بزرگ ترين بانک خصوصي در شرف تعطيل

وقتي رييس دولت مامور وصول بدهي بانک مي شود
بزرگ ترين بانک خصوصي در شرف تعطيل
حميد احدی
۱۷ مهر ۱۳۸۵
roozonline
عزل دو مدير یک بانک خصوصی، جلوگيری از انجام بزرگ ترين معامله تاريخ بورس، و ايجاد فشار روی مدير موفقی که با جلب سرمايه گذاری های خارجی، به دعوت دولت سابق به ايران جذب شده بود، اخباری که در عرض دو روز منتشر شده است، کارشناسان اقتصادی را مطمئن کرده است که دولت برای جلوگيری از رونق و رشد بخش خصوصی که به پيشنهاد مجمع تشخيص مصلحت و تائيد رهبر جمهوری اسلامی، به عنوان سياست کلی نظام رسما به دولت ابلاغ شد همه کار خواهد کرد.
کارشناسان اقتصادی از دو ماه پيش که فرمان مربوط به اصلاح اصل 44 قانون اساسی با امضای رهبر به دولت ابلاغ شد، در مقابل کسانی که مژده می دادند که اين فرمان خواهد توانست تحول بزرگی – همانند چين و بعض کشورهای آسبای جنوب شرقی - در رونق اقتصادی کشور ايجاد کند، با استدلال و تکيه به مستندات و گفته های مديران اصلی دولت احمدی نژاد نشان می دادند که فراهم آوردن چنين زمينه ای برای دولت فعلی غيرممکن است. به گفته اين کارشناسان اولين اقدامی که دولت اقتدارگرا در صدد انجام آن برآمد بهره گيری از قوه قضاييه و ايجاد ناامنی قضائی برای بازرگانان با عنوان مبارزه با مفاسد اقتصادی بود. کاری که سرانجام قوه قضاييه زير بار آن نرفت. و گرچه حاميان دولت از تعرض به قوه قضاييه و رييس آن خودداری نکردند و از طريق رسانه های خود جو روانی نامطمئن را دامن زدند. کوشش بعدی دولت بهره گيری از ديوان محاسبات – زير نظر قوه مقننه – برای اجرای طرح مبارزه با مفاسد اقتصادی بود. اما گرچه آقای رحيمی رييس ديوان محاسبات کاملا همسو با دولت حرکت کرد اما مقاومت مجلس و تهديد به تغيير وی، عملا نشان داد که اين راه بدون بدان سادگی نيست که تصور می رفت.
در دو ماهی که از اوج گيری گرانی و تورم – چنان که از سال گذشته اقتصاددانان پيش بينی کرده بودند – می گذرد، مديران دولتی در فرصت های مختلف بخش خصوصی را عامل اصلی گرانی اعلام داشته و در صدد برآمدند با استفاده از قانون تعزيرات به سراغ اصناف بروند. جرکتی که از همان ابتدا با هشدار تند جناح راست روبرو شد. تازه ترين اقدام هماهنگ دولت، دخالت در امور موسساتی است که در ده ساله گذشته پيرو برنامه رشد خصوصی سازی ايجاد شده اند. اول از همه موسسات بيمه و بانک ها.
اولين و بزرگ ترين دخالت دولت در عملکرد بانک های خصوصی، لايجه کاهش نرخ بهره بانکی بود که با وجود تذکرات جدی اقتصاد دانان به تصويب اکثريت مجلس رسيد. به گفته مديران بانک ها که شکايت به اتاق بازرگانی بردند، اجرای اين دستور حتی برای بانک های دولتی مساله ساز خواهد بود، چه برسد به بانک های خصوصی که از اساس در هيچ جای دنيا تعين بهره شان به عهده دولت نيست و از قوانين بازار آزاد پيروی می کند. از جمله بانک هائی که به طور جدی در برابر اين تصميم ايستاد و مدير عامل آن در جلسات مختلف با نمايندگان مجلس و مقامات کشور با صراحت و بدون پرده پوشی مغايرت اين تصميم را با مصالح کشور يادآور شد آقای ... مدير عامل بانک پارسيان بود.
گفته می شود مديرعامل بانک پارسيان ماه گذشته زمانی که دولت بدون مشورت با بانک های خصوصی و دولتی به طور ناگهانی به عنوان راهی برای مقابله با ترافيک اول سال تحصيلی، ساعت کار بانک ها از جمله بانک های خصوصی را هم تعيير داد، طی نامه ای به ديوان عدالت اداری اين تصميم دولت را مخالف مصالح کشور خواند و خواستار لغو آن شد. و اين درست زمانی بود که ظاهرا کاسه صبر دولت لبريز شد و به بهانه معامله خريد سهام بانک پارسيان، از بانک مرکزی خواست که مديران اين بانک خصوصی را تغيير دهد.
يک اقتصاددان شب گذشته به روز گفت چنين تصميمی از سوی بانک مرکزی درست مانند تصميم معاون رييس جمهور در مورد عزل رييس فدراسيون فوتبال است که اينک به تهديد فيفا برای محروميت فوتبال کشور از صحنه های بين المللی انجاميده است.
"سابقه"رشد بخش خصوصی در ايران به سال های دهه چهل برمی گردد که دولت وقت با يک طرح مشخص اقتصادی به رشد بخش خصوصی و پيوستن به بازار جهانی تمايل نشان داد و با وجودی که در سال های بعد آشکار شد که شاه سابق با واگذاری انحصارات دولتی به بخش خصوصی مخالف بود، دولت توانست در بسياری از زمينه ها بخش خصوصی را تشويق به فعاليت کند. در سال های بعد با وجود آن که به دستور شاه معادن بزرگ، راديو و تلويزيون، و صنايع نفت و گاز و تجارت خارجی در انحصار دولت بود – که حسب مورد به بخش خصوصی واگذار می شد – اما بخش خصوصی ايران در پرتو اضافه درآمد نفت رشدی کرد. که اوج آن در سال 1356 و زمانی بود که با آغاز اعتراض های عمومی دولت های آخری تصميم گرفتند برای رضايت مردم نرخ ها را از طريق بازرسان مخصوص کنترل و توزيع کنندگان گرانفروش را جريمه کنند. کاری که بعد ها نوشته شد از جمله دلايل پيوستن اصناف به صفوف انقلابيون بود.
با پيروزی انقلاب، عملا بخش خصوصی در ايران متوقف شد و همه چيز در انحصار دولت قرار گرفت و دولت زمان جنگ بزرگ شدن دولت و دخالتش در همه امور اجتماع و اقتصاد را نشانه گسترش عدالت اجتماعی ديدند. چنان که در پايان جنگ جناح راست به ميرحسين موسوی کمونيست ريشدار لقب داده بود تا مخالفت خود را با طرح های وی اعلام دارد. اين صفت توسط چند تن از روحانيون هم به رييس دولت جنگ داده شد.
اما عملا در فاصله بعد از جنگ تا دوم خرداد که به عنوان دوران سازندگی شهرت گرفته است روزنه هایی برای فعالیت در بخش خصوصی باز شد. گرچه دولت هاشمی و جانشينش در دوران اصلاحات برای خصوصی سازی همواره با مانع جدی گروه های تندرو روبرو بودند که واگذاری اقتصاد را به بخش خصوصی کاستن از اقتدار دولت می دانستند و با آن به شدت مخالف بودند، اما آمار حاکی است که لايه نازکی از بخش خصوصی در بخش صنعت، بیمه، مشاوره، پیمانکاری عمومی، کشتیرانی، هواپیمایی و سرانجام بانک توانستند در کنار دولت پدیدار شده و آرام آرام بزرگ و نیرومند شوند. با این همه و در مقایسه با اندازه دولت در اقتصاد، بخش خصوصی بسیار کوچک است. این وضعیت در همه بخش ها دیده می شود و به ویژه در بانکداری سهم بخش خصوصی به زحمت و تنها در سال جاری به حدود 12 تا 13 درصد رسید.
حضور بانک های خصوصی – که دردوره جديد عمری حداکثر ده ساله دارند - موجب شده است تا صاحبان پس اندازهای کوچک و بزرگ، متقاضیان اعتبار و وام و سرمایه گذاران آزادی انتخاب بیشتری داشته و مطیع محض بانک های دولتی نباشند. در چنین وضعیتی انتظار می رود که تقویت بانک های خصوصی با هر هدفی حتی هدف عدالت در دستور کار قرار گیرد و آنها نیرومندتر شوند.
با روی کار آمدن دولت احمدی نژاد، با شعارهای عدالت اقتصادی وی و تلاشش برای گسترش يارانه ها و ضديت اعلام شده اش با برنامه چهارم اقتصادی کشور، اين نگرانی برای اقتصاددانان به وجود آمد که بخش خصوصی بار ديگر در محاق تعطيل فرو رود. اينک یک سال گذشته از شروع به کار دولت احمدی نژاد کارگزاران که خود را روزنامه بخش خصوصی تعريف کرده است در سرمقاله خود نوشته " در این روزها یکی از بانک های خصوصی و بزرگترین و کامیاب ترین آنها با دردسر مواجه شده است. هیچ کس از دولت یا رئیس کل بانک مرکزی نمی خواهد در برابر تخلف های احتمالی که برخلاف قانون و عرف ملی و جهانی است ساکت باشند، اما از آنها انتظار می رود که در برخوردها نیز روش مناسبی اتخاذ شود. برخورد با بانک پارسیان از نظر کارشناسان اقتصادی، حقوقدانان و فعالان اقتصادی روش مداراجویانه نبوده و نیست. کاش می شد که مدیران بانک پارسیان فرصت مناسب پیدا می کردند و در همان حد و اندازه هایی که رئیس کل بانک مرکزی توانست فضاسازی منفی کند از خود و کارنامه اش دفاع می کرد. اگر روش برخورد با بخش خصوصی مداراجویانه نباشد و براساس حدس و گمان و ذهنیت های برخوردگرایانه تداوم یابد، آنچه رشته ایم پنبه خواهد شد."
"توجيه بانک مرکزی*
جالب اين که رييس کل بانک مرکزی که در محافل بانکی شايع است که حاضر به انجام توصيه دولت در مورد بانک پارسيان نبوده و سرانجام مجبور به آن شده ، در مصاحبه ای علت عزل مديران بانک پارسيان چنين توصيف کرد طبق قانون يك بانك نمي‌تواند بيش از 20 درصد كل سرمايه را به يك شخص حقيقي و يا حقوقي اعتبار بدهد. چون ريسك بانك بالا مي‌رود و ممكن است سرمايه بانك برنگردد. دوم اين كه عامه مردم در شكل گستردهء آن نمي‌توانند از بانك وام بگيرند و اين موضوعي است كه دولت بر آن تاكيد دارد.
به نوشته سرمايه رييس بانک مرکزی تاکيد کرده که به همين خاطر و با توجه به اخطارهايي كه داده شد، بانك پارسيان موارد مورد نظر را اصلاح نكرد و بانك مركزي خود راسا وارد عمل شد.اين گفته اشاره است به معامله ای که در روزهای پایانی شهریور ماه در بورس تهران صورت گرفت و عملا بدون حضور هیچ خریدار دیگری و با توافق قبلی مبادله‌ای دو سویه میان بانک پارسیان و ایران خودرو صورت گرفت. تنها مشتري عمده پارسيان موفق به خريد يك ميليارد و 440 ميليون سهم «وپارس» به قيمت 2040 ريال شد كه ارزش اين تعداد سهام 293 ميليارد و 760 ميليون تومان برآورد شد.
بانك پارسيان به عنوان بزرگترين بانك خصوصي كشور با سرمايه 500 ميليارد توماني را به خود اختصاص داده است كه تا داراي 78 هزار و 80 سهامدار حقوقي و حقيقي است.
معامله بانك پارسيان كه بيش از پنج ماه وقت صرف اجرايي شدن آن شده بود، در پي ماجراهائی که در وزارت صنایع و شرکت ايران خودرو صورت گرفت قطعيت نيافت علت آن مشكلا‌ت ضمانت‌نامه‌هاي بانكي و ارسال نشدن به موقع (در طول 9روز كاري) به سازمان بورس و اوراق بهادار اعلام شد، عصر روز دوشنبه 10 مهرماه بانك مركزي تصميمات جديدي پيرامون اين بانك اتخاذ كرد.
خبرگزاری ایسنا در تحلیلی بر این ماجرا می‌نویسد: مسوولان بانك مركزي معتقد بودند تخلفات انجام شده در معامله بزرگ‌ترين بانك خصوصي كشور از چنان جايگاهي برخودار است كه نمي‌توان به راحتي از كنار آن گذشت. اين ماجرا زماني كه رييس‌جمهور در سخناني به آن بدون اشاره به نام بانك پرداخت بيشتر مورد توجه قرار گرفت. به اعتقاد برخي كارشناسان ابطال اين معامله مي‌تواند در آينده معاملات بخش خصوصي به ويژه خصوصي‌سازي‌هاي اصل 44 را تحت تاثير قرار دهد.
محاکمه در نظرآباد
جالب اين که از یک هفته قبل از اعلام چنين تصميمی از سوی بانک مرکزی سايت های نزديک به منابع دولت و جناح راست خبرهائی دال بر تخلفات و تقلب ها در بانک پارسيان داده بودند بدون آن که مورد آن را مشخص کنند. از سوی ديگر با اعلام معاملاتی در مورد اکثريت سهام بانک پارسيان، ظاهرا چشم های بيش تری به بزرگ ترين بانک خصوصی کشور خيره شد. و از طريق سازمان بورس جلو اين بزرگ ترين معامله تاريخ بورس به بهانه اداری گرفته شد تا زمانی که سرانجام موضوع تبديل به موجی شد که رييس جمهور هم خود را در سخنرانی برای مردم نظرآباد ساوجبلاغ وارد آن کرد و پانزده روز به دو سرمايه دار که به گفته وی به بانک ها بدهی داشتند مهلت داد تا بدهی خود را ادا کند و تهديد کرد که در غير اين صورت اسامی آن ها را اعلام خواهد داشت.
يک کارشناس بانکی در گفتگوئی با يکی از راديوهای خارجی اظهار داشت شايد اين تنها باری در دنياست که رييس جمهور يک کشور مامور اعلام خبر پرداخت نشدن بدهی یک صاحب حساب بانکی شده است. کاری که حتی در شان مديران بانک ها هم نيست. به گفته اين کارشناس حتی تاکيد محمود احمدی نژاد بر اين که پول حاصل از معاملات بانکی به احزاب داده می شده است نمی تواند کاری را توجيه کند که به هر حال اثبات آن محتاج به دليل است و جای مناسب آن نه در نظرآباد بلکه در دادگاه .

نماينده مجلس: مردم به دولت بي اعتماد شده اند - دولت و گراني در مقابل همه

نماينده مجلس: مردم به دولت بي اعتماد شده اند
دولت و گراني در مقابل همه
بابک مهديزاده
۱۷ مهر ۱۳۸۵

