سرنگونی گام به گام!

سرنگونی گام به گام!
روز دوشنبه 31 جولای 2006 میتواند بعنوان سرفصل و نقطۀ عطفی در تاریخ مبارزات ملّت ایران ثبت گردد. در این روز برای اوّلین بار قطعنامه ای علیه رژیم با اکثریت1-14 تصویب شد. در این اجماع جهانی به رژیم غرقه در بحران تا تاریخ 31 اُوت فرصت داده شد تا با قطع غنی سازی اورانیوم، بال و پر بلندپروازیهای قرون وسطایی خود را بدست خود بچیند در غیر اینصورت مورد تنبیه و تحریم جهانی قرار خواهد گرفت. در صورت جدیّت در اعمال الزامات قطعنامۀ مزبور، رژیم در برابر دو انتخاب مرگبار، بناچار گام به گام بسوی سرنگونی خود پیش خواهد رفت.
از آنجا که علم کردن جاه طلبی های هسته ای و گسترش شبکه های تروریستی جهانی، مقدّم بر هر نیّت خارجی و برون مرزی، برای آخوندها مصرف داخلی، در جهت سرکوب و تحکیم دیکتاتوری مذهبی و قرون وسطایی خود دارد، مردم در داخل ایران نه تنها از آخوندها حمایت نمیکنند بلکه اکثریت بجان آمده مترصد فرصتی مناسب برای رویارویی جهت ساقط کردن آخوندها میباشند.
طی 27 سال گذشته بی وفقه، هزاران تظاهرات و حرکات عظیم اجتماعی-که تماماً بدلیل سرکوب شدید داخلی و عدم حمایت مکفی خارجی-به نتیجۀ مطلوب نرسید، می تواند اینبار با تغییر شرایط بین المللی، یعنی با تحریم و طرحهای تنبیهی به نتیجه برسد. تحریم و تنبیهات بین المللی برای ملّت ایران میتواند حاوی این پیام باشد که غرب و جهان متمدّن دیگر قصد حمایت از جمهوری اسلامی را ندارد و زمان خیزشهای ملّی و سراسری برای جارو کردن رژیم منزوی آخوندها فرا رسیده است. حنای رژیم حداقل در داخل دیگر رنگی ندارد و بیش از 90% مردم ضمن تنفر از رژیم، هیچگونه توهّمی نسبت به توانمندی، وطن پرستی، اسلام گرایی، مستضعف نمایی و عربده های ضدامپریالیستی آخوندها ندارند. موضوعی که باعث شده رژیم روباز و بدون هیچ دست بستگی، با استفاده از اندک نیروهای عقب افتاده و مومن خود تا خیل مزدوران و جیره خوارانش با سرکوب تمام عیار علنی مانع از سقوط خود شود چنین احوالی باعث شده که رژیم بالاترین درآمد حاصله از فروش نفت را برای سرکوب داخلی و حمایت و گسترش تروریسم بین المللی صرف کند که با تگنا قرار گرفتن مالی و تحریم نفتی-تسلیحاتی، توان سرکوب بمیزان قابل توجهی پائین آید و امکان به ثمر رسیدن خیزشهای اجتماعی اعم از مسالمت آمیز تا قهرآمیز جهت تغییر دموکراتیک این نظام قرون وسطایی فراهم گردد.
البته این شقِ معقول و شاید خوش بینانۀ حل مسئله باشد سناریویی که بازیگر اصلی صحنه مردم ایران هستند یعنی بعبارتی تحقق شعار نه جنگ و نه مماشات! ولی در صورت عکس العمل نابخردانۀ جهان-بویژه اروپا و آمریکا برای حلِ "سریع" و شاید هم پردرآمدِ" نظامی"-که مورد حمایت هیچ ایرانی آزاده و وطن پرستی نخواهد بود، اگر چه سرنگونی جمهوری اسلامی بوقوع خواهد پیوست ولی دستیابی به دموکراسی و پیشرفت نیز برای سالیان دراز به تعویق خواهد افتاد. در این رابطه دیگر بار تاکید و ضرورت شکل گیری یک ائتلاف ملّی فراگیر از جمهوری خواهان با حضور فعال و موثر مجاهدین و شورای ملّی مقاومت در کانون این ائتلاف ضامن گذار سرفرازانه از این پیچ خطرناک تاریخ میهنمان به مردم سالاری و دمکراسی و آزادیهای پایدار خواهد بود. شکل گیری هر چه سریعتر این ائتلاف ملّی برای سرنگونی و جایگزینی رژیم پا به گور جمهوری اسلامی، بهترین وسیله برای تغییر دموکراتیک و مانعی جدّی برای دخالت نظامی خارجی در ایران خواهد بود. تا آنجا که به آمریکا و اروپا برمیگردد جدیّت خود برای دفع شر آخوندها و حسن نیّت آنها برای برقراری دموکراسی در ایران را با به رسمیّت شناختن حق فعالیت آزادانۀ سازمانها و جریانات سیاسی از جمله مجاهدین و شورای ملّی مقاومت و خارج نمودن نام آنها از لیست سازمانهای تروریستی، میتوانند به نمایش بگذارند. و بمردم ایران ثابت کنند که قصد ندارند اشتباهات دوران مصدّق را تکرار کنند. تا آنجا که بمردم ایران مربوط است 27 سال تسلیم نشدن در برابر ستمکارترین، سرکوبگرترین رژیم معاصر جهان و تقدیم هزاران شهید-که سودایی جز عشق به ایران و آزادی نداشتند-بهترین گواه بر بلوغ و آمادگی یک ملّت برای دستیابی به خواست دیرنیۀ آزادی، استقلال و عدالت اجتماعی است. در پایان با توجه به اینکه تخقق آزادی و دموکراسی در ایران، نقش بسزایی در برقراری امنیّت و ثبات جهان، بویژه خاورمیانه خواهد داشت سرنگونی رژیم آخوندها، نه تنها یک ضرورت داخلی بلکه ضرورتی جهانی است. جهانی که ظاهراً عزم راسخ خود را با تصویب قطعنامۀ 31 جولای و شمارش معکوس مرگ رژیم آغاز گردیده و امید است که به همّت و دستان توانای ملّت ایران تکمیل و به پایان رسد!
مجید آریا-آمریکا

هشدار؛ دانشجويان زنداني در خطر مرگ

خليل بهراميان، وکيل اکبر محمدي:
هشدار؛ دانشجويان زنداني در خطر مرگ
مريم کاشاني m.kashani@roozonline.com
۱۰ مرداد ۱۳۸۵
خلاصه:
اکبر محمدي در زندان مرد. خبر چند کلمه بود و حکايت هزار هزار. از جنبش دانشجويان در 18 تير ماه، بيش از هفت سال گذشته، اما آنان که چشم دانشجويان را از حلقه درآوردند، آنان را زير چماق هاي خود از راهرو مرگ گذراندند، بدن هاي خرد شده شان را از پنجره ها به بيرون پرتاب کردند و در دوران زندان، با آنها آن کردند که قرون وسطاييان رو روسپيد، هنوز تشنه اند. تشنه خون.
-->
اکبر محمدي در زندان مرد. خبر چند کلمه بود و حکايت هزار هزار. از جنبش دانشجويان در 18 تير ماه، بيش از هفت سال گذشته، اما آنان که چشم دانشجويان را از حلقه درآوردند، آنان را زير چماق هاي خود از راهرو مرگ گذراندند، بدن هاي خرد شده شان را از پنجره ها به بيرون پرتاب کردند و در دوران زندان، با آنها آن کردند که قرون وسطاييان رو روسپيد، هنوز تشنه اند. تشنه خون.
اکبر محمدي، که ديشب در سلول اينان جشم بر جهان بست، روز 5 مرداد خود از اين فاجعه خبر داده بود. او که از اولين روز مرداد داغ، در اعتراض بر نامردمي که در حق او روا مي شود، دهان بر قوت بسته بود، چنين نوشت:
"به نام يزدان پاک
به مدت ۷ سال است که در اسارت هستم و انواع فشارهاي جسمي و روحي را طي اين مدت تحمل کرده ام. به دليل قرار گرفتن زير انواع شکنجه هاي قرون وسطايي در طي بازجويي هاي اوليه به انواع بيماريها از جمله ديسک کمر مبتلا شده ام که در نتيجه شدت گرفتن ديسک کمرُ مسئولين امنيتي از ترس اينکه اين بيماري منجر به فلج يا مرگ اينجانب گردد و رسوايي آن برفضاحت هاي پيشين آنها اضافه گردد و به خاطر آنکه مسئوليت آنچه بر سر من آورده اند گريبانگيرشان نشود، زيرعنوان [ مرخصي نامحدود] مرا از زندان بيرون فرستادند.
در دوران مرخصي استعلاجي براي معالجه بيماري ام به متخصصين مراجعه کردم اما اعلام کردند به علت تخليه مايع نخاعي انجام اين عمل در داخل کشور مقدور نيست و به ناچار کژدار و مريز اين مدت را با مصرف دارو سپري کردم.آقايان وقتي متوجه شدند هنوز زنده هستم در تاريخ 19 تيرماه 1385 مجددا مرا به زندان بازگرداندند. ظرف يک ماه گذشته که به زندان بازگشته ام، مراجعات مکررم به بهداري زندان براي ادامه مداوا بي نتيجه مانده و هر بار با جواب سر بالا و پرخاش و توهين روبرو شده ام.
از اين رو اکنون که مسئولين مرگ با ذلت را براي من تدارک ديده اند،ُ تصميم دارم زير بار ظلم و ذلت نروم و اگر قرار است در شرايط اسارت بميرم، نوع مرگ خود و شرايط آن را خود تعيين کنم. از اين رو اعلام ميدارم در صورتي که مسئولين مربوطه به خواست قانوني ام پاسخ ندهند، براي آزادي خود جهت مداوا و همچنين در اعتراض به نقض سيستماتيک حقوق بشر در حکومت جمهوري اسلامي و نيز براي آزادي کليه زندانيان سياسي از تاريخ اول مرداد 1385 به صورت نامحدود دست به اعتصاب غذا خواهم زد.
واضح است در صورت بروز هرگونه اتفاقي براي اينجانب مسئوليت مستقيم آن با سران حاکميت است و آنان مي بايست پاسخگو باشند.
اکبر محمدي- دانشجوي زنداني - متهم رديف اول کوي دانشگاه تهران"
زندانبانان که گويي اين مرگ تدريجي را انتظار مي کشيدند، در روز 3 مرداد، هنگام مراجعه وکيل اکبر محمدي به زندان، او را از ملاقات باز داشتند و به اين علت که: چون در اعتصاب غذا به سر مي برد، ممنوع الملاقات است. بهراميان در همان روز اعلام کرد: "موكلم از حقوق يك زنداني بهره‌‏مند نيست و با وجودي كه شش سال از حبس وي مي‌‏گذرد، تاكنون يك بار به مرخصي آمده است."
و به اين ترتيب اکبر محمدي درحالي وارد چهارمين روز اعتصاب خود شد که بنا بر گفته "ساير زندانيان در زندان اوين وضعيت جسماني او رو به وخامت" مي رفت.
رئيس اندرزگاه [اوين] با فراخواندن اکبرمحمدي وي را تهديد کرد که در صورت ادامه اعتصاب غذا وي را به سلول انفرادي زندان رجايي شهر منتقل خواهند کرد.انگار که به يک جنايتکار خطرناک، خبر از رفتن به زنداني هراسناک تر را بدهند.
و درست در همان لحظه که آقايان، طناب دار او را مي بافتند، "اکبر محمدي... به علت ضعف جسماني شديد، در بند 350 زندان اوين بيهوش شد و توسط همبندان خود به بهداري زندان انتقال يافت. بر اساس اين خبروضعيت اکبر محمدي در پي 5 روز اعتصاب غذا با وجود بيماريهاي پيشين وي، وخيم" بود. اما از مهرورزي خبري نبود. هر چه بود تهديد بود و تهديد:"حراست زندان با رو در رو کردن اکبر محمدي با برادرش منوچهر محمدي در زندان سعي بر شکستن اعتصاب غذاي اکبر محمدي از طريق برادرش" کرد، اما "محمدي ضمن پاي فشاري بر خواسته هاي خود بر ادامه اعتصاب غذا به عنوان تنها حربه" اصرار کرد. او عزمش را جزم کرده بود که "تن به ذلت ندهد" و نوع "مرگ خويش را خويش انتخاب کند."
در اينجا بود که زندانيان ديگر، که آنان را نيز حال و روز بهتر نيست، به حمايت از او برخاستند:
"اکبر محمدي که هفت سال پيش در جنبش دانشجويي 18 تير سال 1378 دستگير شد، بدليل شکنجه هاي وارده در بازداشتگاه توحيد، به انواع بيماريها دچار گرديد. وضعيت او به لحاظ ديسک کمر و مسائل ديگر به گونه اي بود که سه بار زير عمل جراحي رفت و شرايط او به نوعي اسفناک گرديد که مسئول امنيتي و قضايي، از ترس اينکه مبادا در زندان بميرد و زهرا کاظمي ديگري روي دست آنها بماند، حدود دو سال پيش او را به مرخصي نامحدود فرستادند. متأسفانه با روي کار آمدن دولت جديد که نام خود را دولت مهرورزي گذاشته است ، چندين ماه پيش مجدداً او را به زندان بازگردانده اند.
اکبر محمدي اين دانشجوي زنداني، که بدليل مقاومت در زير شکنجه بعنوان اسوه مقاومت مطرح شده بود، اينک شش روز است که در اعتراض به وضعيت خود دست به اعتصاب غذاي نامحدود زده است. متأسفانه بدليل وضعيت جسمي اش شب گذشته کنترل خود را از دست داده و بصورت نيمه بيهوش توسط دوستان زندانيش، به بهداري زندان اوين منقل گرديد. شرايط او به گونه اي است که همگي ما را نگران کرده است و به همين دليل از تمامي مجامع مدافع حقوق بشر در داخل و خارج از مرز، دعوت مي کنيم که براي دفاع از اکبر محمدي بپاخيزند."
نامه، امضاي حشمت الله طبرزدي، منوچهر محمدي، احمد باطبي، بهروز جاويد تهراني، محمدرضا خوانساري، مهرداد لهراسبي، ارژنگ داوودي، خالد هرداني، امير حشمت ساران، ولي الله فيض مهدوي، اسد شقاقي، خليل شالچي، افشين باايماني، سيامک پورزند، هاشم شاهين نيا، شاهين آريا نژاد، شهرام پور منصوري، جعفر اقدامي، محمدرضا رجبي، حيدرقلي سلطاني، محمد نيکبخت، ناصر خيراللهي و ابراهيم مؤمني را پاي خود داشت.
اما اين صداهاي زنداني نيز، ره به جايي نگشود. تا به گزارش کميته دانشجويي گزارشگران حقوق بشر "اکبرمحمدي دانشجوي زنداني در نهمين روز اعتصاب غذاي خود... در حمام زندان اوين دچار ايست قلبي شد و تلاش پزشکان زندان نيز براي احياي وي بي نتيجه ماند" و رسيد به خبر. خبري که تنها چند کلمه بود: "اکبر محمدي در ساعات پاياني شب گذشته از دنيا رفت."
و حالا که اين موکل ديگر نيست، خليل بهرامي، با هشدار درباره خطري که منوچهر محمدي، برادر اکبر، و احمد باطبي را تهديد مي کند، به روز مي گويد: "اکبر محمدي در بهداري يک سکته کرده بود، ولي معلوم نيست به جه عنوان کسي را که سکته کرده دوباره به بند منتقل مي کنند. در آنجا او سکته دوم را مي کند که منجر به مرگ مي شود. آن طوري که من شنيدم او را در خود بهداري هم تحت فشار قرار داده اندف دست و پايش را به تخت مي بندند که اعتراض نکند، و دهانش را باچسب مي بندند که صدايش بيرون نرود. در اين مدت شکنجه هاي رواني بسيار سنگيني نسبت به او اعمال مي کنند و در نتيجه او مي ميرد، و يا در واقع به نظر من کشته مي شود."
حالا پيکراين"اکبر" که نمي خواست تن به ذلت بدهد "براي کالبد شکافي" روي تخت سرد "بيمارستاني در سعادت آباد" است. تن زخم خورده اي که اگر مي توانست به سخن درآيد از غل و زنجيري مي گفت که درست يک روز قبل "همزمان با بازديد هيئتي ازمجلس از زندان اوين"، بر تن بيجان اکبر محمدي زده بودند.تني پاره پاره که جاي جاي آن رد شکنجه و تازيانه جلاد بود.از دهاني سخن مي گفت که بر آن چسب زده بودند تا راه کلام و فرياد را بر او ببندند. و از يک تشنگي تاريخي که که ميراث يزيد بود. به اين کبوتر، گاه سر بريدن، آب نداده بودند.
خليل بهراميان، بر اين مرده چه خواهد کرد؟ پاسخش چنين است: "من خود را براي يک اعلام جرم عليه مسئولين و کساني که او را بار ديگر به زندان برگرداندند آماده مي کنم. زيرا پزشکان قانوني اعلام کرده بودند که او به خاطر وضعيت روحي و جسمي، و انواع ناراحتي هاي قلبي وکمر و غيره و غيره، که حاصل شکنجه هاي قبلي بوده، نبايد به زندان برگردد. حالا آن کسي که دستور بازگرداندن او را به زندان داده، خواه ناخواه عامل فوت وي است. هر مقامي که بوده بايد قانونا تحت پيگرد قرار گيرد."
و آيا اين وکيل، به اين "پيگرد قانوني" اميدي دارد؟ مي گويد: "من کار خودم را مي کنم. با تمام قدرت. من بايد براي احقاق حقوق مردم مبارزه ام را بکنم؛ اما احتمال رسيدن به نتيجه ضعيف است. نتيجه را بايد مردم ايران ببينند، آنها بايد کاري کنند تا جلوي اين خرابکاري ها گرفته شود."
بخصوص آنکه "منوچهر محمدي هم در وضعيت بسيار خطرناکي است و خطر مرگ او را هم تهديد مي کند و هر لحظه احتمال مرگش مي رود. من الان با او ملاقات داشتم. در وضعيت بسيار بدي است، يا کارش به جنون مي کشد، يا سکته مي کند.من در اين مورد به رئيس زندان و معاون دادستان هشدار داده و با آنها اتمام حجت کرده ام. اگر اين شيوه ادامه يابد، نفر دوم منوچهر محمدي است، و بعد احمد باطبي که او هم در وضعيت خطرناکي است. به نظرم يک جرياني هست که احتمالا حذف فيزيکي يکي يکي اين بچه ها را در نظر دارد."
حالا احمد باطبي را هم برده اند. به ضرب و شتم، در برابر چشمان تازه عروسش، و به جايي نامعلوم. احمد باطبي ديگر متهم کوي دانشگاه تهران است که از حدود 1 سال پيش با گذراندن نيمي از دوران حبس 15 ساله خود به مرخصي آمده بود، تا جان رنجور را درمان بخشد. مامورين اطلاعاتي، که باز هم معلوم نيست "به کدام يک از نهادهاي امنيتي" دولت اسلامي وابسته اند، احمد را برده اند تا بر جان نرم او، انقلابي نرم را به اثبات برسانند. باطبي ، منوچهر محمدي و ديگر زندانيان را نيز سرنوشتي چون اکبر در انتظارست؟ اکبري که نوشت: "واضح است که در صورت بروز هر گونه اتفاقي براي اينجانب، مسئوليت مستقيم آن با سران حاکميت است و آنان مي بايست پاسخگو باشند." هر گونه اتفاق.

