و بحرانی دچار شده بود که حتی زندانیان اکثریتی و توده ای را هم به جوخه های اعدام سپرده بود و این همه در حالی بوقوع پیوسته بود که عملیات نظامی سازمان مجاهدین خلق از سوم مرداد شروع شده بود!!!


باید قاطعانه در اینجا بگویم که آنان که نمیدانند و نا دانسته و نا آگاهانه آب به اسیاب رژیم ضد بشری اسلامی میریزند و با بیان چنین ادعا هایی سعی در تخفیف و یا احیانا تبریه جانیان اسلامی دارند افرادی ابله هستند!!! ولی آنان که میدانند و کاملا آگاهانه چنین خطی را به پیش میبرند مانند برادر اکبر گنجی و جاسوسان اکثریتی / توده ای تبهکارانند.

مسعود ابراهیم نژاد

سرنگونی گام به گام!

سرنگونی گام به گام!
روز دوشنبه 31 جولای 2006 میتواند بعنوان سرفصل و نقطۀ عطفی در تاریخ مبارزات ملّت ایران ثبت گردد. در این روز برای اوّلین بار قطعنامه ای علیه رژیم با اکثریت1-14 تصویب شد. در این اجماع جهانی به رژیم غرقه در بحران تا تاریخ 31 اُوت فرصت داده شد تا با قطع غنی سازی اورانیوم، بال و پر بلندپروازیهای قرون وسطایی خود را بدست خود بچیند در غیر اینصورت مورد تنبیه و تحریم جهانی قرار خواهد گرفت. در صورت جدیّت در اعمال الزامات قطعنامۀ مزبور، رژیم در برابر دو انتخاب مرگبار، بناچار گام به گام بسوی سرنگونی خود پیش خواهد رفت.
از آنجا که علم کردن جاه طلبی های هسته ای و گسترش شبکه های تروریستی جهانی، مقدّم بر هر نیّت خارجی و برون مرزی، برای آخوندها مصرف داخلی، در جهت سرکوب و تحکیم دیکتاتوری مذهبی و قرون وسطایی خود دارد، مردم در داخل ایران نه تنها از آخوندها حمایت نمیکنند بلکه اکثریت بجان آمده مترصد فرصتی مناسب برای رویارویی جهت ساقط کردن آخوندها میباشند.
طی 27 سال گذشته بی وفقه، هزاران تظاهرات و حرکات عظیم اجتماعی-که تماماً بدلیل سرکوب شدید داخلی و عدم حمایت مکفی خارجی-به نتیجۀ مطلوب نرسید، می تواند اینبار با تغییر شرایط بین المللی، یعنی با تحریم و طرحهای تنبیهی به نتیجه برسد. تحریم و تنبیهات بین المللی برای ملّت ایران میتواند حاوی این پیام باشد که غرب و جهان متمدّن دیگر قصد حمایت از جمهوری اسلامی را ندارد و زمان خیزشهای ملّی و سراسری برای جارو کردن رژیم منزوی آخوندها فرا رسیده است. حنای رژیم حداقل در داخل دیگر رنگی ندارد و بیش از 90% مردم ضمن تنفر از رژیم، هیچگونه توهّمی نسبت به توانمندی، وطن پرستی، اسلام گرایی، مستضعف نمایی و عربده های ضدامپریالیستی آخوندها ندارند. موضوعی که باعث شده رژیم روباز و بدون هیچ دست بستگی، با استفاده از اندک نیروهای عقب افتاده و مومن خود تا خیل مزدوران و جیره خوارانش با سرکوب تمام عیار علنی مانع از سقوط خود شود چنین احوالی باعث شده که رژیم بالاترین درآمد حاصله از فروش نفت را برای سرکوب داخلی و حمایت و گسترش تروریسم بین المللی صرف کند که با تگنا قرار گرفتن مالی و تحریم نفتی-تسلیحاتی، توان سرکوب بمیزان قابل توجهی پائین آید و امکان به ثمر رسیدن خیزشهای اجتماعی اعم از مسالمت آمیز تا قهرآمیز جهت تغییر دموکراتیک این نظام قرون وسطایی فراهم گردد.
البته این شقِ معقول و شاید خوش بینانۀ حل مسئله باشد سناریویی که بازیگر اصلی صحنه مردم ایران هستند یعنی بعبارتی تحقق شعار نه جنگ و نه مماشات! ولی در صورت عکس العمل نابخردانۀ جهان-بویژه اروپا و آمریکا برای حلِ "سریع" و شاید هم پردرآمدِ" نظامی"-که مورد حمایت هیچ ایرانی آزاده و وطن پرستی نخواهد بود، اگر چه سرنگونی جمهوری اسلامی بوقوع خواهد پیوست ولی دستیابی به دموکراسی و پیشرفت نیز برای سالیان دراز به تعویق خواهد افتاد. در این رابطه دیگر بار تاکید و ضرورت شکل گیری یک ائتلاف ملّی فراگیر از جمهوری خواهان با حضور فعال و موثر مجاهدین و شورای ملّی مقاومت در کانون این ائتلاف ضامن گذار سرفرازانه از این پیچ خطرناک تاریخ میهنمان به مردم سالاری و دمکراسی و آزادیهای پایدار خواهد بود. شکل گیری هر چه سریعتر این ائتلاف ملّی برای سرنگونی و جایگزینی رژیم پا به گور جمهوری اسلامی، بهترین وسیله برای تغییر دموکراتیک و مانعی جدّی برای دخالت نظامی خارجی در ایران خواهد بود. تا آنجا که به آمریکا و اروپا برمیگردد جدیّت خود برای دفع شر آخوندها و حسن نیّت آنها برای برقراری دموکراسی در ایران را با به رسمیّت شناختن حق فعالیت آزادانۀ سازمانها و جریانات سیاسی از جمله مجاهدین و شورای ملّی مقاومت و خارج نمودن نام آنها از لیست سازمانهای تروریستی، میتوانند به نمایش بگذارند. و بمردم ایران ثابت کنند که قصد ندارند اشتباهات دوران مصدّق را تکرار کنند. تا آنجا که بمردم ایران مربوط است 27 سال تسلیم نشدن در برابر ستمکارترین، سرکوبگرترین رژیم معاصر جهان و تقدیم هزاران شهید-که سودایی جز عشق به ایران و آزادی نداشتند-بهترین گواه بر بلوغ و آمادگی یک ملّت برای دستیابی به خواست دیرنیۀ آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی است. در پایان با توجه به اینکه تخقق آزادی و دموکراسی در ایران، نقش بسزایی در برقراری امنیّت و ثبات جهان، بویژه خاورمیانه خواهد داشت سرنگونی رژیم آخوندها، نه تنها یک ضرورت داخلی بلکه ضرورتی جهانی است. جهانی که ظاهراً عزم راسخ خود را با تصویب قطعنامۀ 31 جولای و شمارش معکوس مرگ رژیم آغاز گردیده و امید است که به همّت و دستان توانای ملّت ایران تکمیل و به پایان رسد!
مجید آریا-آمریکا