roozonline
کريم ارغنده پور و صادق زيبا کلام، دو کارشناس سياسی در گفتگوئی با روز، با تائيد نظر اقتصاددانان که سياست های اقتصادی دولت را نادرست می دانند، گرانی را عاملی دانستند که هيچ کس قادر به انکار آن نيست و عملا مجلس همسو با دولت را در مقابل کابينه ای قرار داده که مديران آن تنها کسانی در کشور هستند که گرانی و تورم را انکار می کند.
"افزايش قيمت ها را کنترل کرده ايم." همين يک جمله سخنگوي دولت کافي بود تا آتش زير خاکستر شعله ور شود و ناگهان موجي از اعتراض و انتقاد به عملکرد دولت در قبال مهار گراني ها و تورم به راه بيفتد.
موجي که از جانب اصلاح طلبان و يا آنگونه که سخنگوي دولت سعي در القاي آن داشت، و آيت الله خزعلي هم آن راتاکيد کرد، از جانب "مطبوعات زنجيره اي" به وجود نيامد. اين صداي اعتراض نمايندگان مجلس اصولگراي هفتم بود که بر زبان حجت الاسلام محمد مهدي طباطبايي، نماينده مردم تهران جاري شد که مي گفت:" دولتمردان زيپ دهانشان را ببندند و در مورد گراني ها حرف نزنند."
اگرچه پيش از اين با شروع ماه رمضان طرح "ضيافت الله " دولت با شکست مواجه شد و انتقادات زيادي را بين مجلسيون برانگيخت، اما بعد از اين جمله سخنگوي دولت و در ماه رمضان بود که گراني بي سابقه، حتي آيت الله خامنه اي را واداشت تا در ديدار هيات دولت، رييس جمهور را مکلف کند هرچه سريعتر به حل مشکل گراني بپردازد. هرچند حتي اين نصيحت و گوشزد نيز چاره کار نشد و دولت همچنان از مهار گراني مي گويد، منتها با اين ترجيع بند که: "گراني به نفع کساني است که مي خواهند به دولت ضربه بزنند".
اما بحران اقتصادي در ايران چنان است که نمايندگان همفکر دولت در مجلس هفتم هم تاب اختيار از کف داده اند و با شديدترين الفاظ از دولت انتقاد کنند تا باز نشان دهند آنقدرها هم که بيش از اين تبليغ مي شد دولت و مجلس با هم "تعامل" ندارند.
سرافراز يزدي، عضو فراکسيون اصولگرايان مجلس با بيان اين مطلب که "هيچ نظارتي بر قيمت ها وجود ندارد" مي گويد: "الان مردم واقعا به دولت احمدي نژاد و شعارهاي قبل از انتخابات ايشان بي اعتماد شده اند."
کاظم دلخوش نماينده صومعه سرا نيز در گفت و گو با روزنامه آفتاب يزد، دولت را عامل گراني ها دانسته و ضمن ابراز نگراني از اين رويه گفته است: "دولت بر گراني ها دامن مي زند."
حسين اسلامي، رييس کميته اقتصادي کميسيون اصل نود نيز در واکنش به سخنان سخنگوي دولت که گفته بود آنقدرها هم گراني زياد نيست که مطبوعات مي نويسند گفت: "آنها که منکر گراني مي شوند يک روز خودشان خريد کنند." وي افزود:" يکي از علل افزايش قيمت ها و گراني ها عملکرد ضعيف وزارت بازرگاني است."
قرباني، عضو هيات رييسه مجلس هم در واکنش به سخنان غلامحسين الهام به او نصيحت کرد که: "براي توفيق در مبارزه با گراني بايد به آن اعتقاد داشت."
گرانمايه پور، نماينده کاشان نيز گفت: "ايجاد بحراني نظير گراني، ناشي از اقتصاد دولتي است." محمد استکي، نماينده اصفهان نيز اظهار داشت: "به رغم ادعاي دولت، شاهد افزايش قيمت ها هستيم." و پيمان فروزش، نماينده زاهدان نيز دو عامل را باعث گراني دانست: "عامل اول عدم نظارت کافي دولت و مجلس بر قيمت ها، کنترل بازار و واقعي نبودن قيمت هاست و مورد بعدي نيز نبود استراتژي معين در حوزه سياست هاي اقتصادي مي باشد."
اينها نمونه هاي کوچکي بود از اظهارات نمايندگان اصولگرا. جدا از آنان نمايندگان اصلاح طلب نيز که رقيب را با خود همصدا مي ديدند نقدهايشان را مطرح کردند. معروف ترين اين اظهارات به سخنان دو روز پيش ايرج نديمي، نماينده مردم لاهيجان برمي گردد که از بي نتيجه بودن جلسات مجلس با دولت درخصوص مهار گراني خبر داد.
اما اين انتقادات به همين جا ختم نشد و پس از اظهارات رهبر جمهوري اسلامي درخصوص گراني در کشور و لزوم مهار آن، اکثر ائمه جماعت در مراسم نماز جمعه گذشته به انتقاد صريح از سياست هاي دولت در مهار گراني و تورم پرداختند. آنها که همواره از دولت و سياست هايش حمايت مي کردند اين بار همصدا با نمايندگان مجلس از دولت خواستند هرچه سريعتر در رفع اين مشکل کوشا باشد.
اما اينکه چه شد که حتي مجلس اصولگرا حاضر به حمايت از دولت اصولگرا نشد و جلوتر از هرگرايش ديگري به انتقاد از دولت پرداخت، سئوالي است که با دو فعال و تحليل گر مسايل سياسي در ميان گذاشته ايم.
اقتصاد کشور را به کجا مي بريد؟
صادق زيباکلام، استاد دانشگاه در گفت و گو با روز مي گويد: "خود اينکه مجلس هفتم که بدنه و شاکله اش از محافظه کاران و اصولگرايان همفکر با دولت آقاي احمدي نژاد تشکيل شده و به لحاظ اقتصاد کساني مثل آقاي احمد توکلي - که يکي از مغزهاي متفکر اقتصادي محافظه کاران و اصولگرايان هست- را دارد، از در تقابل با دولت درآمده است خودش به نظر من حکايتي است."
وي با بيان اين مطلب که "تا به حال سابقه نداشته که قوه مجريه اينچنين با قوه مقننه اي که همفکر و همذاتش است و از جنس خودش هست در تقابل باشد" مي افزايد: "ما به ياد داريم که در گذشته، مثلا در زمان دوره دوم دولت آقاي هاشمي که اکثريت مجلس از آن محافظه کاران به رهبري آقاي ناطق نوري بود و با ايشان همراه و هم ذهن هم نبود اما تقابل هرگز در اين حد و حدودي که ما شاهدش هستيم نبود. زماني که مجلس هفتم تشکيل شد سال آخر دولت آقاي خاتمي بود اما باز مي بينيم که بين مجلس اصولگرا و دولت اصلاح طلب اينقدر تقابل و تضاد نبود که اکنون بين مجلس اصولگرا و دولت اصولگرا شاهدش هستيم. به نظر من اين تقابل بسيار عبرت آموز است و حکايت از خيلي چيزها مي کند از جمله و مهمترينش اين است که بحث اين نيست که سياست هاي اقتصادي دولت آقاي احمدي نژاد اساسا غلط است، بحث اين است که اصلا سياست اقتصادي ايشان چيست؟"
وي سپس مي افزايد: "با کلمات زيبا و شعارهاي قشنگ و سخنان و نطق هاي پوپوليستي که آقاي احمدي نژاد مي کنند و يا اينکه بگوييم زالوهاي سرمايه دار ما را محاصره کردند و مستکبرين دارند چنين مي کند و مرفهين بي درد دارند چنان مي کنند و آقازاده ها دارند فلان کار مي کنند که نمي شود اقتصاد يک کشور 70ميليوني را چرخاند. رکود اقتصادي که ظرف يک سال گذشته در ايران به وجود آمده وحشتناک است. شما با کساني که در بازار هستند، در کار توليد هستند، در کار توزيع هستند، در کار صادرات هستند با هرکسي صحبت کنيد مي بينيد که چرخ اقتصاديشان راکد است و دارند مي نالند. با ثروتمند صحبت مي کنيد مي نالد، با فقير صحبت مي کنيد مي نالد. به گمان من اينها برمي گردد به اينکه دولت آقاي احمدي نژاد به جز کلمات و سخنان زيبا واقعا فاقد يک استراتژي سامان يافته و مدون براي اقتصاد کشور است که بگويد آقا من در اين چهار سالي که رييس جمهور هستم برنامه هاي اقتصادي ام اين است. براي صنعت مي خواهم اين کار را بکنم، براي تجارت مي خواهم اين کار را بکنم، براي کشاورزي و واردات و صادرات و غيره هم مي خواهم اين کار را بکنم. چنين برنامه هايي اصلا وجود ندارد."
اين استاد دانشگاه سپس به برکناري مديرعامل بانک پارسيان توسط رييس جمهور اشاره مي کند و مي گويد: "ايشان مي آيد مديرعامل و رييس و اعضاي هيات مديره يک بانک موفق مانند بانک پارسيان را که ظرف يکي دو سال گذشته توانسته براي خودش موفقيت کسب کند عوض مي کند و مي گويد شما ديگر از فردا صبح آنجا کاره اي نيستيد. من اصلا به بحث حقوقي مساله کار ندارم که آيا رييس قوه مجريه مي تواند روساي يک نهاد خصوصي را که توسط سرمايه هاي مردم چرخيده مي شود عزل و نصب کند! حتي اگر فرض کنيم کار آقاي رييس جمهور و بانک مرکزي قانوني بوده آيا به لحاظ اقتصادي اين درست است که به اين ترتيب و با اين سرعت بياييد مسئولان يک موسسه خصوصي حساس مالي را عوض کنيد؟ يا تغيير ساعت کار بانک ها در شروع سال تحصيلي جديد. ببينيد، اينها تصميمات عجولانه اي است که نه با خبرگان و مسئولين و صاحب نظران اقتصادي مملکت هماهنگ شده و نه با مجلس و دانشگاه ها، و رييس جمهور به يک باره مي آيد چنين کارهايي انجام مي دهند. مجموعه اين ها باعث شده که مجلس يواش يواش به صدا دربيايد."زيباکلام در پايان خاطرنشان مي کند: "مجلس تا کجا بايستد و به اين کارها نگاه کند و سقوط اقتصادي کشور را ببينيد؟ آن از وضع گراني، آن از وضع تورم، آن از وضع اشتغال، آن از وضع رکود اقتصادي. اينکه فقط صحبت هاي انقلابي و هيجاني شود که دردي را دوا نمي کند. به همين دليل است که به گمان من مجلس دارد در قبال اين قضايا به خودش مي آيد و علي رغم اينکه برايشان سخت است اما به زبان خيلي ساده به دولت آقاي احمدي نژاد مي گويد: آقا شما داريد اقتصاد کشور را به کجا مي بريد؟"
توزيع منابع، دليل اختلافات
کريم ارغنده پور، روزنامه نگار و عضو جبهه مشارکت نيز در پاسخ به سئوال خبرنگار روز مي گويد: "من فکر نمي کنم مجلس رودرروي دولت است. مساله گراني يک مساله کتمان ناپذير است و هرکسي که نتواند در برابرش راه حلي ارائه دهد و نتواند اميدوار باشد که در آينده راه حلش راه گشا باشد سعي مي کند خودش را کنار بکشد و اين مسئوليت را به گردن ديگري بياندازد. اين با منطق سياست کاملا سازگار است و در مورد دولت و مجلس کنوني هم صدق مي کند."
وي مي افزايد: "دولت با روالي که تا به حال طي کرده هيچ گريزي از اين ندارد که در آينده در برابر مسايل اقتصادي تنها تر بماند. دليلش هم بي برنامگي است. يعني ما متاسفانه برنامه اي که نشان دهنده مجموعه منسجم و راهگشا و جهت دهنده به نقطه اي مشخص باشد نمي بينيم. دولت تئوري اقتصادي علمي مشخصي ندارد. يعني معلوم نيست سياست اقتصاد بازار موردنظرش است يا سياست بسته متمرکز يا ليبراليسيتي يا سوسياليستي."
وي تاکيد مي کند: "در مورد دولت کنوني به نظر مي رسد نگاه ها به اين سمت است که پولي که از نفت حاصل مي شود به نحوي که دولت مي پسندد خرج شود؛ که اين هم نه آن عدالتي که دولت دنبالش هست را به وجود مي آورد نه مشکلات اقتصادي کشور را حل مي کند. گراني ها همچنان ادامه پيدا مي کند. نبايد تعجب کرد که در آينده، دولت در برابر مسئوليت گراني ها تنهاتر از ايني که هست بماند."

عرصه که به اخوند تنگ اید انجمن نجات مزدوران به جفنگ اید

عرصه که به اخوند تنگ اید انجمن نجات مزدوران به جفنگ اید

چندی پیش تلویزیونی از لس انجلس بنام رنگارنگ بخشی از وقت تلویزیونش را وقف!! بریده مزدورانی همچون مزدور کریم حقی و مزدور بهزاد علیشاهی کرده بود.ابتدا فکر کردم که اقای صاحب!! تلویزیون نمی داند که این افراد از مزدوران پیشانی سیاه اخوند ها هستند و فی سبیل الله دارد کار میکند و قصد او هم مثل ان مزدوران نجات مجاهدین زندانی در اشرف است.از این رو از سر خیر خواهی برای صاحب تلویزیون مربوطه ایملی نوشتم و به او در نامه خود سوابق ان دو مزدور را گوشزد کردم و خواستم که خواسته یا ناخواسته خوراک اخوندها نشود و خودش را به لجن رژیم پلید اخوندی نیالاید.
اما امروز دیدم که فیلم سمیناری از یک مشت یابو را دارد پخش می کند که قصدشان نجات جگر گوشه هایشان از زندان فرقه رجویست.
یک مزدور تیفی که بتازگی از زیر علم اجنبی به زیر علم اخوند گوشخوار اژه ای رفته و پول و پاس گرفته تا به خارجه انهم بیخ گوش دفتر شورای ملی مقاومت بیاید شروع به صحبت کرد و شرح دلخراش زندانی بودن خود نزد مجاهدین را که حتی نمی توانسته حرف بزند را بیان می کرد و یک خانم مزدوری داشت ان سخنان گوهر بار را به فرانسه برای حاضرین یابوی جلسه ترجمه می کرد.
بعد مزدور دیگری که در جنگهای ارتش ازادیبخش ملی به اسارت رزم اوران ازادی در امده بود و یک قلم جان کثیفش را مدیون مجاهدین می باشد دهن به حرافی گشود و اشاره کرد که قصد او و انجمنش این است که مجاهدینی را که در اشرف در اسارت فرقه رجوی بسر میبرند را می خواهد خیر خواهانه و فی سبیل الله نجات دهد.
با خودم گفتم که این مجاهدین چه قدرتی هستند و من نمیدانستم و بنابراین مرا هم در اسارت خود دارند و من خبر ندارم.اخر من پانزده ماه نزد مجاهدین زندانی بوده ام و الان هم پانزده سال است که باز نزد مجاهدین در اروپا زندانی هستم.
گفتم بد نیست که این حضرات یک فکری هم بحال ما هوادارهای رجوی بکنند و اینهمه ما در زندان اروپا نمانیم و بلکه اوضاع سر و سامان پیدا کند تا زودتر به زندان اشرف برویم.
اما از طنز گذشته به این مزدوران باید گفت که امدی جانا ولی حالا چرا.نوش دارو پس از مرگ سهراب چرا؟رژیمتان رو به مرگ است و همین دیروز بود که بعد از بیست و هفت سال چنگ در چنگ بودن با مجاهدین و ریختن خون بیش از یکصد و بیست هزار از انان تازه بفکر گرفتن تصمیم و فرار از عقوبت محتوم سرنگونی خود از دست مجاهدین انهم در مجلس خود گرفته و نمی داند که مجاهدین و هواداران انان تا ریختن جام زهر دیگری به حلقوم اخوند خامنه ای و زجر کش کردن او و سرنگون کردن رژیمش دست از مبارزه خود بر نخواهند داشت.
حال هرچه می خواهید عر و عر کنید انهم در تلویزیونی که هشتاد درصد به رژیم میزند و تنها بیست درصد به مجاهدین.حالا انکه رژیم است و بیست و چند سال صد در صد تمام توان سیاسی و نظامی و اقتصادیش رابا بسیج ده دولت دنیا خرج نابودی این مقاومت و مجاهدین کرده هیچ غلطی نتوانسته بکند تا با بیست در صد این یاان مزدور بتواند کاری کند.
پس می گوییم رو در روی رژیم و مزدورانش که بجنگ تا بجنگیم.
علی قاسمی

پيرامون ِ لابهء روشنفکران در زندان و مدح ِ مداحان استبداد، ف. م. سخن

پيرامون ِ لابهء روشنفکران در زندان و مدح ِ مداحان استبداد، ف. م. سخن
در مقاله‌ی قبلی‌ام، "ديروز و امروز ِ رامين جهانبگلو"، اشاره‌ای داشتم به اعترافات ِ دانشمند کمونيست، احسان طبری و کتاب‌هايی که ده دوازده سال پيش تحت عناوين "لابه" و "کژراهه" به نام ايشان منتشر شد. ادامه‌ی اين بحث را لازم می‌دانم برای آگاهی‌ی آن دسته از جوانانی که به هر دليل گمان می‌کنند اگر در مقابل فشارهای فزاينده‌ی حکومتی کوتاه بيايند و دست به توجيه و تفسير ظلم بزنند فضای لازم برای فعاليت آنان فراهم خواهد شد. جوانانی که در اظهار نظر حُسن نيت دارند ولی از تجربه‌ی سياسی بی‌بهره اند. تعطيل روزنامه‌ی "شرق" به‌ترين نمونه‌ای‌ست که اين روزها شاهد آن هستيم. ممکن است بخواهيم به هر قيمت بمانيم، اما ماهيت حکومت ِ جور اين اجازه را به ما نخواهد داد. آخرالامر هم تبديل به سربازانی خواهيم شد که راه دشمنان آزادی را برای دست‌يابی به اهداف‌شان هموار می‌کنيم و لعن تاريخ را بر خود می‌خريم.
درمقابل ظلم بايد ايستاد. برای ما روشنفکران و نويسندگان، نبايد فرق کند که اين ظلم را چه کسی و به چه دليل روا می‌دارد. ظلم ِ خوب و بد نداريم. زندان و شکنجه‌ی خوب و بد نداريم. ما وظيفه داريم عليه ظلم قلم بزنيم. اگر اين کار را نکنيم و ميان انواع و اقسام ظلم و شکنجه فرق بگذاريم، اگر توجيه ايدئولوژيک يا سياسی بکنيم، اگر در مقابل برخی سرکوب‌ها سکوت و در مقابل برخی ديگر فرياد کنيم، عاقبت خودمان گرفتار همان ظلم و شکنجه و سرکوب خواهيم شد. اين يک واقعيت تاريخی‌ست. کافی‌ست نگاهی به تاريخ کشورهای استبداد زده بيندازيم و چگونگی بسط وگسترش سرطان ظلم را در بدنه‌ی حکومت و جامعه شاهد باشيم. ظلم يک بيماری مهلک است که اگر در همان مراحل اوليه درمان نشود، به سرعت رشد می‌کند و فراگير می‌شود. سلول‌های سالم و ناسالم را به صورت کور می‌بلعد و حتی خود را نابود می‌کند.
حزب توده‌ی ايران، در يکی دو سال بعد از انقلاب، در مقابل ظلم حکومتی سکوت اختيار کرد، و عاقبت خود در پنجه‌ی مهيب آن گرفتار شد. حزب توده، ظلم را به خوب و بد تقسيم کرد. اگر طناب ِ دار خلخالی به گردن طرفداران نظام شاهنشاهی می‌افتاد خوب بود و حتی می‌بايست برای‌ش کف زد و آن مرد مجنون را رئيس‌جمهور کرد. اگر نظاميان کودتای نوژه به زندان می‌افتادند و شکنجه می‌شدند، خوب بود و جای تقدير داشت. اگر صادق قطب‌زاده رو به دوربين تلويزيون نطق غرا می‌کرد و به انفجار جماران اعتراف می‌نمود، حزب از خوشحالی در پوست نمی‌گنجيد چرا که او از نظر حزب يک سرسپرده‌ی امپرياليسم بود و آقای ری‌شهری حق داشت به هر طريق ممکن زبان او را باز کند. اگر آيت‌الله‌العظمی شريعتمداری ترسان و لرزان در مقابل دوربين تلويزيون از حضرت امام می‌خواست تا تحرکاتی را که عليه او می‌شود پايان بخشد، لبخند فاتحانه بود که بر لب توده‌ای‌ها می‌نشست چرا که کمر حزب خلق مسلمان شکسته بود و بازويی از بازوهای متعدد اختاپوس ضدانقلاب قطع شده بود...
اما داستان به محققی و قطب‌زاده و شريعتمداری ختم نشد و شتر ری‌شهری دَر ِ خانه‌ی حزب نيز نشست. آن جا بود که آه از نهاد توده‌ای‌ها برخاست و تازه پی بردند اين شمشير دو دَم که زمانی خود مستانه می‌گرداندند چقدر تيز و خون‌ريز است. بسياری از سران و اعضای حزب به دست جنايت‌کاران گرفتار آمدند و همان بلايی که بر سر دشمنان حزب آمده بود، بر سر خودشان آمد؛ و چه بلای جان‌سوزی.
امروز، دوستان جوان ما، که برای دريافت مجوز سفر به کشورشان، گاه از لاريجانی تعريف و گاه از وزارت اطلاعات تمجيد می‌کنند، گاه بر جنايت‌های حکومت چشم می‌بندند و گاه سرکوب آزادی‌خواهان را به هزار ترفند، توجيه و تفسير می‌کنند بايد گوشه چشمی به آن روزگاران داشته باشند و يادآوری‌های ما نيز از همين روست که چشم‌ها باز شود و تجربه‌ی آن دوره‌ی تاريخی فراموش نشود.
از کسانی که اعتراف کردند، و نه تنها اعتراف کردند بل‌که جهت فکری و فلسفی‌شان را تغيير دادند، زنده‌ياد احسان طبری بود. اين دانشمند مارکسيست که نظريات فلسفی‌اش در سطح جهان سوسياليستی آن روزگار مطرح بود و ديدگاه‌هايش در معتبرترين نشريات علمی و دانشگاهی منتشر می‌شد، خود بر دو واقعيت تاريخی چشم بسته بود: جنايت‌هايی که در دوران بعد از انقلاب بالشويکی در کشور شوراها می‌شد و جنايت‌هايی که بعد از انقلاب اسلامی در کشور خودش می‌شد. همين چشم بستن باعث شد تا او نيز در دام ظلم گرفتار آيد و جهانی را از دانش و معلومات بی‌نظيرش محروم کند.
احسان طبری در زندان، "لابه" و "کژراهه" را نوشت. از کژراهه بيش‌تر از لابه سخن رفته است و کم‌تر کسی می‌داند که در اين مجموعه‌ی مثلا شعر و نثر چه نوشته شده است. دستگاه اطلاعاتی، لابه را در دو جلد منتشر کرد. جلد اول آن نسبت به جلد دوم انسجام بيش‌تری داشت و جلد دوم که پريشان‌گويی‌های بعد از سکته‌ی مغزی طبری را در بر می‌گرفت چنان رسوا و دردناک بود که انتشارش نه تنها برای نظام آبرو نخريد بلکه آبرويی هم اگر داشت به بدترين شکل ممکن بُرد.
نويسنده‌ی "نوشته‌های فلسفی و اجتماعی" را چنان زير فشار شکنجه پــِرِس کردند که چنين گفت و نوشت:
"انقلاب اسلامی در خط سرخ پيش می‌روددر خط سرخ بر زمينه سياه کفررزم‌کنان، سرودخوان، يورش‌براندر سايه پرچم محمدی...بی کجروی بسوی دوزخ چپ يا راست، شرق يا غرببرای رهايی تمام بشر، تمام جهانو يگانگی همه اقوام در اسلامپيش می‌رود" (۱)
اگر کمونيست نباشيم، آيا بايد بر اين "شعر" لبخند بزنيم و آن را تعبير و تفسير کنيم و حرف خود طبری بدانيم و بی‌اعتنا از کنار شکنجه‌ای که منجر به سرودن آن شده است بگذريم، يا اين‌که به عنوان يک "انسان"، -نه يک مسلمان، نه يک کمونيست، نه يک با دين يا بی‌دين-، بايد بر اين ظلم اشک بريزيم و از غم آن بی‌خواب شويم؟ چطور می‌توان اين جملات را خواند و حتی در عين مخالفت با مرام و مسلک ِ طبری آه از نهاد بر نياورد:

"ای خداوند!... اميد است که مشيت تو از عذاب زندگی رهايم سازد و در جهان عدل و رحمتت جايم دهد و مهر تو مظلوميت و حقارت مرا چاره کند (۲).
حال ببينيد که شاعر ِ کاسه‌ليس ِ نظام، حميد سبزواری، مست از پيروزی اسلام بر کفر، در مقدمه‌ی همين کتاب چه دُرّی افشانده است:
"اشعاری که گواه بر دگرگونی انديشه و عمل احسان می‌دهد فراوان است. او می‌خواهد به همه و همه آگاهی دهد که: از همه دعويهای خود خالصانه عدول کرده، با شرمندگی رو به خدا آورده، به اميد عنايتی به در خانه خدای خويش بازگشته است" (۳).
آيا سخنان حميد سبزواری، ما را به ياد بعضی سخنان که اخيرا در باره‌ی اعترافات جهانبگلو زده شد نمی‌اندازد؟
***

آزادی ،استقلال وعدالت اجتماعی حق مسلم ماست

آزادی ،استقلال وعدالت اجتماعی حق مسلم ماست!