سندي در مورد قتل محمدي - مصاحبه ای که عاملان جنايت را معرفي مي کند -

مصاحبه ای که عاملان جنايت را معرفي مي کند
سندي در مورد قتل محمدي
کوروش سليمی
۱۰ مرداد ۱۳۸۵
خلاصه:
يک روز بعد از مرگ اکبر محمدی در زندان اوين، در حالی که ماموران قوه قضاييه و اداره زندان ها با احضار زندانيان همبند اکبر محمدی در حال تلاش برای صورت دادن سناريوئی به اين ماجرا هستند، مصاحبه يک روز قبل پدر منوچهر و اکبر محمدی بزرگ ترين دليل مانع اداره زندان ها برای عادی نشان دادن مرگ اين دانشجوی زندانی است.
-->
يک روز بعد از مرگ اکبر محمدی در زندان اوين، در حالی که ماموران قوه قضاييه و اداره زندان ها با احضار زندانيان همبند اکبر محمدی در حال تلاش برای صورت دادن سناريوئی به اين ماجرا هستند، مصاحبه يک روز قبل پدر منوچهر و اکبر محمدی بزرگ ترين دليل مانع اداره زندان ها برای عادی نشان دادن مرگ اين دانشجوی زندانی است.
پدر منوچهر و اکبر محمدی روز يکشنبه در مصاحبه ای با راديو فردا بر اساس گزارش هائی که زندانيان همبند فرزندش به وی داده بودند اعلام داشت که زندانبابانان سعی دارند با کتک اکبر را وادار کنند که اعتصاب غذايش را بشکند و با توجه به ناراحتی روحی و تشنج عصبی و مشکل دیسک کمر وی وضع بدی دارد.
در اين مصاحبه که يک روز قبل از اعلام مرگ اکبر محمدی از راديو فردا پخش شد، آقای محمدی در جواب مهديه جاويد گفته است اکبر در شرايط جسمی بدی به سر می برد و در حالی که به شدت نگران بوده است افزوده ما انتظار داريم سازمان ملل برود به زندان اوين ببيند چه می گذرد، اين رژيم چه به سر بچه های ما می آورد .بچه های ما را دارند زير شکنجه از بين می برند. چرا؟
کارشناسان معتقدند با وجود اين که کارکنان اطلاعات و دادستانی که بعد از تشکيل دولت جديد همسو و همراه هستند تلاش دارند تا ماجرای مرگ اکبر محمدی را يک مرگ غيرمترقبه ولی طبيعی جلوه دهند مصاحبه پدر اين دانشجوی زندانی بزرگ ترين برگه ای است که مانع از سناريوسازی می شود و تصميم گيرندگان ناچار خواهند بود به گروه های تحقيق امکان بررسی بدهند و از جمله شرايط را برای کالبد شکافی و بررسی های مستقل ايجاد کنند.
مهديه جاويد، خبرنگار راديو فردا روز يکشنبه از آقای محمدی پرسيده بود: شما اين خبرها را از کجا گرفتيد؟ و وی جواب داده بود گزارشی که از همبندان اکبر به ما دادند، حتی گزارشی که از درمانگاه به ما می رسد. او در وضعيت بسيار بدی نشان می دهد. آقای محمدی که در هنگام اين مصاحبه در ترکيه بود اظهار داشت که خود و وکلای فرزندانش با آن ها ملاقاتی نداشته اند.
بعد از دستگيری اکبر و منوچهر محمدی، خواهر آن ها در اروپا فعاليت هائی در جهت آگاهی جامعه بشری از وضعيت آن ها انجام داد و به گفته پدر اين اواخر فرزند کوچک وی رضا نيز به ترکيه متواری شده است. به گفته آقای محمدی: "بچه های ما را دارند زير شکنجه از بين می برند. چرا؟ اين رژيم از ما چه می خواهد؟ همه ما را متواری کرده. بچه های ما را زير لگد دارند می کشند. از جان خانواده ما چه می خواهند، ما را دارند از بين می برند. خانه ما را آتش کشيدند، به جان ما دارند چه کار می کنند؟ بچه های ما را متواری کردند. اين به خاطر ابراز عقيده است فقط؟ نمی دانم اکبر من در چه حالی است، زير شکنجه قرار دارد. اين گزارش هايی که به ما رسيده است از زندانيان سياسی داخل اوين. از شما خواهش می کنم صدای نحيف ما را به گوش جهانيان برسانيد."
واکنش وکيل محمدی
نعمت احمدی، از وکلای اکبر محمدی شب گذشته در مصاحبه ای با روز گفت تمام افرادی که دستور دستگيری مجدد او را صادر و دارو به وی نرساندند در کشته شدنش مقصر هستند، چرا که وی از نه روز قبل در اعتصاب بود . چند روز قبل از آن با من تماس گرفت و گفت من وارد اعتصاب غذا شدم و تا آخر خواهم ماند. اين ها حتی داروهايم را در اختيار من نمی گذارند.
اکبر محمدی ماه گذشته در مرخصی بيرون از زندان بود، اما گويا بر اساس تصميم واحدی از سوی وزارت اطلاعات وی و مدتي بعد احمد باطبی به زندان برگردانده شدند. نعمت احمدی می گوید من تعجب کردم از اينکه اولا چرا بازداشت شد، زيرا دو سال و نيم قبل پيشتر کليه اطبای زندان اوين تشخيص دادند که او تحمل زندان را ندارد و بايد در خارج از کشور درمان شود، و طی اين مدت مشکلات متعددی برای آسم، برای ريه هاش، برای نخاعش وامثال اينها داشت و من تعجب می کنم و اين را يک درگذشت ساده تلقی نمی کنم و از آيت الله شاهرودی می خواهم کليه افرادی که دستور دستگيری وی را دادند و از آمل به تهران منتقلش کردند و کسانی که در زندان اوين با توجه به بيماری تائيد شده وی داروهايش را به او ندادند تحت بازجوئی قرار گیرند.
با توجه به اين که وکلای اکبر باطبی دانشجوی ديگری که زندانی شده است خبر داده اند که او نيز در بازگشت اعلام داشته است که اعتصاب غذا می کند. گفته می شود اکبر باطبی از سه روز قبل در بند عمومی نيست و ارتباط وی با خارج قطع است و به احتمال زياد در بند انفرادی به سر می برد.

اعلام اعتصاب غذا درترکیه برای بزرگداشت اکیرمحمدی

هر شب ستاره ای به زمین می کشند
باز این آسمان غمزده غرق ستاره است
بار دیگر حکومت غاصب و جبار و جنایت پیشه که به اصول انسانیت و اخلاق انسانی پایبند نیست یکی دیگر از مبارزین و فعالین سیاسی / دانشجویی را به دست سلاخان ذوب شده در ولایت جهل و جنایت سپرد و او را به قتل رساند .

بدین وسیله همدردی خویش را با خانواده عزیز از دست رفته ( اکبر محمدی ) و خانواده بزرگ ایران به خاطر از دست دادن دانشجوی مبارز و اسطوره مقاومت وآن سرو آزاد اندیش ( اکبر محمدی ) ابراز داشته و تسلیت عرض می نماییم .

در این راستا ما جمعی از فعالین سیاسی در تبعید که به خاطر دگر اندیشی و مخالفت با حکومت ولایی جور و جنایت که ناخواسته از ایران تبعید گشته ایم ، به نشانه همدردی و اعتراض به این ضایعه که مسئول آن قوه قضائیه حکومت اسلامی است واعتراض به نقض مستمر حقوق بشر و رفتار غیر انسانی با فعالان و مبارزان سیاسی ، بالاخص زندانیان در بند ، اعلام می داریم که از روز سه شنبه 10/5/1385 برابر با 2/8/2006از ساعت 10 صبح به مدت 3 روز دست به اعتصاب غذا خواهیم زد.

در این اعتصاب از طیف های مختلف مبارزین سیاسی / دانشجویی شرکت خواهند داشت که اختلاف سلیقه خویش را کنار گذاشته و تنها دشمن خویش را حکومت اسلامی حاکم بر ایران دانسته و لذا تنها با شناسنامه ایرانی و پرچم شیر و خورشید نشان در این اعتصاب شرکت خواهند کرد . و اذعان می داریم که خواهان تشکیل یک دادگاه بین المللی از سوی سازمان های حقوق بشری جهت رسیدگی و محکوم کردن عوامل این جنایت و جنایاتی از این دست هستیم .

زنده باد آزادی ، پاینده ایران

مکان : ترکیه – شهر وان – مقابل دفتر سازمان ملل
اسامی شرکت کنندگان به ترتیب حروف الفبا :


1- عماد بنی خلیفه
2- جمال حسینی
3- رحیم رمضانی
4- محمد سیاهی نو بندگانی
5- فرهاد صالح نیا
6- علی عالم زاده
7 - مسعود مجیری(نویسنده و روزنامه نگارمستقل)

اکبر مجمدی را هم کشتند زنده باد مقاومت قهرآمیز ، پیروزباد مبارزه مسلحانهد

اکبر مجمدی را هم کشتند
زنده باد مقاومت قهرآمیز ، پیروزباد مبارزه مسلحانه
درست در نقطه ی اوج کوبیدن بر طبلهای اصلاح طلبی، ماجرای کشتار روشنفکران و نویسندگان از پشت دیوارهای بتون آرمه ای مخفی کاری های رژیم جنایتکار آخوندی بیرون زد و یک بار دیگر چهره ی ضدبشری ملایان حاکم بر ایران را به نمایش گذاشت . همان روزها ، مانند روزها و ماه ها و سالهای پیش از آن، کسانی که ماهیت تغییر ناپذیر این رژیم دد منش را شناخته بودند خطاب به مردم ایران و جهان به تکرار گفتند که فریب بازی اصلاحات را نخورند و در چنبره ی دام توطئه های رژیم نیفتند. اما عده ای رفتند و هنوز هم میروند.
زخمی که رژیم آخوندی در جریان کشتار هزاران زندانی سیاسی در مرداد ماه 1360 بر پیکر جامعه ی ایران زد هرگز التیام نخواهد یافت. نه با بخشش و نه با اتنقام و با صراحت میگویم و نه حتی با پیروزی قطعی آزادی خواهان و تحقق آرمان آن هزاران جانباخته . این زخم بر پیکر ملت ایران جاودانه خواهد ماند و هر روز و هر ساعت بر دلهای مردم این سرزمین نیش خواهد زد و سر باز خواهد کرد. باز هم نه برای بخشش و نه برای انتقام. تنها و تنها برای اینکه این مردم، چه امروز و چه فردا و چه در درازی بیکران زمان، فراموش نکنند که برای مبارزه با زشتی و پلشتی دست در دست زشت ترین و پلشت ترین لایه های اجتماع نگذارند و عنان کارشان را به دست مشتی بیمار روانی و دیوانه نسپارند .
از خرداد سال 1360 تا امروز لحظه ای خالی از تجربه ی دردناک وحشی گری و جنایتکاری رژیم آخوندی نبوده است. رژیم در برابر هر کنشی از جانب مردم کشورمان فقط یک واکنش نشان داده است: سرکوب تمام عیار . امواج این سرکوب حتی دامان اندرونی نشینان این جنتایتکاران را هم گرفته و آنان را حد اقل از حبس و شکنجه و تبعید و بیکاری و خانه نشینی بی نصیب نگذاشته است. وقتی ملایانی چون منتظری و طاهری و اردبیلی و حتی خلخالی گرفتار غیظ و غضب این جنایتکاران می شوند، زمانی که یاران با وفا و صدیقی چون گنجی و عبدی و آخوند نوری و سروش و امثال اینها به صد روش مورد حمله و هجوم فیزیکی و روانی و قلمی قرار می گیرند ، حساب کسانی که مطالبات خود را از شیوه هایی جز سر خم کردن و تمکین نمودن پی میگیرند، البته گونه ای دیگر رقم میخورد.
دهها هزار شهید و جانباخته و هزاران زندانی عقیدتی که در سیاهچال های این رژیم ضد بشر و ضد آزادی انواع و اقسام شکنجه ها را متحمل میشوند اکنون یک پرسش را در برابر همه ی مدعیان حقیقی و مجازی آزادی خواهی و مبارزه با این رژیم قرار میدهند:
" چگونه می توان از شر این نکبت دیرینه سال خلاصی یافت ؟ "
اکبر محمدی را هم کشتند. یک زندانی دیگر قربانی شد تا پایه های بنای ستمگران حاکم بر کشوران سست نشود. پیشتر قرار بود ولی الله فیض مهدوی را بکشند. معلوم نیست چرا نکشتند. اجازه بدهید حرف دلم را بزنم. من باورم نمیشود که این جنایتکاران در اثر اعتراض های مربوطه، دست از اعدام فیض مهدوی کشیده اند. من نمیدانم اینها در سرهای مملو از خباثتشان چه میگذرد. پرونده ی زهرا کاظمی خبرنگار و عکاسی که علنا بدست این جنایتکاران بقتل رسید هنوز مفتوحست. پرونده ی قتل های زنجیره ای را کوشیده اند ببندند. وکیل بازماندگان قربانیان قتل های زنجیره ای چند سالست که در زندان بسر میبرد. تروریست های رژیم اینجا و آنجا و بی وقفه در پی شکار مخالفان ، از هر گروه و دسته و از هر قوم وقبیله ، هستند. هیچ کس از دست سرکوبگری های این رژیم در امان نیست . کار بجائی رسیده است که پرسش های اعتراض آمیز چند تا طلبه و همپالکی خودشان به آخوند رفسنجانی را هم تاب نمی آورند و اعتراض کنندگان را به حبس های دراز مدت و خلع لباس و تبعید محکوم میسازند تا دیگر کسی از این طایفه بخودش اجازه ندهد زبان به انتقاد بگشاید. تجربه های رفراندم و انتخابات آزاد و تغییر قانون اساسی رژیم و تبدیل ولایت مطلقه ب ولایت مشروطه هم که همگی دود شدند و به آسمان رفتند.
اکنون در آستانه ی سالگرد کشتار زندانیان سیاسی بفرمان صریح و مستقیم خمینی هستیم. دو هفته ای بیشتر از هیجدهم تیر ، سالروز هجوم پاسداران رژیم به خوابگاه های دانشجویان و سر کوب خونین اعتراض مردم بفرمان سه ریشه ی اساسی جنایت یعنی خامنه ای، رفسنجانی و خاتمی نگذشته است ، چند روز دیگر سالروزقتل عبدالرحمن برومند و دکتر شاپور بختیار بدست تروریست های اعزامی رژیمست. چند روز دیگر و چند روز دیگر و چند روز دیگر. کسی پیدا میشود بمن نشان دهد که از سیصد و شصت و پنج روز از سال و در اینهمه سال، کدام روز را سراغ دارد که با خون آزادیخواهان ایران بدست حکام ضد بشر حاکم بر میهنمان رنگین نشده باشد؟
اکبر محمدی را هم سر به نیست کردند. فردا نوبت کیست؟ پس فردا نوبت کیست؟ و در این میانه هنوز و همچنان عده ای پیدا میشوند که ما را به مدارا و کنار آمدن با این جرثومه های جهل و جنون جنایت فرا می خوانند. چرا باید با این رژیم مدارا کرد؟ چرا باید در برابر جنایتکارانی که در این بیست و هفت سال ثابت کرده اند که با مردم ایران و بخصوص با آزادیخواهان ، زبانی جز زبان زور و خشونت بکار نمی برند و شیوه ای جز زندان و شکنجه و اعدام در قاموسشان وجود ندارد ، باید سر تسلیم بزیر افکند و راه مجانبت در پیش گرفت.
در زیر چنین شرایطی مقاومت ، مقاومت قهر آمیز و حتی مبارزه ی مسلحانه حق مشروع و طبیعی مردم ایرانست. چرا باید بنشینیم و صبوری پیشه کنیم و دست روی دست بگذاریم تا شاید روزی و روزگاری این درخت نکبت ریشه کن شود. تاکی باید شاهد ربودن و شکنجه و قتل آزادیخواهان باشیم؟ نگذاریم حادثه یکشتن اکبر محمدی در مورد آزادیخواه دیگری تکرار شود و جنایت رژیم آخوندی تداوم یابد.
آری ، در چنین اوضاع و احوالی مبارزه قهرآمیز حقانیت دارد . یادمان نرود که هیچ آزادیخواهی در پی انتقام کشی و کین توزی نیست و هیچ کس حق نداررد حق مسلم مردم ایران برای رویارویی قهر آمیز با نظام ضدبشری آخوندی را با برابر نهادن این قهر با وازه ها و مفاهیمی چون خشونت و انتقام و کین توزی و خونریزی ، مخدوش سازد .
جمشید پیمان
مونیخ – 31-7-2006