چندی است که گوشهای هموطنان داخل و خارج کشور از عربده های حق طلبانه "اتمی" کرشده است واگرکر هم نشده باشند، حداقل از این همه دجالیت و شیادّی سخت متحیر شده اند. دم خروس این حق طلبی "ملّی" وقتی بیشتر نمایان می شود که قافله سالارش ولی وقیح "امام" خامنه ای و پرچم دارش دکتر"ارتجاع غنی شده" احمدی نژاد می باشند. براستی این ملت بخت برگشته چه گناهی کرده که باید همیشه مرغ عزا وعروسی باشد. چه گناهی کرده که فقط برای جنگ وتقسیم بدبختی حضرات یادش میافتند ومیخواهند سهم ملّی اش را بد هند. آیا بیش از یک میلیون کشته و معلول جنگی وبیش از یکصد هزار اعدامی کافی نیست که دیگر ملّتی هوس " آزادی قد س" وبرقر اری حکومت "الّهی" را از سر بدر کند!. شعار جدید " اتمی شدن حق مسلم ماست" که ترجمان آخوند اتمی و یا تروریست اتمی است، قطعاً ارمغانی بهتر از "آزادی قدس" و" حکومت اسلامی" برای مردم ایران به همراه نخواهد داشت، البته با این تفاوت که در پی اصرار بر این جاه طلبی اتمی- قرون وسطائی ابعاد فاجعه آنقدرمیتواند وسیع باشد که بسیار فراتر از شعارهای بی محتوای قبلی چندین نسل مجبور به پرداخت تاوان آن شوند. در شرایط حاضر جمهوری اسلامی تنها راه ادامه حکومت ننگین خود را اتمی شدن می بیند ، همانطور که زمانی ادامه جنگ ایران وعراق و قتل عام زندانیان سیاسی را تنها چاره در قدرت ماندن میدید. واقعیت امر این است که صورت مسئله برای رژیم تغیری نکرده و در جوهر تمام این تلاش های مذبوحانه که هر روز به رنگی اعّم از "ملّی" یا "اسلامی"یا "ضد آمریکائی-اسرائیلی" در میآید، هدفی جز ادامه بقا به هر قیمت وجود ندارد. تا آنجا هم که به ملت شریف و تحت ستم ایران بر میگردد، حداقل از صدر مشروطه تا به امروز سودائی جز آزادی واستقلال و عدالت اجتماعی در سر نداشته و بیش از هر زمان دیگر آگاه بر حق مسلم اش برای کسب این سه خواست ملّی میباشد . در این شرایط حساس هوشیاری ملّی ایجاب میکند که حد اقل تا تحقق سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی وروی کار آمدن یک دولت دموکراتیک مردم سالار وغیر مذهبی مطالبات آزادیخواهانه مر دم ایر ان بر"اتمی"شدن آخوند ها پیشی بگیرد وتمام وطن دوستی ها وبشر دوستی ها صرف نجات ایران وایرانی از سلطه فاشیزم مذهبی گردد. آنچه در این میان هر از گاهی باعث تاسف وتعجب میشود، هم صدائی برخی افراد و جریانات "اپوزیسیون" با رژیم جمهوری اسلامی است که نگران ضایع شدن "حق اتمی" ملت ایران می باشند.البته این اولین بار نیست که آگاهانه ویا نابخردانه "اپوزیسیون غیر سیاسی" در دام جمهوری اسلامی گرفتار میشود . برای نمونه یکبار برای دفاع از "وطن" بعنوان سربازو خلبان اعلام آمادگی میکند و بار دیگر هم ذوق زده از روی کار آمدن خاتمی دست به مقایسه مع الفارق او با گورباچف میزند. حال اگر با مسامحه از این دو اشتباه بزرگ در گذریم. هر گونه تائید و تاکید بر" حق اتمی" شدن جمهوری اسلامی گناهی کبیره و خیانتی آشکار وغیر قابل بخشش از طرف هر فرد ناآگاه ویا آگاه خواهد بود ، که چه در پوزیسیون رو در روی مردم ایستاده باشد و چه در اپوزیسیون در کنارمردم آرمیده باشد. در شرایطی که میدان مانور هسته ای رژیم جمهوری اسلامی هر روز تنگتر و زمان تعیین تکلیف پرونده اتمی نزدیکتر میشود، اختلافات ودرگیریهای باندهای رژیم در غیاب بنیانگزارنظام اوج تازه ای یافته ونبود فردی که بتواند چتر وحدت بر سر پاسداران سیاسی ونظامی جمهوری اسلامی بکشد در بستری از تنفرو خشم اجتماعی ناشی از عملکردها وجنایات ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی بطور بی سابقه ای شرایط ادامه حکومت به شکل موجود را نامیسّر مینماید.در یک سال گذشته تشدید سرکوب واعدام در ملائ عام، سرکوب اقلیت های ملّی ومذهبی و سرکوب حرکتهای اعتراضی در کردستان وآذربایجان وخوزستان، سرکوب دراویش نعمت اللهی درقم . البته درننگین کارنامه یکساله "مهرورزی" دکترپاسدار احمدی نژاد سرکوب دانشجویان و کارگران جایگاه ویژه خود را دارد که سرکوب تظاهرات کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران از جمله "مهرورزی"های این ارتجاع غنی شده میباشد . امروز شعار آزادی و عدالت اجتماعی پر طنین ترین صدائی است که بعنوان حق مسلم ملت ایر ان بگوش میرسد و عربده های اتمی شدن هدفی جز خفه کردن صدای آزادیخواهی وسرکوب حقوق مشروع و مدنی ملت ایران را ندارد. آری فریاد هر ایرانی آزادی، عدالت وآبادانی است که تنها در پرتو ی یک نظام جمهوری ،دموکراتیک وسکولار میسّر است. باری این حق مسلم ملت ایران است که با سرنگونی نظام منحط جمهوری اسلامی به مطالبات مشروع ودیرینه خود که اساساً تحقق آزادی و حاکمیت ملّی میباشد د ست یابد .

مجید آریا – کالیفر نیا

آزادی ،استقلال وعدالت اجتماعی حق مسلم ماست

آزادی ،استقلال وعدالت اجتماعی حق مسلم ماست!

چندی است که گوشهای هموطنان داخل و خارج کشور از عربده های حق طلبانه "اتمی" کرشده است واگرکر هم نشده باشند، حداقل از این همه دجالیت و شیادّی سخت متحیر شده اند. دم خروس این حق طلبی "ملّی" وقتی بیشتر نمایان می شود که قافله سالارش ولی وقیح "امام" خامنه ای و پرچم دارش دکتر"ارتجاع غنی شده" احمدی نژاد می باشند. براستی این ملت بخت برگشته چه گناهی کرده که باید همیشه مرغ عزا وعروسی باشد. چه گناهی کرده که فقط برای جنگ وتقسیم بدبختی حضرات یادش میافتند ومیخواهند سهم ملّی اش را بد هند. آیا بیش از یک میلیون کشته و معلول جنگی وبیش از یکصد هزار اعدامی کافی نیست که دیگر ملّتی هوس " آزادی قد س" وبرقر اری حکومت "الّهی" را از سر بدر کند!. شعار جدید " اتمی شدن حق مسلم ماست" که ترجمان آخوند اتمی و یا تروریست اتمی است، قطعاً ارمغانی بهتر از "آزادی قدس" و" حکومت اسلامی" برای مردم ایران به همراه نخواهد داشت، البته با این تفاوت که در پی اصرار بر این جاه طلبی اتمی- قرون وسطائی ابعاد فاجعه آنقدرمیتواند وسیع باشد که بسیار فراتر از شعارهای بی محتوای قبلی چندین نسل مجبور به پرداخت تاوان آن شوند. در شرایط حاضر جمهوری اسلامی تنها راه ادامه حکومت ننگین خود را اتمی شدن می بیند ، همانطور که زمانی ادامه جنگ ایران وعراق و قتل عام زندانیان سیاسی را تنها چاره در قدرت ماندن میدید. واقعیت امر این است که صورت مسئله برای رژیم تغیری نکرده و در جوهر تمام این تلاش های مذبوحانه که هر روز به رنگی اعّم از "ملّی" یا "اسلامی"یا "ضد آمریکائی-اسرائیلی" در میآید، هدفی جز ادامه بقا به هر قیمت وجود ندارد. تا آنجا هم که به ملت شریف و تحت ستم ایران بر میگردد، حداقل از صدر مشروطه تا به امروز سودائی جز آزادی واستقلال و عدالت اجتماعی در سر نداشته و بیش از هر زمان دیگر آگاه بر حق مسلم اش برای کسب این سه خواست ملّی میباشد . در این شرایط حساس هوشیاری ملّی ایجاب میکند که حد اقل تا تحقق سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی وروی کار آمدن یک دولت دموکراتیک مردم سالار وغیر مذهبی مطالبات آزادیخواهانه مر دم ایر ان بر"اتمی"شدن آخوند ها پیشی بگیرد وتمام وطن دوستی ها وبشر دوستی ها صرف نجات ایران وایرانی از سلطه فاشیزم مذهبی گردد. آنچه در این میان هر از گاهی باعث تاسف وتعجب میشود، هم صدائی برخی افراد و جریانات "اپوزیسیون" با رژیم جمهوری اسلامی است که نگران ضایع شدن "حق اتمی" ملت ایران می باشند.البته این اولین بار نیست که آگاهانه ویا نابخردانه "اپوزیسیون غیر سیاسی" در دام جمهوری اسلامی گرفتار میشود . برای نمونه یکبار برای دفاع از "وطن" بعنوان سربازو خلبان اعلام آمادگی میکند و بار دیگر هم ذوق زده از روی کار آمدن خاتمی دست به مقایسه مع الفارق او با گورباچف میزند. حال اگر با مسامحه از این دو اشتباه بزرگ در گذریم. هر گونه تائید و تاکید بر" حق اتمی" شدن جمهوری اسلامی گناهی کبیره و خیانتی آشکار وغیر قابل بخشش از طرف هر فرد ناآگاه ویا آگاه خواهد بود ، که چه در پوزیسیون رو در روی مردم ایستاده باشد و چه در اپوزیسیون در کنارمردم آرمیده باشد. در شرایطی که میدان مانور هسته ای رژیم جمهوری اسلامی هر روز تنگتر و زمان تعیین تکلیف پرونده اتمی نزدیکتر میشود، اختلافات ودرگیریهای باندهای رژیم در غیاب بنیانگزارنظام اوج تازه ای یافته ونبود فردی که بتواند چتر وحدت بر سر پاسداران سیاسی ونظامی جمهوری اسلامی بکشد در بستری از تنفرو خشم اجتماعی ناشی از عملکردها وجنایات ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی بطور بی سابقه ای شرایط ادامه حکومت به شکل موجود را نامیسّر مینماید.در یک سال گذشته تشدید سرکوب واعدام در ملائ عام، سرکوب اقلیت های ملّی ومذهبی و سرکوب حرکتهای اعتراضی در کردستان وآذربایجان وخوزستان، سرکوب دراویش نعمت اللهی درقم . البته درننگین کارنامه یکساله "مهرورزی" دکترپاسدار احمدی نژاد سرکوب دانشجویان و کارگران جایگاه ویژه خود را دارد که سرکوب تظاهرات کارکنان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران از جمله "مهرورزی"های این ارتجاع غنی شده میباشد . امروز شعار آزادی و عدالت اجتماعی پر طنین ترین صدائی است که بعنوان حق مسلم ملت ایر ان بگوش میرسد و عربده های اتمی شدن هدفی جز خفه کردن صدای آزادیخواهی وسرکوب حقوق مشروع و مدنی ملت ایران را ندارد. آری فریاد هر ایرانی آزادی، عدالت وآبادانی است که تنها در پرتو ی یک نظام جمهوری ،دموکراتیک وسکولار میسّر است. باری این حق مسلم ملت ایران است که با سرنگونی نظام منحط جمهوری اسلامی به مطالبات مشروع ودیرینه خود که اساساً تحقق آزادی و حاکمیت ملّی میباشد د ست یابد .