اکبر مجمدی را هم کشتند زنده باد مقاومت قهرآمیز ، پیروزباد مبارزه مسلحانهد

اکبر مجمدی را هم کشتند
زنده باد مقاومت قهرآمیز ، پیروزباد مبارزه مسلحانه
درست در نقطه ی اوج کوبیدن بر طبلهای اصلاح طلبی، ماجرای کشتار روشنفکران و نویسندگان از پشت دیوارهای بتون آرمه ای مخفی کاری های رژیم جنایتکار آخوندی بیرون زد و یک بار دیگر چهره ی ضدبشری ملایان حاکم بر ایران را به نمایش گذاشت . همان روزها ، مانند روزها و ماه ها و سالهای پیش از آن، کسانی که ماهیت تغییر ناپذیر این رژیم دد منش را شناخته بودند خطاب به مردم ایران و جهان به تکرار گفتند که فریب بازی اصلاحات را نخورند و در چنبره ی دام توطئه های رژیم نیفتند. اما عده ای رفتند و هنوز هم میروند.
زخمی که رژیم آخوندی در جریان کشتار هزاران زندانی سیاسی در مرداد ماه 1360 بر پیکر جامعه ی ایران زد هرگز التیام نخواهد یافت. نه با بخشش و نه با اتنقام و با صراحت میگویم و نه حتی با پیروزی قطعی آزادی خواهان و تحقق آرمان آن هزاران جانباخته . این زخم بر پیکر ملت ایران جاودانه خواهد ماند و هر روز و هر ساعت بر دلهای مردم این سرزمین نیش خواهد زد و سر باز خواهد کرد. باز هم نه برای بخشش و نه برای انتقام. تنها و تنها برای اینکه این مردم، چه امروز و چه فردا و چه در درازی بیکران زمان، فراموش نکنند که برای مبارزه با زشتی و پلشتی دست در دست زشت ترین و پلشت ترین لایه های اجتماع نگذارند و عنان کارشان را به دست مشتی بیمار روانی و دیوانه نسپارند .
از خرداد سال 1360 تا امروز لحظه ای خالی از تجربه ی دردناک وحشی گری و جنایتکاری رژیم آخوندی نبوده است. رژیم در برابر هر کنشی از جانب مردم کشورمان فقط یک واکنش نشان داده است: سرکوب تمام عیار . امواج این سرکوب حتی دامان اندرونی نشینان این جنتایتکاران را هم گرفته و آنان را حد اقل از حبس و شکنجه و تبعید و بیکاری و خانه نشینی بی نصیب نگذاشته است. وقتی ملایانی چون منتظری و طاهری و اردبیلی و حتی خلخالی گرفتار غیظ و غضب این جنایتکاران می شوند، زمانی که یاران با وفا و صدیقی چون گنجی و عبدی و آخوند نوری و سروش و امثال اینها به صد روش مورد حمله و هجوم فیزیکی و روانی و قلمی قرار می گیرند ، حساب کسانی که مطالبات خود را از شیوه هایی جز سر خم کردن و تمکین نمودن پی میگیرند، البته گونه ای دیگر رقم میخورد.
دهها هزار شهید و جانباخته و هزاران زندانی عقیدتی که در سیاهچال های این رژیم ضد بشر و ضد آزادی انواع و اقسام شکنجه ها را متحمل میشوند اکنون یک پرسش را در برابر همه ی مدعیان حقیقی و مجازی آزادی خواهی و مبارزه با این رژیم قرار میدهند:
" چگونه می توان از شر این نکبت دیرینه سال خلاصی یافت ؟ "
اکبر محمدی را هم کشتند. یک زندانی دیگر قربانی شد تا پایه های بنای ستمگران حاکم بر کشوران سست نشود. پیشتر قرار بود ولی الله فیض مهدوی را بکشند. معلوم نیست چرا نکشتند. اجازه بدهید حرف دلم را بزنم. من باورم نمیشود که این جنایتکاران در اثر اعتراض های مربوطه، دست از اعدام فیض مهدوی کشیده اند. من نمیدانم اینها در سرهای مملو از خباثتشان چه میگذرد. پرونده ی زهرا کاظمی خبرنگار و عکاسی که علنا بدست این جنایتکاران بقتل رسید هنوز مفتوحست. پرونده ی قتل های زنجیره ای را کوشیده اند ببندند. وکیل بازماندگان قربانیان قتل های زنجیره ای چند سالست که در زندان بسر میبرد. تروریست های رژیم اینجا و آنجا و بی وقفه در پی شکار مخالفان ، از هر گروه و دسته و از هر قوم وقبیله ، هستند. هیچ کس از دست سرکوبگری های این رژیم در امان نیست . کار بجائی رسیده است که پرسش های اعتراض آمیز چند تا طلبه و همپالکی خودشان به آخوند رفسنجانی را هم تاب نمی آورند و اعتراض کنندگان را به حبس های دراز مدت و خلع لباس و تبعید محکوم میسازند تا دیگر کسی از این طایفه بخودش اجازه ندهد زبان به انتقاد بگشاید. تجربه های رفراندم و انتخابات آزاد و تغییر قانون اساسی رژیم و تبدیل ولایت مطلقه ب ولایت مشروطه هم که همگی دود شدند و به آسمان رفتند.
اکنون در آستانه ی سالگرد کشتار زندانیان سیاسی بفرمان صریح و مستقیم خمینی هستیم. دو هفته ای بیشتر از هیجدهم تیر ، سالروز هجوم پاسداران رژیم به خوابگاه های دانشجویان و سر کوب خونین اعتراض مردم بفرمان سه ریشه ی اساسی جنایت یعنی خامنه ای، رفسنجانی و خاتمی نگذشته است ، چند روز دیگر سالروزقتل عبدالرحمن برومند و دکتر شاپور بختیار بدست تروریست های اعزامی رژیمست. چند روز دیگر و چند روز دیگر و چند روز دیگر. کسی پیدا میشود بمن نشان دهد که از سیصد و شصت و پنج روز از سال و در اینهمه سال، کدام روز را سراغ دارد که با خون آزادیخواهان ایران بدست حکام ضد بشر حاکم بر میهنمان رنگین نشده باشد؟
اکبر محمدی را هم سر به نیست کردند. فردا نوبت کیست؟ پس فردا نوبت کیست؟ و در این میانه هنوز و همچنان عده ای پیدا میشوند که ما را به مدارا و کنار آمدن با این جرثومه های جهل و جنون جنایت فرا می خوانند. چرا باید با این رژیم مدارا کرد؟ چرا باید در برابر جنایتکارانی که در این بیست و هفت سال ثابت کرده اند که با مردم ایران و بخصوص با آزادیخواهان ، زبانی جز زبان زور و خشونت بکار نمی برند و شیوه ای جز زندان و شکنجه و اعدام در قاموسشان وجود ندارد ، باید سر تسلیم بزیر افکند و راه مجانبت در پیش گرفت.
در زیر چنین شرایطی مقاومت ، مقاومت قهر آمیز و حتی مبارزه ی مسلحانه حق مشروع و طبیعی مردم ایرانست. چرا باید بنشینیم و صبوری پیشه کنیم و دست روی دست بگذاریم تا شاید روزی و روزگاری این درخت نکبت ریشه کن شود. تاکی باید شاهد ربودن و شکنجه و قتل آزادیخواهان باشیم؟ نگذاریم حادثه یکشتن اکبر محمدی در مورد آزادیخواه دیگری تکرار شود و جنایت رژیم آخوندی تداوم یابد.
آری ، در چنین اوضاع و احوالی مبارزه قهرآمیز حقانیت دارد . یادمان نرود که هیچ آزادیخواهی در پی انتقام کشی و کین توزی نیست و هیچ کس حق نداررد حق مسلم مردم ایران برای رویارویی قهر آمیز با نظام ضدبشری آخوندی را با برابر نهادن این قهر با وازه ها و مفاهیمی چون خشونت و انتقام و کین توزی و خونریزی ، مخدوش سازد .
جمشید پیمان
مونیخ – 31-7-2006

'اگر به دختران درس بدهی، تو را می کشيم': شبنامه

'اگر به دختران درس بدهی، تو را می کشيم': شبنامه

اليستر ليتهدخبرنگار بی بی سی در کابل


در يادداشتی بر روی يک درخت خطاب به سر معلم مکتب (ناظم مدرسه) نوشته اند 'ما تو را می شناسيم می دانيم که دختران را آموزش می دهی اگر از اين کار صرف نظر نکنی تو و دخترانت را می کشيم'.
سرمعلم تهديدهای زيادی از اين دست دريافت کرده اما اين تهديدها مانع او نشده است که هر روز صبح در مکتب را به روی دانش آموزان بگشايد.
او در مقابل، بر روی همان يادداشت روی درخت می نويسد: "هرکاری که می خواهی بکن، ما هم کاری که بايد بکنيم می کنيم."
چند روز بعد مکتب مورد اصابت سه راکت قرار می گيرد، همچنين در اطراف مکتب مواد منفجره کار گذاری می شود.
اين حادثه چند هفته قبل در ولايت وردک که درهمسايگی کابل واقع است اتفاق افتاد. اما در جنوب کشور وضيعت از اين هم بدتر است.
مکتبها هدف های دايمی
در هشت ماه گذشته در ولايت هلمند تقريبا نصف مکاتب يا سوزانده شده اند و يا هم آموزگاران از ترس مکاتب شان را بسته اند.
اوضاع به طور قابل ملاحظه ای خاطرات رژيم طالبان را در ذهن ها زنده می کند. اما امروز هدف بيشتر ايجاد ناامنی است تا افراط گرايی مذهبی.
آنها به خوبی می دانند که کسانی که سواد دارند به آنها گوش نخواهند داد و برای خودشان فکر خواهند کرد.
مکتبها هدفهای دايمی اين افراد است. شب نامه های تهديد آميز به منظور ايجاد ترس در مردم پخش می شود و هدف نهايی اين است که قدرت حکومت محلی، که توسط انتخابات دموکراتيک به قدرت رسيده از بين برود.
علاوه بر درگيری های سنگين در هلمند، بمب گذاری های انتحاری در قندهار و در سراسر افغانستان که باعث کشتار مردم غير نظامی، سربازان مربوط به نيروهای ائتلاف و جنگجويان طالبان می شود، مبارزه منظمی در جريان است تا ترس، هرج و مرج و بی نظمی را در سراسر کشور گسترش دهد.
اين عمليات جنگی از کجا و چطور اداره می شود، کسی به درستی نمی داند. اما شمار کشته شدگان و مجروحان به شدت در حال افزايش است.
گاهی شمار حملات و در گيری ها در افغانستان زيادتر از عراق است.
رحمان ابراهيم رئيس سابق پليس ولايت پکتيا می گويد: "آنها (مهاجمان) آدمهای پرنفوذ در ولايات را به قتل می رسانند. آنها تلاش کردند تا والی، رئيس پليس، رئيس نيروهای نظامی و مسئول اطلاعات را به قتل برسانند. همچنين تلاش کرده اند که کارمندان عادی دولت را بکشند".
او می افزايد: "آنها برای کسانی که حاضرند مکاتب را بسوزانند پول می دهند، همچنين برای کسانی که نارآمی و ناامنی در کشور ايجاد می کنند مبالغ هنگفتی پرداخت می شود".
مقامات عالی رتبه دولتی می دانند که پول هنگفتی برای کسانی پرداخت می شود که می خواهند آنها را به قتل برسانند.
حتی رهبران برکنار شده طالبان حاضرند تا برای جنگجويان پول بيشتری نسبت به آنچه نيروهای امنيتی دولتی می پردازد، بدهند.
آرمان ها
جوامع بين المللی، آموزش و پرورش سراسری را بزرگترين دستاورد و موفقيت افغانستان بعد از طالبان می دانند.
ميليونها کودک افغان، که اکثريت شان را دختران تشکيل می دهند، در حال حاضر مشغول فراگيری علم و دانش هستند.
اما در قسمت هايی از افغانستان، اين تحولات به شورش مبدل می شود. يکی از دانش آموزان در ولايت هلمند که نخواست نامش فاش شود گفت: "دو هزار دانش آموز با من درس می خواندند، اما حالا همه چيز از بين رفته است".
مردمی که وضع اقتصادی بهتری دارند، به مراکز ولايت رفته اند تا بتوانند فرزندانشان را به مکتب بفرستند، اما آنهايی که پول ندارند اينجا مانده اند و همچنان بی سواد خواهند ماند.
در بيشتر مکاتبی که حريق شده اند، صفحه های نيمه سوخته قرآن ديده می شود. برای کسانی که می خواهند خرابکاری کنند، مکتب خالی در شب، هدف آسانی است.
حسينه شيرجان که يک مکتب دخترانه را که توسط انجمن خيريه تمويل می شود، اداره می کند. می گويد "آموزش و پرورش، بنياد يک جامعه مدنی است. ما نمی توانيم بدون آن کشورمان را بازسازی کنيم."
حسينه می افزايد: "آنها قصدا مکاتب را هدف می گيرند تا مانع از با سواد شدن مردم شوند. آنها به خوبی می دانند که کسانی که سواد دارند به آنها گوش نخواهند داد و برای خودشان فکر خواهند کرد

استراتژي بقا به هرقيمت

نگاه هفته
استراتژي بقا به هرقيمت
مهرداد شيباني m.shibani@roozonline.com
۴ مرداد ۱۳۸۵
خلاصه:
در آغاز هفته اي که با آن نخستين ماه تابستان ايراني پايان مي گيرد، دو رويداد مهم تحول مهمي را در ايران دامن زد.
اجلاس سران هشت که مقدمات و اخبار نشان مي داد پرونده اتمي جمهوري اسلامي را به شوراي امنيت باز مي گرداند، در آستانه تصميم گيري بود. در همين حال پاسخ مثبت و بي سابقه ايرانيان به دعوت اکبر گنجي براي اعتصاب غذا، براي اولين بار زنجيره اي را تشکيل داد که حلقه هاي آن تهران را به سراسر جهان متصل مي کرد. مضمون اصلي اين دو رويداد که در سخن اکبر گنجي انعکاس روشني يافت؛ يکي است: تغيير نظام.
-->
در آغاز هفته اي که با آن نخستين ماه تابستان ايراني پايان مي گيرد، دو رويداد مهم تحول مهمي را در ايران دامن زد.
اجلاس سران هشت که مقدمات و اخبار نشان مي داد پرونده اتمي جمهوري اسلامي را به شوراي امنيت باز مي گرداند، در آستانه تصميم گيري بود. در همين حال پاسخ مثبت و بي سابقه ايرانيان به دعوت اکبر گنجي براي اعتصاب غذا، براي اولين بار زنجيره اي را تشکيل داد که حلقه هاي آن تهران را به سراسر جهان متصل مي کرد. مضمون اصلي اين دو رويداد که در سخن اکبر گنجي انعکاس روشني يافت؛ يکي است: تغيير نظام.
"نظام" واژگاني است که به گفته سعيد حجاريان در آغاز شکل گيري جمهوري اسلامي توسط نخبگان امنيتي حکومت بر آمده از انقلاب انتخاب شد تا جاي"رژيم" را بگيرد که معرف سيستم شاهنشاهي بود.
اکنون و نزديک به سه دهه بعد از جايگزيني"نظام" به جاي "رژيم" نخبگان سياسي پرورش يافته در دل "نظام" از آن تعريفي مي دهند که با "رژيم" برابرش مي کند. اکبر گنجي که در تحليل نهايي واژگان "سلطاني" را براي نشان دادن تصوير کلي سيستم سياسي نظامي برگزيده، در آخرين سخنان خود، مشخصات آن را چنين ترسيم مي کند: "ايران يک مجمع الجزاير زندان گونه است: انسان ها، کتاب ها، روزنامه ها، نواهاي شادي و هر صدا و نماد آگاهي بخش در بنداند."
عيسي سحرخيز که از"صداي پاي فاشيسم خبر مي دهد "در حلقه اي که تهران را به اعتصاب سراسري وصل مي کند، مي گويد: "آنچه در کشور جريان دارد، حاکميت مطلقه يک فرد بيشتر نيست" و به صراحت رهبر جمهوري اسلامي را فرمانده "حزب پادگاني" مي داند که اداره کشور را در دست دارد. حتي محمد خاتمي ميانه رو و محتاط هم در پرده مي گويد: "هيتلر هم روي شانه هاي مردم فريب خورده، فاشيسم را حاکم کرد." و هدايت الله آقايي يک عضو رهبري حزب کارگزاران سازندگي که پدر معنوي آن هاشمي رفسنجاني است، حلقه منتقدان را کامل مي کند: "دولت هيچ صداي مخالفي را نمي پذيرد."
"حزب پنهان پادگاني" هم که اداره کشور را در دست دارد، در ترسيم دقيق هويت خود رودرواسي ندارد. يک فرد کليدي شوراي نگهبان مي گويد: "انقلاب ايران، انقلاب مشروعه بود و رهبر آن هم شيخ فضل الله نوري." و به اين ترتيب در آستانه صدمين سالگرد انقلاب مشروطيت، به ماهيت جرياني که اداره ايران را به دست دارد اعتراف مي کند. شيخ فضل الله نوري روحاني بلند مرتبه اي بود که در اولين انقلاب آزاديبخش خاورميانه، در ايران جانب "استبداد" را گرفت. او در آن زمان به دست آزاديخواهان بر دار شد، اما "ميراث خواران" او حدود يک قرن بعد، انقلاب بهمن را که شعار استقلال، آزادي داشت در قالب جمهوري به ضد خود تبديل کردند. سيستم نظري شيخ فضل الله همان است که امروز آن را "طالباني" مي خوانند.
نمايندگان کنوني اين انديشه که يک سال است بعد از کودتاي خزنده اي طولاني به قدرت کامل رسيده اند، از دو جانب خود را در خطر مي بينند. از درون کشور، جنبش تاريخي آزاديخواهي است که مدام سرکوب، اما تسليم نمي شود. از خارج هم نظام نوين جهاني به رهبري آمريکا، که در استراتژي خود هيچ نظام سياسي طالباني را بر نمي تابد.
ميراث داران "مشروعه" که حتي مشروطه رنگ پريده محمد خاتمي را هم تاب نياوردند، در"فرضيه" اين دو حلقه را به هم پيوند زده و مقابله با دو گزينه "حمله خارجي" و "انقلاب مخملين" را به استراتژي سرنوشتي خود مبدل کرده اند. در داخل کشور براي جلوگيري از هر نوع رويداد، مشت آهنين و سرکوب بي رحمانه در دستور کار است. اين هفته روزنامه مرکزي راست سنتي، يعني رسالت، خبر از تهيه فيلم"اعترافات" رامين جهانبگلو داد. اين محقق اسير ايراني در اين "اعترافات" بعد از مدتي "تحقيق" ـ که نام مستعار شکنجه فيزيکي يا سفيد است ـ به همان چيزي اعتراف کرد که وزير اطلاعات خبرش را پيشاپيش داده بود: ماموريت براي انجام انقلاب مخملين.
از اين اعترافات در دهه وحشت بزرگ براي سرکوب احزاب و جريانات سياسي استفاده مي شد، و اکنون به کار مقابله با هر گونه حرکت اجتماعي و حتي صنفي مي آيد. امري که اين هفته در سرکوب اجتماع مسالمت آميز کارگران شرکت واحد به کار گرفته شد.
اين هفته در صحنه جهاني هم "استراتژي بقاء بهر قيمت" وارد مرحله تاکتيکي بسيار خطرناکي شد. در آستانه تشکيل اجلاس گروه هشت که همه شواهد نشان مي داد ديگر مجال "وقت کشي" به جمهوري اسلامي داده نمي شود و پرونده اتمي به شوراي امنيت باز خواهد گشت؛ علي لاريجاني از "عکس العمل متقابل ايران" خبر داد. و درست در هنگام طرح پرونده ايران، جنگ هولناک جديدي در خاورميانه آغاز شد.
برخي از صاحب نظران ايراني اين جنگ را "تفاهم آمريکا و اسراييل براي نابودي محور" حماس ـ حزب الله ـ سوريه ـ ايران"و به گفته نخست وزير اسراييل "محور شرارت" ارزيابي مي کنند و آن را به نوشته سايت ايران ما "تله اي براي ايران" مي دانند.
گروه ديگري از ايرانيان صاحب نظر اين جنگ را مرحله اي تاکتيکي از استراتژي بقاء بهر قيمت ارزيابي مي کنند که نه تنها جمهوري اسلامي، که سوريه و جريانات طالباني لبنان هم در آن درگير هستند. هدف از برپائي اين جنگ با برگ حزب الله لبنان تهديد غرب و به ويژه آمريکاست. حضور گروهي از استشهاديون که بطور نمادين از ميان 25 هزار داوطلب انتخاب شده اند، و خبر شرکت آنها در جنگ کنوني با اسرائيل ابتدا اعلام وسپس تکذيب شد؛ ياد آوري عملي تهديد مکرر به خطر افتادن منافع "غرب" در همه دنياست. و همه براي رسيدن به يک نتيجه: تضمين بقاي حکومتي که براي ادامه حيات خود "بهر عمل ممکن" دست مي زند. سياستي که روزنامه کيهان چاپ تهران که معمولا مواضع مرکز فرماندهي سياسي ـ نظامي در ايران را منعکس مي کند، به صراحت تمام آن را اعلام کرد: "براي دستگاه هاي عريض و طويل اطلاعاتي غرب نبايد فهم اينکه توان ايران از هر زمان ديگري بيشتر است، چندان دشوار باشد. يک نمونه از اين توان امروز در لبنان و سرزمين هاي اشغالي در حال نمايش است."
اين گروه تائيد رسمي اين سياست را در سخنان اخير رهبر جمهوري اسلامي و محمود احمدي نژاد، تهديد مستقيم نظامي را در سخنراني حداد عادل مي يابند که در "تظاهرات حکومتي عليه اسراييل" ايراد شد. او گفت: "در نبردي که هم اکنون در لبنان در جريان است، هيچ نقطه اي از خاک اسراييل در امان نخواهد بود." يک کارشناس نظامي ناشناس هم در گفت و گو با سايت فارس - وابسته به جناح راست - خبر داد که "حزب الله مي تواند تا عمق 200 کيلومتري اسراييل را هدف قرار دهد". و روزنامه اسراييلي هاآرتص هم بلافاصله اين توان نظامي را به ايران منسوب کرد: "حزب الله لبنان هنوز تعدادي موشک ساخت ايران در اختيار دارد که برد آنها تا 200 کيلومتري در داخل خاک اسرائيل مي رسد و مي تواند تل آويو و اطراف آن را به راحتي مورد اصابت قرار دهد." به نوشته اين روزنامه، حزب الله لبنان منتظر صدور اجازه جمهوري اسلامي براي استفاده از اين موشک هاست.
پاسخ اوليه گروه هشت به اين تاکتيک جمهوري اسلامي که توانست به نوشته بي بي سي "اجلاس را در سايه قرار دهد" انتشار بيانيه براي ارجاع مجدد پرونده ايران به شوراي امنيت بود. انگشت اتهام هم بلافاصله به طرف ايران نشانه گرفته شد و جرج بوش با استفاده از اين "پاس طلايي" خواستار برخورد با سوريه و حزب الله لبنان و منزوي کردن ايران شد.سفر شتابزده لاريجاني به عربستان هم ثمري نداشت و کشورهاي مهم عربي هم ترجيح دادند در شرايط آرايش قواي جهاني، حماس و حزب الله را محکوم کنند.
مهم ترين حادثه در اين هفته اما نطفه بستن جنبش جامعه مدني ايران در سراسر جهان بود. جنبشي که نه تغيير نظام به قيمت حمله نظامي را بر مي تابد، نه ادامه حيات حاکميت سياسي کنوني را به سود ايران مي داند. اين نطفه يک بار ديگر هم در آستانه تشکيل با شدت تمام سرکوب شده بود: کنفرانس برلين که در آن نخبگان سياسي داخل کشور ـ از درون و بيرون حاکميت ـ مي کوشيدند سرحلقه درون کشور را به زنجيره بيروني متصل کنند، با اتحاد عمل تندروان خارجي و داخلي ناکام ماندند. اين هفته يک بازمانده از آن کنفرانس که به "قدرت مسلطه زمانه"- به تعبير جلال آل احمد "نه" گفت، توانست در مرکز اين پيوند قرار بگيرد. هنوز اکبر گنجي به ايران باز نگشته، سايت امنيتي ـ نظامي "بازتاب" پرچمدار حرکتي شده است که قصد آن تفرقه در اتحاد شکننده کنوني است. "مامور جمهوري اسلامي" خواندن اکبر گنجي، تخمي است که انواع تندروهاي خارج از کشور از آن هزار خرمن برخواهند گرفت. سياستي که درست مانند "اعتراف گيري" پوسيده و رسواست. رامين جهانبگلو و اکبر گنجي تنها از جانب تاريخ ايران "ماموريت" دارند که در سر به مقصدرساندن نبردتاريخي صد و پنجاه ساله استبداد – آزادي نقش خود را ايفا کنند.

ب که سر بالا برود اکبر گنجی هم رهبر مقاومت میشود!!!

آب که سر بالا برود اکبر گنجی هم رهبر مقاومت میشود!!!


پروژه اکبر گنجی را نباید بصورت مجرد و جدای از سیاستهای کلی صاحبان سرمایه و قدرت بررسی نمود. اگر بخواهیم این پدیده را بطور جدی و اصولی ردیابی نماییم باید به چندین فقره پروژه های موفق و نا موفق رهبر سازی و قهرمان سازی کارخانه های تولید و فروش رهبران سیاسی و قومی فرمایشی از سوی سرمایه داری جهانی اشاره کنیم. یکی از بزرگترین و دردناک ترین و فاجعه بارترین این پروژه ها پروژه تولید و عرضه خمینی به عنوان امام شیعیان جهان و رهبر انقلاب اسلامی ایران بوده است. این سیاست که ادامه دکترین ترومن بوده و هدف آن جلوگیری از رشد و نفوذ رادیکالیسم و کمونیسم از سوی آمریکا و متحدانش بوده خسارات و تلفاتی جبران ناپذیر به ملت ما وارد نموده است. همه ایرانیان به تلخی به یاد دارند که چگونه کارتر و متحدانش در کنفرانس گوادالوپ برای اینکه ایران بعد از سقوط پهلوی به دست کمونیستها و نیروهای انقلابی اداره نگردد دست به ترفندی رذیلانه زده اند و خمینی این آخوند مرتجع و بی سواد را با کمک بنگاههای خبر پراکنی امپریالستی نظیر آیت الله بی بی سی در یک چشم به هم زدن از عراق به کره ماه فرستادند و این جانور تشنه به خون و مرتجع را به عنوان یک فرشته به مردم به جان آمده و عاصی از ظلم و اختناق تحمیل نموده اند.
نمونه دوم را هم در ظهور نامیمون سید شارلاتان خاتمی ملاحظه نمودیم و شاهد بودیم که اینبار هم صاحبان جهانی سرمایه برای برون برد و حفظ اساس جمهوری اسلامی و جهت جلوگیری از سرنگونی تام و تمام نظام جمهوری اسلامی به ترفندی زیرکانه دست زدند. رژیم جمهوری اسلامی که در یکی از سخت ترین بحرانهای سرنگونی دست و پا میزد و میرفت که برای همیشه بدست خلقی ستم کشیده به زیر کشیده شود توسط قهرمان اهدایی از سوی صاحبان سرمایه نجات پیدا کرد. خاتمی توسط بی بی سی و سایر رسانه ها به عنوان یک ناجی افسانه ای معرفی شد و اصلاحات در چهار چوب همین نظام تا بیخ فاسد جمهوری اسلامی نیز به عنوان نسخه علاج درد مردم تجویز گردید. دلار ها و پولهای نفتی نیز جهت حمایت این دلقک خندان روانه اقصاء نقاط جهان گردید. از سیاستمداران مماشات جوی غربی تا برخی چهره های معلو م الحال به اصطلاح اپوزیسیون در داخل و خارج که هم پول سوسیال پناهندگی میگیرند و هم از برکات خیریات جمهوری اسلامی بی بهره نیستند از این نمد قبایی برای خود دوختند.
باری... دیری نپایید که پته خاتمی به اصطلاح اصلاح طلب نیز به رو افتاد و رو سیاهی نیز طبق معمول به زغال ( حامیان خاتمی) ماند.
اما ببینیم که اینبار اکبر گنجی چه صیغه ای است و به چه منظوری بکار میاید؟
اگر دقت بکنیم آقای گنجی یک عنوان را به یدک میکشد که در همین ارتباط نیز از وی قهرمان سازی شده است. ایشان عنوان زندانی سیاسی را به یدک میکشد.
هم رژیم جمهوری اسلامی و هم حامیان جهانی وی به خوبی مطلع میباشند که مردم ما ارزش و احترام خاصی را همیشه برای زندانیان سیاسی قایل بوده اند و این به وضوح آشکار میباشد که برای جاسازی یک چهره جدید در صفوف اپوزیسیون و در نهایت قهرمان سازی وی راحت تر میباشد که نامبرده قدری هم سابقه زندانی سیاسی داشته باشد.
ولی چرا باید اینبار پروژه رهبر سازی از میان زندانیان سیاسی صورت پذیرد؟
برای اینکه با تجربیات قبلی به روشنی دریافته شد که مردم دیگر به هیچ یک از جناحهای حکومتی و نفرات داخل حکومت دل خوش نمیکنند و خواهان سرنگونی تام و تمام حکومت میباشند. در نتیجه لازم شد که کسی را به میان خیل اپوزیسیون تزریق کرد. کسی که هم از خود ی ها ( یعنی با صاحبان جهانی سرمایه تضادی نداشته باشد و هم با سران و جانیان جمهوری اسلامی اخوتی داشته باشد) باشد و هم وانمود کند که در صف مردم و ضد حکومت میباشد. برای اینکار چه کسی بهتر از گنجی؟
ما مشاهده نمودیم که وسایل ارتباط جمعی چه در داخل و چه در خارج از کشوربه چه آسانی در اختیار وی گذاشته شده است و چه تسهیلاتی از سوی مقامات انسان دوست!!! جمهوری اسلامی جهت مبارزه بی امان آقای گنجی در اختیار ایشان قرار داده شد. که در این مورد باید واقعا از مقامات دلسوز!!! جمهوری اسلامی تشکر کرد که بی وقفه تلاش نموده اند که سفر آقای گنجی به موقع انجام شود و ایشان به موقع به مراسم اعطای جایزه در مسکو برسند و ...
یک نکته را فراموش نباید کرد و آن اینکه مبارزین واقعی و آنانیکه با جان و دل و با تمام هستی خود در راه آزادی و رهایی مردم ایران از زیر ستم حاکمان ضد بشری جمهوری اسلامی مبارزه کرده اند و میکنند حتی ازداشتن یک وکیل تسخیری هم محروم بوده اند و هستند. آنان که با این رژیم در ستیزند بناچار راه کوه و کمر را در پیش گرفتند تا از چنگال پاسداران جمهوری اسلامی بگریزند، نه مثل آقای گنجی با با بلیط درجه یک هواپیمایی جمهوری اسلامی امر خطیر مبارزه با رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی را به پیش ببرند!!!
و اما حرف به درآزا کشید ... من فقط میخواستم در پایان یک سوال کوتاه هم از آقای گنجی بپرسم و امیدوارم که اگر کسی به یکی از جلسات سخنرانی ایشان که در آن از منع خشونت و بخشش و مدارا با سران جمهوری اسلامی و پاسداران شکنجه گر سخن میراند تشریف میبرد، این سوال را از او بپرسد!
آقای گنجی خیلی مایل هستم بدانم در زمانی که شما خودتان در میان خیل پاسداران شکنجه گر تشریف داشتید و پایه های این نظام اسلامی را که بر اعدام، سنگسار، قطع عضو و شکنجه استوار میباشد محکم مینمودید، همقطارانتان را هم به منع استفاده از خشونت دعوت مینمودید؟

مسعود ابراهیم نژاد

به ياد آن سر بداران معصوم

به ياد آن سر بداران معصوم
دانشجويان آزاده و دوستان عزيز,
همانطور كه ميدانيد در سال 67 نزديك به 30 هزار زنداني سياسي از طيفهاي مختلف در عملي شنيع و دون بشري با مظلوميت تمام قتل عام شدند. البته بي شك دست اندركاران روزي حساب اين كرده خود را به مردم ايران و خانوادههاي داغدار آنان پس خواهند داد. اين نظام نه تنها در آنزمان بلكه هم اكنون نيز بقاي خود را به بهاي كشتار و قتل و شكنجه مردم خودش, سركوب دانشجويان, سركوب زنان و بتازگي هم روانه كردن دانشجويان به گرداب جنگ لبنان و اسرائيل كه هيچ ربطي به ملت ايران ندارد, حفظ نموده است.
از همه شما آزاديخواهان دعوت ميكنيم كه در بزرگداشت اين ياران سربدار شركت كنيد. همچنين براي هر چه باشكوه تر برگزار شدن اين مراسم در خواست هم فكري و همآهنگي با شما عزيزان براي زمان و مكان و تاريخ مشترك برگزاري اين مراسم داريم

انجمن دانشجويان آزاد
5-5-85
daneshjoo_azad_84@yahoo.com
www.daneshjouazad.blogfa.com

بستن آب به روی انسانها ، مصداق بارز جنایت علیه بشریت

بستن آب به روی انسانها ، مصداق بارز جنایت علیه بشریت

امروز جمعه 21 ژوییه 2006 برابر با 30 تیر 1385 است . دیروز و امروز طی اطلاعیه هائی رسمی که از دبیرخانه شورای ملی مقاومت انتشار یافت ،خبر از یک جنایت کم نظیر در عصر حاضر را میدهد . قطع آب (انفجار لوله های آبرسانی) قرارگاه اشرف ،از تاریخ 18 ژوییه ،در این گرمای سوزان تابستان و آن هم در عراق ،که قطعا از مصادیق بارز جنایت علیه بشریت است .

پروتکل الحاقی کنوانسیون ژنو مصوب 1977 صراحت بر این دارد که؛ آنچه باید مورد احترام طرفین در یک جنگ واقع شود ، در صورت عدم توجه و رعایت ، در حکم جنایت علیه بشریت به شمار می رود . استنباط موافق و مخالف از این بند کنوانسیون، التزام و وظیفه طرفین جنگ را به روشنی ابراز میدارد . از جمله مهمترین این وظایف همانا ، حفاظت و نگهداری از حریم قانونی به رسمیت شناخته شده در زمان جنگ است،نیروئی که در جنگ و درگیری نظامی ،بیطرفی کامل داشته است و مشمول برخورداری قانونی از این حقوق ،که همانا مشمول کنوانسیون چهارم ژنو شدن است.