مجید آریا – کالیفر نیا

تعارض آشکارحقوقی میان شعاروعمل جامعه جهانی

«1» تعارض آشکارحقوقی میان شعاروعمل جامعه جهانی
ملاک و معیار ارزیابی این تعارض آشکارحقوقی میان شعاروعمل جامعه جهانی درمقابله با نظام ضد بشری حاکم برایران ، در طول نزدیک به سه دهه گذشته را میخواهیم از دیدگاه حقوق بین الملل ، با هم به بحث بنشینیم . زیرا که میان شعار و عمل در رابطه با مقابله عینی و مشخص قدرتهای دارای هژمونی مطرح در سطح بین المللی وحتی سازمانهای مسئول ، مجری و مدافع صلح و امنیت جهانی و حقوق بشری که طبق منشور ملل متحد باید عمل کنند نیز تاکنون ، برخوردهای متناقضی را به صورت متناوب شاهد بوده ایم . دلیل مشخص و آشکار در عینیت این مسئله مطرح شده این است که ، هیچگونه برخورد واقعی وهدفمندی در راه حتی ضعیف تر کردن هژمونی گسترده این نظام دار و اعدام ملاها در ایران و سطح بین المللی صورت نپذیرفته است. این خواست و مطالبه بر حق که در طول مطلب به آن خواهم پرداخت ، نه عقاید شخصی و گروهی و..... است ، بلکه درخواست احقاق حق برای ابتدائی ترین حقوق انسانی پایمال شده ، توسط استبداد دینی حاکم بر ایران خواهد بود ،همان حقوقی که با انسان متولد و با مرگ از بین میروند .
برای آمادگی اذهان عزیزانی که میخواهند این سلسله مباحث را در آینده دنبال کنند ، بهتر است با هم به شناخت و بررسی مختصر ونسبی برخی از اصول و صفات پایه ای حقوق بین الملل بپردازیم، زیرا باز کردن و وارد شدن به این موضوع (تعارض حقوقی میان شعاروعمل جامعه جهانی) وعدم یک توضیح مقدمه گونه بر این موضوع، به مثابه یک امر ونهی و نسخه پیچیدن از بیرون این آتش بر پا شده توسط رژیم ستبداد دینی و همدستان بین المللی آنان است . باید به این موضوع هم که یک یادآوری منطقی، به رسالت حقوقدانان به خصوص به حوقدانان خاموش(ما را با مزدبگیران نان به نرخ روز خور کاری نیست ) در داخل و خارج کشورمیباشد اشاره نمائیم وآن اینست که : بکار گیری و اعمال اصل های قانونی در رسالت حقوقدانان ، نباید بدون تفسیر و دقت و توجه به تکامل تاریخی واهداف انسانی این اصول قانونی و حقوقی در زمان حاضر باشد ،در راستای انجام این رسالت بزرگ و حساس حقوقدانان ، همواره باید و باید عینیت های زمان خود و میزان اثرگذاری این اصول را بر انسانها در مد نظر داشته باشند و این در حالی باید با ظرافت صورت پذیرد که ، کلیت وانسجام منطق و استدلال حقوقی نیز حفظ گردد .
همواره دو صفت در روابط بین المللی کل کشورهای عضو جامعه جهانی و قوانین و مقررات بین المللی ، در راستای تنظیم روابط عادلانه بین این کشورها به رسمیت شناخته شده است و هرگز قابل جمع نیستند ، زیرا هرگز تا کنون نیز نمیتوان معاهده و یا پیمان نامه بین المللی را معرفی نمود که این دو صفت به اصطلاح" مانعهً الجمع "را با هم داشته باشد . این دوصفت عبارتند از : قوانین بین المللی در یک نقطه از جهان در یک زمان واحد و قبل ازهرگونه دلالتی برنسخ این قوانین ،نسبت به بخشی از کشورها داوطلبانه واختیاری باشد و همین قانون در نقطه ای دیگر از این کره خاکی نسبت به بخشی دیگر از کشورها ، اجباری و لازم الرعایه باشد.
ازآنجا که اهمیت برقراری نظم و امنیت واقعی جهانی،هدف نهائی و پایه ای سازمانها ی مجری این امر است و ضمانت اجرائی قدرتمندی را طلب میکند ، قوانین و مقرراتی که درسطح بین المللی حاکم بر معاهدات و پیمان نامه های بین المللی است، باید یکی از دو صفت فوق الذکر را فاقد باشد، به دیگر مفهوم (موافق) دوام و استمراراین قوانین در سطح بین المللی،زیرا باید دارای برتری و ارجعیت مشخص و برجسته به نسبت سایر خصوصیات و مختصات این قوانین داشته باشد.
اصل تساوی ملتها و نماینده قانونی و منتخب آنان (دولتها) در مقابل قوانین و مقررات بین الملل که این موضوع به عنوان نمونه در بند بند اعلامیه جهانی حقوق بشر به صراحت و انشاء بسیارسلیس وروان ،از صدر تا پایان ، آمده است و مشخصا به همین دلیل، باید به خاطر عدم وجود وجه تمایز و برتری یک کشور بر کشور دیگری، احترام میان دولتها و ملتها در سطح بین المللی دو چندان گردد.
سیرتکاملی حقوق بین الملل مستمر و بلاوقفه در حال پیمودن راه و مراحل مشخصی است ، هر چند که ممکن است بعضی کشورها وملتها دارای شرائط و مشخصات یکسانی با دیگر کشورها وملتها نباشند، واین موضوع عدم یکسان بودن شرائط و مشخصات نباید و البته خلقهای تحت ستم نباید بگذارند ، تبدیل به دلیلی غیر انسانی برای رویکرد بعضی سیاستمداران به دیدگاهها وموضع گیریها ضد انسانی وقائل شدن تبعیض های گوناگون گردد . یک اصل کلی و اساسی را هرگز در ارزیابیها نباید فراموش کرد و آن این است که؛ ملتها در هر کجای دنیا دارای کلیات مشترک و یکسانی هستند ،و این کلیات مشترک در مجموع سبب مشروعیت اعمال نفوذ برابر و قانونی بودن تمامی معاهدات ، کنوانسیونها، معاهدات و پیمان نامه هایی که در سطح بین المللی به تصویب میرسد ، میگردد.در غیر این صورت تشریح شده در بالا، اگر موضوع یک اختلاف بین المللی در مقطع و زمان دیگری از زمان و مکان محل انعقاد و تصویب یک کنوانسیون اتفاق افتد ، از تعارضی آشکار خبر خواهدداد ، اگر چه حتی موضوع آن کنوانسیون در بین نیست . لذا گذشت زمان و تغییر مکان ، مشروعیت داشتن این موافقتنامه هاو کنوانسیونها را در لازم الاجراء بودنشان در سطح بین المللی ، به هیچ وجه نقض نمیکند ، زیرا ماهیتا روح این قوانین ، هدفشان جاری در حال و آینده برای برخورد مشترک و یکسان ( ایجاد یک رویه قضائی) با موضوعات و اتفاقات یکسان جدید است .
بسیاری از معاهدات و کنوانسیونهاهمواره یک اتفاق و موضوع مشخص مورد بحث وتفسیر واقع شده است ،که بتوانند در نهایت یک راه حل منطقی و عملی با توجه به امکانات موجود با استراتژی معینی که همانا هدف نهائی یعنی، برقراری نظم و امنیت جهانی میباشد، ارائه گردیده است و این راه حل وبرخورد مشترک ،مشمول هیچ یک از برخوردهای دیکتاتور مآبانه و فاشیستی یک ویا حتی چند کشور خودمحور ، بدون توجه به اجماع جهانی نخواهد شد ، زیرا که برخورد و دخالت سازمانهای بین المللی دارای ضمانت اجرائی و زمان مشخص در اعمال دخالت بر اساس مجوز رسمی سازمان ملل متحد است ، اما دخالت دیکتاتور مآبانه و فاشیستی یک ویا حتی چند کشور خودمحور،دارای برنامه مشخص نبوده و نیست ،زیرا هر چند اعمال نفوذ با شعارهای انسانی باشد، ولی منافع، صلاح و مصلحت این بخش است که نتیجه را حتی به هربهانه ای، مشخص خواهد کرد .
مشمول مرور زمان نگردیدن جرائم بین المللی و پیگیری مستمر تا مجازات عاملین این گونه جرائم توسط ارگانهای شناخته شده زیربط بین المللی ، بر اعتبار و تثبیت این قوانین بین المللی می افزاید . لذا درصورت عدم توجه ، رسیدگی ،محکومیت و اعمال مجازات در رابطه ا جرائم بین المللی از کانال سازمان ملل متحد ، سبب پیروزی موج سوران برجریان حوادث مانند ، حاکمیت هائی از جنس فاشیست هیتلری ، القائده و بنیادگرائی دینی به میدان داری ملاهای حاکم بر ایران، سبب تشتت بیش از بیش آراء و برجسته تر شدن عدم انسجام جامعه بین المللی خواهد شد . اینجاست که این موقعیت آشفته وبی سروسامان بین المللی ، که البته رژیمهای زائیده بحران و جنگ ،مانند نظام ملاها ، بر آشفتگی هرچه بیشتر و بی سرومانی گسترده تر آن میکوشند ، سبب افسارگسیختگی بی حد ومرز کسانی خواهد بود که قدرت نظامی بالاتری دارند و در این تناسب قوا ، اسلحه حرف اول را خواهد زد .
مجموعه قوانین و مقررات برسمیت شناخته شده بین المللی ، که تااین مقطع از تاریخ بشریت با اجماع کامل جامعه جهانی در غالب کنوانسیونها ، معاهدات و حتی موافقت نامه های مختلف مانند : (منع شکنجه ، منع تبعیض علیه زنان ،پناهندگی، حقوق کودکان ،منشورها ،مصونیتها،معافیتها،مسئولیتهاو..) برسمیت شناخته شده است، توسط رژیم بنیادگرای کنونی حاکم بر ایران در تمام زمینه ها با درجه بالائی از وقاحت و بیشرمی آشکارا مورد نقض های مکررواقع شده است ، البته در بعضی مواقع به خاطرافشاگری و مبارزه ایرانیان آزادیخواه حتی ظاهرا محکوم و تذکر داده شده مانند ،محکومیتهای متوالی این رژیم در نقض حقوق بشر از طرف مجامع بین المللی و بخصوص عفو بین الملل و .... را شاهد بوده ایم،واینجا باید از پشتکار، جسارت ، و شهامت افشا کنندگان این جنایات که همانا مقاومت سازمان یافته ایران است قدردانی کرد . اما دریغ و درد از کوچکترین عکس العمل عملی و معین در مقابله و جلوگیری از استمرار این وحشی گریها را شاهد نبوده و نیستیم. قابل ذکر اینکه باید بدانیم، در جامعه بین المللی قوه قانونگذاری خاص و مشخصی نداریم و این خود کشورها هستند که این قوانین و مقررات را بر اساس توافق و رضایت جامعه بین المللی وضع میکنند و همه کشورها ملزم به رعایت آن میگردند .
در سلسله بحث هائی که از سال 2001 به بعد شروع نمودیم ودر قالب چند مقاله (چرا شورای امنیت؟ ) تنظیم و در سایتهای آزادیخواه سرنگونی طلب نیز درج گردید ،مکررا بر صلاحیت ومشخص کردن مرجع رسیدگی کننده وسیرقانونی چگونگی عکس العمل در مقابل جرائم مرتبط با نظم و امنیت جهانی ، مانند : فعالیتهای مخفی اتمی رژیم ملایان که توسط نیروی سازمان یافته و با نفوذ شورای ملی مقاومت ایران افشاء شده بود،بیش از هر زمان دیگر در طول سالها مبارزه ملت ایران درخواست همراه با تاکید زیاد شده است .
برخلاف نظر مشاورین حقوقی حاکمیتها ی دیکتاتور و حقوقدانان وابسته به سیستم گسترش ستمگری (وابسته و غیروابسته) که ریشه تعارضها را در تفاوتی که در حقوق ممالک مختلف وجود دارد میدانند، در جوابشان که یک امر بسیار جزئی را در روابط بین الملل بر یک کل واضح و مشخص ارجعیت میدهند ، باید گفت؛ مسئله و ایجاد تعارض که مشخصا در دوران اخیر چهره عریان تری به خود گرفته ، زائیده اعمال و رسیدن(استیفاء) حقوق حقه کلیه ملتها بدون استثناء ، و به صورت برابر در سطح بین المللی است. آشکارترین نوع تعارض در چگونگی کمک و اعمال حق کسانی که در لبنان خانه های شخصی انان به زور و اجبارمورد تجاوز اول حزب الله و سپس بمباران اسرائیل واقع شد ،و سنگر پرتاب موشکهای ساخت رژیم ضد بشری ملاها توسط حزب الله گردید، کاملا مشهود است . تعارض ونتیجه بلافصل آن یعنی تبعیض میان ستم دیدگان و قربانیان اصلی مخاصمه بین اسرائیل و حزب الله(شاخه برون مرزی سپاه پاسداران) در روابط بین المللی مقطع اخیر ،که هنوز کمکهای بین الملل در راه رسیدن به لبنان است ، نظام استبداد دینی حاکم بر ایران کمکهای نقدی خود را از طریق کانالهای وابسته به خود ،تنها در اختیار شیعیان وابسته به حزب الله( بیشرمانه ترین نوع تبعیض که زائیده تعارض در کمک انساندوستانه ،خارج از چهارچوب سازمانهای بین المللی است. )در سطح وسیعی و با بازتاب گسترده درمقابل رسانه های گوناگون اعم از وابسته و مستقل جهان ، قرار میدهد..
روشهای شناخته شده و مشخص(پذیرفته ترین روشهای بین المللی) در راستای حل تعارض و چگونگی عملی نمودن این روشها فقط و فقط ازطریق سازمانهای صلاحیت دار بین المللی ومسیر قانونی آن امکان پذیر است . چه از روش اصولی که ؛ به کشف راه حل های سیاسی ممکن و مناسب، در رابطه با مسئله مورد نظر میتونند راضی شوند و به آن با توجه به ذاتا سیاسی بودن روش، ازدریچه عوامل دخیل در سیاست بین المللی، در بکارگیری از این روش بپردازند . چه از روش حقوقی که ؛ مشخصا موضوع و مسئله مورد نظر(جرم ،تعارض و اختلاف) بین المللی ازنقطه نظر علمی و بدون توجه به هر گونه ملاحضات سیاسی و یا موضوع و مسئله اتفاق افتاده قبل از آن ، باید مورد رسیدگی قرار دهند و درنهایت راٌی و حکمی مناسب با نوع مسئله بین المللی توسط حقوقدانان مستقل در سازمانهای صلاحیت دار بین المللی جستجو، کشف، وجهت اجراء به مرجع رسمی مشخص شده اعلام گردد.
اگر چه در عینیت اینگونه ساختاری را مشاهده میکنیم ، ما این تضاد واقعی و صادق را نمی توان با استتارهای کاذب پوشاند . آنچه حقوق بین الملل و دکرین این علم مشخص نموده است این است که ، این حقوق ملاک و معیار تنظیم روابط بین الملل برای برقراری و تثبیت نظم و امنیت است ،اما در برخوردهای بعضی کشورهای قدرتمند و حتی دارای حق وتو (داشتن اختیار در جلوگیری ازتصمیمات شورای امنیت) اینطور تجلی میکند که این کشورهای قدرتمند و حاکمان وقت آنان به تنهائی آفرینندگان این حقوق که حاصل سیر تکاملی تمدن و فرهنگ بشریت است میدانند و این حقوق انسانی و متکامل را گویا ساخته و پرداخته بخشی از دکترین حقوقی و یا رویه قضائی خویش و یا شاید همچنانکه نشان میدهند ، حاصل تکامل حقوق داخلی خویش میپندارند .قدرتمندان عصر حاضر اگر چه در کمکهای اقتصادی و تامین امنیت برای فعالیتهای سازمانهای بین المللی و حقوق بشری از تامین کنندگان محوری میباشند و با قطع نظر از شرائط سوری موضوع مورد بحث ، باید یادآور شویم که ؛ حقوق بین الملل فی حد ذاته از منابع مختلط بین المللی است (با تاکید بر منابع مختلط) که عمده ترین و اساسی ترین آنها ، عهدنامه ها ، عرف بین المللی ، قانون ، رویه قضائی و دکترین حقوقی که در تمام رشته های حقوق از نظر بررسی منابع حقوق واجد اهمیت گسترده ای میباشند .تذکر این موضوع نیز دراین بررسی ضرورت دارد وآن این است که ؛در حقوق بین الملل در زیر مجموعه منابع ذکر شده حقوق ، قراردادهای سیاسی ویا همان پروتکل از جایگاه ویژه ای برخوردار است .زحمات و کوششهای کنفرانسهای حوق بین الملل، اعم از عمومی و خصوصی در لاهه و موسسه مطالعاتی رم و بسیاری از انجمن ها و موسسات حقوق بین الملل در زمینه حقوق تطبیقی در گذشته و اکنون وجود داشته و دارد و قطعا با توجه بهضرورت موضوع، کماکان ادامه نیز خواهد داشت ، در گسترش و بسط مسئله ها و مشکلات مختلف موجود بین المللی مستمرا تحقیق و تتبع می کنند و ننیجه این تحقیقات و کوششها درنشریات حقوقی بین المللی بهصورت های گوناگون به چاپ میرسد .
زیر بناهای اقتصادی ، سیاسی، اجتماعی که حقوق بین الملل را در محتوا و شکل ساخته اند ،درحقیقت بدنبال یافتن معیار و میزانی مشخص، برای رسیدگی به مشکلات و اختلافات بین المللی ،با هدف برقراری نظم و امنیت جهانی از کانال و مرجع پیش بینی شده بین المللی یعنی سازمان ملل متحد در راس و دیگر سازمانهای جهانی وابسته به آن، به صورت لازم الاجرا دانستن قوانین و با پیگیری تا حل موضوع مورد اختلاف ،به کار خود ادامه دهند .

یــدی لرسـتانــی
مـهر 1385 برابر با اکتبر 2006
. yadif2000@yahoo.se

ایکاش انوشۀ انصاری میدانست که درپس پرچم ایران و ایرانی چه میگذرد

ایکاش انوشۀ انصاری میدانست
که در پس پرچم بر ایران و ایرانی چه میگذرد!
********************************************
در رابطه با خبر و انعکاس جهانی سفر فضایی خانم انوشۀ انصاری- و بخصوص اصرار ایشان در نصب پرچم ایران بر یونیفورم خود-چند نکته مطرح است که-بعنوان یک ایرانی در خارج- مختصراً به آنها اشاراتی خواهد شد:
1-در رابطه با تعلقات و وابستگی های ناسیونالیستی و وطن پرستی درست معلوم نیست که با کوچک شدن دنیا و یا به اصطلاح با دهکده شدن جهان، دیگر وطن و وطن پرستی بمعنای تعلق ابدی و همیشگی به یک محدودۀ جغرافیایی خاص همان معنا و مفهوم گذشته را دارد یا خیر؟ آنهم تعلق و وابستگی که مانند آش کشک خاله-خورده و یا نخورده-بدون اجازۀ قبلی و حق انتخاب بحساب وطن پرستان گذاشته میشود! بعبارت دیگر چگونه یک ایرانی میتواند ایرانی بودنِ خود و افتخارات 2500 سالۀ همراه با آنرا برخ دیگران بکشد، در حالی که هیچگونه حق انتخابی در انتخاب نقطۀ ورود خود به دنیا- یعنی مرز پر گوهر ایران-نداشته است؟ و بدتر اینکه از همان محدودۀ جغرافیایی فرار و یا مهاجرت-نوعی فرار آبرومندانه-کرده و یا خواب بازگشت و زندگی در ایران، کابوسی وحشتناک میباشد؟ در اینصورت آیا واقعاً جای چندانی برای ابراز احساسات ارزان و بی دردسر وطن دوستی و میهن پرستی های آنچنانی باقی میماند؟ در قبالِ تناقضِ عاشق ایران بودن و در عین حال فراری بودن از آن و یا وحشت از تصور زندگی در ایران، اگر گفته شود که ایران را از دور و با حفظ فاصله دوست داریم! احتمالاً مصداق و معنای بامسماتری خواهد بود! هرچند البته تا حدودی قابل فهم است که ایرانیان خارج از کشور -از موفقترین و ثروتمندترین آنها گرفته تا کارتن خوابهای لس آنجلسی آن-بهرحال و در کلام آخر میبایستی سرزمینی را بعنوان زادگاه خود داشته باشند که بر بی ریشه گی و جدا افتادگی روانی-اجتماعی خود در غرب غالب شوند و نهایتاً بگویند که: ایرانی بودند و یا هنوز ایرانی هستند! که در این صورت بایستی شرم اشغال صندلی ایران توسط امٍال احمدی نژاد در سازمان ملل را بجان خریده و جوابگو باشند!
2-قبل از وارد شدن در بحثِ اصرار و تلاش انوشه برای همراه داشتن و یا نصب پرچم ایران بر لباس خود شاید بهتر بود که خانم انوشه انصاری برای نشان دادن سپاسگزاری و قدردانی از کشور میزبان و وطن دوّمِ خود-آمریکا-حداقل همزمان خواستار نصب پرچم های دو کشور آمریکا و ایران میشد!
اگر ایران زمین حق آب و گِل و بدنیا آوردن انوشه را داشته، آمریکا حق پرورش و رساندن او را به قلل ترقی و پیشرفت دارد و اگر دست روزگار انوشۀ 16 ساله را از ایران راهی آمریکا نمیکرد معلوم نبود که امروز دارای آنچنان امکاناتی میبود که برای تحقق رویای دوران خردسالی خود یک قلم 20 میلیون دلار هزینه نماید! بیشک بیشترین کردیت در تحقق رویای آنوشه به شیطان بزرگ برمیگردد!
3-کلام آخر اینکه ایکاش انوشه آنقدر میدانست که از بهترین و استثنایی ترین موقعیت–بجای اصرار نصب پرچم ایرانِ اسیرِ آخوندها-در رساندن و انعکاس فریاد در گلو خفتۀ 70 میلیون ایرانی به جهانیان استفاده میکرد و بدنیا میگفت که:
* چه بسیارند گلها و استعدادهایی-همچون خود او- که در جهنم آخوندها فرصت شکوفایی و رشد ندارند و در پرتو مواهب زندگی در جمهوری آخوندها بعضاً بجای دانشگاه، سر از دبی و دیگر شیخ نشین های شهوت پرست در می آورند! و یا چه بسیارند نوعروسان 10-12 سالۀ معصوم که از فرط فقر و پریشانی به شوهران بزرگتر از پدرانشان فروخته میشوند و بجای کلاس و مدرسه با زور روانۀ حجله های ترس و وحشت میشوند! ایکاش انوشه میدانست که پرچم ایران سالهاست که آلوده به آرم آخوندها میباشد و بدون تبرّی و ابراز تنفر از اشغالگران سیاهپوش آن- دیگر مایه هیچگونه افتخار و مباهاتی نیست و سالهاست که ایرانیان رها شده از جهنم آخوندها در فرودگاهها و بهنگام ورود بدیگر کشورهای پناهنده شده، با خجالت و سر به پائین اعتراف میکند: که ایرانی هستند! ایکاش انوشه میدانست! که رنگ قرمز پرچم ایران سالهاست که از سرخی خون هزاران تن از بهترین فرزندان ایران زمین رنگ گرفته است! سرانجام ایکاش انوشه میدانست در 27 سال گذشته بر ایران و ایرانی در حاکمیت آخوندها چه گذشت! ایکاش انوشه میدانست!
محمّد هادی-آمریکا

غروب سوم

غروب سوم
اسماعیل وفا یغمایی
(برای اهل دل و اندیشه و آنان که خدایشان را فراتر از بامهای غبار گرفته، و اصطبلهای جان و دل می جویند، برای انانکه به عظمت و بی پایانی جهان می اندیشند)
زيبائي خورشيد به گاه طلوع
گردش ماه در آسمان
و جمال پر اقتدار درياي پاكيزه و عظيم
نيازمند دليل ها نيست