کانون اصلی و اساسی این پروتکل الحاقی کنوانسیون ژنو ، پرداختن به رعایت حقوق بیطرفها در زمان جنگ است و اگر این محوری ترین مسئله در این پروتکل رعایت نگردد ، در آینده ای نچندان دور با بازتاب خشمگین افکار عمومی(حامیان ضمانت اجرائی قوانین بین المللی) روبرو خواهند شد .
مبحثی که در این پروتکل در عراق زیر پای اتحاد شوم استبداد خونریز مذهبی در ایران وبنیادگرائی در عراق بیشرمانه علاوه بر نقض آشکار، لگد مال گردیده است ، صراحت در عدم انتقام و یا مورد حمله قرار دادن اهداف و مراکز بیطرف و غیر نظامی ،در زمان جنگ میباشد .
به زیبائی و بدون ابهام مختصات و تمایزات اهداف و مراکز نظامی و غیر نظامی ،در این پروتکل آورده شده است، رجوع و استناد به این قانون بین المللی را به تمام انسانهای آزادیخواهی که قصد رساندن اعتراض به سازمانها و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان و یا شعبه های این سازمانها در کشورهای محل سکونت خود دارند ، توصیه میکنم .

از موارد فوق الذکر نیز که بگذریم ،موردی که در خصوص ساکنان قرارگاه اشرف مکررا نقض گردیده، به بند 57 پروتکل الحاقی کنوانسیون ژنو مصوب 1977
نیز میتوان استناد نمود که ؛ طرفین درگیر در جنگ را به صورت جدی به، حفاظت از جان و مال غیر نظامیان و کسانی که بیطرف در جنگ بوده اند ،البته با وسائل ممکن و مقدور در زمان جنگ، ملزم میدارد .در بخش دیگری نیز از این پروتکل فوق الذکر اشاره بر، عدم بکارگیری ادوات و تاکتیکهای نظامی که خطر بروز وسرایت صدمه به غیر نظامیان را دارد ، به نیروهای درگیر در جنگ تاکید شده است.
موردی که باز میتوانیم از مستندات این نقض آشکار حقوق ساکنان اشرف به آن استناد کنیم، ممنوعیت زیر فشار قرارداد غیر نظامیان و نیروهای بیطرف در جنگ است به قصد و نیت عملیات نظامی و یا برقراری نظم و امنیت در کشورجنگ زده است .(اشارات اخیر نخست وزیر وقت عراق در خصوص اعمال محدویت بر روی ساکنان قرارگاه اشرف).تعیین زمان اعلام شده شش ماهه توسط زلمای خلیلزاد، برای برقراری نظم و کنترل خشونت های فرقه یی توسط دولت حاکم در عراقداد. برخوردهای شتاب زده نخست وزیر عراق به امید دادن امتیازی به عامل اصلی درگیریهای عراق یعنی نظام پاسداران در ایران ،در بافتن آسمان ریسمانهای مختلف در این خصوص و متعاقب آن قطع آب ساکنان قرارگاه اشرف را مشاهده میکنیم .
اگر دستان آشکار و پنهان حکومت ضدجمهوری ،ضد اسلامی، ضد انسانی و ضد ایرانی علی خامنه ای و سپاه پاسداران خونریزو قاتلش را به دقت ارزیابی کنیم ، مرا به یاد آن ضرب المثل شیرین فارسی انداخت که میگوید : گنه کرد در بلخ آهنگری ، به شوشتر زدن گردن مسگری
در پایان میخواهم اشاره ای به ساکنان این قرارگاه اشرف داشته باشم، که اینگونه وحشیانه وبدون دادن هیچ گونه حق دفاعی ناجوانمردانه مورد هجوم واقع میشوند . در این قرارگاه به گواهی های منتشر یافته، ناظران بین المللی و یا بازدید کنندگان مختلف از سراسر دنیا ، ساکنانش را انسانهائی با ایمانهائی راسخ و خلل ناپذیر که به دفاع و مقاومت برای ابتدائی ترین و انسانی ترین حقوق پایمال شدهء خلق ستمدیده ایران پرداخته اند ،تشکیل میدهند .ساکنان اشرف انسانهائی هستند که به دفاع ؛ از حقوق بیکاران و پا برهنه گان گرفته تا دختران خیابانی و تن فروشان بر آمده از ستم ملاها ، از فروشندگان اعضای بدن گرفته تا نویسنده و مبارز سلاخی شده در خانه و خیابان ، از دختران تجاوز شده قبل از اعدام گرفته تا قلبهای از تپش ایستاده تیر باران شدگان ، از موج فاجعه بار معتادان گرفته تا جوانان آویزان شده ازجرثقالها ،و هر آنچه که انسانیت نام دارد ، دست به مبارزه زده اند .
گاهی در خلوت خود با در نظر گرفتن این شرائط سخت و ناگواری که این پاکبازان راه رهائی و عدالت در اشرف دارند را ، با توجه به شرائط و موقعیتهای سختی که خود و همرزمانمان پشت سر گذاشته ایم محک میزنم ،و در مقابل این همه صبر انقلابی واین همه مناعت طبع به همراه شهامت کم نظیر شان سر تعظیم فرود میآورم.
ساکنان اشرف را هرگز ندیدم از خود بگویند ،بلکه همواره از خلق وآزادی و عدالت میگویند . زندگیشان را از زن ، مرد ، پیر ،جوان وکودک ، ساکنان این دژ سرفراز ،بیدریغ در راه آرمان خویش فدا کرده اند .
هموطنان آزادیخواه بیائیدبا هم و برای در هم شکستن این اتحاد شوم ،دشمنان داخلی و خارجی خلق در زنجیر ایران ، از هیچ کوششی و به هر اندازه که میتوانیم دریغ نکنیم .زیرا دشمن مشترکمان یعنی استبداد دینی حاکم بر ایران وعامل این همه جنایات بر ملت ایران در ضعیف ترین و بحرانی ترین زمانهای عمر خود از جوانب گوناگون، داخلی و بین المللی بسر میبرد .


yadi lorestani یدی لرستانی
Yadif2000@yahoo.se

21 ژوییه 2006 برابر با 30 تیر 1385

ادامه گفتگو با مجید خوشدل

گفتگویی پیرامون :
چه سایتی ؟ همنشین چه نویسنده ای؟
مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل می گیرد؟
آیا این مرزبندی واقعی است و میتواند وجود داشته باشد؟

ادامه گفتگو با مجید خوشدل
مجید خوشدل
طرحی که خانم عاطفه اقبال با من (هم) در میان گذاشته‌اند، گمان نمی‌کنم برای دامن زدن به بحث‌های کور و انتزاعی بوده باشد، بلکه براین باورم که اقدام ایشان تلاشی است برای یافتن راهکارهایی درعرصه پراتیک‌ اجتماعی؛ حداقل برای طیفی از نیروهای سیاسی ایرانی در خارج کشور.
امّا برخلاف اظهار نظر دوستانی که تاکنون در این نظرخواهی شرکت کرده‌اند، اصلاً معتقد نیستم که پرسش‌های خانم اقبال پاسخ یا پاسخ‌های «ساده»ای برایشان متصور باشد؛ با در نظر گرفتن دنیای واقعی، با توجه به ویژگی‌های فرهنگی و خصلت‌های اجتماعی جامعه ایرانی (خصوصاً پناهجویان جوان موج سوم، که نمونه‌ای از جامعه ایرانند) با در نظر گرفتن تشتّت‌ها و سردرگمی‌های موجود در میان نیروهای سیاسی (مشخصاً طیف‌های ناهمگون نیروهای سرنگونی طلب) و دهها موارد دیگر، می‌بینیم که رنگ‌آمیزی کردن تابلوی خانم اقبال به دو رنگ سیاه و سفید، تنها رفع مسئولیت سیاسی را متبادر می‌کند و به یک منزه ‌طلبی منزوی طلبانه دامن می‌زند.
می‌گویید نه؟ به برخی از اسامی شرکت‌کنندگان در این نظرخواهی توجه کنید. دوستانی که هم ضد رژیمی‌اند و هم دموکرات و آزادیخواه. این دوستان سالهاست که در جمع‌های خودی با زبان بی‌زبانی فریاد زده‌اند: ما به مخاطبان جدید، جوان، کیفی و... نیاز داریم. امّا آیا مگر «ما» توانستیم این نیاز طبیعی شاعر، نویسنده، تحلیل‌گر سیاسی و روزنامه‌نگار دموکرات و سرنگونی طلب‌مان را فراهم آوریم؟ اگر «ما» آنها را به سکون وایستایی و رکود سوق نداده باشیم، در برخی از جمع‌های ایرانی ایشان را به انقیاد و مرگ تدریجی رهمون ساخته‌اند:
ـ در اواخر سال 2003 میلادی در یک بررسی آماری نشان دادم که در طول یک دهه از فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی ایرانیان در شهر لندن (2000ـ1990) چه همه انجمن، کمیته و نهاد فرهنگی، سیاسی و پناهندگی، و همچنین چه تعداد از نشریات «فرهنگی، اجتماعی»، «سیاسی، اجتماعی» و «سیاسی، تشکیلاتی» به تیر غیب گرفتار شده‌اند. در این پژوهش آماری مشخص کرده بودم که در سر به نیست کردن و ویران نمودن بیش از نود و پنج درصد از دستاوردهای ایرانیان تبعیدی، رژیم اسلامی و عوامل پیدا و پنهان آن هیچ نقشی نداشته، بلکه ماجرا از این قرار بوده که دوستان و رفقای تبعیدی به نام «مرزبندی‌های سیاسی»، «انقلاب و انقلابی‌گری» و... شمشیر دو لب خود را برای یکدیگر از رو بسته بودند. تلفات این «مرزبندی»ها مد نظر من است و ساده‌اندیشی و دگمانیستی که در پشت آن عملکردها قرار داشته است.
به جایی که قبلاً بودم باز می‌گردم. در تمامی تسویه حسابهای مألوف، در تمام شکستن‌ها و شکسته شدن‌های دوستان تبعیدی‌مان، همیشه بوده‌اند عزیزانی که با چشمان گریان، تولیدات حسی، فکری و فرهنگی خود را «بالاجبار» از دایره «خودی»ها فراتر برده تا حداقل بتوانند زنده باشند و «زندگی» کنند. البته در این برهه هم بسیارانی با پاک کردن صورت مسئله و نفی علت‌ها، معلول‌ها را محکوم نموده و «خاطیان» را لباس ضد انقلاب پوشانده‌اند.
جامعه ایرانی خارج کشور، به طور مشخص قشر جوانی که ظرف سالهای اخیر به خارج کشور کوچ کرده، به صدای آزادیخواهانی که با رژیم اسلامی سروسری ندارند، بیش از هر زمان دیگری احتیاج دارند. جمع‌های «ما» نه این جامعه را می‌شناسد، نه توان و ظرفیت ارتباط با آنها را دارد و نه اصولاً چنین نیازی را احساس می‌کند. ارتباط با این جمعیت عظیم ذهنیت و دکترین جدیدی را طلب می‌کند که قطعاً ما از آن بی‌بهره‌ایم.
در سالهای اخیر بیشترین تلاش اجتماعی‌ام معطوف به شناختن و شناساندن این جمعیت سرخورده جوان بوده است. شناختن این قشر، شناختن بخشی از جامعه جوان ایران است :
ـ مدتی قبل از چهل پناهجوی جوان ایرانی، نظرشان را راجع به اعدام زندانیان سیاسی در ایران سؤال کردم. تنها سه تن (که دانشجوی اخراجی دانشگاهها بودند) از شنیده‌هایشان می‌گفتند تعدادی را در دوران انقلاب اعدام کرده‌اند. سی و هفت نفر مقوله زندانی سیاسی را با اکبر گنجی، عمادالدین باقی، احمد باطبی و دیگران توضیح می‌دادند!
«شاکیان تاریخ چه می‌گویند» ـ گفتگو با فرزندان اعدامی، سایت گفتگو
ارتباط مستعمر با این دوستان جوان (که دهانهای زیادی برای بلعیدشان باز است) چندی بعد با بار نشست تا جایی که در یکی از مصاحبه‌هایم با زندانی سیاسی، دوازده تن از ایشان مسئولیت بخش‌هایی از مصاحبه و طرح پرسش‌ها را به عهده گرفتند.
«گفتگو با احمد موسوی»، سایت گفتگو
ـ در نظرخواهی دیگری، شصت پناهجوی جوان را در مقابل پرسش‌های روزمره قرار می‌دهم. به اظهار نظرها توجه کنید: آرزوی هشتاد و دو درصد ثروتمند شدن است، در صورتی که حتا یک تن به شغل مورد علاقه‌اش اشاره‌ای نمی‌کند. هشتاد و چهار درصد به «سیاست» بی‌علاقه‌اند و شصت و چهار درصد، کنسرت‌های ایرانی را جزو فعالیت‌های فرهنگی در نظر می‌گیرد. در این پژوهش‌ آماری مشخص کرده بودم: «توان ارتباط‌ گیری‌ میان این دو نسل [نسل ما و نسل جوان] به تار مویی بسته شده و در این روزها کمتر می‌توان وجوه مشترکی را در این یک ربع قرن فاصله زمانی جستجو کرد...».
«پرسه‌ای در کوچه‌های تبعید»، سایت گفتگو
اگر گفتگو با «رضا»، «شبنم»، «سحر»، نسیم»، «شادی» و دیگران را در این سایت ملاحظه کنیم، بخش‌های دیگری از این پازل کامل می‌شود تا ضرورت ارتباط میان «ما» و قشر جوان ایرانی را مورد تأکید قرار دهد. از این روی اگر هدف «سؤال» یافتن الگو و راه حل عملی برای دخالت‌گری اجتماعی نیروهای دموکرات و سرنگونی طلب ایرانی باشد (و نه موضع‌گیرهایی برای رو کم کردن و از میدان به در بردن حریف) باید به واقعیت جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم واقف باشیم. مثلاً باید مشخص کنیم وقتی جوان ایرانی (از روی ناآگاهی و داده‌های غلط) اکبر گنجی را اسطوره و قهرمان خود می‌داند، ما چگونه می‌توانیم گذشته تاریخی او و سرنوشتی که بر پدران و مادران او در زندانهای ایران رفته را به او یادآوری کنیم؟ اگر با این نسل آشنایی داشته باشیم، می‌بینیم که شعار سیاسی، تهیج و پند و اندرز در او کارگر نیست (و چه خوب) پس تنها راه باقی مانده «نقد» نظرات گنجی و امثال گنجی‌هاست. در این حالت است که انقلابی‌ترین‌ نام‌ها در کنار ضد انقلابی‌ترین نام‌ها، آن هم در یک مجموعۀ کاری قرار می‌گیرد. این تقارن نه تنها از ارزش و اعتبار دوستانمان کم نمی‌کند، بلکه روشنگری‌های ایشان جامعه را از ابتلا به بیماری فراموشی تاریخی و آزمودن‌های دوباره واکسینه می‌کند.
بگذارید دوستانه به شما بگویم که من مشکل بنیادین طیف آزادیخواهان سرنگونی طلب ایرانی را در جای دیگری می‌بینم، تا قرار گرفتن نام ایشان در کنار نام‌های عناصر ارتجاعی و خودکامه (به شکلی که توضیح داده‌ام). به گمان من اغلب این نیروها به جای بازسازی و نوسازی مبانی اندیشگی خویش، به جای پذیرفتن حق‌گرایش در میان خود و احترام گذاشتن به آن، به جای اجتناب از فرهنگ حذف، به جای همکاری و همدلی و دوری گزیدن از بیماری مهلک «اثبات خویشتن»، و از همه مهمتر به جای یافتن الگوی همکاری‌های دموکراتیک، گزینه ساده اثبات خود را از راه نفی دیگران را انتخاب کرده‌اند. بهترین مثالی که در این زمینه می‌توان آورد «سایت ......*» است با مجموعه تناقض‌هایش، زیگزاک رفتن‌ها و هر بار از صفر شروع کردن‌هایش و... به گمان من کلیت این سایت با همه نقاط قوت و ضعف آن، می‌تواند بخشی از واقعیت‌ «ما» را در رویارویی با جامعه‌مان توضیح دهد. مراد و مقصود من، استراتژی و برنامه میان و بلند مدت‌ ما در مواجهه با دنیای نه چندان دلچسب اطراف است.
بنابراین ملاحظه می‌کنید که اظهار نظر در این باره ساده نیست. از ته دل امیدوارم که در تلاش‌های بعدی موضوع را اینگونه ساده نکنیم و افراد را به «موضع‌گیری‌های سیاسی» سوق ندهیم. دو ماه قبل درمقدمه گفتگویی اشاره کرده بودم که در بیش از نود درصد فعالیت‌های «فرهنگی، اجتماعی» ایرانیان مقیم انگلستان در سالهای گذشته، رژیم اسلامی ایران ذینفع بوده است. این معضل اجتماعی، بدیل اجتماعی می‌خواهد. مرزبندی‌های سیاسی، افشاگریها، کمپین‌های اعتراضی شاخ و برگ درختان را می‌ماند. مشکل، زمین خالی «ما»ست که رفته رفته می‌رود به شوره‌زاری بدل گردد. این زمین را چگونه باید کاشت، مشکل اساسی ماست.