و در غروب سومين روز بار ديگرپرنده ي كوچك و ببر مهربان در خاموشي من پديدار شدند، ومن در انديشه‌ي تمامت بي پايان و در هراسي عظيم غرقه بودم و هراس خود را با پرنده‌ي كوچك باز گفتم و پرنده ي كوچك در نور آبيرنگ خويش محو و آشكار شد، گوئي كه در درون من ، گو ئي صداي من بود كه ازدرون من مرا فرا مي‌گرفت وگفت.
تائودا! تصوير تمامت بي پايان را در آبگيرهاي آلوده و آينه هاي تاريك منگرو از آينه داراني كه در آينه هاي تاريك وحشت مي آفرينند روي بر گردان.
تائودا! تصوير تمامت بي پايان رادر فراخناي جهان بنگر. آنچه ترا مي هراساند تصويرانديشه‌هاي تو و تصوير انديشه‌‌هاي مردماني‌ست كه پيش از تو ترا آفريده اند .آنچه ترامي هراساند تصوير انديشه‌ هاي مردگان شهرهاي ويران شده ي بسيار يا آئين هاي شيادان وكاذباني است كه جهان را به قواره ي انديشه هاي خود برش دادند و آينده را در آن به صليب كشيدند.
تائودا!زيبائي خورشيد به گاه طلوع، گردش ماه در آسمان و جمال پر اقتدار درياي پاكيزه ي عظيم نيازمند دليل ها نيست، و تمامت بي پايان كم از خورشيد و ماه و دريا و رود نيست. اگر او را اين چنين ادراك ميكني به او دل سپار و با او زمزمه سر كن و گرنه رهايش كن و آسوده روزگار بگذران.
تائودا ! هرآن آئين كه به نرمي نسيم از دل عبور نكند و چون بوي گل بر مشام جان و خرد ننشيند دروغ است و از آن بگريز، و هر آنكس كه از تمامت بي پايان با كلمات شعله ور وحشت سخن مي راند و از هراس آدميان قوتِ قدرت خود فراهم مي آورد به دروغ سخن ميگويد از او روي بر گردان حتي اگر جاذبه‌ي خدايان و زيبائي فرشتگان را داشته باشد، از او روي بر گردان كه خطا كاران، بر سرير قدرت خود را خطا كار نميدانند و ترازوي بر مسند نشستگان تنها توزين خطاهاي ديگران را قادرست.
.تائودا! بي خدا بودن غم انگيز است و گم گشتگي ست، غم انگيز تر از آن اما سر نهادن بر آستان پر وحشت خدائي ست كه خصم بي ترحم آفرينه ي خويش است و وجود او نفي وجود آدمي ست .
تائودا! اگر چون پدران غار نشين و نياكان كهن خويش، جامه بر تن بپوشي يا بنوشي و گرسنگي خود را فرو نشاني و با زنان درآميزي و سخن بگوئي، بر تو خواهند شوريدوترا در بازارها چون ديوانگان كشان كشان بر خاك خواهند كشيد ، شگفتا ! كه اگراز آئيني كهن سر بر تابي و هوائي تازه طلب كني وبا انديشه‌اي بر جاي مانده از نيا كان بر تابي ترا نه بر خاك كه بر صليب خواهند كشيد.
تائودا! شگفتا از جهاني كه در آن جامه هاي كهن آماج استهزا و انديشه هاي پوسيده مقدس است.
تائودا بي آئين بودن به از آئين هاي تاريك را پذيرفتن ودر آينه هاي تاريك به سفر رفتن است و كلام هنوز باقي ست...
* سومین بخش از مجموعه فلسفی آماده انتشار:تائودا پرنده کوچک و ببر مهربان

هزار دلار جريمه ورزش آلوده به دوپينگ

هزار دلار جريمه
ورزش آلوده به دوپينگ
فريدون شيباني
۱۱ مهر ۱۳۸۵
خلاصه:
به دنبال انتشار خبرپر سر و صدا و جنجالي آزمايش مثبت دوپينگ 9 وزنه بردار از مجموع 11 وزنه برداري تيم ملي جمهوري اسلامي ايران، خبر گزاري ها ديروز از جريمه 400 هزار دلاري فدراسيون وزنه برداري جمهوري اسلامي و کسب مقام نخست در بين کشورهاي دوپينگي خبر دادند. اتفاقي که رسوايي دوپينگ را به بالا ترين درجه خود مي رساند و تاريخچه بر افتخار اين رشته همراه با نام هايي چون محمود نامجو و محمد نصيري را خدشه دار مي کند.
-->
به دنبال انتشار خبرپر سر و صدا و جنجالي آزمايش مثبت دوپينگ 9 وزنه بردار از مجموع 11 وزنه برداري تيم ملي جمهوري اسلامي ايران، خبر گزاري ها ديروز از جريمه 400 هزار دلاري فدراسيون وزنه برداري جمهوري اسلامي و کسب مقام نخست در بين کشورهاي دوپينگي خبر دادند. اتفاقي که رسوايي دوپينگ را به بالا ترين درجه خود مي رساند و تاريخچه بر افتخار اين رشته همراه با نام هايي چون محمود نامجو و محمد نصيري را خدشه دار مي کند.
خبرنگار اعزامي ايسنا به دومينيکن [محل برگزاري پيکارهاي قهرماني جهان در سال 2006] در همين ارتباط مي نويسد: "اعضاي هيات اجرايي فدراسيون جهاني وزنه‌برداري طي روزهاي گذشته با برگزاري جلساتي در مورد مثبت شدن آزمايش دوپينگ وزنه‌برداران كشورهاي ايران، آرژانتين، قزاقستان، روسيه، آلباني و چين تايپه، جريمه‌ها و ميزان محروميت‌هاي كشورهاي مختلف را بر اساس تعداد نمونه‌هاي مثبت و داروهاي مصرف شده مشخص كرد. بر اساس اين راي هيات اجرايي، تيم ايران با داشتن بيشترين نمونه مثبت [9 وزنه‌بردار] مبلغ چهارصد هزار دلار جريمه‌ نقدي شد كه در صورت عدم پرداخت اين جريمه طي روزهاي آينده با محروميت دو ساله مواجه مي‌شود. همچنين از ديگر تصميم‌هاي گرفته شده در هيات اجرايي فدراسيون جهاني محروميت 9 ورزشكار ايراني است."
با توجه به مشكلات اخير در وزنه‌برداري جهان،IWF [فدراسيون جهاني وزنه برداري] تصميم گرفته است به ورزشكاراني كه پس از المپيك آتن، دوپينگ شان مثبت اعلام شده باشد، اجازه‌ حضور در المپيك پكن را ندهد. به اين ترتيب شاهين نصيري ‌نيا، محمدحسين برخواه، سعيد علي ‌حسيني، اميد نائيج‌، سجاد بهروزي، رسول تقيان، علي دهقانيان و رضا تيموري هر كدام دو سال از حضور در ميدان هاي بين المللي از جمله بازيهاي المپيک 2008 محروم مي ‌شوند. نفر نهم محسن داودي است که به تازگي از محروميت دوپينگ رهايي يافته و اينک براي همه عمر محروم خواهد بود .
خبر گزاري کار [ايلنا] نيز با انتشار اين خبر در مطلبي تحت عنوان "بيت المال تنها مقصر دوپينگ وزنه برداران" نوشت: "نكته جالب توجه اينكه به دنبال اين رسوايي بزرگ مسئولان ورزش و فدراسيون وزنه برداري ايوانف را مسبب اين جريان معرفي مي‌‏كنند؛ گويا آنان فراموش كرده اند كه چه كسي و يا به عبارتي چه كشوري با ايوانف قرارداد منعقد كرده است!! اما بايد به مسئولان ورزش، فدراسيون ، ايوانف و وزنه برداران گفت كه شما خودتان را ناراحت نكنيد تنها مقصر اين رسوايي بيت المال است كه بايد 400 هزار دلار ناقابل به حساب فدراسيون بين المللي وزنه برداري واريز كند!"
اما جالب تر اين است که رئيس فدراسيون وزنه برداري از اين محروميت اظهار خشنودي کرده و گفته است: "با توجه به هجوم برخي كشورها براي افزايش محروميت ايران و از طرفي ابعاد وسيع اين اتفاق، از تصميم گرفته شده از سوي فدراسيون جهاني راضي‌ام." [ايسنا]
علي کفاشيان، دبير کل کميته المپيک هم در آستانه حضور ورزشکاران در بازيهاي آسيايي 2006 – دوحه گفت که جريمه بهتر از محروميت فدراسيون وزنه برداري است و وعده داد که جريمه را کاهش خواهد داد.
اما خبرگزاري فارس با مسئولين ورزش همعقيده نبود و در مطلبي تحت عنوان "دوپينگ وزنه برداران فاجعه‌اي مهم در ورزش ايران است" به بعد بين المللي اين رسوايي پرداخت. اين خبرگزاري از قول شبکه ورزشي دبي اسپورت نوشت: "دوپينگ 9 تن از اعضاي تيم ملي وزنه برداري ايران و محروميت آنان مهمترين فاجعه ورزشي در ايران است."
فريد ناصر گزارشگر اين تلويزيون در تهران با انعكاس اخبار مطبوعات ورزشي ايران در اين زمينه گفت: "علي آبادي رئيس سازمان تربيت بدني ايران اين مشكل بزرگ را متوجه مربي و مكمل‌هاي غذايي او مي‌داند و از رسيدگي‌ در اين زمينه توسط سازمان تحت امرش خبر مي‌دهد."
دبي اسپورت همچنين با پخش تصاوير اردوي تيم ملي وزنه برداري ايران به انعكاس نظرات يكي از كارشناسان اين رشته ورزشي در رسانه‌هاي ايران پرداخت و گفت: "تنها رضازاده قهرمان سنگين وزن جهان از اين فاجعه سالم عبور كرده است. اضافه مي‌شود دوپينگ وزنه برداري ايران بازتاب گسترده اي در رسانه‌هاي مكتوب، ديداري و شنيداري امارات عربي متحده داشته است."
با ياد آوري گزارش هاي دوپينگ در رشته هاي ديگر از جمله فوتبال، که خود داري سه ورزشکار تيم ملي پيش از جام جهاني گذشته از سوي فدراسيون فوتبال لاپوشاني شد و همچنين کشتي و ورزشهاي رزمي، مي توان آينده تاريکي براي ورزش ايران در زير پوشش هاي تبليغاتي جمهوري اسلامي پيش بيني کرد، به ويژه حالا که ماجراي رکورد تعداد ملي پوشان يک تيم، ورزش آلوده را زير ذره بين مجامع بين المللي ورزشي برده است.

روايت لوموند ازوضعيت مطبوعات در ايران

روايت لوموند از
وضعيت مطبوعات در ايران
ماري کلود دوکان

roozonline
روي يک صفحه شطرنج، دو مهره روبروي هم ديده مي شوند: يک اسب و يک خر که با هاله اي از نور احاطه شده است. آيا با ديدن اين تصوير، کاريکاتوري از محمود احمدي نژاد در ذهن تداعي مي شود که در سال 2005 در مقابل تريبون مجمع عمومي سازمان ملل اعلام کرده بود که با يک "نور الهي" احاطه شده است؟ اين مسأله روشن نيست. با اين حال چند روز قبل، ارگان نظارت بر مطبوعات ايراني روزنامه اصلاح طلب شرق را به دليل "توهين" به شخصيت عمومي توقيف کرد.
محمد عطريانفر، رييس شوراي سياستگذاري اين روزنامه، دراين رابطه مي گويد: "هيچ مقصود سياسي مدنظر نبوده: اين هاله تنها يک کادر ساده بود که براي نمايان شدن تصوير از آن استفاده شد. آنها به دنبال يک بهانه بودند." اين انديشمند بانفوذ همچنين مي افزايد: "حتي نمي توان گفت که ما از خط قرمز عبور کرده ايم. دولت در اين خصوص هيچ چيز را مشخص نکرده است. اين مسأله به دولت اجازه مي دهد تا هر کسي را در هر زماني که بخواهد تنبيه و مجازات کند. از سوي روزنامه هاي کم اهميت، همه چيز قابل قبول است، ولي ازسوي يک نشريه مهم و معتبر مانند نشريه ما که همواره درحال انتقاد از اصولگرايي روزافزون حکومت است، هيچ چيز قابل تحمل نيست." اين يک حقيقت است که طي سه سال چاپ و با تيراژ روزانه 120،000 نسخه، روزنامه شرق به صداي نخبگان اصلاح طلب عليه مطبوعات دولتي تبديل شده بود.
در ماه اوت، نامه اي از سوي مقامات دريافت شد که در آن نسبت به مقالاتي که "مشوق بي نظمي و اغتشاش" هستند اعلام جرم شده بود. همچنين يکي از خواسته هاي آن نامه تغيير مدير روزنامه بود. ليلا نصيري ها مي گويد: "از يک سال پيش تاکنون، احساس مي کرديم که يک اتفاقي خواهد افتاد. ما ديگر عادت کرده ايم. روزنامه نگاري در ايران يک شغل بسيار ناپايدار و بي ثبات است." اين زن جوان در پوشش روسري از اينکه مجبور شده ستون ادبيات خارجي خود را متوقف کند، بسيار اظهار تأسف مي کند: "من راه ترفند زدن را پيدا کرده بودم و مي دانستم چگونه بايد مطلب را ادا کنم که به هيچ مشکلي برخورد نکنم. يافت و کشف نويسندگان جديد در کشوري بسته مانند ايران بسيار لذت بخش است..."
او در مدت 9 سال روزنامه نگاري خود در 7 نهاد مطبوعاتي کار کرده است که يکي پس از ديگري توقيف شده اند. "برخي از روزنامه نگاران نمي توانند اين نگراني و اضطراب دائمي را تحمل کنند و از اين شغل کناره گيري مي کنند. من کارم را ادامه مي دهم. اين يک انتخاب خطرناک ولي کاملا رضايت بخش است."
همزمان با توقيف شرق، سه مجله از جمله "نامه" و "حافظ" نيز توقيف شدند. در کمتر از ده سال، صدها روزنامه توقيف شده اند و درحال حاضر تنها حدود 40 روزنامه داخلي باقي مانده است.
نشريات جديدي آغاز به کار مي کنند، ولي آزادي بياني که در اوايل دوره رياست جمهوري اصلاح طلبانه محمد خاتمي [انتخاب شده در سال 1977] حاکم بود، اکنون ديگر به يک خاطره تبديل شده است.
محمدصادق جنان صفت، متخصص امور اقتصادي در روزنامه "کارگزاران" که توسط طرفداران رييس جمهور سابق، هاشمي رفسنجاني، تأسيس شده مي گويد: "محافظه کاران همه چيز را در دست دارند. من مبلغان علاقه مند بسياري را مي شناسم، ولي آنها با ما کار نمي کنند. درواقع نگران اين هستند که محافظه کاران برداشت نادرستي از آنها پيدا کنند."
درحال حاضر، شبکه هاي ماهواره اي [000،110 ماهواره در مدت 5 ماه جمع آوري شده است]، وبلاگ و روزنامه هاي اينترنتي عليه رويکردهاي حکومت اسلامي در جريان اند. حسين صفارهرندي، وزير فرهنگ و ارشاد، اعلام کرده است که قصد دارد آژانس هاي خبري را محدود کند. آيا اين يک اقدام سرسختانه جديد نسبت به رسانه هاست؟ مهران قاسمي، مسؤول بخش بين الملل روزنامه "اعتماد ملي" در پاسخ مي گويد: "حتي اگر چنين نباشد، مسلماً به منزله سرکوبي براي حفظ فشار و در نتيجه ايجاد خودسانسوري خواهد بود." اين روزنامه با تيراژ 70000 نسخه در روز، در حدود 9 ماه پيش ازسوي حزبي به همين نام و به صاحب امتيازي مهدي کروبي، رييس سابق مجلس، تأسيس گرديد.
در خط اول
اين روزنامه نگار جوان با 29 سال سن که در زمانی حدود 10 سال در 17 روزنامه مختلف کارکرده، مي افزايد: "اکنون که روزنامه شرق توقيف شده، ما در خط اول قرار گرفته ايم." درحقيقت، دور روز قبل از توقيف آن، 3 کوکتل مولوتوف به درون ساختمان پرتاب شد. مسير روزانه و درعين حال پرمانع براي هر روزنامه نگار مشخص است: نبايد قوانين اسلامي را با صحبت درباره حقوق بشر زير سؤال برد؛ نبايد در مورد مجازات اعدام انتقاد کرد؛ با پرونده هسته اي، به عنوان يک جهاد ملي، بايد به طور ماهرانه اي برخورد نمود.
بايد مراقب بود تا گام اشتباه برنداشت: "در اينجا، توقيف موقت يعني 10 سال." اين روزنامه به بحث پيرامون اعتصاب غذاي روزنامه نگار مخالف اکبر گنجي پرداخت [که پس از 6 سال در بهار امسال آزاد شد]، سؤالاتي را پيرامون نقش حزب الله در لبنان عنوان کرد و دولت را مورد انتقاد قرار داد. زماني که موضوع بيش از حد حساس است، چه بايد کرد؟ "بايد به يک پيام تلگرافي از آژانس خبري استناد کرد و آن را بدون شرح رها نمود."
حال مسأله دردسرآفرين کاريکاتورها باقي مي ماند؛ ساده ترين بهانه براي توقيف و بستن يک نشريه، ازجمله نشريات دولتي: 4 ماه پيش چنين حالتي براي روزنامه ايران روي داد. در روزنامه "کارگزاران"، مشکل حل شده است: هيچ کاريکاتوري ترسيم نمي شود زيرا دستمايه بسيار خطرناکي است. "اعتماد ملي" همچنان مصرانه به بازي با آتش مشغول است. دو کاريکاتور از احمدي نژاد – "با بيني بزرگ و برآمده و چشمان تنگ، سوژه بسيار ساده اي براي کاريکاتور است!" – که در يکي از آنها او را در طبيعت و درحال ساختن اتم از "علف" مي بينيم. هادي حيدري، کاريکاتوريست 29 ساله، با شوخي مي گويد که روز به روز از اينکه چرا هنوز دستگير نشده است، بيشتر تعجب مي کند.
او اولين کسي است که کاريکاتوري از يک روحاني کشيده است؛ کاريکاتور رييس جمهور خاتمي در زمان رياست جمهوري اش. همچنين عکسي را مي بينيم که رييس جمهور سابق درحالي که کاريکاتور خود را دريافت و مشاهده مي کند، لبخندي نيز بر لبان خود دارد.
ولي اين مسايل در گذشته روي داده و تعداد کثيري از اين همکاران اکنون در زندان بسر مي برند و يا زمان و دوره اي را در زندان گذرانده اند. او همچنين مي گويد: "دوستانم بخاطر من نگران اند، ولي اين تنها راهي است که مي توانم برخي از پيام هاي خود را منتقل کنم."
دوست او، مهران قاسمي، در پايان خاطرنشان مي کند: "نشريات و مطبوعات راهي بس طولاني را در ايران طي کرده اند. ما در گذشته ديکتاتوري شاه را داشتيم و درحال حاضر شاهد انتخابات هستيم: مي توان از آنها انتقاد کرد ولي به هرحال حائزاهميت هستند. دموکراسي يک روند طولاني و يک پيشرفت درازمدت است. و ما روزنامه نگاران به خوبي مي دانيم که بايد براي آن قيمتي را پرداخت کنيم."
منبع: لوموند، 29 سپتامبر 2006
مترجم: علي جواهرفروش