مجید خوشدل ـ «بیست و دوم جولای 2006»

گفتگو با دکتر زری اصفهانی - چه سایتی ؟ همنشین چه نویسنده ای؟

ادامه میز گرد عاطفه اقبال

چه سایتی ؟ همنشین چه نویسنده ای؟
مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل می گیرد؟
آیا این مرزبندی واقعی است و میتواند وجود داشته باشد؟

گفتگو با دکتر زری اصفهانی
دکتر زری اصفهانی
قبل از هرگونه تقسیم بندی درمورد سایت ها ، باید دید که یک نویسنده و یا هنرمند تا چه حد به این مساله نیاز دارد که نوشته اش و حرفش و اثرش به گوش مخاطبانش برسد. چه میزان برایش کمیت و یا کیفیت مخاطبان اهمیت دارد. آیا مخاطبان یک نویسنده و یا یک گروه اپوزیسیون ، درداخل ایران هستند و یا خارج ازآن ؟ آیا از قشر روشنفکرند ویا عامه مردم. آیا کمیت خوانندگان برای نویسنده مهم است یا کیفیت آنها وقتی یک گروه اپوزیسیون میخواهد با مردم به هرصورت تماس برقرار کند و حرفش را به آنها برساند آیا چه چیزی برایش اصلی تر است ؟ اینکه مثلا رادیو فردا و سایت آن آمریکایی است و سخنگوی رسمی دولت آمریکا است یا اینکه درهرصورت این رادیو بشکلی گسترده درایران شنیده میشود و صحبت و مصاحبه با آن میتواند یک راه ارتباطی با داخل ایران باشد. باید دید که مثلا مصاحبه با رادیو فردا معنایش تائید این رادیو و مواضع آنست یا صرفا استفاده از امکان این رادیو برا ی تماس بیشتر با مردم و رساندن پیام مقاومت است .
. وقتی سانسور دولتی ، راه های ارتباط اپوزیسیون را با مردم بسته است و یک اعلامیه این گروه درداخل ایران میتواند با عث دستگیری و شکنجه و زندان بشود ، استفاده از چنین امکاناتی برای یک اپوزیسیون شناخته شده آیا درست است یا نه ؟ آیا دوری از این رسانه های معروف و شناخته شده و بین المللی با عث انزوای آن فرد یا گروه اپوزیسیون نمیشود و آیا در یک تحلیل کلی استفاده از این نمونه رسانه ها بیشتر به صرفه است و با عث برد بیشتر و گسترش حرف و پیام ما میشود یا از طرف دیگر باعث شکسته شدن مرزها وکوتاه آمدن از اصول میشود.
اما آنچه که درحال حاضر دربین افراد و گروه های اپوزیسیون بصورت سنت درآمده است راه و رسم دیگری است . درشرایط فعلی بسته به موضع سیاسی فرد و چارچوب فعالیت سیاسی اش این تقسیم بندی ها به نوع دیگری عمل میکند . یعنی
برای این تقسیم بندی از نویسندگان ویا هنرمندان و یا سایت ها برای همکاری با آنها و یا قلم زدن درکنار آنها دردرجه اول فرد باید موضع سیاسی خودش را مشخص کند. یعنی چارچوبی را که برای فعالیت سیاسی خودش پذیرفته است . و میخواهد درآن چارچوب ویا مجموعه قلم بزند آیا چارچوب کارسیاسی اش فی المثل تشکیلات مجاهدین خلق است ؟ آیا شورای ملی مقاومت است ؟ آیا جبهه همبستگی است ؟ آیا به عنوان فردی مستقل و جدا از همه این ارگان ها میخواهد کارکند درهرکدام از این چارچوب ها راست و چپ و نزدیکی و دوری معانی مختلفی دارند. نویسنده ای که عضو سازمان مجاهدین است دست بستگی اش در انتخاب سایت ها و یا روزنامه هایی که مطالبش را درآنها منتشر کند با عضو شورای ملی مقاومت و یا یک نویسنده مستقل متفاوت است . کسی که هوادار شورای ملی مقاومت است درکنار کسی که مخالف آن است کار نمی کند . . دلایل مختلفی هم برای این مساله میتوان بیان کرد که مهمترین اش به نظر من همان سنت های قدیمی و عاد ات فرهنگی است . ایرانی ها درمجموع وابسته به هر گروه و تشکیلات و حزبی که باشند در تحمل عقاید و انتقادها ی همدیگر بسیار سخت گیرند و این اساسا ربطی به ایدئولوژی و نوع تفکر شان ندارد بلکه یک عادت و یک نوع تربیت و فرهنگ است . وحشت از گذشتن از مرزهای اعتقادی و دگم های فکری مساله جدی و مبتلا به همه افراد و جریان های صحنه سیاسی ایران درحال حاضر است .
گذشته از اختلاف نظرها و دوستی ها و دشمنی ها و انتقاد ها که دراین جبهه یعنی جبهه مخالف رژیم جمهوری اسلامی وجود دارد و زیاد هم با عث درگیری ها و زد و خورد های قلمی درسایت ها میشود طرف دیگر تقسیم بندی ، نیروها و افراد ی هستند که درداخل ایران اند. نویسندگان و تحلیل گرانی که دررسانه های داخل ایران دربرهه ای از تاریخ 25 ساله اخیر قلم میزده اند و میزنند. این رسانه ها یک عده دولتی بوده اند و وابسته سازمان ها یی که به نوعی آبشخور تبلیغاتی سیستم حکومتی بوده اند . که خود به خود به گروه ها و جناح های داخل رژیم جمهوری اسلامی متصل بوده اند . تعدادی مربوط به اصلاح طلب ها بوده اند و تعدادی مربوط به گروه های مختلف محافظه کاران . و بقیه هم به نوعی مربوط به احزاب و یا شخصیت های مستقل و به هر درجه ای در اپوزیسیون . فی المثل روزنامه کیهان و روزنامه اطلاعات و یا روزنامه صبح و یا روز و روزنامه نهضت آزادی رامیتوان نام برد . اصلاح طلب ها در شرایط فعلی یعنی با یک پایه شدن رژیم در موضع اپوزیسیون قرار گرفته اند . اینها خود لایه های مختلفی دارند . لایه های جوان تر که به تدریج به سمت رادیکالیزه شدن میروند . مثل رسانه های مختلف دانشجویی که بطور مرتب درحال تعطیل هستند و یا نویسنده های جوانی که روزنامه های محلی و گروهی خودشان را دارند و بطور مداوم تحت پیگرد هستند و وب لاگ نویس ها و نظایر آنها. این قشر از نویسنده ها که زمانی همراه اصلاح طلبان بوده اند و به خاتمی هم رای داده اند و لی به گفته خودشان از خاتمی واصلاحات هم عبور کرده اند و باید حساب انها را از حکومت جدا کرد .. الان سایت ملی مذهبی ها هست که مربوط به نهضت آزادی است . سایت روز هست که مربوط به قشر چپ تر اصلاح طلبان است . سایت و روزنامه اعتما د است که مال کروبی است که خودش را اپوزیسیون میداند و سایت معین که خودش را دموکرات میداند و انواع و اقسام این سایت ها که ایجاد شده اند و درحال شکل گیری اند .
تصمیم گیری برای تقسیم بندی این سایت ها و رسانه ها به عنوان اینکه درکنار ما هستند و یا درنقطه مقابل ما کار چندان آسانی نیست. به دلیل گذشت زمانی طولانی از شروع مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی و تغییرات زیادی که جامعه ایران کرده است و با توجه به اینکه جمعیت اصلی ایران را الان جوان هایی تشکیل میدهند که متوسط سنی شان زیر 25 سال است و این ها هستند که باید بار اصلی مبارزه و تغییر رژیم را درایران بردوش بگیرند به عقیده من کار اصلی روشنفکر ان و هنرمندان و نویسندگان از هر قشرو گروه و حزب و سازمانی که باشند این است که خارج از دگم ها و چارچوب هایشان به سمت این جوانان داخل ایرا ن بروند وسعی کنند آنها را با خودشان همراه کنند. آموزششان بدهند و آموزش بگیرند یعنی مهمترین اصل و مساله اتصال به نیروهای جوان داخل ایران است . راه این اتصال را سانسور و فیلتر سد کرده است . یعنی به نظر من مساله یک برای یک نویسنده این است که چگونه نوشته خودش را بدست مخاطبانش درداخل ایران برساند. الان تمام سایت ها ی اپوزیسیون خارج از کشور فیلتر هستند و درداخل ایران دیده نمیشوند. و بنابراین فرق چندانی نمی کند که شما به عنوان نویسنده در کدام یک از سایت ها ی خارج کشور می نویسید . برای شما اگر بخواهید نوشته تان بدست مخاطبانتان درداخل ایران برسد با ید از انواع شیوه ها وراه ها استفاده کنید. گاهی لازم است آنرا شخصا برای مخاطبانتان درداخل ایران یی میل کنید و یا بسراغ وب لاگ ها بروید و تبلیغش کنید . زیرا اینترنت برخلاف سایر رسانه ها و مثلا روزنامه ها این امکان را هم فراهم کرده است که شما بطور فردی میتوانید خودتان رسانه خودتان را داشته باشید . یک وبلاگ مجانی و بدون دردسر گاهی بهترین راه ارتباط یک نویسنده با خواننده است .
خارج از مساله فیلتر و سانسور ، به عقیده من اینکه هرگروه و سازمان و یا افرادی که نظرات مشابه و نزدیک به همی دارند رسانه خودشان را داشته باشند بهترین راه حل است . همچنان که درجامعه های دموکرات غرب هم معمول است که با وجود دموکراسی و تحمل عقاید و افکار هر دسته و یا گروه و فردی ارگان فکری خودش را دارد و نیازی نیست که افراد مختلف با عقاید مختلف حتما درکنار هم کا ر کنند و بنویسند. یک نویسنده میتواند دربین سایت ها و رسانه ها ی گوناگونی که دردسترس اش هست آن را که بیشتر به نقطه نظرات خودش شبیه است انتخاب کند. یک نوشته را درسایت ها ی مختلف منتشر کردن درحالیکه سایت ها ی موازی معمولا خواننده های واحدی دارند به نظر من چندان الزامی ندارد. فی المثل وقتی سایت ها ی ایران لیبرتی و هنرمندان و آفتاب کاران و طلیعه سپیده دمان کم و بیش در یک خط فکری کارمیکنند چه لزومی دارد که من با توجه به اختلافات ( کوچک یا بزرگ خودم) با سایت طلیعه سپیده دمان حتما بخواهم که نوشته ام را این سایت درج کنم درحالیکه میدانم که خواننده سایت طلیعه به سایت ایران لیبرتی هم سرمیزند و این دوسایت مخاطبان مشترکی دارند .
اما اینکه بخواهیم کلا سایتی را تحریم کنیم و به دلیل اینکه چون مطلبی را از کسی که من با او مخالفم درج کرده است به عقیده من کاردرستی نیست . هر سایت و یا رسانه ای را باید به عنوان یک مجموعه درنظر گرفت و تحلیل کرد . و بطور خاص به موضع سیاسی افراد مسئول و دست اندر کار آن سایت باید نگریست . درمواردی که نوشته هایی از افراد همزبان با دشمن هم درآن سایت پیدا شود میتوان از مسئولین آن توضیح خواست و انتقاد کرد و لی تحریم سایت هایی که موضع روشن اپوزیسیون رژیم جمهوری اسلامی را دارند منطقی نیست . حتی درمورد رسانه های داخل ایران هم به همان دلیل تغییرات شدید سیاسی و جبهه گیری ها ی جدید و کنده شدن نیروها و افراد بطور مستمر از جریان حاکم و گسترده تر شدن جبهه اپوزیسیون باید ظرافت های این مرحله مبارزه و کارسیاسی را درنظر گرفت . به عقیده من بالاترین قدرت یک جریان سیاسی انعطاف پذیری آن و سعه صد ر و قدرت مانور آن است بویژه در شرایط متحول کنونی ایران.
موفق باشید

گفتگویی با شرکت عاطفه اقبال- جمال بامداد- حسین پویا- بیژن نیابتی- اسماعیل وفا یغمائی