فوران سه جبهه نظامي با انتشار يك نامه

فوران سه جبهه نظامي با انتشار يك نامه
فروزان آصف نخعي

roozonline

نامه رهبرفقيد انقلاب درباره جنگ، توسط آيت الله هاشمي رفسنجاني دررسانه ها منتشر شد. خبرگزاري ايلنا، ‌ابتدا متن نامه را كامل منتشر كرد. اما ساعاتي بعدخبرگزاري ها يي چون فارس با حذف بخش هايي كه راجع به تاكيد فرمانده سپاه وقت بر بدست آوردن سلاح هاي ليزري واتمي براي دستيابي به پيروزي درسال71 بود، متن خبر را به صورت سانسور شده منتشر كردند. نومحافظه كاران سعي كردند حركت هاشمي رفسنجاني را عبور از خط قرمز نظام قلمداد كنند. خط قرمزي كه براساس يك اختلاف شخصي ميان آيت الله هاشمي رفسنجاني ومحسن رضايي فرمانده سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامي زير پا گذاشته شده است.
مدير مسوول كيهان در سرمقاله خود با اين جمله كه "بزرگان نيز از خطا مصون نبوده اند"، حركت رييس مجمع تشخيص مصلحت نظام را خطا ذكر كرده و حركت وي را در كنار سخنان محسن رضايي، ‌قابل سرزنش دانسته است. البته اين كه مسئولان نظام ويا يك فرد عادي چنين مواضعي در ارتباط با موضوعي داشته باشند، هيچ وفت نمي تواند محل اشكال باشد. اما گمان مي رفت اين حركت با حمله هاي صورت گرفته، به سرعت رو به خاموشي رود، كه سايت انتخاب به ناگهان اصل نامه را به دست خط رهبر فقيد انقلاب و بدون سانسور منتشركرد. بي ترديد انتشار دست خط رهبر فقيد انقلاب ايران دراين شرايط اين سوال را درافكار عمومي ايجاد مي كند كه چرا نامه اي به اين مهمي دراين شرايط بايد منتشرشود؟
دراين ميان اما سردار محسن رشيد، معاون تحقيقات بنياد حفظ آثار و ارزشهاي دفاع مقدس در يك مصاحبه مطبوعاتي، نظراتي متفاوت با نظرات سرداران ديگر سپاه مطرح كرد و در مصاحبه كوتاهي پيرامون نامه آيت الله خميني براي خاتمه جنگ با عراق گفت: "اصرار وجود دارد كه نشان داده شود وضعيت كنوني ما در عرصه‌ي بين الملل بحراني است، اما به نظر من چنين نيست. ما الان تنها يك نزاع ديپلماتيك داريم و اين بحران محسوب نمي شود. يعني وارد وضعيت با ثبات در عرصه‌ي بين الملل شده‌ايم و در اين عرصه شفاف سازي مسايل جنگ قابل توجه است. وي درادامه مي افزايد: برخي مسايل مربوط به جنگ پيش از اين مطرح نمي شد، چون پتانسيل دفاعي كشورمان را به چالش مي كشيد و اين بحران ساز بود، اما امروز اين چالش وجود ندارد. علاوه بر اين كه مي تواند منشاء يك حركت اصلاحي هم باشد."
تاكيد سردار رشيد درباره نامه مبني براين كه مي تواند منشاء يك حركت اصلاحي باشد - كه وي درمجموعه سپاه، ازهمفكران مهندس مير حسين موسوي محسوب مي شده – حاوي نکات مهمي است. سردار رشيد از سوي ديگر به حوزه نگراني هاي نومحافظه كاران وارد شده ومي گويد: "برخي معتقدند كه ممكن است شفاف سازي برخي مسايل جنگ در انتخابات خبرگان تاثير منفي بگذارد، كه به نظر من اين چنين نخواهد بود. مباحثي كه امروز مطرح مي شود در سطح نخبگان سه انديشه در حوزه جنگ است. يك سر شاخه‌ي انديشه آقاي هاشمي رفسنجاني است كه با اقدام اخير اين انديشه ابراز شده است. سر شاخه‌ي ديگر انديشه آقاي محسن رضايي است كه آن هم جسته و گريخته ابراز شده است، اما سرشاخه‌ي سوم مهندس ميرحسين موسوي است كه تاكنون سكوت كرده است. ما در سال هاي آخر دولت آقاي هاشمي ديداري خصوصي با مهندس موسوي داشتيم كه در آنجا ضمن تاكيد برادامه سكوت تنها به ذكر چند نكته جنگ، آن هم به صورت خصوصي پرداخت كه شايد روزي صلاح بدانند و آن را بيان كنند."
بنابراين تقليل موضوع به اختلافات شخصي، آن هم ازسوي آيت الله هاشمي رفسنجاني، ‌نمي تواند نه براي افكار عمومي ونه براي نهادهاي انقلابي كه همواره برروي اين مسايل حساس بوده اند مفيد به فايده باشد.
اختلاف اصلي حول دو سياست است كه درزمان جنگ نيز مورد اختلاف بوده است: 1- استراتژي سياسي كه بعد ازآزادي خرمشهر برسرنوشت جنگ حاكم شد. 2- استراتژي نظامي كه اشخاصي چون فرمانده سپاه معتقد بودند با اين استراتژي قادرند ايران را درجنگ به پيروزي برسانند. در استراتژي سياسي، جنگ وپيروزي درجبهه ها ابزاري براي پايان جنگ است. اما دراستراتژي نظامي، ‌نصر بالرعب و تفوق از طريق سلاح هاي كشتار جمعي هدف است. آنچه درنامه رهبر فقيد انقلاب مهم به نظر مي رسد اين است كه ايشان مي بايست با توجه به گزارش هاي ارائه شده، ميان اين دوسياست، يكي را به عنوان انتخاب استراتژيك برگزيند.
متن نامه آيت الله خميني نشان مي دهد كه:
1- محوراصلي تصميم رهبر انقلاب براي پذيرش قطعنامه 598، ‌نامه اي است كه فرمانده سپاه وقت درتاريخ 2/4/1367 نگاشته است.
2- پيروزي مورد نظر فرمانده وقت سپاه براي 5 سال بعد كه علاوه بر سلاح هاي متعارف، با سلاح هاي غير متعارف ليزري و اتمي محقق مي شود، دردرون خود واجد يك استراتژي جنگي تمام عيار بوده كه رهبر فقيد انقلاب با آن مخالفت مي كند.
3- انگيزه هاي مردم براي حضور درجبهه ها كه براساس گزارش ها پايين بوده حاكي ازآن است كه امكان مشاركت خودجوش مردم براي اداره جنگ امكان پذير نبوده است، و ماهيت طرح فرمانده وقت سپاه نيز نشان مي دهد به اين موضوع مهم اساسا توجهي ندارد.
با توجه به اين پارامترها بايد گفت حمله كنندگان به آيت الله هاشمي رفسنجاني به سه دليل عمده مخالف مطرح شدن اين نامه درشرايط كنوني كشور هستند:
1- ماهيت نامه آيت الله خميني در مخالفت با استراتژي جنگي بوده واين امر مي تواند درمخالفت كامل با عملكرد نظاميان درصحنه سياسي كشور نيز تلقي شود. ايشان همواره با ورود نظاميان درعرصه هاي سياسي مخالفت مي كردند.
2- نومحافظه كاران مايلند استراتژي جنگي را تحت يك ارزش مقدس ديني جلوه داده واز هرگونه نقد اين استراتژي ممانعت به عمل بياورند، تا ازاين طريق ابعاد ديگراين استراتژي درانتخابات شوراها وخبرگان رهبري تحقق يابد. ازاين منظر ورود کساني چون هاشمي رفسنجاني وسردار رشيد به اين موضوع، ‌سطح بحث را ازمسائل ارزشي – ديني به اختلاف درروش كه موضوعي علمي است تقليل داده و قضاوت در مورد درست ياغلط بودن روش هاي مربوطه را به افكار عمومي وامي گذارد. اين موضوع پاشنه آشيل نومحافظه كاران درآستانه انتخابات به شمار مي رود.
3- نو محافظه كاران كه نمي توانند حقايق ذکر شده درنامه آيت الله خميني را نفي كنند و نيز ‌نمي توانند بگويند رهبر فقيد انقلاب اشتباه كرده اند، در عوض مي کوشند با تهاجم به هاشمي رفسنجاني، عدم اجراي استراتژي خود را به گردن سياستمداران به رهبري وي بيندازند و از اين طريق مانع ايجاد يك همزاد پنداري خطرناك شوند. مبناي اين همزادپنداري دراين سوال تجلي مي يابد: اگر رهبر فقيد انقلاب، درقيد حيات بود و شرايط كشور اين گونه درمعرض تهديدات قرار داشت، ‌آيا ايشان با توجه به انگيزه هاي پايين مردم كه علي الخصوص تهديدات خارجي، بيكاري و گراني ها دراين باره نقش تعيين كننده دارد، ‌باز هم بر پي گيري سياست هاي هسته اي تاكيد مي كردند؟
پاسخ اين پرسش با توجه به انتشار نامه رهبر فقيد انقلاب وعكس العمل نومحافظه كاران به آن احتمالا روشن است.

از جمعه تا جمعه در ایران

از جمعه تا جمعه در ایران (77)
سلامی چو بوی خوش آشنا

,, نعمت الهی ,,

شاید بتوان شاخصه ی این هفته را , هفته ی بارز شدن مجدد سگ دعوا های باند های مختلف رژیم و تیغ و تیغ کشی علیه یکدیگر نامید. اوج این غلیان که سالیان متمادی است گلوی دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران گرفته است, آغاز ,, هفته ی جنگ تحمیلی ,, بود. جنگی که بر اثرسیاست های میهن بر بادده قریب یک میلیون کشته و معلول و هزار میلیارد دلار خسارت برای میهنمان به ارمغان آورد. جنگی که زخمهای ناشی از آن و عوارض سیاسی , اجتماعی و اقتصادی آن سالیان متمادی و شاید دهها سال بر روح و روان جامعه تاثیرات منفی خود را باقی خواهد گذاشت. میدانیم که ,, جنگ نعمتی ,, الهی برای رژیم آخوندی بود. این جمله از نویسنده نیست, بلکه همان ,, کلمات قصاری ,, است که خمینی بارها برای دمیدن در تنور جنگ بیان میکرد. به واقع اکنون که به آن دوران نگاه میکنیم, به برکت این ,, نعمت الهی ,, برای دیکتاتور بیشتر و بیشتر پی میبریم. با جنگ بود که آخوندها جامعه ی فعال و پویای ایران را پس از انقلاب ضد سلطنتی قفل کردند و نهاد دیکتاتوری قرون وسطائی اشان را پی ریزی نمودند. در پوش جنگ بود که دسته دسته فعالین سیاسی و هوادران مجاهدین و مبارزین را قتل عام میکردند و با همین نعمت الهی بود که توانستند ,, حامعه را با ترس از ,, دشمن خارجی ,, به زیر یوغ ارتجاع و دیکتاتوری بکشانند. رژیم تا قبل از جنگ به درست در مقابل بحران های سیاسی روز قرار داشت. جامعه ی انقلاب کرده ی ایران بار طبقاتی و خواسته های سیاسی اش را در ,, رشد دمکراسی و حقوق بشر,, و روند حاکمیت ملی می دید. این خواسته ی بحقی بود که یقیننا بجز مشارکت مردم و نیروهای درگیردر انقلاب ضد سلطنتی از عهده ی هیچ آخوندی بر نمی آمد. چاره چه بود؟ مردم طالب دمکراسی و آزادی بودند و دستگاهی که به حاکمیت خزیده بود, ظرفیت پاسخ گوئی به این خواسته ی بحق را نداشت. عملا دو راهکار امکان پذیر بود, یا قدرت را به ,, نیروی لایزال ,, مردم ونیروهای دمکراتیک بسپارد و مشارکت هرچه بیشتر آنها در صحنه ی سیاسی جامعه را طلب نمایند و یا رو به قفل کردن , سرکوب و بستن جامعه ی نوپای پس از انقلاب بروند. دیکتاتوری مذهبی به طبیعت اش نگریست و راه دوم را برگزید یعنی سرکوب خونین و بستن منافذ سیاسی جامعه.
بهترین حربه برای توجیه و تداوم بخشیدن به سیاست سرکوب و قلع و قمع نیروهای دمکراتیک, همانا ,, جنگ تحمیلی ,, و یا همان ,, موهبت الهی ,, بود. براه انداختن آن نیز خرجی برای آخوندها نداشت, چند روز با توپخانه آنطرف مرز را به توپ بستند, شهرهای شیعه نشین در عراق را دستخوش ناآرامی و بحران کردند و به طرف مقابل گوشه ئی از ,, صدور انقلاب ,, را نشان دادند تا به جنگی خانمان سوز برای بستن ,, دهان مردم ایران ,, و قفل کردن جامعه ی سیاسی برسند. با چند جمله بیشتر و یا کمتر این جوهر و مضمون آن طرح ضد ملی بود.

محسن رضائی از فرماندهان اصلی این جنگ ضد ملی مضمون ,, قفل کردن جامعه,, را با اهرم جنگ در سایت بازتاب چنین فرموله میکند: ,, ماه اول جنگ تقريبا همه نيروهاي داخل، براي مواجهه با عراق يكسو بودند و عليه اشغال ايران، موضع گرفتند؛ اعم از ماركسيست‌ها، ملي‌گراها، مذهبيون و... پس از ماه اول، كم‌كم اپوزيسيون درباره جنگ سكوت كرد و تحركي از خود نشان نداد و معلوم شد كه موضع‌گيري اوليه آنان، بر اين بود كه به عنوان افراد ساكت قلمداد نشوند. از ماه سوم اختلاف در بين نيروهاي درون حكومت در خصوص نحوه اداره جنگ آغاز شد. يك جناح، مربوط به بني‌صدر و برخي اعضاي دولت بود و در مقابل، جريان شهيد بهشتي و مجلس قرار داشت كه تا خرداد سال 1360 اين آرايش سياسي ادامه پيدا كرد. تا پيش از اين، چالش‌هاي شديدي بين اين دو جريان وجود داشت كه با پيوستن منافقين به بني‌صدر به اوج خود رسيد، به حدي كه با بروز درگيري‌هاي داخلي به خصوص در منطقه كردستان به دنبال توافق بني‌صدر، مسعود رجوي و قاسملو مسأله جنگ تحت‌الشعاع منازعه داخلي قرار گرفت. يعني در تابستان 1360 جنگ به مدت چند ماه به فراموشي سپرده شد، اما در شهريور همان سال دوباره جنگ به عنوان مسأله اصلي نظام مطرح شد.,,
بهرحال این هفته رفسنجانی که در بین مردم منفور و یکی از عوامل اصلی ادامه ی جنگ می باشد, در یک اقدام تحریک آمیز دست به انتشار نامه ی خمینی برای قبول آتش بس بین ایران و عراق زد. نظر بر این است که رفسنجانی با این حرکت خواسته خود را از تمامی ,, اتهامات,, تبرئه نماید و تقصیر ادامه ی جنگ و شکست های نظامی را به گردن ,, جناح حاکم ,, بیاندازد. رفسنجانی نیاز شدید ی برای خریدن ,, وجه ,, دارد. وی که با افتضاح از دایره ی اصلی حاکمیت به کناری رانده شده است, اکنون در پی گرفتن مجدد قدرت و تلاش برای رسیدن به ,, ریاست مجلس خبرگان رهبری ,, است. باز هم نظر بر این است که این تلاشی است از سوی رفسنجانی تا ,, تمامی نهاد های تحت نفوذ رهبری ,, را دور زده و با رسیدن به ,, ریاست مجلس خبرگان ,, خود ,, رهبر تعیین ,, نماید, زیرا وقت زیادی نیز برای آخوندها باقی نمانده. جامعه ی ایران بحرانی, رژیم با مجموعه ئی از بحرانهای خارجی روبرو و به هر سو که قدم بر میدارد, درب ها برویش بست و بسته تر میشوند. باید تقصیر را به گردن ,, بخشی از حاکمیت ,, انداخت تا ,, کل نظام ,, را از مهلکه نجات داد. یعنی یک قربانی دیگر و یک تجزیه ی ,, دو به یک ,, دیگر در دیکتاتوری مذهبی.
خمینی در این نامه که به ,, جام زهر ,, معروف گردید از جمله می نویسد:
,,....حال كه مسوولين نظامي ما اعم از ارتش و سپاه كه خبرگان جنگ مي‌باشند صريحا اعتراف مي‌كنند كه ارتش اسلام به اين زوديها هيچ پيروزي به دست نخواهند آورد، و نظر به اين كه مسوولين دلسوز نظامي و سياسي نظام جمهوري اسلامي از اين پس جنگ را به هيچ وجه به صلاح كشور نمي‌دانند و با قاطعيت مي‌گويند كه يك دهم سلاحهايي را كه استكبار شرق و غرب در اختيار صدام گذارده‌اند به هيچ وجه و با هيچ قيمتي نمي‌شود در جهان تهيه كرد و با توجه به نامه تكان‌دهنده فرمانده سپاه پاسداران كه يكي از دهها گزارش نظامي سياسي است كه بعد از شكستهاي اخير به اينجانب رسيده و به اعتراف جانشيني فرمانده كل نيروهاي مسلح ، فرمانده سپاه يكي از معدود فرماندهاني است كه در صورت تهيه مايحتاج جنگ معتقد به ادامه جنگ مي‌باشد و با توجه به استفاده گسترده دشمن از سلاحهاي شيميايي و نبود وسايل خنثي‌كننده آن، اينجانب با آتش بس موافقت مي‌نمايم..... آقاي نخست وزير از قول وزراي اقتصاد و بودجه وضع مالي نظام را زير صفر اعلام كرده‌اند، مسوولين جنگ مي‌گويند تنها سلاحهايي را كه در شكستهاي اخير از دست داده‌ايم به اندازه تمام بودجه‌ايست كه براي سپاه و ارتش در سال جاري در نظر گرفته شده بود. مسوولين سياسي مي‌گويند از آنجا كه مردم فهميده‌اند پيروزي سريعي به دست نمي‌آيد شوق رفتن به جبهه در آنها كم شده‌است. شما عزيزان از هركس بهتر مي‌دانيد كه اين تصميم براي من چون زهر كشنده است ....,,

خمینی در این نامه به ,, شکست های اخیر,, بدون نام بردن از آنها اشاراه میکند. ما نیز میدانیم که در آخرین ماههای جنگ اساسا درگیری گسترده ی نظامی بین ارتش عراق و ایران صورت نگرفته بود, بلکه تنها و تنها در گیری های گسترده بین ,, نیروهای مقاومت ایران ,, از یک سو و سپاه پاسدارن رژیم از سوی دیگر بودند. نمونتا ,, عملیات مهران و آفتاب ,, بودند که ترس و رعب و حشت را در دستگاه سیاسی و نظامی آخوندی عیان کردند تا جائیکه خمینی ناچار شد ,, آبروی خود را ,, خرج ,, کند.
بهرحال پیامی که میتوان از انتشار ,, نامه ی محرمانه ی امام ,, برای قبول آتش بس گرفت, هماناکه جناحی میخواهد دستان آغشته بخون اش را پاک کند و خود را از گناهان مبرا نماید. شاید مناسب ترین پاسخ را بتوان از زبان روزنامه ی رسالت, وابسته به باند تجاری رژیم بیان نمود. این روزنامه در مقاله ئی علیه اقدام رفسنجانی از جمله می نویسد: ,, انتشار نامه محرمانه امام درباره پذيرش آتش بس، با مصالح و منافع ملي سازگار نبود. در نزاع رسانه‌اي بين دو نفر، قبل از اين كه هر يك به حيثيت خود فكر كنند، بايد به حيثيت نظام و انقلاب بيانديشند..... در انتشار اسناد محرمانه خصوصاً آنجايي كه به منافع ملي مربوط مي‌شود، بايد حتماً شوراي عالي امنيت ملي در مورد آن نظر بدهد و در مورد اسناد مربوط به حضرت امام(ره) حداقل مركز نشر آثار حضرت امام بايد، در جريان باشد و يا نظر كارشناسي بدهد..... طرفين اين مجادله اكنون هيچ سمت نظامي ندارند و از اين جهت قاعدتاً بايد با مقامات مسئول نظامي درخصوص انتشار آن مشورت كنند و بنده نمي‌دانم اين كار را كرده‌اند يا نه,,.
,, شریک دزد و یار قافله ,,

ناظران سیاسی بر این باورند که روسها در رابطه با تکمیل پروژه ی ,, نیروگاه اتمی بوشهر ,, به بیان عوام, آخوندها را ,, سرکار گذاشته اند ,,. یعنی با بهانه تراشی و آوردن هزار قسم و آیه در تلاشند تا هرچه بیشتر اتمام نیروگاه را به تعویق بیاندازند. دلیل آن نیز کاملا روشن است, اتمام نیروگاه تبعاتی برای روسیه دارد یعنی این کشور را به عنوان ,, شریک اتمی ,, رژیم آخوندی متعهد می سازد تا به دیکتاتوری مذهبی سوخت اتمی برساند. آنهم شش ماه قبل از راه اندازی نهائی نیروگاه. از آنجائیکه روسها نیز به مانند دیگر دول درگیر با رژیم آخوندی از یک سو هیچ اعتمادی به دیکتاتوری مذهبی نداشته و از سوی دیگر خود را نسبت به تعهدات بین المللی اشان در مقابل شرکا و همتا ی بین المللی همچنان متعهد می بینند, حاضر به دادن پاسخی روشن و زمان بندی نهائی برای اختتام پروژه نیستند. روسیه از یک سو ,, شریک دزد,, شده و از سوی دیگر هراس ازبرهم خوردن تعادل ,, قافله ,, و بالطبع روابط بین المللی اش بویژه با ایالات متحده آمریکا دارد. با دزد شریک شدن و رساندن سوخت اتمی به دیکتاتور همانا که بنیاد گرائی فردا با راکت های اتمی بر سر کشورهای منطقه ریخته و هر گروه و گروهک بنیاد گرا را به راکت های اتمی مجهز نماید. شریک قافله نیز آنکه سران این کشور بخوبی به میزان و اهمیت روابط گسترده ی سیاسی, اقتصادی و استراتژیک اشان, بویژه پس از فروریزی دیوار برلین واقف هستند و به هیچ بهائی حاضر به مشارکت در ,, رقابت های اتمی آخوندی ,, با ,, قافله ,, جهانی نمی باشد. لذا بهترین و مناسب ترین پاسخ همانا ,, سر دواندن آخوندها ,, و اتلاف وقت است.
بی بی سی در مقاله ئی در این رابطه به دیدار رئیس سازمان انرژی اتمی رژیم به مسکو اشاره میکند و از جمله می نویسد: ,, غلامرضا آقازاده، رييس سازمان انرژی اتمی ايران، که برای ديدار با مقامات روس، روز دوشنبه 25 سپتامبر به آن کشور سفر کرد تهديد کرده که اگر روسيه نيروگاه هسته ای بوشهر را تکميل نکند ايران آن را به تنها يی راه خواهد انداخت. نيروگاه هسته ای بوشهر کم کم به يکی از طولانی ترين پروژه های از نوع خود در دنيا تبديل می شود. با آنکه اولين کلنگ احداث آن در حدود سی سال پيش در زمان حکومت سابق ايران به زمين زده شد ولی هنوز ساختمان آن به پايان نرسيده و با توجه به اختلافات ايران با جامعه جهانی بر سر فعاليت های هسته ای اين کشور، هيچ چشم انداز روشنی برای زمان افتتاح آن وجود ندارد..... به نظر می رسد که مشکل اصلی در تکميل اين نيروگاه تا حدی سياسی است و روسها شايد منتظرند تا ببينند که آيا قدرت های بزرگ جهان می توانند با جمهوری اسلامی درباره فعاليت های هسته ای ايران به توافق برسند و آنها آنگاه تصميم خواهند گرفت که درباره نيروگاه بوشهر چه کنند.,,

وضعیت بحرانی رژیم و درگیری آخوندها با جامعه بین الملل, آینه ی تمام قد این بحران است و راه خروجی نیز برای آن متصور نیست. جامعه جهانی قبل از هرچیز از دیکتاتوری مذهبی تعلیق غنی سازی را میخواهد تا بتواند دوباره بر سر میز مذاکره بازگردد. حشمت الله فلاحت پيشه عضو كميسيون امنيت مجلس آخوندی میگوید: ,, وضعيت چماق و هويج حاكم است و ميزان هماهنگي كشورهاي 1+5 در قبال ايران بيشتر از ناهماهنگي آنهاست,حتي چين و روسيه اعلام نكرده اند كه ما به تحريم ايران راي نمي دهيم. ,,



هفته ی خوبی برایتان آرزومندم مهرداد هرسینی

میعاادگاه : تهران

منبع : زود دویچه سایتونگ


تاریخ : 06/09/29


میعاادگاه : تهران

اروپا و آمریکا میتوانند با نزدیک شدن بهم ،در بحران اتمی ایران با نقشهای منفاوت تاثیر گزار باشند

نویسنده John Hulsman



دولت بوش در حالیکه در پنج سال گذشته با مسائل بسیاری در منطقه خاورمیانه در گیر بوده، اما کمتر راجع به آن اندیشیده بود.این امر باعث بوجود آمدن مصیبت های زیادی برایمان شده است.
دستاورد انقلاب لبنان تماما دود شد و به هوا رفت.اسرائیل موفق نشده بر حزب الله در یک جنگ خانه به خانه کوتاه مدت پیروز گردد.در عوض این حزب از حمایت جهان عرب بهره مند گردید.ایران بگونه ای موفقیت آمیز از خواست جهانی سر باز زده و با سرعت برنامه تولید سلاح اتمی اش را به پیش میبرد.طالبان مجددأ به افغانستان باز گشته و علاوه بر این بن لادن در مرز های پاکستان همچنان فعال است.اعتبار بین المللی آمریکا به پائین ترین سطح خود نسبت به هر زمان دیگری از گذشته رسیده است.همه چیز واقعا خیلی تاریک و شوم بنظر میرسد.

اما ما نمیتوانیم مایوس شویم و یا آنچنانکه در اروپا در اغلب موارد مرسوم است،بی عمل و نیش دار به پروسه های سیاسی نوک بزنیم. این کافی نیست که همواره آه حسرت کشیده و بگوئیم که :"آمریکائیان کار را خراب کردند وما موضوع را به خودشان واگذار میکنیم"

ما باید همگی مان یک دور جدید ی بگیریم ،یک دور جدید دیگری.ما احتیاجی نداریم که در جلسات 35 روزه راجع به این بحث کنیم که" آمریکا به کجا میرود"بهتر است راجع به مسائل واقعی گفتگو کنیم و راه حل برایشان در بیاوریم.

درست همانگونه که این روابط در روزهای طلائی زمان ترومن و آیزنهاور عمل میکرد : روابط وقتیکه ما با مسائل نو و جدید درگیر میشدیم رشد وتوسعه پیدا میکرد.بطور مثال ناتو:در ابتدا این ارگان یک تضمین هسته ای برای اروپای غربی را بنمایش میگذاشت.بعد از جنگ کره همه به این نتیجه رسیدند که ناتو یعنی همچنین حضور نظامی ارتش آمریکا در اروپا و بیش از همه در آلمان.بدین گونه اتحاد در یک دنیای واقعی شکل میگیرد. اگر ما بر روی مسئله ای متمرکز شویم،میتوانیم به نتایجی دست پیدا کنیم.اگر ما بتوانیم بر روی یک سیاست مشترک در مقابل ایران متحد شویم، میتوانیم مجموعه اتحادیه کشورهای دوسمت اقیانوس را، اگرکه بتوانیم ثابت کنیم که در شرایطی که جهان دچار تهدید امنیتی است،این اتحادیه در موقعیتی قرار دارد که کمکار باشد،میتوانیم بار دیگر آنرا دوباره زنده کنیم.

مشکل ایران اینستکه هیچ اپوزیسیون واقعا خوبی ندارد.ما با نوع آهسته ای از بحران موشکی کوبا سروکار داریم.
در حال حاضر دو سناریودر مورد ایران وجود داردکه هر دو وحشتناک هستند.

1-فرض کنیم که ما دست به اقدام بزنیم.معنی آن از نظر آمریکائیان یعنی بمباران-نتایج احتمالی آن چه خواهد بود؟

اولا-ما نمیتوانیم تمام ظرفیت هسته ای ایران را نابود کنیم .ایران دارای 125 مرکز هسته ای و مطمئنا تعداد بیشتری که ما نمیشناسیم است.
دوما-خیلی از این مراکزدر زیرزمین قرار دارد.آیا باید بمبهای ضد پناهگاه اسنفاده شود؟ این یعنی بکار گیری بمب هسته ای که بهیچ وجه ایده خوبی نیست.
سوما-ایرانیها عمدا این مراکز را در مناطق مسکونی ایجاد کردند .سلاحهای هوائی ما خیلی عالی هستند اما بعضی وقتها آنها به هدف اصابت نمکنند.و هزاران کشته بوجود خواهد آمد.و من به CNN کشیده خواهم شد تا از من بپرسند،
آیا من میخواهم که بچه ها کشته شوند؟
چهارما- به تمامی نئو محافظه کاران که خواهان دمکراتیزه کردن منطقه هستند باید گفت که این اساسا استراتژی سیاسی موثری نیست که کسانی را که میخواهید در این زمینه قانع کنید،همزمان آنها را بمباران نمائید.این بزرگترین فاجعه دیپلماسی است که من میتوانم تصور کنم.

2-اگر ما دست به اقدامی نزنیم و کاری نکنیم.این سناریو البته زنگ زد ه و از دور خارج نیست.اگر ایران به سلاح هسته ای دست یابد،کشورهای مصر،عربستان،ترکیه هم بدنبال آن خواهند رفت.ناگهان ما در خاورمیانه یک دنیای مجهز شده به سلاح هسته ای خواهیم داشت.و چون این شیوه اسرائیل نیست که آنجا بنشیند و به این باور داشته باشد که بقیه جهان از او حفاظت خواهند کرد، خیلی سریع در منطقه بین دشمنان قسم خورده درگیری بوجود خواهد آمد که حالا دیگر سلاح هسته ای هم دارند.


پس باید چکار کرد؟این کاملا ذهنی و خیالی است که در باره یک راه حل جامع و یا تعویض رژیم صحبت شود.
در یک معامله بزرگ که ما بتوانیم همه مشکلاتمان را با ایرانیها حل کنیم اگرشانس بیاوریم دهها سال طول خواهد کشید.ولی ما چند دهه وقت نداریم.
در مورد چشم انداز تعغیر رژیم ،دانشجویان و مخالفان ملا ها هم خواهان بمب اتمی و یا دست کم امکان بدست آوردن آن هستند.آنها میگویند که ما در احاطه ارتش آمریکا که در عراق و افغانستان مستقر میباشند هستیم همچنین هند و پاکستان هم سلاح هسته ای دارند چرا ما آنرا نداشته باشیم؟از نظر آنها هرگونه دلیل درست و منطقی هم رد شده است.

در این نقطه است که اروپائیان برگ برنده را در دست دارند،و آنهم قطع و تعلیق همه سرمایه گذاریهایشان است.چنین اقدامی ، کشوری را که میبایست سالانه 600000 امکان شغلی ایجاد کند را سریعا به زانو در خواهد آورد.آمریکا بدلیل اینکه در این زمینه ابزاری در اختیار ندارد فاقد قدرت مانور در برابر ایران است.حقیقت مضحک در این زمینه اینست که دولت بوش باید نان قندی بر روی میز بگذارد ، و اروپائیان هم شلاق را همیشه آماده نگه دارند.
شناسائی دیپلماتیک ،تجارت وبازرگانی ،و مسئله ای که ایرانیها در هر شرایطی آنرا از ما خواستار میشدند،یعنی نضمین امنیتی باید به آنها داده شود.ما باید روی تمامی حروف و کلمات قرارداد منع گسترش سلاح هسته ای اندیشه کرده و به ایران اجازه کاملا محدود انجام غنی سازی را بدهیم.البته با این شرط که پنج عضو دائمی شورای امنیت پیشاپیش بر روی اقدامات بعدی شان،در صورتیکه ایران زیر قولش زده و بدنبال استفاده نظامی از آن برود متحد شوند.
امریکا باید صادقانه به شرکایش بانصمام روسیه و چین بگوید که ما صادقانه به این امر تن میدهیم و ما از تعویض رژیم حرفی نمیزنیم. ولی شماها هم ،اگر ایران بر روی قولش پایبند نبودباید جدی باشید. در صورتیکه نبودید،در آن صورت
آمریکا خواهد دانست که شما تمایل کمی دارید تااز یک نظم صلح آمیز جهانی حمایت کنید. و ابن مسئله عواقب خاص خودش را بهمراه خواهد آورد.
این سیاست میتواند اتحاد کشورهای دو طرف اقیانوس را دوباره زنده کند،زیرا که از یک تمایل مثبت در درون آمریکا هم حمایت میکند.اروپائیان باید بدانند که با آمریکائی سروکار دارند که با وجود داشتن تجربه آیزنهاور-ترومن،بعد از11 سپتامبر نتوانست به یک سطح قابل قبولی جدیدی دست پیدا نکرد.
نئو محافطه کاران شکست خوردند،اما بهیج وجه هنوز از دور خارج نشدند. اگر اکنون اروپائیان وارد یک دیالوگ اکتیو با آمریکائیان بشوند،قلب و دستان هرجمهوری خواهی که سیاست خارجی آیزنهاور و بوش پدر را تصدیق میکند،و همچنین هر دمکراتی که ترومن و کندی را ارج میگذارد را بدست خواهند آورد. بنابراین حالا دیگر بشما مربوط
است.



نویسنده مقاله عضو انجمن آلمانی برای سیاست خارجی بوده و مسئولیت شان درزمینه اروپا،آمریکا و خاورمیانه میباشد.