گفتگویی با شرکت عاطفه اقبال- جمال بامداد- حسین پویا- بیژن نیابتی- اسماعیل وفا یغمائی
مجری : عاطفه اقبال
چه سایتی ؟ همنشین چه نویسنده ای؟
مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل می گیرد؟
آیا این مرزبندی واقعی است و میتواند وجود داشته باشد؟
عاطفه اقبال :
چندی پیش من در مقاله ای این بحث را پیش کشیدم که «مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل میگیرد؟ آیا میتوان درشرایط جنگ با رژیم جمهوری اسلامی در هر سایتی و کنار هر نویسنده ای نشست و مقاله نوشت؟ آیا قرار گرفتن نام همه ی نویسندگان کنار هم مشروعیت دارد؟ یا به مشروعیت کسانی که واقعا سرنگونی طلب هستند ضربه می زند؟» در همین رابطه به زمان اشغال فرانسه توسط آلمان نازی اشاره کردم که شورای ملی نویسندگان که شماری از برجسته ترین نویسندگان فرانسوی از جمله ژان پل سارتر عضو آن بودند تصمیم میگیرد که به این بی مرزی و همنشینی خاتمه دهد و اعضایش متعهد میشوند که در هیچ یک از مجله ها و روزنامه هایی که آثاری از همکاران سابق آلمانی ها منتشر میکنند، چیزی به چاپ نرسانند. این اولین قاعده ای بود که نویسندگان اهل مقاومت آن زمان در مورد آن به توافق رسیدند. در همین رابطه به نقل قولی از سیمون دوبووار پرداختم که در مورد این تصمیم می نویسد : « متعهد شدم، برای اینکه نمی خواستم صدای کسانی که به مرگ میلیون ها انسان و اعضای نهضت مقاومت رضایت داده بودند را بشنوم. نمیخواستم ببینم که در نشریه ها، نام آنها به نام من چسبیده است. ما گفته بودیم : ً فراموش نخواهیم کرد ً و من هم فراموش نمی کردم.»
دامنه این مرزبندی به بعد از فردای استقلال فرانسه نیز کشیده شده و به محاکمه ی نویسندگانی که با دشمن همکاری و هم آوایی کرده بودند انجامید. در همین رابطه سیمون دوبووار ادامه میدهد :« من به سبب حرفه ام، به سبب میل طبیعی ام، برای کلمه ها اهمیت فراوانی قائلم.« سیمون وی » خواهان محاکمه کسانی بود که برای دروغ گفتن به مردم از کلمه ها استفاده می کنند، و من اینرا خوب درک میکنم. کلمه هایی وجود دارند که به اندازه ی اتاق گاز مرگبارند. قاتل ژورس* را کلمه ها مسلح کرده بودند. کلمه ها بودند که سالانگرو* را ناگزیر به خودکشی کردند.»
* ژورس : موسس روزنامه اومنیته، سوسیال دموکرات که در آستانه جنگ جهانی اول ترور شد.( 1859-1914)
* سالانگرو : وزیر کشور در دولت جبهه خلق که از طرف روزنامه های دست راستی اتهام های زیادی به وی زده شد و با آنکه از این اتهامات تبرئه شد ولی از فرط ناراحتی خودکشی کرد. (1890-1936)
فکر می کنم که در شرایط فعلی،جای آن دارد که این سوژه بطور جامع تری در میان اهل قلم به بحث گذاشته شده و تمامی جوانب آن بررسی شود. در ابتدا این بحث را با تعداد اندکی از دوستان شروع میکنیم و امیدواریم که کسانی که مایلند به میز گرد ما بپیوندد آمادگی خود را اعلام کرده و نظر خود را حول بحث مطرح شده برایمان بفرستند تا بتوانیم بحث را همگانی تر کنیم. شاید که در انتها ما نیز بتوانیم به تعهدی مشترک دست یابیم .
حسین پویا :
من میخواهم مسئله را از زاویه دیگری ببینم. به گمان من شرایط فعلی میز و میدان سیاسی ایران بسیار پیجیده تراست از آنچه که در دوران گذشته و بخصوص دوران جنگ دوم جهانی بوده است. نه تنها به دلیل پیشرفتهای صنعتی؛ که بسیاری از معادلات و از جمله مسئله ارتباطات را بهم زده، بلکه به خاطر مشخصات رژیم حاکم بر ایران و شرایطی که باعث به قدرت رسیدن حکومت ملاها شد. رژیم دیکتاتوری مذهبی، برخلاف دیکتاتوری های متداول و نظامی قرن بیستمی، فقط بر پایه های اختناق و سرکوب نیست که توانسته است اینهمه سال و علیرغم همه جانفشانی های مردم ایران و فرزندان دلیر مجاهد و مبارزشان به حکومت ننگین خودش ادامه بدهد. این رژیم از همان روزهای نخست سوار شدن بر استر قدرت، جنگ تبلیغاتی شدیدی را علیه روشنفکران و دگراندیشان از هر گروه و نحله آغاز کرد. علاوه بر انحصاری کردن استفاده از وسایل ارتباط جمعی ملی که علی الاصول میبایستی در اختیار همه آحاد ملت باشد، اغلب روزنامه های "ملی شده" را نیز در انحصار خودش گرفت و علاوه بر اینها هر هفته در بیش از هزار نماز جمعه این جنگ تبلیغاتی را پیش برد. حتی شعارهایی که در این مراسم به اصطلاح مذهبی داده میشود همه اش حساب شده است. اگر درنظر بگیریم که دیکتاتوری مذهبی فقط به قدرت نیروهای مسلح و پلیس مخفی متکی نبوده و از حمایت نا آگاه ترین لایه ها واقشار جامعه نیز سوء استفاده میکند، و نیروهای بسیج و سپاه و چماقدارش را از همین لایه اجتماعی تامین میکند، آنگاه به اهمیت این جنگ تبلیغاتی بیشتر پی میبریم. اینکه در همه این سالها اپوزیسیون رژیم در این جنگ تبلیغاتی چه میزان موفقیت داشته و یا چه میزان در این جبهه ضربه خورده است موضوع این بحث نیست. یا فعلا جای بحثش نیست. اما در حال حاضر برای کسانی که در اپوزیسیون رژیم قرار دارند نوشتن و هرگونه کار فرهنگی در حقیقت یک کار فرهنگی نبوده و شرکت در همان جنگ تبلیغاتی است که بحثش رفت. جنگی در کنار جنگ سیاسی و دیپلوماتیک و ... جنگی که قانومندیهای خودش را دارد و اصلا نباید این قانونمندیها را با مثلا قانونمندیهای یک مبارزه سیاسی در یک کشور غربی که یک حزب دولت را دارد و یک یا چند حزب در اپوزیسیون هستند و "مبارزه دموکراتیکی" را برای کسب آرای رای دهندگان به پیش میبرند اشتباه گرفت. موضوع این جنگ مردم هستند یعنی دعوا بر سر کسب اعتماد و حمایت مردم است. این جنگ با جنگهای روانی که در جنگهای کلاسیک با هدف تضعیف روحیه مردم کشور مقابل انجام میشود متفاوت است. در این جنگ هرکدام از این وسایل ارتباط جمعی متعلق به اپوزیسیون یک سنگر است. از سایتهای اینترنتی گرفته تا کانالهای تلویزیونی و نشریات.
هر ایرانی آزاد است و بلکه باید گفت بر هر ایرانی قلم به دست و هر هنرمند ایرانی که دلش برای میهنش و مردمش می تپد واجب است که اگر امکانش را دارد وارد این جبهه جنگ شده و به سوی سنگرهای رژیم "شلیک کند". برای ورود به این جبهه بایستی قانومندیهایش را شناخت تا ناخواسته به سمت هم جبهه ایهای خودمان شلیک نکنیم. در کنار این باید حتی الامکان دشمن و تاکتیکها و همدستان و تسلیحات فرهنگی اش را شناخت. باید پذیرفت که دشمن بسیار کارکشته و با تجربه است. تجربه ای که فقط مربوط به بیست و هفت سال حکومت جابرانه نیست و بلکه به قرنها سابقه تحمیق مذهبی توده ها مربوط میشود. یک تجربه تاریخی. همان تجربه ای که خمینی با سود جستن از آن به راحتی توانست نه تنها توده های مذهبی بلکه اکثریت قریب به اتفاق مردم و حتی اغلب روشنفکران ایران را گول زده و اعتمادشان را جلب کند.
جمال بامداد :
شما به ذکر نمونه هایی از مرزبندی روشنفکران در جریان مقاومت فرانسه اشاره کردید. من نیز در این رابطه از نمونه ای وطنی یاد می کنم.:
می دانید که زنده یاد شاملو در دهه 60 برای مدت بسیار کوتاهی سردبیری افتخاری روزنامه ایرانشهر که در آن زمان در خارج کشور منتشر می شد، به عهده داشت یا به عهده اش گذاشتند. زمانی که شاملو متوجه شد که گرانندگان ایرانشهر در حال مذاکره و مراوده با رژیم هستند، به اعتراض گفت که: " ما نمی دانستیم که نان خودمان را می خوریم و حلیم حاج حسن را هم می زنیم" . شاملو بدین ترتیب مرز خودش را با میانه بازان و دغلکاران مشخص کرد و تا آخر نیز به این مرز بندی استوار ماند.
واقعیت این است که " رابطه نیروها" به ویژه در دنیای سیاست چنانچه برخی تصور می کنند امری خود به خودی و دلخواه نیست. این رابطه ها براساس اصول و قوانین مشخصی استوارند که تخطی از آن ها به نتایج دهشتناک و غیر قابل جبرانی منجر میشود. سرنوشت حزب توده در تاریخ معاصر ما مثال خوبی در این زمینه است. اشتباهات حزب توده در ضدیت اش با مصدق و بعدها در اتحادش با خمینی، این حزب به اصطلاح چپ مارکسیستی را به یک کلوب دست نشانده و بدنام بدل کرد.
نمونه بارز دیگری که می توان از آن یاد کرد همین موضوع انرژی هسته ای رژیم است. می بینید کسانی با این استدلال که داشتن انرژی اتمی حق مسلم ماست، تحت شعار ملی گرایی، عملا در جبهه متحد رژیم قرار گرفته اند. از این مثال ها می خواهم نتیجه بگیرم که اصول حاکم بر سیاست به اندازه اصول و قوانین ریاضیات جبری خشک و خشن هستند. با این تفاوت که در دنیای سیاست اشتباهات معمولابه قیمت جان و مرارت افراد و جامعه تمام می شود.
با این توضیح مختصر بازمی گردم به پاسخ سوال شما. به نظر من، وحدت و تضاد نیروها به ماهیت و جدی بودن آن ها در امر مبارزه برمی گردد. صریح تر بگویم؛ چگونه می توان خود را سرنگونی طلب معرفی کرد و همزمان در کنار مزدوران وزارت اطلاعات و مبلغان و حامیان آن نشست و مقاله نوشت. این، قبل از هر چیز پرنسیپ ها و اعتبار مدعی را خدشه دار می کند و آن را به زیر علامت سوال می برد. البته بلافاصله باید اضافه کرد که بدین بهانه نمی توان به سانسور روی آورد و هر انتقاد و صدای مخالفی را خفه نمود.
اسماعیل وفا یغمائی :
سوال شما روشن است و جوابش هم حداقل در گام اول روشن. نظر من این است که ما یک دشمن بیشتر نداریم و آن هم رژیم حاکم است. وقتی می گویم ما منظورم تمام مائی است که علیرغم اختلافات ریز و درشت اینطرف خط هستیم خطی که انطرفش ملاها هستند. بنابراین اینطرف خط به نظر من می شود کنار تمام کسانی که میخواهند این حکومت برود دنبال کارش و شرش را کم کند و سیستمی مردمی و دمکراتیک بر سر کار بیاید با حفظ اختلافات قلم زد و باور داشت که هر قلمزنی اگر از نیروی اجتماعی مشخصی که وجود واقعی در ایران دارد دفاع می کند و باصطلاح نمود آن نیرو به عنوان نویسنده است می شود قلم زد. در ادامه بحث می توانیم ریزتر بشویم ولی مرزبندی برای من این است و با عرض معذرت این مرز بندی را تبدیل به درز بندی نکنیم که در خیلی موارد شاهدش هستیم و نمی شود نفس کشید. می ماند مساله حقه بازیها و حیله گری های کسانی که هم از توبره و هم از آخور می خورند و یا اساسا نفر ملاها هستند ولی آمده اند این طرف خب اینها را باید شناخت و نام و نشانشان را در اختیار عموم نهاد تا بروند سر جای واقعی شان یعنی کنار ملاها و قلمشان را بزنند. اما باید از این هم پرهیز کنیم که هر کس نظری مخالف ما داشت و یا ما را نقد کرد او را نوکر ارتجاع بدانیم و انواع برچسبها را به او بچسبانیم. در ادامه صحبت امیدوارم برویم کمی هم روی شناخت جامعه ایران و نیروهای سیاسی اش اعم ازچپ و راست و رادیکال و نیمه رادیکال و... تا قضیه روشن تر بشود .
بيژن نيابتی
همين که بحث مرزبندی مطرح می شود ، اولين چيزی که به ذهن من می زند اين است که پشت آن کدام صلاحيت سياسی و فرهنگی و کدام بصيرت اجتماعی و مبارزاتی خوابيده است . بسا مهمتر از آنکه در يک مبارزه خونين و آشتی ناپذيری که ميان ما و يک رژيم غير متعارف جريان دارد ، مرزبندی سياسی از واجبات است ، اين است که اين مرز را کجا بايد گذاشت ؟ چه افراد و جرياناتی بايد بگذارند ؟ در گذاشتن اين مرز ، چه اندازه منافع و مصالح فردی و سازمانی و چه اندازه مصالح جمعی و ملی منظور گرديده است ؟ آنچه که هم اکنون موجود است مرزبندی ميان مواضع سياسی است و نه مصالح ملی ! در حاليکه نوع نگاه به اين مقوله افقی نيست ، عمودی است ! عمود بر رژيم جمهوری اسلامی در تماميت آن است . نه فقط آنها که آمران و عاملان سرکوب و اختناق هستند ، که زياده تر از آن ، آنهايی که اين سرکوب را تئوريزه می کنند . ولی تا همينجا ! بيشتر از آن ديگر در خدمت عاليترين مصالح ملی ما نيست . بيشتر از آن ديگر مرزبندی های سياسی صرف است . بنابراين اگر نگاه به اين مرزبندی از بالا به پايين باشد ، در پايين دايره ای است که در مرکز آن رژيم است و اعوان و انصار و همکاران و تئوريسينهای آن که سياهند و سياهند و سياه و در گرداگرد آن ، هر آنچه که بيرون رژيم است . چه سبز و سرخ و سپيد ، چه زرد و قهوه ای و نارنجی و چه حتی خاکستری !

قسمت دوم بحث
برای شرکت در این بحث، نظرات خود را به ایمیل زیر بفرستید :
atefehm@hotmail.com

postCount('mizgerd');
Comments(7)نظر

ادامه ی گفتگو با ح. قهرمان

عاطفه اقبال
atefehm@hotmail.com
گفتگویی پیرامون :
چه سایتی ؟ همنشین چه نویسنده ای؟
مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل می گیرد؟
آیا این مرزبندی واقعی است و میتواند وجود داشته باشد؟
قسمت اول : عاطفه اقبال. جمال بامداد. حسین پویا. بیژن نیابتی. اسماعیل وفا یغمائی
قسمت دوم : زری اصفهانی
قسمت سوم : مجید خوشدل

ادامه ی گفتگو با ح. قهرمان
باتشکر از دعوت شما برای شرکت من در این میز گرد" مکاتبه ای"!
میز گرد مکاتبه ای ابتکار جالبی است و به شما بخاطر آن تبریک می گویم و امیدوارم بخصوص به دلیل پاسخ های کوتاه داده شده از سوی شرکت کنندگان، بتواند مخاطبین بیشتری را نیز جذب کند.
در ارتباط با سؤال شما میخواهم اول مطمئن شوم که خود سئوال را درست فهمیده ام یا نه! در نتیجه ناگزیر آنرا باز می کنم . شما می پرسید:
«مرزبندی بین نویسندگان مدعی مخالفت با رژیم در کجا شکل میگیرد؟ آیا میتوان درشرایط جنگ با رژیم جمهوری اسلامی در هر سایتی و کنار هر نویسنده ای نشست و مقاله نوشت؟ آیا قرار گرفتن نام همه ی نویسندگان کنار هم مشروعیت دارد؟ یا به مشروعیت کسانی که واقعا سرنگونی طلب هستند ضربه می زند؟»
در نوع فرموله بندی شما بنظر می رسد که پیشاپیش عده ای از نویسندگان " واقعا" مخالف رژیم و " واقعا سرنگونی طلب " بشمار آمده و عده ای دیگر" مدعی " آن بنظر می رسند. اولین نکته این است که چه کسی این معیار را تعیین کرده است؟ آیا مثلا اگر کسی در گذشته زندان رفته یا اگر سالهائی را با این یا آن گروه وتشکیلات سیاسی بوده است معیار بشمار می آید. یا اینکه چون فردی از اعضاء خانوده اش از سوی رژیم اعدام شده است را باید معیار بگیریم؟ شاید هم این مسئله می تواند معیار باشد که آیا "فلانی" پاس پناهندگی اش را پس داده و به رژیم آری گفته است یا نه؟ همچنین معیار دیگر شاید این باشد که فلان فرد اکنون با فلان گروه و تشکیلات ارتباط داشته ویا از مواضع آن حمایت می کند یا نه؟ و...
ملاحظه می کنید که بر اساس اینکه چه چیز تنظیم کننده وجهت دهنده به نگاه ما است، پاسخ های متفاوتی نیز می توانند قابل انتظار باشند. اما پاسخ من:
- اولین معیار تعیین کنده برای من آزاد اندیش بودن ومیزان دمکرات بودن و پایبندی عملی "آن دیگری" به ادعاهایش می باشد.
( مشروح دیدگاهم درباره درک من از آزادی درمقاله: " آزادی، ضرورت قبل و بعد از سرنگونی و شاخص سنجش همه مدعیان")
http://www.didgah.net/maghalehMatnKamel.php?id=11437
- معیار دوم درجه دوری یا نزدیکی فرد به پذیرش مقاومت و مقابله مسلحانه در برابر رژیم است.
اگر در حقوق جزاء، مقاومت در مقابل تجاوز و یا دفاع از خود حتی اگر منجر به مرگ متجاوز گردد، قابل پذیرش است، از نظر من به طریق اولی مقاومت در برابر متجاوزین به حقوق فردی و جمعی یک ملت و مقابله ناگزیر در مقابل رژیم وجنایتکاران حاکم بر ایران نیز، نه تنها توجیه پذیر، بلکه در خور ستایش و تحسین نیز می باشد. پذیرش این اصل می تواند گواه سرنگونی طلب بودن هر فرد باشد. اما سرنگونی طلب بودن به خودی خود امتیازی به حساب نیامده، بلکه اگر اعتقاد به سرنگونی با هدف پذیرش حاکمیت دمکراتیک و احترام به آراء مردم و دوری از حاکمیت ایدئولوژیک و شیوه های قیم مابانه باشد است که ارزش پیدا می کند.
- معیار سوم برای من توجه به این است که آیا "آن" فرد در جبهه مخالفین رژیم قرار دارد یا نه؟ ممکن است فردی حد اقل های احترام به آزادی اندیشه را داشته اما سرنگونی طلب به معنائی که فوقا اشاره شد نباشد. برای من همینکه با رژیم نبوده ولی همچنین برعلیه سرنگونی طلبی نیز نباشد، کافی می باشد.
در مورد قسمت دوم سؤال شما یعنی: نوشتن و نشستن در هر سایت اینترنتی با کدام معیار؟
ابتدا باید توجه داشت که اینترنت یک وسیله وابزار اطلاع رسانی است وآمدن نام دو یا چند نفر در کنار هم در یک سایت اینترنتی به معنای کار گروهی و تشکیلاتی و ائتلاف یا همکاری افراد با یکدیگر نمی باشد.
رادیو وتلویزیون نیز وسایل ارتباط جمعی به حساب می آیند. برای مثال رادیو آمریکا را در نظر بگیرید: از یک طرف با پسر شاه مصاحبه می کند، از یکطرف با گنجی و ابراهیم نبوی و نوری زاده و از طرف دیگر با سید المحدثین و مهدی سامع و کشتگر. آیا این به معنی در کنار هم نشستن این افراد با همدیگر است؟ آیا مصاحبه های تلویزیون فوکس نیوز به عنوان وسیله تبلیغی ماشین جنگی وزارت دفاع آمریکا با علیرضا جعفر زاده یا دیگر افراد سرنگونی طلب را می توان به حساب همکاری آنان با وزرات دفاع آمریکا گذاشت؟
شما می دانید که مطالب به دو طریق به نام نویسندگان بر روی سایتهای اینترنتی می آید یا یک نویسنده خودش مطلبش را برای آدرس مشخصی ارسال می کند ویا بدون اطلاع آن نویسنده، یک سایت اینترنتی مطلبی از نویسنده ای را در سایت خود منتشر می سازد. حالت دوم قابل کنترل نیست. در رابطه با حالت اول که هر کسی خودش آدرسی را برای ارسال مطا لبش انتخاب کرده است حتما دلایلی داشته والزاما نباید به دیگران در آن مورد توضیح دهد. اما اگر خود را سرنگونی طلب بداند ومرزها را رعایت نکرده باشد می تواند مورد سوال قرا گرفته و در مقابل یک سوال یا نقد منطقی و مستند وبدور از از هوچی گری و تهمت اتهام وبرچسب زنی، البته که باید پاسخگو باشد. نقد سالم وسازنده ضرورت مبارزه ما در راه آزادی است.
با این همه در یک چیز تردید نیست، بین مدافعین و مبارزین برای آزادی با مدافعین یا توجیه کنندگان استبداد و دیکتاتوری و جنایت، مرز محکم و قاطع پایبندی بر اصول انسانگرایانه ای قرار دارد که خدشه ناپذیر است. این را دیگر هرکس بخوبی می تواند تشخیص دهد.
ح. قهرمان
19.06.06
برای شرکت در این بحث، نظرات خود را به ایمیل زیر بفرستید :
atefehm@hotmail.com