نگاهي تازه به معماي جنگ

نگاهي تازه به معماي جنگ
علي افشاري

مصاحبه هدفمند و جهت دار هاشمي رفسنجاني با روزنامه همشهري در خصوص وقايع جنگ و نزاع رسانه اي متعاقب آن با محسن رضايي، منجر به افشاي نامه فوق محرمانه آيت الله خميني به فرماندهان جنگ شد. انتشار اين نامه پس از 18 سال از پذيرش قطعنامه، اطلاعات جديدي را پيرامون چگونگي پايان جنگ و مطرح بودن ايده دستيابي به جنگ افروز هاي اتمي از سوي فرمانده وقت سپاه در زمان جنگ را آشکار ساخت.
اين مصاحبه در اصل نشانگر تلاش رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام در جستجوي جايگاهي تازه در عرصه سياسي است. محور هاي اصلي اين مصاحبه عبارتند از:
- علني کردن اختلافات شديد بين سپاه و ارتش در زمان جنگ- معطوف کردن مسئوليت تداوم جنگ به سپاه - رويکرد انتقادي به سپاه از منظر بينش و درايت نظامي و سياسي و حمايت تلويحي از ارتش- شبيه سازي بحران هسته اي با پايان جنگ با عراق در زمينه سازي براي تکرار آن تجربه در پذيرش خواسته جامعه جهاني در تعليق غني سازي اورانيوم- اعلام آمادگي براي پذيرش مسئوليت و اجراي عقب نشيني در بحران هسته اي
احتمالا از آنجايي که هاشمي رفسنجاني مي داند که در انتخابات پيش روي خبرگان، جدي ترين مخالفت و رويارويي با او از ناحيه سپاه و بسيج سازمان مي يابد، لذا براي جلوگيري از تکرار تجربه ناکامي در انتخابات رياست جمهوري قبلي از الان شروع به مقابله کرده است.
هاشمي در جاي جاي اين مصاحبه کوشيده است تصويري عقلانيت گريز و ناکارامد از سپاه در مديريت جنگ نشان دهد که در نهايت منجر به تداوم جنگ و تحميل خسارات سنگين بر کشور شده است و بر عکس ارتش رويکردي منطقي و موجه را دنبال مي کرده است.
تلاش هاشمي براي جلب نظر ارتش، ايجاد توازن در حضور نظاميان در عرصه سياست و خنثي سازي حاکميت پادگاني است که سوداي حذف کامل او از عرصه حکومت را در سر مي پروراند. از اين رو است که بر خلاف دوران جنگ که به صورت آشکار از سپاه در برابر ارتش حمايت مي کرد، حال تغيير موضع داده و حمله اي مستقيم را متوجه فرمانده وقت سپاه در زمان جنگ کرده است که از ناحيه او بي پاسخ نماند.
آنچه در ماوراي اين مجادله و درستي و يا نادرستي صحت مواضع درگير ماجرا اهميت دارد، روشن شدن برخي از زواياي مبهم رويداد هاي گذشته است.
داستان شروع و پايان مديريت جنگ هشت ساله با عراق از مهمترين رويداد هاي تاريخ پس از انقلاب است که نقشي مهم در شکل گيري ساختار قدرت مطلقه داشت. بي شک شکلي که نظام سياسي پس از سال 1360 پيدا کرد و سرکوب و خانه نشين کردن نيروهاي مخالف به ميزان زيادي مرهون روشن شدن شعله هاي اين جنگ خانمان برانداز بود.
از سوي ديگر حجم سنگين خسارات مادي و معنوي، هزينه هاي فرصت جبران ناپذير، خيل عظيم شهداء و از دست دادن نيروهاي انساني نقشي دست بالا در بحران کنوني اقتصاد کشور، گسترش فقر و اختلاف طبقاتي و آهنگ کند فرايند توسعه ملي دارد.
نامه آيت الله خميني به روشني گوياي نادرستي تصميم جنگ پس از باز پس گيري مناطق اشغال شده است. اين نامه به وضوح از زبان آيت الله خميني نشان مي دهد که پذيرش قطعنامه 598 از سر ناچاري و ضعف بوده و کفگير ديدگاه تداوم جنگ تا رفع فتنه از جهان و آزاد سازي عراق و فلسطين در ميدان عمل به ته ديگ رسيده بوده است.
پس از آزاد سازي خرمشهر و بيرون راندن ارتش عراق به داخل مرزهاي خود، در خصوص تداوم جنگ ديدگاه هاي متفاوتي در داخل و بيرون حکومت وجود داشته است. مهندس مهدي بازرگان شاخص ترين چهره مدافع صلح و پايان دادن به جنگ در سال 1361 در بين نيروهاي بيرون از حاکميت بود که با شهامت بسيار، تهمت ها و ناسزاهاي بسياري را نيز از سوي تند روها به جان خريد. اما بر خلاف فراز آخر نامه آيت الله خميني که به تهديد تند روها مي پردازد و با زباني آمرانه ديگران را از تبعيت آنان نهي مي کند، هيچگاه از او دلجويي نشد و با تند روهايي که متعرض شخصيت او شدند برخوردي صورت نگرفت. تا شاهدي ديگر بر اين ادعا باشد که در نظام ولايت فقيه معيار حقيقت و تشخيص کندي و تندي و مقبوليت آنان، شخص ولي فقيه است. که اگر زماني رايش بر تندروي باشد، آنها محبوب هستند و بر مرکب مراد سوار و اگر نگاهش از آنان بر گردد ديگر نه تنها مقبوليتي ندارند، بلکه در معرض برخورد نيز قرار خواهند گرفت و بر آنها هم هماني خواهد رفت که در قبل بر منتقدين رفته بود.
آنگونه که حجت الاسلام محمد موسوي خوئيني ها روايت کرده است، در بين نيروهاي درون حکومت برخي بر ضرورت آتش بس و عدم ورود به خاک عراق تاکيد داشتند و در مقابل برخي ديگر با سردمداري هاشمي رفسنجاني بر پيشروي به داخل خاک عراق به منظور قرار گرفتن در موضع بالاتر براي مذاکرات صلح معتقد بودند. سرانجام نگرش دوم باعث شد تا آيت الله خميني علي رغم امتناع اوليه به تداوم جنگ و حضور در خاک عراق رضايت دهند و شعار جنگ جنگ تا پيروزي و رفع فتنه از جهان بر مديريت جنگ حاکم شود. اگر چه از ابتدا مخالفتي جدي در بين اپوزيسيون و بخشي از نيروهاي داخل حکومت در فايده مندي، توفيق و عدم تناسب اين سياست با منافع ملي وجود داشت، اما اصرار غير عقلاني بخشي از نيروهاي سپاه و پشتيباني از آنها از سوي لايه اصلي قدرت و بخصوص هاشمي رفسنجاني، تمايل به تثبيت انحصار سياسي و سرکوب کامل جامعه مدني، ثروت اندوزي باند هاي اقتصادي حامي حکومت از رانت هاي پيش آمده و بخصوص تجارت و قاچاق مهمات جنگي، تداوم جنگ را تبديل به اصلي مقدس کرد که به قول يکي از مقامات ارشد دهه اول نظام "کسي جرات نداشت حتي ص صلح را پيش آقاي خميني مطرح کند" و يا در عرصه جامعه به چون و چرا در خصوص آن به پردازد. گروه هايي هم که به اين موضوع پرداختند همچون نهضت آزادي هزينه هاي سنگيني دادند و متهم به ستون پنجم دشمن شدند.
حال اين نامه نشان مي دهد وقتي شرايط تغيير پيدا کرد و ارتش عراق در موقعيت مسلط قرار گرفت نا چار مقامات وقت جمهوري اسلامي و از جمله هاشمي رفسنجاني به فکر چاره جويي افتادند و آيت الله خميني را قانع کردند که جام زهر را بنوشد.
و جالب آنکه هنوز بخشي از نيروهاي سپاه بر تداوم جنگ حداقل براي يک دوره پنج ساله و دريافت امکانات در حدود 5/4 ميليارد دلار تاکيد داشتند که به حق در نامه فوق تبليغاتي اطلاق شده است.
از همه اسفناک تر توجيهات آقاي محسن رضايي است که گفته اند: "بعد آمدم برنامه‌اي را كه براي اين پنج سال مي‌خواهيم، نوشتم و در حدود چهار و نيم ميليارد دلار نيز پيش‌بيني ارزي كرده بوديم مي‌بايست كه طي پنج سال به ما بدهند. اين مبلغ با توجه به درآمد 10 ميليارد دلاري کشور در سال 1366، کمتر از 20 درصد درآمد ما در پنج سال محسوب مي‌شد در حالي که صدام پنج برابر اين درصد را به ارتشش تزريق مي‌کرد."
گويي ايشان نمي دانستند که درآمد ارزي محل تامين مصارف عمومي و سرمايه اي کشور است. اگر قرار بود که 20 درصد درآمد کشور خرج سرمايه گذاري در جنگ علاوه بر هزينه هاي جاري آن شود، پس تکليف تامين مايحتاج عمومي مردم چه مي شد ؟ و صنعت کشور که در سراشيبي سقوط بود چطور مي توانست به حيات نباتي خود ادامه دهد. ! عمده مراکز صنعتي کشور در آن ايام با ظرفيت 30 درصد به پايين فعاليت مي کردند.
اين منطق که منافع ملي را در پاي ماجراجويي و تعلقات ايدئولوژيک قرباني مي کند از دلايل اصلي معضلات کنوني اقتصاد کشور است.
سياست تداوم جنگ پس از سال 1361 که کشور در موقعيتي بسيار طلايي به لحاظ شرايط داخلي و خارجي قرار داشت از فاحش ترين اشتباهات استراتژيکي است که لطمه اي اساسي به کشور زده و قبح آن کمتر از جنايات جنگي نيست.
همانگونه که محسن رضايي در مصاحبه با بازتاب بيان مي کند دو استراتژي منجر به تداوم جنگ و حضور در زمين عراق شده است و چالش بين اين دو، فرايند جنگ را تا پذيرش قطعنامه شکل داده است.
نخست تاکتيکي در خدمت صلح که در اصل خصلتي سياسي دارد که با گرفتن بخشي از خاک عراق فرصت بهتري براي صلح و دريافت غرامت و امتيازات حاصل مي شود. در مقابل ديدگاه ديگري که آن را منسوب به امام، رزمندگان و مردم مي کنند در حالي که هيچگاه همه پرسي در اين زمينه برگزار نشد و لذا انتساب آن به مردم درست نيست و سکوت رزمندگان در هنگام پذيرش صلح نيز ادعاي همراهي آنان را خدشه دار مي کند. در اين نگاه جنگ يک استراتژي رهايي بخش است که به عنوان ابزاري در خدمت گسترش آرمان هاي انقلاب اسلامي، رفع فتنه از عالم و آزاد سازي کربلا و قدس، تقديس مي شود. اين ديدگاه که هم اکنون نيز از سوي حاکميت پادگاني – امنيتي و راست افراطي حمايت مي شود به وضوح فقدان عقلانيت و کارآمدي در مديريت سياسي و نظامي را نشان مي دهد که به شهادت اين نامه در عرصه عمل کم مي آورد و ادعاهايش تبديل به ژست تبليغاتي توخالي مي شود و اگر نبود عقلانيت نظام سياسي در پذيرش قطعنامه 598، چه بسا تماميت ارضي کشور مورد تعرض قرار گرفته بود و بخشي از کشور را از دست داده بوديم.
اين نگرش که متاسفانه امروز در پرتو حمايت آقاي خامنه اي به ميزان زيادي سکان حاکميت يکپارچه را در دست گرفته است ، مسئول خسارات عظيمي است که در اثر ندانم کاري و ماجراجويي در جنگ نصيب کشور و مردم شد و آثار تلخ آن هنوز باقي است.
بر اساس آماري که دولت وقت ايران در هنگام آتش بس به سازمان ملل ارائه داد، حجم خسارات مادي بين 1500 - 1000 ميليارد دلار تخمين زده شده است. 268 هزار نفر از نيروهاي شريف ميهن شهيد شدند که فقط قريب به 30000 نفر از آنان مربوط به دوران اوليه جنگ تا سال 1361 است. هزاران نفر جانباز شدند و چرخ اقتصاد کشور ضرباتي اساسي خورد که نقشي اساسي در بيماري کنوني آن دارد. حال چه کسي پاسخگوي اين فجايع است؟ مادران، پدران، همسران و فرزندان شهداء گريبان چه کسي را بايد بگيرند؟
حال اين جريان که بخش عمده مناصب سپاه را در دست داشته و مسئول خسران عظيم تداوم جنگ است، اکنون اکثريت مجلس و دولت را در دست گرفته است و با بحران سازي در پرونده هسته اي مي خواهد کشور را در گير فاجعه اي ديگر بکند که ديگر معلوم نيست کشور از آن بتواند سالم بيرون بيايد.
پرداختن به مسئله جنگ و روشن شدن تمامي زواياي پنهان و ناگفته آن ضمن آنکه في نفسه امري ضروري در راستاي تدوين درست تاريخ معاصر و افشاي عوامل تحميل کننده خسارت هاي عظيم آن است، عرصه اي مناسب براي آشکار سازي بي کفايتي و فقدان عقلانيت و تعهد به منافع ملي راست افراطي است که کنترل دولت، مجلس، قوه قضائيه و سيستم امنيتي را در دست دارد. دولت احمدي نژاد و اکثريت مجلس هفتم که بر اساس مداخله نظاميان در سياست با چراغ سبز آقاي خامنه اي شکل گرفته اند، ادامه وجودي همان جرياني هستند که هزينه گزاف تداوم جنگ پس از آزاد سازي خرمشهر را بر کشور تحميل کردند. در سال هاي اخير عمده بحث ها متوجه تداوم جنگ و چگونگي پايان آن بوده است. اما به نحو مناسبي به چگونگي شروع جنگ پرداخته نشده است. متفاوت با آنچه هاشمي رفسنجاني و ديدگاه رسمي نظام سياسي، مسئوليت شروع جنگ را يکسره متوجه صدام حسين و رژيم عراق مي کنند، برخي منابع روايت ديگري دارند. آنها مي گويند پس از انقلاب نا آرامي هاي زيادي در نواحي مرزي ايران و عراق بخصوص منطقه کردستان رخ مي دهد. اين عمليات هاي ايذايي به همراه مسائل تحريک کننده در خصوص صدور انقلاب به عراق و ايجاد تحرکاتي در بين صفوف شيعيان عراق بر عليه رژيم آن کشور منجر به حساسيت نظام بعثي حاکم بر عراق مي شود. صدام حسين ابتدا به ساکن چندين نامه به دولت موقت مي نويسد و پس از بي پاسخ ماندن آنها سرانجام سيد محمود دعايي سفير وقت ايران را پس از چندين بار اخطار، احضار مي کند و تحرکات صورت گرفته از سوي ايران را گوشزد مي شود و او را با پيامي روانه ايران مي کند تا به مقامات ايران بگويد که هر چه زودتر مذاکره در خصوص حل مشکلات في مابين و پايان دادن به تنش سازي ها در کشور ايران و يا عراق آغاز شود و حتي حاضر است که به ديدن آقاي خميني بيايد و گرنه برخوردي نظامي را سازمان خواهد داد.
آنگونه که مرحوم مهندس مهدي بازرگان نقل کرده است در جلسه اي که وي به همراه سيد محمود دعايي و مرحوم بهشتي با آيت الله خميني داشته اند، اين موضوع مطرح مي شود. منتها آقاي خميني تهديد صدام را بلوفي بيش نمي دانند و حاضر به انجام مذاکره نمي شوند. بدينترتيب صدام حسين که از دير باز طمع به خاک هاي جنوبي ايران و پوشيدن رداي سردار قادسيه و رهبري ناسيوناليست عربي را در سر مي پروراند، حمله نظامي به ايران را سازمان مي دهد.
بر مبنايي مشابه، صدام حسين پس از پذيرش قطعنامه 598 ايران را مسئول آغاز جنگ مي دانست. بنابراين بررسي و انجام تحقيقات پيرامون صحت و سقم اين ادعا ها و روشن شدن چگونگي آغاز جنگ مستقل از منازعات سياسي طرفين درگير ماجرا ضرورت دارد. تا ديگر منافع ملي در پاي بي تدبيري، فقدان عقلانيت در عرصه حکمراني و دخالت هاي جاه طلبانه نظاميان در ميدان سياست پايمال نشود.

به نوشته تايم از زمزمه محاصره تا فرياد جنگ:

به نوشته تايم:
از زمزمه محاصره تا فرياد جنگ

roozonline
برايان بنت، اسکات مک لئود، آزاده معاوني، جيمز گراف
درگيري ديگر چندان بعيد نيست. در اين مقاله به چگونگي جنگ آمريكا با ايران و هزينه سنگين پيروزي در اين جنگ مي‌پردازيم.
اولين پيام عادي بود: امريه "آمادگي براي حركت" براي يك زيردريايي، يك رزمناو، دو ناو مين‌جمع‌كن و دو ناو مين‌ياب. به آنها دستور داده شده براي حركت در روز اول ماه اكتبر آماده باشند. سروصداي اين پيامها در نيروي دريايي بيش از حد عادي بود، زيرا فرماندهي نيروي دريايي همزمان خواسته بود كه نقشه‌هاي از پيش‌تهيه شده براي محاصره دريايي دو بندر نفتي ايران در خليج فارس مورد بازنگري قرار بگيرد.
چه خبر است؟ اين دو امريه سرنخ‌هاي گيج كننده‌اي را بدست مي‌دهد. در دنيا جاهاي معدودي است كه ناو مين‌روب مي‌تواند در صدر درخواستهاي نيروي دريايي باشد. و همه مي‌دانند كه در راس همه آنها تنگه هرمز در خليج فارس است كه 40 درصد نفت جهان از آن مي‌گذرد. درخواست بازنگري طرح محاصره نيز به معني آن است كه آمريكا احتمالا در حال آماده شدن براي جنگ با ايران است.
هيچكس نمي‌داند كه آيا درگيري نظامي با تهران تصويب خواهد شد يا نه. به گفته يك مقام پنتاگون "طراحان نظامي مدام در حال طراحي هستند"، طرحهايي كه بيشتر آنها هرگز به مرحله اجرا نمي‌رسند. وقتي از يك مقام ديگر در مورد امريه‌ها پرسيديم گفت كه نيروي دريايي به اقدامات "تجسسي و شناسايي" خود در خليج فارس افزوده است، يك اقدام احتياطي پس از شليك موشك زمين به دريا در مانور دوهفته‌اي ايران. همه شواهد حكايت از آن دارد كه به دليل فعاليت مشكوك تسليحات اتمي ايران، تهديدهاي آن كشور عليه اسرائيل و تبديل شدن به قدرتي مسلط در نفت‌خيزترين منطقه جهان، احتمالا درگيري با ايران غير‌قابل اجتناب است. رئيس سرفرماندهي آمريكا، ژنرال جان ابيزيد، در اين ماه تمامي فرماندهان را به كنفرانسي دعوت كرده كه ايران در دستور كار آن قرار دارد.
اين واقعيت كه دوطرف در صورت درگيري متحمل خسارت‌هاي سنگين خواهند شد به معني آن نيست كه آنها در سراشيبي جنگ نخواهند لغزيد. و با وجود تمامي ادله ضد جنگ، مي‌توان به بسياري از شواهد آشكار بالا گرفتن كار رويارويي ايران و آمريكا خيلي زودتر از آنچه كه بسياري تصور مي‌كنند اشاره كرد. علي انصاري مي‌گويد "فعلا ما در راه جنگ حركت مي‌كنيم."
اما اين جنگ چگونه خواهد بود؟ مصاحبه با ده ها متخصص و مقامات دولتي در واشنگتن، تهران و خاورميانه تصوير تكان‌دهنده‌اي را ارائه مي‌دهد: شانس زيادي براي پيروزي در اين جنگ وجود دارد، اما با هزينه‌اي بسيار بالا. آمريكا و متحدانش بايد محاسبه دردآوري را انجام دهند: آيا هزينه رويارويي نظامي با ايران از خطرات زيستن با ايراني اتمي بيشتر است؟ و آيا رژيم بنيادگراي تهران را مي‌توان با چيزي كمتر از جنگ متقاعد نمود؟
راه جنگ
شكل گيري بحران ايران سالها طول كشيده است. رئيس جمهور احمدي‌نژاد در ماههاي اخير با سفرهاي داخلي خود حق ايران براي برنامه اتمي را به هدفي ملي تبديل كرده و در حال تحكيم موقعيت افراطي خود ميان سپاه پاسداران است. به گفته ناصر هاديان "رهبران ايران متاثر از گذشته پرافتخار ايران و معتقد به نقش اساسي اين كشور در جهان هستند."
اما برنامه اتمي تنها نگراني آمريكا در مورد ايران نيست. تهران هم ملي‌گرايي داخلي را دامن مي‌زند و هم بشدت موقعيت خود در منطقه تحكيم را مي‌كند. حمايت تهران از حزب‌الله باعث برهم خوردن تعادل قوا در منطقه شده است. شواهد بسياري در دست است كه ايران حزب‌الله را تحريك به جنگ كرده است. پس از آنكه كار جنگ حزب‌الله و اسرائيل به بن‌بست كشيد، واشنگتن ايران را در مركز توجه خود قرار داد.
با تمام تلاش هاي ديپلماتيك خانم رايس، هنوز غرب نتوانسته ايران را مجبور به پذيرش درخواستهاي خود نمايد. زمان طولاني‌اي كه براي دادن پاسخ صرف شد و پاسخ رسمي نصفه نيمه‌اي كه ايران داد حكايت از قصد تهران به ايستادگي دارد. به گفته يك ديپلمات آمريكايي "ايرانيان مذاكره‌كنندگان زيركي هستند." اين به معني حتمي بودن جنگ نيست. اما آمريكا و متحدانش بايد با انتخاب نهايي خود روبرو شوند. دولت بوش گفته كه ايران اتمي را تحمل نخواهد كرد. محافل نظامي پيرامون مكان و زمان خطر قرمز بحث مي‌كنند. از ديدگاه متخصصان منع گسترش، اين خط قرمز زماني است كه ايران به اندازه نياز براي ساخت يك بمب اتمي اورانيوم غني شده داشته باشد. متخصصان مي‌گويند فاصله ايران با اين خط قرمز فقط يك سال است.
آيا حمله كارساز است؟ پاسخ مثبت و منفي است. صحبت فقط از حمله هوايي به تاسيسات اتمي ايران است. تعداد اين تاسيسات بين 18 تا 30 است. يك مقام پنتاگون به 1500 هدف اشاره مي‌كند و اين نيازمند بكارگيري تمامي انواع هواپيماهاي آمريكاست. بمب‌هاي هدايت‌شونده و ليزري بيشتر پناهگاهها را درهم خواهد شكست، اما در بعضي از موارد بايد بمباران چندين بار تكرار شود تا هدف بكلي نابود گردد. چنين حمله‌اي نمي‌تواند بدون درد انجام شود و تلفات غير‌نظامي حتمي است. اثر يك جنگ چند روزه بر حاكمان ايران بسيار شديد خواهد بود و آنها را در ادامه راه اتمي‌ به فكر خواهد انداخت.
پس از آن چه خواهد شد؟ به گفته ژنرال بازنشسته آنتوني زيني، "مسئله بر سر اين نيست كه آيا اين حمله موفقيت‌آميز خواهد بود يا نه. اين حمله تا اندازه‌اي موفقيت‌آميز خواهد بود. اما آيا براي پيامدهاي آن آماده هستيد؟"
براساس يك بازي كامپيوتري، جنگ آمريكا با ايران، بركنار از ميزان موفقيت آن، پاتك‌هايي را از طرف ايران به همراه مي‌آورد. اولين پاتك تروريسم است. حمله حزب‌الله به اسرائيل براي كشاندن آن كشور به جنگ و بسيج عمومي در داخل.
دومين پاتك ايجاد بلوا در دو كشور همسايه عراق و افغانستان است. پاتك بعدي نفت است. ايران با كاشتن مين مي‌تواند تنگه هرمز را ببندد و قيمت نفت را به بالاي 100 دلار برساند.
اين پاتك‌ها مي‌توانند ماموريت محدود آمريكا را تبديل به ماموريتي پيچيده براي تغيير رژيم ايران نمايد، اعتبار آمريكا را تهديد كند و منجر به ورود سربازان آمريكايي به ايران شود.
آيا مي‌توان جلوي آنرا گرفت؟
دنيا چه گزينه‌هايي براي پرهيز از اين جنگ دارد؟ يك راه پذيرفتن ايران اتمي است، اما اين راه منجر به مسابقه تسليحاتي در منطقه خواهد شد. آمريكا تمام تلاش خود را مي‌كند تا ايران را از رفتن به اين راه بازدارد. به گفته يك مقام دولتي "تمام سعي ما جلوگيري از حالت انتخاب بين ايران اتمي و جنگ است. تنها اميد ما ديپلماسي است." خانم رايس و مشاورانش پويندگان اين راهند، و اميدوارند ايران را آنقدر پايبند مجموعه‌اي از تعليق‌ها، تاخيرها و مذاكرات نمايند تا جناحي واقع‌گرا در تهران به قدرت برسد.
اما اين بيشتر به دعا شبيه است تا استراتژي. به نظر يك مدير سابق سيا: "فكر نمي‌كنم هرگز يك ايراني ميانه‌رو ديده باشم، به ويژه در راس حكومت." در صورتي كه تحريم‌ها عمل نكند، تنها راه باقي مانده، بغير از جنگ، مذاكره مستقيم و اعطاي امتياز به ايران است. اما به گفته يك استاد دانشگاه در تهران "بي‌اعتمادي چنان عميق است كه بنظر نمي‌رسد چنين چيزي امكان‌پذير باشد."
اين بي‌اعتمادي هرچه بيشتر درحال عميق شدن است. اگر آمريكا و متحدانش و ايران نتوانند راهي براي عملكرد ديپلماسي بيابند، زمزمه محاصره و مين‌روبها به فرياد جنگ در خليج فارس تبديل خواهد شد. و تجربه ‌آمريكا در پنج سال گذشته مي‌گويد: جنگ خاورميانه زياد طبق برنامه پيش نمي‌رود.
منبع: مجله تايم، 25 سپتامبر 2006