شريعتي و روشهاي ارتباط با مخاطبان

شريعتي و روشهاي ارتباط با مخاطبان
عمار ملکي ammarmaleki@yahoo.com
روز آن لاین
حضور در حوزه عمومي که اينروزها به عنوان يک تاکتيک جهت تقويت جامعه مدني از طرف فعالين سياسي، فرهنگي، اجتماعي و دانشجويي به طور عام مورد نظر است و بعنوان يک راهکار از سوي تعدادي از شاگردان و پيروان فکري دکتر شريعتي نيز مطرح شده است1، نياز به استفاده از ابزار و روشهايي دارد که اين حضور را عملي سازد. يکي از روشهاي فعاليت در حوزه عمومي و برقراري ارتباط با مردم که بسيار شناخته شده مي باشد و به طور سنتي توسط اکثر فعالان سياسي و فرهنگي مورد استفاده قرار ميگيرد، انتشار شفاهي يا کتبي نظرات به شکل سخنراني در مکانهاي عمومي و يا نوشتن مقاله و انتشار آن در روزنامه ها و مجلات يا سايتهاي اينترنتي مي باشد. همچنين نوشتن کتاب و انتشار آن در صورت دريافت مجوز يکي ديگر از اين روشهاي کلاسيک است.
اما به غير از اين روشها، ابزار ديگري براي ارتباط با عموم مردم وجود دارد که در بسياري موارد اثر گذارتر مي باشد و مي تواند بسيار جذاب تر و همدلانه تر با مخاطب ارتباط برقرار کند و پيام مورد نظر را به آنها منتقل نمايد. استفاده از هنر يکي از اين روشهاست که بعنوان مثال مي توان از تئاتر، سينما و موسيقي نام برد. يقينا دامنه مخاطبان تئاتر و سينما و موسيقي گسترده تر و قدرت جذب و ارتباط آنها با مردم بيشتر از ديگر روشهاي حضور در حوزه عمومي است.
در اين باره شريعتي که خود از روشهاي سنتي سخنراني و نوشتن استفاده بسيار مي نمود و از قدرت جادويي سخنوري و نگارش جهت ارتباط با مردم برخوردار بود، اعتقاد خود را درباره تاثيرگذاري هنر بر مخاطبان در سي سال پيش اينگونه بيان ميدارد: "تجربه نشان داده است – به اين اعتقاد پيدا کرده ام – که امروز، يک هنرمند بيشتر از يک سخنران، يک استاد، يک معلم، يک خطيب، يک کنفرانسيه ي علمي و حتي بيشتر از يک نويسنده و يک مترجم مي تواند در پيام و در تغيير و تحول بينش و در ايجاد و خلق ايمان در جامعه و در روح ما موثر باشد."2
شريعتي در جامعه اي بسيار سنتي تر از جامعه کنوني و با وجود امکاناتي بسيار کمتر از زمان حاضر، تلاش در استفاده از ابزار هنر را جهت تاثير گذاري بر متن جامعه [حوزه عمومي] به منظور آگاهي بخشي و به حرکت در آوردن مردم دنبال مي کند و در اين راه ملامت و تهديد از طرف دوست و دشمن را جهت اجراي يک نمايش تئاتر در حسينيه ارشاد اينگونه وصف مي نمايد:«همين ابوذر را که مي خواستم روي صحنه بياوريم، مي گفتند تئاتر در ارشاد؟ اين ديگر نمي شود. تئاتر هم در محراب! بعد که مخالفت ها خيلي شديد شد حتي صميمي ترين رفقا فرار کردند! من هم مثل مذاکرات کسينجري از اول با شدت و در اوج بدي و... مطرح کردم و رويش پا فشاري کردم که اگر در آخر طرف بگويد اقلا اين چيزش را حذف کنيد و من در آخر بگويم "خيلي خوب" او ديگر به اصلش راضي شود! اما اگر به او امتياز مي دادم با اصلش مخالفت مي کرد. من گفتم "مي خواهم موسيقي بگذاريم" و همه ي تمرين ها را هم با موزيک انجام داديم. اين ها ديگر تحمل نکردند و گفتند اگر صداي موزيک بيايد مردم مي گويند اينجا شکوفه نو است. بعد آقاي بلاغي که از همه نسبت به من صميمي تر بود و هست و واقعا همه ي هستي اش را در راه دفاع از وجهه ي من گذاشته، و آدمي حق پرست و آزادي خواه است، آمد و گفت "اين ديگر نمي شود هر روز يک کار مي کني و ما دائما داريم درستش مي کنيم. هنوز اين کار تمام نشده، يک کار ديگر! اقلا بگذار کمي نفس بکشيم من ديگر آرزويي غير از همين کار در زندگيم ندارم." همه رفتند، حتي آقاي ميناچي که مسئول آنجاست و همه کاره است و خيلي هم طرف ما را مي گرفت، به مشهد آمد که نباشد. بعد که اعلام کرديم، تلفن پشت تلفن که آتش مي زنيم، مي سوزانيم، مي کشيم، بمب مي گذاريم....»3
اما تمامي اين مشکلات مانع آن نمي شود که شريعتي از اجراي تئاتر صرفنظر نمايد و با تمامي مخالفت ها و تهديدات بر اين امر اصرار مي ورزد تا آن را عملي مي سازد. يقينا اين اصرار نشانگر اعتقاد جدي - و بسيار درست – شريعتي به تاثير بي نظير آن در ارتباط و اثر گذاري بر مخاطب بوده است. البته عزم راسخ او در سنت شکني و مبارزه با ارتجاع زمانه نيز او را مصمم تر در اجراي اين نمايش کرده بود.
2- از نوشته ها و خاطرات نزديکان شريعتي اينگونه استنباط مي شود که اجراي تئاتر ابوذر يک اتفاق نبوده و شريعتي اعتقاد جدي به استفاده از اينگونه روشها براي ارتباط با مخاطبان و مردم داشته است. ايرج صغيري دانشجوي دکتر شريعتي – و کسي که نقش ابوذر را در تئاتر "يک بار ديگر ابوذر" بازي کرده است – در خاطرات خود درباره تلاش دکتر براي ساختن تئاترهاي ديگر و حتي ساختن فيلمي درباره ابوذر مي گويد:
"دکتر شريعتي خيلي دلش مي خواست من تئاتري درباره اسماعيل و ماجراي قرباني شدنش به دست حضرت ابراهيم بسازم. درباره ي مدرس نيز همچنين."
او در جاي ديگر مي گويد: "يک روز پس از پايان نمايش ابوذر، دکتر مرا صدا زد و گفت: صغيري مي تواني درباره ابوذر فيلمي بسازي؟ با ترديد جواب مثبت دادم. علت ترديدم نيز مخارج فيلم بود. اما دکتر چنان مصمم بود که جايي براي ترديد نگذاشت. به دکتر گفتم: اما با توجه به محتواي فيلم، امکان ساختن آن در ايران نيست. دکتر شريعتي پاسخ داد: در اين باره خيالت راحت باشد. با گروههاي فلسطيني و سوري تماس گرفته ام و مقدمات کار را فراهم کرده ام. فيلم را در سوريه يا الجزاير مي سازيم. آن قدر به راحتي و آساني حرف مي زد که انگار دارد درباره ي خريد يک کيلو پرتقال حرف مي زند!..."4
جالب تر آن است که شريعتي علاوه بر "هنر" به استفاده از "ورزش" به عنوان يک پديده ي اجتماعي که قدرت "جمع کردن" انسانها را دارد، نيز انديشيده بود. صغيري در خاطراتش در اين باره مي گويد: "يادم است ايامي که در حسينيه ي ارشاد بودم، دکتر با جمعي از دوستانش قصد داشت واحد ورزش حسينيه ي ارشاد را هم راه اندازي کند. معتقد بود که امروزه فوتبال به يک پديده ي اجتماعي مهمي تبديل شده و اين قدرت را دارد که صد هزار نفر را در استاديوم جمع کند. دکتر اعتقاد داشت که چرا ما نبايد براي مطرح کردن حرف و پيام خودمان از اين فرصت مناسب استفاده کنيم. حتي معتقد بود که بايد حسينيه ي ارشاد تيم فوتبال تشکيل بدهد و فوتباليست هاي ماهر و مطرح را جذب خود بکند و نيروهاي مستعد را پرورش دهد. البته تيم فوتبال تشکيل نشد اما دکتر حتي فکر اين کار را هم کرده بود."5
شريعتي بسيار صريح در لزوم انتخاب و استخدام ابزار جديد جهت ارتباط با نسل جوان مي گويد: "از مجامع ديني و مذهبي آمارگيري کنيد، و ببينيد مستمعين شما چند درصد از سي سال پايين و چند درصد از سي سال بالاست. اين نشانه دقيقي است که عقب افتاده ايد. و بعد تئاترها و فيلمها و سينما ها و خوانندگان نمايشنامه ها و آثار هنري جديد و نمايشگاههاي جديد را ببينيد، که يکپارچه متعلق به نسلي است که آدرسش را گم کرده ايم. بايد گستاخي انتخاب جديد را داشت."6
3- حال با توجه به باور اعتقادي و رفتار عملي شريعتي در استفاده از روشها و ابزارهاي تاثير گذار و جذب کنندهٔ مخاطبان در درون جامعه [حوزه عمومي] جهت آگاهي بخشي و حرکت زايي در مردم، اين انتقاد در استفاده دائمي و تکراري از روشهاي سنتي حضور در حوزه عمومي به شکل ايراد سخنراني و مقاله نويسي، بدون توجه به روشهاي ديگر، بر پيروان و همفکران شريعتي وارد است. اگر چه اين انتقاد به بسياري از گروههاي ديگر سياسي، فرهنگي و مدني نيز وارد است، اما با توجه به موضوعيت اين مقاله، همفکران شريعتي مورد خطاب هستند که در اين سالها در مراسم و برنامه هايي که از طرف آنها در حسينيه ي ارشاد يا ديگر مکانها برگزار مي شود، مشاهده نشده است که از روشهاي هنري يا ديگر ابزار جديد جهت ارتباط برقرار کردن با جوانان و ديگر مخاطبان خود بهره برده باشند و به راه استادشان نرفته اند، درحاليکه با توجه به سياست گريزي و امتناع از سخن شنوي و کاهش شديد نشريه خواني و کتاب خواني در بين جوانان و ديگر اقشار ايرانيان، شايد استفاده از روشهايي که قدرت کشاندن و نشاندن جوانان و مردم، براي شنيدن و ديدن سخني و پيامي را داشته باشد، حرکت بزرگي در ارتباط برقرار کردن با جامعه و بخصوص جوانان خواهد بود و يقينا موجب تقويت حوزه عمومي خواهد گرديد.
4- امروزه علاوه بر ابزارهاي هنري، وسائل ارتباط جمعي جديدي وجود دارد که در گذشته جامعه ما فاقد آنها بوده است. دو نمونه بسيار شناخته شده از اين وسايل، اينترنت و ماهواره مي باشند که قدرت ارتباط با مخاطبان در وسعت گسترده کشوري و جهاني را داراست. همچنين اين وسايل امکان بيشتري در ايجاد رابطه متقابل [ديالوگ] و دريافت نظر مخاطبان را دارد، درحاليکه در روشهاي سنتي سخنراني و نوشتن مطالب در روزنامه يا کتاب، امکان برقراري اين ارتباط متقابل، بسيار سخت تر و محدودتر مي باشد و بيشتر نوعي تک گويي [مونولوگ] صورت مي گيرد .متاسفانه در استفاده از اين نوع وسايل و مخصوصا بهره بردن از امکان شبکه سراسري اينترنت، جهت برقراري رابطه با مردم و مخصوصا جوانان، باز هم کم کاري قابل توجهي از ياران و هم انديشان شريعتي در داشتن سايتها و يا وبلاگهاي شخصي يا جمعي، به خصوص در داخل کشور ديده مي شود. حتي متاسفانه سايت رسمي دکتر علي شريعتي که مي تواند [و بايد] پايگاه اصلي مراجعان جهت بهره بردن از آثار و يا تحقيقات مرتبط با شريعتي و افکار او از سراسر جهان باشد، آنگونه که شايسته و بايسته است، سامان يافته و به روز و جذب کننده و کاربرپسند [user friendly] نمي باشد.
جاي تاسف است که بر خلاف مسايل ديگري که ناشي از محدوديت همفکران شريعتي در شرايط جاري کشور مي باشد، اين موارد در درجه اول به کم توجهي و يا بها ندادن به اين موضوع مربوط است و نه ايجاد محدوديت از طرف ساختار قدرت.
در هر حال اگر چه هنوز آمار فروش مجموعه آثار شريعتي قابل توجه است و اقبال و احترام عمومي نسبت به پيروان و همفکران او به دليل تحمل رنجهاي زياد در اين سالها وجود دارد، ليکن از نظر نگارنده که خود از نسل جوانان محسوب مي شود و در يک دهه اخير شاهد و پيگير فعاليتهاي هم انديشان شريعتي در داخل کشور بوده است، اين غفلت يک اشتباه تاريخي در نحوه ارتباط با متن مردم و جوانان است و يک جفاي بزرگ به دغدغه شريعتي در آگاهي بخشي به جامعه ايران خواهد بود.
شريعتي سه دهه قبل در پيش بيني آينده گفته بود: "اين را به شما عرض کنم که ده سال ديگر، پانزده سال ديگر، بيست سال ديگر، اگر حسينيه هاي ارشادي در اين مملکت وجود داشته باشد و بگذارند که وجود داشته باشد و بهترين برنامه ها را هم براي جوانان و تحصيلکرده ها و دانشجويان و نسل دانشگاهي بر اساس مذهب داشته باشد، ديگر مثل امروز اين چنين ازدحام نخواهد شد، اين چنين استقبال نخواهد شد و اين چنين نخواهد بود که هزاران دانشجو، هفت هشت ساعت در بدترين شرايط به يک مجمع ديني بيايند و به حرف مذهب گوش بدهند. اگر نجنبيم و اگر کاري نکنيم ديگر دغدغه مذهبي درونش نخواهد بود."7
و شايد در اين زمان بايد به پيروان شريعتي و تمامي دردمندان و دلسوزان ايران گفت که اگر امروزه نجنبيم و کاري نکنيم و راهي جديد براي ارتباط با جوان امروزي نيابيم، ديگر شايد هيچ يک از دغدغه هاي مذهبي، ملي، اخلاقي و انساني در درونش نخواهد ماند. چنين مباد.
پي نوشت :1- به طور نمونه مقالات متعدد تقي رحماني در روزنامه شرق درباره "حوزه عمومي" مانند مقاله "ايرانيان و عرصه عمومي" – تقي رحماني – روزنامه شرق 19 فروردين 85 و يا مقاله "دموکراسي اصيل، گفتگو در عرصه عمومي" – دکتر مسعود پدرام و همچنين سخنراني پدرام و اشکوري در بيست و هشتمين سالگرد شريعتي در حسينيه ارشاد با عنوان شريعتي و عرصه‌ي عمومي 2- مجموعه آثار دکتر شريعتي جلد 16- اسلام شناسي ص 3943- مجموعه آثار دکتر شريعتي جلد 23- جهان بيني و ايدئولوژي ص 307 تا 3084- کتاب پشت پرده ابوذر- به کوشش سيد قاسم يا حسيني – ص 70 تا 715- همان ص 696- مجموعه آثار دکتر شريعتي جلد 16- اسلام شناسي ص 3907- مجموعه آثار دکتر شريعتي جلد 26- علي ص 380

پاسخ مسئول صفحه بحث و جدل به سوال دوم

پاسخ مسئول صفحه بحث و جدل به سوال دوم
"وقت صرف کردن پای اینترنت و کامپیوتر را چگونه ارزیابی می کنید؟ بیهوده و یا در خدمت مبارزه.؟"
ضمن تشکر فراوان از همه دوستان و کاربرانی که فعالانه با این صفحه ی بحث و جدل برخورد کرده و نظراتشان را ارسال می کنند، عرض می کنم که این سوال را کاربری کرده بود که به نظر میرسد هوادار فعال سازمان مجاهدین باشد. آنچه من از این سوال و توضیحات ایشان فهمیدم اینکه گویا نشستن پای کامپیوتر و کار با اینترنت، چه خواندن، شنیدن، دیدن و چه نوشتن، نشان دادن، و گفتن، همه اینها در واقع نوعی سرگرمی هستند؛ چیزی شبیه دیدن یک فیلم سینمایی پرحادثه و یا یک مسابقه فوتبال و یا شنیدن یک قطعه موزیک و یا یک آهنگ زیبای آرامش بخش. بنابراین خوبست آدم فقط بخش کمی از وقتش را صرف تفریح و سرگرمی کرده و بقیه را به حکم وظیفه انقلابی در خدمت مبارزه با رژیم جنایتکار آخوندی بگذارد و به قول ایشان در میدان عمل.
"من پیشنهاد میکنم بیشتر وقت خود را صرف فعالیتهای عملی کنید تا نظر (نظری). نمیگویم نظر نه! میگویم شماها که اینقدر علاقمند به بحث هستید چرا در میدان عمل یعنی روی زمین کمتر دیده میشوید بیتشر پای اینترنت هستید؟"
البته تعدادی از دوستان و کاربران وارد بحث شده و پاسخهایی دادند و ضمن آنها اشاراتی به نکات مثبت کار با کامپیوتر و استفاده از اینترنت کردند. نکاتی که درجای خود بسیار مهم هستند و توجه به آنها کاملا ضروری است. اما من میخواهم خدمت کاربر محترم سوال کننده (آقای آرمین) عرض کنم که اگر منظور شما از "عمل" یعنی حضور و فعال بودن در میدان مبارزه است باید بدانید که شما کاملا در اشتباهید اگر فکر میکنید ماهایی که به قول شما بیشتر پای اینترنت هستیم و ... در میدان عمل نیستیم. کامپیوتر و "میدان اینترنت" هم یکی از میدانهای مبارزه جدی و موثر با رژیم آخوندی است. این میدان، میدان مبارزه تبلیغاتی است. برای روشن تر شدن بحث، با عذرخواهی از مقایسه، عرض می کنم که حرف شما مثل این است که مثلا یک نفر به آخوندی بگوید که چرا وقت خودت را در منبر رفتن تلف می کنی. بیا در میدان عمل و مثلا همراه حزب اله به دفاتر نیروهای انقلاب حمله کن. "میدان اینترنت" و تلویزیون و هر رسانه دیگری، میدان جنگ تبلیغاتی با رژیم آخوندی است. اگر قانونمندیهای این جنگ را بدانیم و بخوبی از این ابزار استفاده کنیم، مطمئن باشید که علاوه بر خنثی کردن حملات تبلیغاتی آخوندها، ضربات مهلکی هم به آنها خواهیم زد. اگر چه که با مبارزه تبلیغات تنها نمیتوان آخوندها را سرنگون کرد. کما اینکه با مبارزه دیپلوماتیک تنها هم نمیتوان. همه این مبارزات در کنارهم ضروری هستند.